Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18, 2009
Γίνε βροχή και μίλα μου

-Υπάρχουνε χειμώνες στ' αλήθεια; Εποχές;
Βρέχει τώρα ο θεός ή μόνο ο δικός μου ουρανός σκύβει στο χώμα;

-Κι εδώ, στα πόδια μου, φλεβάρηδες ριγούν.
Τρίζει και τρέμει η καρδιά μου.

-Ράθυμος χειμώνας. Επίτηδες πιά.
Να τεντώσει κι άλλο τον ερχομό της άνθησης.
Κι οι μουσικές των δρόμων, ακούς; Σιγοντάρουν.

-Ξέρεις, μέσα σε μολυβένιο σκηνικό καρποφορούν τα ωραία.
Ποτίζονται, ρουφάνε υγρασίες, πλέκουν ιστούς.
Αυτός είναι ο δρόμος.

-Ορθό. Να πίνει η γη, να ξεδιψούν τα σωθικά της,
να κυοφορεί ανθοφορίες ζηλευτές μετά.

-Και ποιό είναι κείνο που ανθίζει αν, προηγουμένως δεν ποτιστεί;
Ξέρεις τι είχαν γράψει διακόσια χρόνια πίσω οι αδελφοί Γκρίμ;

«Η βροχή και η δροσιά πέφτουν ευεργετικά πάνω σε όλα όσα ζουν στη γη. Αν κάποιος δεν τολμάει να βγάλει έξω τις γλάστρες του για να δροσιστούν παρά προτιμάει να τις ποτίζει μέσα στο σπίτι του με το κανάτι, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Αλλά η βροχή και η δροσιά δεν πρόκειται να σταματήσουν να πέφτουν στη γη, απλά και μόνο επειδή εκείνος δεν τις θέλει!»


-Ζητά να ρουφήξει βροχή η ψυχή, να υγρανθούν τα μάτια,
νωπά τα δάχτυλα να ψηλαφίσουν τον καιρό.
Να περάσουνε νερά κάτω απ' το δέρμα, να κυλήσουν,
να μυρίσουν ζωή οι πόροι, να διώξουν τη ξηρασία των ανέραστων ανθρώπων.

-Είδες; Πάντα υπάρχει τρόπος να βρέχονται οι καρδιές,
να σπαρταρούν οι έρωτες.
Με λόγια, με εικόνες, με αισθήσεις.
Με αγγίγματα!

-Κυρίως έτσι. Με την αφή. Το άπτεσθαι το ντροπαλό, το χαμηλόφωνο,
π' ανασαίνει στο ημίφως. Το ηδυπαθές, το ερωτιάρικο!

Παρατηρείς πόσο ξεμυαλίστρα είναι η όραση;
Πολυσχιδής, επηρμένη, βιαστική, φλύαρη κι ανόητη.

-Η ματιά ψεύτρα. Το ξέρεις, ε; Πως τα μάτια μας βλέπουν συλλαμβάνοντας το φως από τις αντανακλάσεις πάνω στα αντικείμενα. Ουσιαστικά δε βλέπουν ούτε ένα χιλιοστό μπροστά. Το φως είναι κείνο που έρχεται και πέφτει πάνω στην επιφάνεια του ματιού μας. Πλανεύτρα η όραση, να το΄χεις κατά νου.

-Ενώ η αφή ανόθευτη, ακατέργαστη.
Και απολαυστική, μέχρι το κόκκαλο. Σα νεροποντή.

-Απαλό χάδι οι στάλες, δοξασία χειμώνα σε τρυφερή σάρκα.

-Πάμε να μας αγγίξει η βροχή, βιάσου.
Στο δρόμο. Χωρίς ομπρέλλα κι αδιάβροχο,
με βαμβακερές μακρυμάνικες μπλούζες,

με αέρηδες να βουϊζουνε λόγια σπασμένα κι άδεια φωνήεντα,
με θάλασσες ανταριασμένες, με ουρανούς στα επίσημα γκρι,
με πεθυμιές που ζεσταίνουμε εδώ και πόσους χεμώνες...

-Πως καλοξέρεις τα της κακοκαιρίας! Παλιοί γνώριμοι...
Και πως εγγίζεις το παρόν!

-Νιώθω, ό,τι έχω.
Και μέσα σε μια νυχτιά ανοίγω βήμα
να προφτάσω τον υγρό άνεμο.
Να φύγω μαζί.
Μ' ό,τι ποτέ δεν ήρθε.

-Τρέχω. Πάω να τραβήξω τη θάλασσα κοντά.





Η φωτογραφία είναι του Tapio Hurme από το flickr.com
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 19:54 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


17 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18, 2009 9:08:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Ωδή στη βροχή.

    Ή μήπως στη ζωή;

    Καλησπέρα! :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18, 2009 9:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άγγελε,
    άγγιγμα πες το.
    Ακροπάτημα μες το σκοτάδι και μικρό χάδι δειλό σ' ό,τι συχνά-πυκνά μας τσαλακώνει.
    Με βροχή, ή χωρίς.
    Απλώς η εξοχότης της έχει τρόπους και δρόμους να στήνει το κατάλληλο σκηνικό.

    Αλί σε μας...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18, 2009 11:17:00 μ.μ., Blogger Π.Κ.

    Ευστοχίες ηδυπάθειας και λόγος εύλογος!
    Τον παν του πάντοτε ήταν πρόφαση κ' έξεις οι λέξεις, όσο αντέξεις!!!!

    Χαίρε!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 1:27:00 μ.μ., Blogger AERIKO

    Σκέψη μου ανεμοφτέρουγη
    κι αντάρτη λογισμέ μου
    δε θα μ' αφήσετε ήσυχη
    να κοιμηθώ ποτέ μου ?


    Μην την πληγώνεις τη σιωπή
    με λόγια που πονούνε
    άσε τα μάτια να μιλούν
    που ξέρουν τι θα πούνε..


    Εγώ ζηλεύω του κεριού
    για την υπομονή του,
    στέκει όρθιο και καίγεται
    κι ας λιώνει το κορμί του.

    Μοιάζεις με τη γλυκιά αυγή
    Ωρα που ο ήλιος βγαίνει
    Και γίνεται η αγάπη σου
    Δροσούλα και με βρέχει


    Αντάρα πιάνει στην καρδιά μου
    και βρέχει στη ψυχή μου
    κι οι ψυχαλίδες πέφτουνε
    και γρένουν το κορμί μου


    Και στο τέλος μια απίστευτη του Γ.Χουρδάκη μαζί με την Καλημέρα την αγάπη μου και την απο καρδιάς ευχή μου για μια όμορφη συνέχεια στη μέρα σου.:))


    Νά'σουν ανέφαλο βροχής
    να'ρθείς να σταματήσεις
    εκειά που είμαι τη φωθιά που μ'άναψες να σβήσεις.



    :) :) :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 1:27:00 μ.μ., OpenID mpampakis

    Τι όμορφα που ιεραρχείς τις αλήθειες των αισθήσεων, ποιες μας εξαπατούν και ποιες μας οδηγούνε.

    Έχει γεύση αυτό το ποστ, το ξέρεις;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 5:08:00 μ.μ., Anonymous il trovatore

    Dolcisimma Καπετάνισσα

    Δές τον Ερωτόκριτο σε μια πολύ παλιά μελωποίηση και πές μου την γνώμη σου.
    Αν θέλεις πές το και σε άλλους συμπατριώτες σου.
    Καταφέραμε να το σώσουμε και είναι κρίμα να το ξέρουν μόνο καμιά δεκαπενταριά άνθρωποι που ασχοληθήκαμε.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 8:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Π.Κ.!
    Καλώς τον επτανησιώτη με το παιχνίδισμα στον τρόπο και το λόγο.
    Χαιρετισμοί με λύρες και λαούτα απ' τον νότο-άρχισαν τα όργανα λόγω Τσικνοπέμπτης!
    Αλλά και σείς κατά Ιόνιο μεριά καλά-καλά μερακλήδες και τραγουδιστάδες μου είστε...

    Ευτυχής να'σαι.



    AERIKO μου,
    είσαι άπιαστη, πίστεψέ με και δεν είναι επειδή ως ξωτικό είσαι γοργοφτέρουγη!
    Είναι που η ματιά σου ανοίγει κι αγκαλιάζει τόσα ωραία!
    Χαμόγελα ολάνθιστα και κουβέντες του σεβντά:

    Ό,τι του λείπει το'χω γω
    κι ό,τι μου λείπει το΄χει
    είμαι το χώμα που διψά
    κι είναι το πρωτοβρόχι...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 8:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    mpampaki μου,
    σε γαργάλησε ο ουρανίσκος, αλήθεια;
    Γεύση! Δεν λογάριασα τ΄απρόβλεπτα!
    Μα, θα μου πεις τι δεν έχει γεύση...
    Ακόμα κι η βροχή όταν πίνεται, όταν γλείφει τη γη, όταν για στιγμή κλείνεται σε μια τόση δα παλάμη...

    Όλα τα ωραία να' χεις κοντά. Μόνο.


    il trovatore!
    Θα'ρθω στο σπιτικό σου για τούτα τα πολύτιμα και ξεχωριστά και θα σου πω.
    Να σε γυροφέρνουν έρωτες θα ευχηθώ και να καλοπερνάς στην καθημερινότητά σου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 10:26:00 μ.μ., Blogger nikiplos

    καλησπέρα...
    κι όταν τις αγγίξεις και νιώσεις τη δροσιά τους, άσε τις να φύγουν μακριά να βρουν τη θάλασσα... τι εκεί είναι ο προορισμός τους... σαν τη ζωή... μικρές μικρές οι στιγμές μας σαν τις σταγόνες ενώνονται και γίνονται χείμαροι, ποταμός και τέλος θάλασσα...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 11:01:00 μ.μ., Blogger Βασίλης

    Βρέχει
    Φορώ τα μαύρα γυαλιά
    Κρατούν τα βρεγμένα μου μάτια
    Μακριά απ’ τα άνυδρα βλέμματα
    Βρέχει
    Δε βλέπεις που βρέχει;

    Πίσω η αρχαία μοίρα
    Στεγνή και ράθυμη για χρόνια
    Ξεκλειδώνει μοναξιές
    Πετάει τ’ αδιάβροχο
    Θαύμα ντύνεται
    Και ζαχαρώνει
    Μέλι με δάκρυ
    Νερό μ’ αναστεναγμό
    Βροχή με κόκκινο δαδί
    Αντάρα με φευγιό

    Ακούς, καταιγίδα
    Βλέπεις, φορτίζει αστροπελέκι
    Αγγίζεις, πελώριος σταυρός,
    ανοίγεις αγκαλιά
    Γεύεσαι, Μεθάς
    Πονάς και θέλεις,…

    Κρυμμένη η Άνοιξη
    πόθου ανάχωμα
    ξεδιψά, και περιμένει,…
    ……………………………………
    Καλησπέρα Καπετάνισσα
    Στον υπέροχο κήπο των αισθήσεων αφήνω
    Μια μικρή σταγόνα,…

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19, 2009 11:37:00 μ.μ., Anonymous Παναγιώτης - Μαρία

    Αφέντρα των αισθήσεων,
    Κρητικιά καπετάνισσα,

    Άνοιξαν και απόψε οι ουρανοί στα Επτάνησα.Στη Ζάκυνθο χόρτασε για τα καλά η ευλογημένη γη.
    Όμως ξέρεις κάτι γλυκιά μου καπετάννισα ;
    H Άνοιξη είναι τόσο κοντά.
    Μπορούμε να ελπίζουμε.
    Αντέχουμε και κοιτάμε μόνο μπροστά.
    Καλό είναι να ονειρευόμαστε.

    Πολλά-πολλά φιλιά.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009 10:18:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μπορεί για σας νάναι η βροχή καθαρτήριο ή ξυπνητήρι των ασθήσεων! για μας εδώ στη χώρα των Maasai είναι πηγή ζωής! τραγουδούμε, χορεύουμε για τον ερχομό της. Σάλπαρε κατά δω!!!!!
    Ζεστή Αφρικάνικη Καλημέρα

    filos ton Maasai

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009 10:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    nikiple,
    άλλο δε θωρώ στις μέρες μου παρά άνυδρες ψυχές.
    Καλοστημένα χαμόγελα, σχεδόν πετρωμένα, και ξηρασία στον τρόπο και στη σκέψη.
    Λέω λοιπόν να τρέξει η βροχή, να τρέξει.
    Πέρα από τα χώματα, να την πιούνε και τα σώματα.



    Βασίλη μου,
    κλωτσιά γερή στα μαύρα γυαλιά. Το κλάμα θέλει τη βροχή σε συμπνοή, συμφωνώ.
    Αλλά δίχως παραπετάσματα και διαχωριστικά.
    Σμίξιμο κοντά ερωτικό.
    Έτσι γεννιέται η άνοιξη.
    Η όποια...

    Να γελάς.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009 11:04:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παναγιώτη - Μαρία!
    Με καλοσυμπαθάει το Ιόνιο, θαρρώ.
    Αντιγυρίζω τα ωραία βουτηγμένα σε δροσιές κρητικής γης.
    Η ελπίδα, μόνιμος συνοδός μα και βραχνάς.
    Συνοδοιπόρος, ναι.
    Μόνο δυο βήματα παραδίπλα, γιατί βάζει συχνά τρικλοποδιές!

    Φιλιά ανθοφορίας σ' ανθρώπους που φέρουν και φορούν την άνοιξη.



    file ton Maasai,
    μη μου λες πολλά αφρικανόπαιδο γιατί καβαλώ τα κύματα με τη μία!
    Βροχοποιός γίνομαι και χορεύω ως μαινάδα μες στο δικό σου σκηνικό!

    Ζεστή καλημέρα κι από δω, με λίγη ψυχρούλα παραπάνω.
    :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2009 2:03:00 μ.μ., Blogger genna

    «-Τρέχω. Πάω να τραβήξω τη θάλασσα κοντά.»

    μια καπετάνισσα έτσι τραβά κατά τη θάλασσα...

    όλο το κείμενο νοτισμένο, βιάβηκα κι εγώ εδώ να νοτιστώ...

    φιλί, τριανταφιλί!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2009 10:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Νιώθω, ό,τι έχω.
    Τι μας απέμεινε να νιώσουμε καπετάνισσα αρχόντισσα κυρά ? έπεσαν πάνω μας σαν τα τσακάλια , με την κρίση με τα χρηματοπιστωτικά και τρόμαξαν τους ανθρώπους αύριο δεν θα έχετε δουλειά, αύριο δεν θα έχετε να φάτε αύριο δεν θα αναπνέεται και μεθαυρίο δεν θα ζείτε. Ποιος από μας μπορεί άραγε να ξανανιώσει την απόλαυση της βροχής του υγρού αέρα πάνω του εγώ όχι πέρασε πολύς καιρός αρχόντισσα. Έγινα πολύ φτωχός μέσα στον πλασματικό αγώνα της σημερινής επιβίωσης γιατί οι άνθρωποι επιβίωναν και πριν χιλιάδες χρόνια αλλά με μια διαφορά τότε το βραδύ μαζεύονταν όλοι γύρω από την φωτιά και ένιωθαν την ζέστη ο ένας του άλλου ένιωθαν πως δεν είναι μονοί τους. Το ίδιο και πριν 40 χρόνια τα βράδια οι άνθρωποι μαζεύονταν σε ένα συγγενικό σπίτι και λεγανε ιστορίες και παραμύθια αλλά ήταν όλοι μαζί σήμερα που να μαζευτείς και τι να πεις αρχόντισσα κυρά ? Σε λίγο θα μας πουν πως η όξινη βροχή θα μας σκοτώσει. Πάλι καλά που είσαι και εσύ αρχόντισσα με τα γραφτά σου είσαι μια ανοιξιάτικη δροσιά.

    Ο θαυμαστής του μυαλού σου Σάββας

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 23, 2009 9:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Genna,
    να΄σαι πάντα αγκαλιά ανοιχτή, σα θάλασσα!
    Με βυθούς-άλλους κόσμους και δροσεράδα ίδιο χάδι.

    Βουτώ στα πέλαγα να στείλω φιλί να σ΄ανταμώσει.


    Σάββα...
    Ευγενής ως ιππότης-θα πω. Τόσο που ξενίζει πιά, έτσι που έχει λιγοστέψει στις μέρες μας.
    Δίκιο σε όλα• θα συμφωνήσω.
    Αποκομμένοι απ' τους συνανθρώπους: ξεριζωμένοι απ' την ψυχή μας είμαστε. Αλλιώτικοι, αλλόκοτοι, αλλοπρόσαλλοι.
    Εποχές ξένες όπου, ναι, δε σμίγουν πια οι άνθρωποι απλά, αυθεντικά, γνήσια...
    Κι εμείς, το χυμό της ψυχής τον γυρεύουμε σε μουσικές, σε γράμματα, σε πλήκτρα, σε καλώδια.

    Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς, για ό,τι είσαι.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape