Τρίτη, Μαρτίου 03, 2009
Η ασχημομούρα πριγκηπέσα

Κοινός τόπος –όχι η πικρία πιά- αλλά ο πόνος, ο βαθύς, οξύς πόνος για μια πολιτεία που γδέρνει τη ψυχή μας καθημερινά• ποικιλοτρόπως, ούτε λόγος, όμως πάντοτε με λύσσα.
Όλο και περισσότερο αισθάνομαι ότι οι γύρω πολιτικές αθλιότητες αποτελούν ένα είδος σύγχρονης βίας –μασκαρεμένης αγριότητας συχνά-, που επιβεβαιώνει την άποψη πολλών για θεμελιώδη απώλεια αρχών. Παλεύω να στρέψω τη ματιά στο κάθισμα το διπλανό, στη φιγούρα που με βιάση με προσπερνά, στον αγκώνα που αθέλητα με σκουντάει για να βρει κέντρο η καρδιά στον κάθε ταπεινό Σίσυφο• εκείνον που σπρώχνει ως την κορυφή του βουνού την πέτρα που θα κατρακυλήσει ξανά και ξανά και ξανά…

Και που να στραφείς και που να βρεις πηγή να βρέξεις το αχείλι…
Στις καθημερινές και πολύμορφες δόσεις απολιτικοποίησης;
Στη γλοιώδη στάση ζωής που συσσωρεύεται σαν ίζημα τριγύρω;
Πώς να δεις τον γύρω κόσμο με άλλα μάτια, πιο χλωρά…


Διαβάζω στη Λυγερή για κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται. Αύριο. Υπέρ της βιωσιμότητας των δομών για την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση των ψυχικά πασχόντων. Κάποιοι συνάνθρωποί μας λοιπόν, δεν απαιτούν ηθικά αντανακλαστικά από τα χαζοκούτια που μας κανοναρχούν νυχθημερόν, αλλά, παίρνουν τους δρόμους και διεκδικούν. Κάποιοι συνάνθρωποί μας ξέρουν καλά ότι έλλειψη υγείας δε σημαίνει μόνο «πονάει το χέρι μου», αλλά, «αρρωσταίνει η ψυχή μου».

Θυμώνω. Για το γενικό μας κατάντημα, εντάξει, για τις γελοιότητες των «μεγάλων» που σκάνε πάνω στις ζωές μας και τις μικραίνουν, για την συστηματική αποχαύνωση που μας διαποτίζει και σαφώς για τους θεσμούς που ’ναι κούφιοι κι ουδείς από τους «άρχοντες» δεν έχει τη θέληση –ούτε βέβαια και τη ψυχή- να στηλώσει ξανά ό,τι καταρρέει.

Δομές που στήθηκαν για να στηρίξουν τους ψυχικά πάσχοντες συνανθρώπους μας πάνε για φούντο. Εκεί που θα ‘πρεπε το κράτος να δυναμώνει τις πρακτικές, στρέφει τα νώτα. Κι άντε να του κουβεντιάσεις. Και να πειστεί. Μπορώ τώρα να θεωρήσω τη ψυχική υγεία σαν ένα οποιοδήποτε προϊόν προς διαπραγμάτευση; Ντροπή!

Η κοινωνία μας όλο και μου φέρνει κατά νου εκείνη την ασχημομούρα πριγκηπέσα του παραμυθιού που ’χε γύρω της αυλικούς κι υπηρέτες να υποκλίνονται και μια μέρα τους διέταξε να κάνουν θρύψαλα τους καθρέφτες του παλατιού ώστε να μην είναι φανερή η ασχήμια της. Να μην μπορεί να τη δει δηλαδή.

Καθρέφτες κοινωνικοί, ένα σωρό τριγύρω μας. Γιγάντιοι.
Να γίνονται γυαλάκια μικρά κι έπειτα να ενώνονται πάλι για να καμωθούν τους παραμορφωτικούς και συ να τους πιστέψεις.

Τα χάλια μας. Κι είναι παρηγοριά –απ’ τις ελάχιστες-, κάτι τέτοιες δραστηριοποιήσεις που δηλώνουν αυταπάρνηση και μαρτυρούν ουσιαστικές ανησυχίες. Κοινωνικές και πνευματικές. Γιατί, όσο κι αν τα βήματα προς το Υπουργείο Υγείας θέλουν αποφασιστικότητα και μαχητική αντιμετώπιση, τα εσωτερικά βήματα είναι τα ζόρικα. Για όλους μας.
Κι είναι πάντα επικίνδυνα. Και μοναχικά.






Η φωτογραφία είναι από το deviantart.com
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 17:47 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


15 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 03, 2009 6:43:00 μ.μ., Blogger Π.Κ.

    Με λογχίζει το φως
    ο άκτικτος για την αύριο πόνος

    σε ποια φωτοειδή νερά
    δίνεις απόψε την ψυχή σου

    ποιανού τέλους ατέλεστου
    γίναμε πάλι διδακτοί.

    [Π.Κ. από τα "Φωτοειδή Νερά"]

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 03, 2009 11:24:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Το αμείλικτο πρόσωπο της πραγματικότητας, κάνει ακόμα και τα αυτονόητα να φαντάζουν "ηρωισμοί".

    Και δεν υπάρχει φως στο "σύστημα",
    ίσως μόνο ανατροπές.

    Την καλησπέρα μου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 03, 2009 11:33:00 μ.μ., Blogger Carpe diem

    Τα εσωτερικά βήματα είναι τα ζόρικα για όλους μας!Πόσο δίκιο έχεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 04, 2009 9:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Π.Κ.,
    καλημέρες ηλιόλουστες καλοδέχονται τα λόγια τα ποιητικά.
    Χρεωμένοι με τον πόνο όλης της οικουμένης μερικοί.
    Πορεία δύσβατη. Με πέλματα, με γόνατα, με παλάμες.
    Και με περίσσια δύναμη στο σφιγμένο χείλι.
    Είναι, ή δεν είναι να υποκλίνεσαι;


    Aggele,
    άστα να πάνε στην ευχή.
    Με πίκρες ποτισμένες οι μέρες μας• τόσο κοινό το σκηνικό πιά, τόσο οικείο που μας φτάνει στη νωθρότητα.
    Κι οι έρμες οι ανατροπές που λες, ευχή που σιγοκ(λ)αίει.


    Carpe diem!
    Πως αλλιώς! Τουλάχιστον για κείνους που δεν στέκονται να κοιτάζουν τους καιρούς.
    Αλλά αρπάζουν τον άνεμο και τον καβαλάνε.
    Δεν ανοίγει εύκολα το βήμα αν δεν προστάξει η ψυχή, το ξέρεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 04, 2009 10:00:00 π.μ., Blogger speira

    Eίμαστε πολλοί αγκαλιά με το θυμό και την αγανάκτηση Καπετάνισσα. Και κάποιοι βρίσκουν τα κουράγια να πάνε το θυμό τους ένα βήμα παραπέρα. Μόνο που έχω την αίσθηση πως καμια κινητοποιηση δεν κλονίζει συθεμελα τη λίγδα του κρατους κι ευχαριστημενοι που καναμε το χρεος μας γυρναμε παλι στα καβουκια μας. Ναι έχω πια και μια κουρασμενη απαισιοδοξία. Καλημέρα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 04, 2009 10:53:00 π.μ., Blogger Φαιδρα Φις

    συμφωνώ με τη σπείρα,
    αλλά τονίζω τη μη παραίτηση
    όσο εξαντλητικός κι αν είναι
    ο αγώνας
    αξίζει με ψυχή και σώμα
    να τον δώσουμε

    με πυγμή και σθένος στα νύχια και
    στα δόντια...

    καλημέρα
    σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 04, 2009 11:30:00 π.μ., Anonymous marianeo

    Το κείμενό σου είναι συγκλονιστικό, πικρό και τόσο αληθινό. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλοτριωθεί σε ανησυχητικό βαθμό, νιώθει ανήμπορος και αδύναμος να αντιδράσει σε όσα συμβαίνουν γύρω του.Οι συνθήκες οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας τον αποπροσανατολίζουν και συχνά τον οδηγούν στην απόκλιση και την παραβατικότητα. Τα ήθη και οι αξίες που πιστεύαμε έχουν χάσει το νόημά τους. Η νέα γενιά βιώνει με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο την κοινωνική πραγματικότητα.Είναι αναγκασμένη να προσαρμόζεται διαρκώς σε νέες συνθήκες, νέες σχέσεις, νέες αρχές και νέους κανόνες και αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα.
    Τα ανομικά φαινόμενα της εποχής μας οδηγούν σε διαψεύσεις και απογοητεύσεις γιατί οι στόχοι και οι προσδοκίες μας δεν πραγματοποιούνται.
    Έχουμε πιάσει πάτο;
    Μας έχουν τόσο πολύ αποχαυνώσει;
    Πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε οι μαριονέτες τους;
    ΟΧΙ δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας ποδοπατήσουν.
    Να καταλάβουν πως δεν πάει άλλο, ο κόμπος έφτασε στο χτένι και ο κόσμος χρειάζεται να μπορεί να ελπίζει ξανά.
    Οι όποιοι λογής άρχοντες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και εμείς τις δικές μας.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 04, 2009 12:29:00 μ.μ., Blogger Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas

    Πάντα πρέπει να κάνουμε κάτι για τους άλλους, όσο μικρό κι αν είναι αυτό. Η αδιαφορία είναι που κάνει τη ζωή για κάποιους αφόρητη κι ο ωχαδελφισμός. Αν βάζαμε ο καθένας το λιθαράκι του...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 9:14:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    speira μου,
    στον ίδιο δρόμο θα με βρεις.
    Πικράδα στα χείλη και στη καρδιά κι αίσθηση ματαίωσης βαθιά. Τόσο, που η απέχθεια αποκτά απρόσμενη οικειότητα.
    Ζούμε μαζί της, τη βιώνουμε καθημερινά, περπατάμε πλάι της.

    Πλέον, είναι να θαυμάζεις πραγματικά κείνους που έχουν πίστη στις αξίες κι αγωνίζονται δίχως παραίτηση.


    Φαίδρα, αγαπημένη.
    Δεν έχω ιδέα τι αξίζει πιά και, κυρίως, γιατί αξίζει.
    Αξίζει π.χ. να υψώνουμε γροθιές για να χτίζονται συλλογικότητες που συνεχώς μας προδίδουν;
    Αξίζει να παλεύουμε για να δυναμώσουν θεσμοί που είναι σε χέρια λυσσασμένων (δια)χειριστών εξουσίας;

    Τόση κούραση, τόση απόγνωση σε κοινωνία ολόκληρη...
    Κι ο αγώνας, μια λέξη που όλο και στερείται νοηματοδότησης.

    Καλημερούδια -με συννεφιές στη κρητική γη!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 9:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    marianeo...
    Τι να πω τώρα που έχεις δίκιο σε όλα.
    Ναι, τόσο πολύ μας έχουν αποχαυνώσει, είναι η εκτίμησή μου.
    Τα ΜΜΕ έχουν μετατραπεί από καιρό σε όζοντες οχετούς βορβόρου, μια γλοιώδης και εμετική φιλοσοφία ζωής κυριαρχεί γύρω μας, μπόλικες δωρεάν δόσεις αποβλάκωσης, απομόνωσης και εγωκεντρισμού μας προσφέρονται καθημερινά, οπότε...

    Το κουράγιο σου να'χα βρε Μαράκι.
    Την αγωνιστικότητα και την μπόρεση.

    Καλημέρες χαμογελαστές σου στέλνω, να γλυκαθεί το χειλάκι!


    Λάκη,
    ρομαντική ψυχή και συ, ονειροπόλος αναχωρητής, αυτό μου μοιάζεις.
    Ούτε λιθάρια, ούτε τίποτα πιά.
    Δεν υπάρχει η σύνδεση, ο κορμός, ο ιστός, αυτό εννοώ.
    Πετριές, ναι.
    Μπόλικες.
    Που μερικοί φαίνεται, τις έχουν φάει κατακέφαλα...
    :^)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 4:40:00 μ.μ., Blogger ποιώ-ελένη

    Η έπαρση της εξουσίας έχει πολλές συνιστώσες
    Μην πανικοβάλεσαι
    Μακάβριο το σκηνικό στο πρώτο πλάνο ειδικά
    αντιγραφή και μαιμουδισμός παντού
    Επιζείς;;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 8:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Kαπετάνισσα δεν θα το βάλομε κάτω.
    Άκου τη Speira και τη Φαίδρα. Μα πρώτη εσύ θα βρείς πηγή και θα σ΄ακολουθήσομε Καλή μου.
    Δεν σε ξέχασα και πως μπορώ άλλωστε? ταξίδευα....
    Την αφρικάνικη ανόθευτη χαρά σου στέλνω σε μαντήλι μεταξωτό.
    filos ton Maasai

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 8:32:00 μ.μ., Anonymous marianeo

    ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΙ

    Δεν μπορώ να ταξινομήσω
    τα σκοτάδια.
    Να περιγράψω πως περισσεύουν
    στους αιώνες.
    Σαρκοβόρα
    τρωκτικά
    προδοτικά...
    Σωστά;
    Γιατί δεν απαντάς;
    Είμαι παιδί και φοβάμαι.
    Αγγίζω το πρόσωπό μου,
    αγκαλιάζω τα μικρά μου
    αδέλφια-Φοβάμαι!
    Από την ποιητική συλλογή της αγαπητής μου φίλης Μάχης Μουζάκη "Η ώρα της περηφάνιας
    1968-1975"

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009 8:32:00 μ.μ., Anonymous marianeo

    ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΙ

    Δεν μπορώ να ταξινομήσω
    τα σκοτάδια.
    Να περιγράψω πως περισσεύουν
    στους αιώνες.
    Σαρκοβόρα
    τρωκτικά
    προδοτικά...
    Σωστά;
    Γιατί δεν απαντάς;
    Είμαι παιδί και φοβάμαι.
    Αγγίζω το πρόσωπό μου,
    αγκαλιάζω τα μικρά μου
    αδέλφια-Φοβάμαι!
    Από την ποιητική συλλογή της αγαπητής μου φίλης Μάχης Μουζάκη "Η ώρα της περηφάνιας
    1968-1975"

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 06, 2009 8:16:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ποιώ-ελένη,
    καλημέρα κοριτσάκι.
    Πανικός; Μπα... Τόση ένταση όχι.
    Εσωτερικά τρέχουν οι πίκρες, αθόρυβα ποτίζουν τις ραφές.
    Και τα μάτια εξοικειώνονται, σχεδόν αλλάζουν χρώμα.

    Σε φιλώ καλή μου.


    file ton Maasai,
    καλώς ήλθες ταξιδευτή!
    Ποιά ανοιξιάτικη γη μυρίζεις;

    Αρπάζω απ' τους αέρηδες τα 'λιοκαμμένα χαμόγελά σου και τα χαίρομαι.
    Όμορφοι καιροί εκεί κάτω.

    Δεν ενώνουμε -λέω- τα πέλαγα;

    :)
    (Κάτω; Όχι βέβαια! Βουρ για τα ύψη!)


    marianeo...
    Λόγια βουτηγμένα στο μέλι μου στέλνεις, ακόμα κι αν τσούζει η ματιά.
    Φλογίτσες δύναμης μες στα σκότη οι λέξεις των ποητών, να ζεσταίνουν τους φόβους μας, να λαμπυρίζουν στις μοναξιές μας.

    Αγκαλιές ανοιχτές.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape