Πέμπτη, Φεβρουαρίου 05, 2009
Τα όνειρα πάνε με τρένο
Λοιπόν. Θα κάνουμε μια συμφωνία, έτσι; Πες πως είμαι μόνη μου, πως λείπεις κι εγώ λέω φωναχτά τα όνειρά μου. Θα κλείσω τα μάτια και θα κάνω πως δεν είσαι εδώ, εντάξει; Και θα μιλώ και θα μονολογώ, έτσι, στο πουθενά. Και θα λέω όσα λαχταράω, ναι; Ναι. Σα να μην υπάρχει τίποτα. Σα να σου γράφω γράμμα, ναι, αυτό. Σα να σου γράφω γράμμα. Ξεκινάω, εσύ κρύψου, ε; Είπαμε, λείπεις.


Ονειρευόμουνα προχτές -στ’ αλήθεια δε θυμάμαι αν ήτανε στον ύπνο ή στο ξύπνιο μου που τα ‘χω μπουρδουκλώσει τον τελευταίο καιρό-, πως πήγαμε στο Παρίσι. Ξανά. Και χασκογελούσαμε πάνω σ’ εκείνη τη γέφυρα, τη Saint Michel κι είχαμε και μια γλύκα στο στόμα να μας παιδεύει, να γαργαλάει σα φιλί. Κι ήσουνα ίδιο παιδί και με κρατούσες σφιχτά κι όλο έλεγες θα μετοικήσεις, θα με πάρεις απ’ τη ξελογιάστρα Κρήτη να με πας για πάντα στο Παρίσι του φωτός. Να ’μαστε ρέμπελοι ολημερίς, να λιαζόμαστε και να τριβόμαστε σα γάτες εκεί στη Μονμάρτη, τη ψηλομύτα πριγκηπέσα που κοκορεύεται ωραία ως είναι. Και θα το ’κανες που λες, θα ’κανες μια χαψιά τα πέλαγα και τα χιλιόμετρα, και θα το ’κανες.


Το ‘δα όνειρο –σκέψη αγκιστρωμένη εντός, έτσι δε λένε οι γνώστες;- πως ήμασταν λοιπόν στην πόλη που μυρίζει έρωτα και τρέλα κι αλητεύαμε δίχως σταματημό, και χοροπηδούσα σα παιδούλα και κρυβόμουνα στις γωνιές των δρόμων κι εσύ περνούσες τάχα μου αμέριμνος κι είχα έγνοια να σε τρομάξω, να πρωτοπρολάβω, μη φοβηθείς την αγάπη, μην τη φοβηθείς…

Λοιπόν, πέρα απ’ τα όνειρα που ’ναι μεγάλα για μας τους μικρούς, σα φορέματα φαρδιά, ξεχειλωμένα που μόνο για να κρύβεσαι κάνουν, θέλω να με ξαναπάς. Ν’ ανεμίζει η φούστα μου στα σκαλιά της Basilique du Sacré-Cœur κι εσύ να καθυστερείς ν’ ανέβεις, να κάνεις πως σκοντάφτεις κι έπειτα να λες πως βλέπεις κάτι να σαλεύει εκεί στα πόδια μου, στη φούστα από κάτω και να κολλάς το γέλιο σου στ’ αυτί μου και να νιώθω την επιθυμία σου να θυμώνει, ν’ αγριεύει, να με πιάνεις απ’ τη μέση και να βογκάει η ψυχή σου, ψυχή ανάλαφρη, γυμνή, εντελώς.


Θα πάμε, ναι; Θα πάμε και θα αλωνίζουμε την πόλη, μέρα – νύχτα, θα μπαινοβγαίνουμε στους σταθμούς του μετρό και θα χωνόμαστε στο βαγόνι την τελευταία στιγμή, τρέχοντας και χασκογελώντας. Και θα καθόμαστε σ’ αυτά τα μικρά καθίσματα που κλείνουνε μπροστά, που ’ναι μια σταλίτσα και θα σκύβω στ’ αυτί να σου γοργομιλώ να γίνεται η ανάσα μου μικρή ψιχάλα από φιλιά κι από παράπονα. Κι έπειτα θα σου τραγουδώ ριζίτικα έτσι χαμηλά, στ’ αυτί, μες στο βαγόνι, ναι, έξω απ’ τον σταθμό του Saint-Jacques Rochereau και θα χώνεσαι μες στα μαλλιά μου να λες «θεοκούζουλη κρητικιά, αντάρτικα μες στα παρίσια;»

Και θα χωνόμαστε βιαστικά σε κάποιο από κείνα τα υπέροχα καφέ στη Βαστίλη και θ’ ακούω τη λαχτάρα να ρέει στα σπλάχνα σου, να καίει τη ματιά σου και θα κάνω την αμέριμνη και θα σου δείχνω τα ζευγαράκια που κολλάνε τα κορμιά και φιλιούνται βασανιστικά στο δρόμο και θα λέω «εσύ δε με φιλάς ποτέ! Δε με λυπάσαι;» Και θα γέρνεις πίσω το κεφάλι και θα κουνάς το ποτήρι με τα παγάκια να μπερδευτεί ο ήχος με το γέλιο σου και θα με πλανεύεις «εγώ; Ποτέ, ποτέ, ποτέ!»


Κι έπειτα θα κατηφορίσουμε την Montparnasse, μ’ εκείνες τις λιχουδιές τις κολασμένες, ω, θεοί! Και θα μπουκώνεις το στόμα λαίμαργα κι εγώ θα σου κάνω γκριμάτσες να γελάς και θα λέω «πες, πες μου πως περνάς, πες…» Κι εσύ θα καμώνεσαι ψυχράδες και θα σοβαροφέρνεις. «Δεν έχω τίποτα να πω, παρά το όνομα μίας Μαρίας… Τι άλλο να πω


Ξανά πίσω νύχτα στη les Champs-Élysées να φτάσουμε στην Αψίδα του Θριάμβου και να ψιλοβρέχει και να στραγγίζεις τα χείλη σου στα μαλλιά μου κι όλη η ζωή μου να φεγγίζει στα μάτια σου. Κι εκεί, σ΄ αυτό το δρόμο τον αγαπημένο να δώσω στα νερά να ξεπλύνουν όλα τ’ άσχημα, κείνα τα βαριά τα μιλήματα και τις σιωπές τις τυραννικές και να συρθούν σ΄ έναν άλλον ουρανό οι λαχτάρες μας, αργά, σαν δυό κορμιά που πρωτομπαίνουν το ένα στ’ άλλο κι αναδεύονται δειλά πάνω σε σεντόνια ανακατεμένα, μαλακά, σαν σύννεφα…

Να σταματήσω τη ζωή εκεί, στη πόλη π’ αγαπήσαμε τόσο και που σημαίνει φως, να σταματήσω σ’ έναν παλμό μετέωρο, ν’ ακροβατήσω σ’ έναν στεναγμό, στη θύελλα και στην απανεμιά, σ’ ό,τι αγγίζει τη λαχτάρα μας.
Να βρώ θέλω τον ήλιο που κοιμίζουμε εντός μας σε τούτες τις ζωές τις μαραμένες, τις κουτσές κι ευνουχισμένες.
Σ’ ένα Παρίσι θα τον βρω, σ’ ένα βαγόνι, εκεί, κάτω απ’ τη γη, σ΄ ένα φιλί που θα μου κρεμάσεις στα μαλλιά, σε μια ματιά μου που θα χαϊδέψει το λαιμό σου.

Ήθελα να πω πως φεύγει η ζωή, μην το ξεχάσεις, ε; Της λέμε γειά καθημερινά, κι αυτή όλο στη τσίτα, στην εξώπορτα, τράβα τη μέσα, λίγο ακόμα να κάτσει εδώ, να μας θυμίζει όσα ξεχνάμε, όλα αυτά τα δεν και τα μπορεί και τα όταν και τα εάν και τα ίσως και τα θα δούμε


Λοιπόν εντάξει, τέλειωσα. Ανοίγω τα μάτια. Εσύ δεν τα’ άκουσες όλα αυτά, ε; Δεν τα άκουσες. Στα ψέματα ήτανε! Η συμφωνία μας... Τώρα είσαι εδώ, έτσι; Είσαι εδώ…





Οι φωτογραφίες είναι από το flickr.com των aeter, sayginou, solar ikon & euskadi1969.

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 18:33 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


26 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 12:38:00 π.μ., Blogger Xνούδι

    Θα αλωνίζουμε πόλεις. Τι όνειρο υπέροχο κι αυτό. Ένα ζευγάρι πόδια και αχόρταγα μάτια θέλει μόνο.
    Μαράκι μου αγαπημένο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 1:01:00 π.μ., Blogger desprh

    Ευτυχώς κι εσύ καπετάνισσα... Σου στέλνω την αγάπη μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 9:07:00 π.μ., Blogger Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas

    Σαν ερωτικό τραγούδι για μια πόλη ονειρική είναι το κείμενο αυτό. Όμορφα μας ταξίδεψες, Καπετάνισσα. Μέρα καλή:)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 10:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χνούδι μου,
    ναι, πρωτίστως αυτά θέλει. Μα λαχταρά και για μια ψυχή που πεταρίζει στον καιρό και για μια παλάμη ζεστή μες στη χούφτα να σου ντύνει τ' όνειρο και για ένα φιλί να κρέμεται στην άκρη των χειλιών, υπόσχεση για την επόμενη στιγμή. Την τωρινή, δηλαδή...


    desprh!
    Είναι όμορφο πολύ αυτό. Το συνωμοτικό. Το πολύ, μέσα στο λίγο.
    Σαν συννενόηση με τα μάτια.
    Σαν κοίταγμα που προλαβαίνει να διηγηθεί. Πολλά.

    Την έχω ανάγκη την αγάπη σου. Απ' τα ξένα.


    Λάκη,
    χαρά μου και τιμή να σεργιανώ τους κοσμογυρισμένους σαν του λόγου σου!
    Παίρνει ο έρωτας μπαγάζια και πάει...
    Λάθος. Ούτε πανάκι δεν κρατά. Τίποτα.
    Απλά είναι. Παντού.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 10:23:00 π.μ., Blogger speira

    Καπετάνισσα
    Αφού η συμφωνία ήταν το κρυφτό για το όνειρο, αλλά ο άνθρωπος υπάρχει λέω να βγάλεις όλα τα "θα" και τα "να" και να κάνεις τ'ονειρο ζωή.
    Καλημέρα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 10:48:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Speira,
    καλημερούδια.
    Ό,τι θωρούν τα μέσα μάτια, δεν είναι πάντα αυτό π' αγγίζουνε τα χέρια.
    "Περίσσιες κουβέντες" θα μου πεις...
    Οκ, σωστό.

    Τα θα και τα να μακριά.
    Τώρα. Εδώ. Ενεστώτας.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 11:15:00 π.μ., Blogger Darthiir the Abban

    Εννοείς τις λιχουδιές από το φούρνο δυο τρία τετράγωνα πριν τον πύργο του μοντπαρνάς;;;

    ΜΙΑΜ....

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 11:38:00 π.μ., Blogger just me

    Το υπέροχο σαν-γράμμα σου με γέμισε τύψεις... Γιατί το 'ζησα, και πρόσφατα, αυτό το όνειρο και δεν το αναγνώρισα ακριβώς σαν τέτοιο, δεν του περιποίησα όλες τις τιμές που του άξιζαν(η "υπέρτατη σοφία", που μου είπες, που δεν την έχουμε όλοι τη στιγμή που τη χρειαζόμαστε πιο πολύ...) Μου επιτρέπεις να αφήσω το σαν-γράμμα σου κάτω από ένα μαξιλάρι;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 3:35:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Μπα...

    Δεν κοιμάσαι...

    Ξυπνητή ονειρεύεσαι. :))

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 5:17:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    έλα κατά δω της Αφρικής τα μέρη για να ζήσεις τόνειρο που δεν φαντάστηκες και θα σε κουζουλάνει!
    filos ton Maasai

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 7:46:00 μ.μ., Blogger AERIKO

    Τι υπέροχες εικόνες...Το διάβασα έκλεισα τα μάτια κι ηταν σαν να ανοιξα το παράθυρο στο υπέροχο ταξίδι της ζωής με στιγμές μικρς απλες και πολυτιμες..αυτες που λατρευω εδω και κατι έτη φωτος.
    Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ μεγάλη αρχόντισσα ψυχή και για τ'αποψινό ταξίδι.
    Όμορφο Σ/Κ.:))

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 8:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Darthiir the Abban,
    είναι μικρός ο κόσμος, το 'χουνε πει πολλοί.
    Κι η ανθρωπότητα, μια χούφτα ψυχές.

    Παρ' όλα αυτά, όχι. Εννοώ κάτι συμπαθέστατα μαγαζάκια με νοστιμιές πολλών λογιών, εκεί γύρω.



    just me,
    αγκάλιασέ το μπας και ζεσταθεί και φτάσει εκεί που πρέπει.
    Ξέρεις, όλοι την κάνουμε την απερισκεψία που λες.
    Θνητότητα θα την πω, "λιγιά" της τρωτής ψυχής μας.
    Κι έρχεται η ώρα που μπουκώνεις από τα "θέλω", που κουτρουβαλάς πάνω σε βουνά από ανάγκες κι άντε να τ' αρθρώσεις όλα αυτά, να τα κοινωνήσεις και να τα πάρεις και χαμπάρι σαν σου χτυπήσουνε την πόρτα.
    Πως νοθεύεται η ζωή μας γαμώτο κι όλο μας διαφεύγουν τα σπουδαία...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009 9:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Aggele,
    όρκο παίρνω πως είμαι στο ενδιάμεσο.
    Έχεις ακούσει για τον ύπνο REM, ή όχι;



    file ton Maasai,
    εσύ θα με κουζουλάνεις που δεν ξέρω αν σοβαρολογείς ή παίζεις με τα λόγια!
    Όπως και να'χει, οκ, θα έρθει η ώρα ν΄απογειωθώ και κατά τα θερμά σου κλίματα, ευχαριστώ σε για την πρόσκληση!



    AERIKO...
    Αν σε ταξίδεψα, χαρά μου. Οι βαλίτσες και τα διαβατήρια, "λεπτομέρειες" σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις.
    Να'χεις ψυχή ταξιδευτή μετράει, κι οι αποστάσεις, το χέρι ν' απλώσεις και γίνονται δικές σου!

    Φιλιά μικρή μου, όμορφα να περάσεις κι εσύ!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2009 10:04:00 π.μ., Anonymous Sotiris K

    ελπίζω, εύχομαι να είναι εκεί.
    Κοντά σου. Δίπλα σου.
    Για μικρά και μεγάλα ταξίδια, του ονείρου και της αλήθειας....

    Καλή σου ημέρα γλυκιά Καπετάνισσα!!!
    Όμορφο Σάββατο να περάσεις.

    υγ.
    Ομολογώ πάντως ότι εγώ έμεινα εκεί!
    Εκεί που μας πήγες όλους.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 08, 2009 12:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωτήρη μου,
    να μένεις στον τόπο που η ψυχή λογαριάζει για πατρίδα είναι μεγάλη ιστορία.

    Κι ακόμα πιο σπουδαίο μοιάζει να΄ναι όταν αυτή η πατρίδα έχει στέγη και χώμα για δυό.

    Να ταξιδεύουμε, θα πω.
    Στο όνειρο ή στην αλήθεια, δεν ξέρω ποιό να διαλέξω. Ειλικρινά.

    Καλή Κυριακή

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 08, 2009 1:16:00 μ.μ., Blogger nikiplos

    Αχ, καπετάνισσα μας ταξίδεψες σε ένα όνειρο... Τι ωραία είναι τα όνειρα... πως εξωραΐζουν τη ζωή...

    Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία... όλα τα άλλα μπαίνουν στου κύκλου τα γυρίσματα και στου χρόνου το ροδάνι...

    Η Πατρίδα, είναι για να την αφήσεις και να φύγεις μακριά της και να την νοσταλγείς, αλλιώς μέσα της ζεις στην ξενιτιά...

    Όσο για την πόλη που περιέγραψες... Δέκα ζωές να ζήσεις σε αυτήν πάλι δεν την μαθαίνεις... Η πόλη του διαφωτισμού, της δημοκρατίας... Που όταν τα μάθεις εδώ, η Πατρίδα, πίσω θα σε πονάει πληγώνει πάντα...

    φιλιά... και ... καλοτάξιδη

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 08, 2009 10:10:00 μ.μ., Anonymous il trovatore

    Η φωτογραφία απο το λεωφορείο μου φέρνει στο νου τo "Γουρούνια στον άνεμο".

    "..και ενώ κατηφόριζα σε ένα δάσος με αγριοκαστανιές, ξάφνου μπροστά μου η φοβερή πλατεία Κολιάτσου..."

    Νάναι καλά όπου βρίσκεται!

    Ο Νότος είναι κομμάτι απο το σώμα μου.

    Θύμισε μου να το κουβεντιάσουμε.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 9:10:00 π.μ., Anonymous στράτος

    Καπετάνισσα...
    η περιηγητική σου ικανότητα συμπαρασύρει.

    φιλάκια.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 10:12:00 π.μ., Blogger Φαιδρα Φις

    πόσα μπορούν να δουν τα μάτια μας,εν τέλει,κλειστά...
    πόσα ταξίδια μαγικά μπορούν
    να φτιάξουν τα όνειρά μας...

    ευτυχώς που πέρασα πρωί
    το κείμενό σου θα μου συντροφεύσει
    τις ώρες της ημέρας...

    και τις πιο κουραστικές
    τις πιο πληκτικές
    θα τις κάνει ηλιόλουστες
    περιπετειώδεις
    ανάλαφρες...

    στη Μονμάρτη και στο δάσος της
    Βουλώνης εκδρομή...

    δεν κατάφερα ν'αποφύγω και το συνειρμό...
    "τι τα'θελες τα ένδοξα Παρίσια
    έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια
    παντού είναι τεκές..."

    ευχαριστώ πολύ πολύ
    σε φιλώ
    μην ξεχνάς τα όνειρα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 4:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    nikiple,
    λατρεμένο το Παρίσι, για λόγους πολλούς.
    Ο έρωτας, στην κορυφή.
    Σαφώς, η κουλτούρα και οι ιδέες οι λαμπερές σηματοδοτούν την πόλη-ορόσημο.

    Όμως, το βίωμα το βαθύ και ξεχωριστό, είναι κείνο που θέλει δύο στο κάδρο.
    Σε περίπατο νωχελικό με δυό παλάμες να΄ναι μιά.
    Μια ζωή, μια πορεία.
    Μιά πάλη. Μιά πόλη.



    il trovatore,
    μες σε βαγόνι, η εικόνα κι η στιγμή.
    Κι οι άνεμοι απέξω.

    Σ΄ευχαριστώ για τα ωραία.

    Να μιλήσουμε για τον Νότο, ναι.

    Σ΄εμένα ρέει εντός, άρα, κοινές συντεταγμένες βλέπω...
    :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 4:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    στράτο,
    θερμά σ' ευχαριστώ για την τιμή.
    Ωραίο ν΄αφηγείσαι.
    Ακόμα καλύτερο να περιδιαβαίνεις τα ήδη γνωστά και βιωμένα, συστήνοντάς τα σε φίλους: κι έτσι, να τα ζωηρεύεις ξανά!



    Φαιδρα Φις,
    χαίρομαι που σε βλέπω εδώ, στην αυλή τη χειμωνιάτικη που΄χει τις βροχές και τους αέρηδες για τραγούδι...
    Ακόμα πιο πλούσια η χαρά που ζαλίστηκαν οι πληκτικές οι ώρες, πήγαιν-έλα σε τόσες περιοχές!
    Σ΄ευχαριστώ για τα καραμελωμένα λόγια, ταιριαστός όσο δεν παέι και ο "Άμλετ της Σελήνης" με τα ένδοξα παρίσια.
    Έτσι κι αλλιώς, ο κόσμος -καλοχωνεμένο κι αυτό- είναι και τεκές, και λεκές.

    Τα κρατώ τα όνειρα Φαίδρα, για φαναράκι.
    Το'χω πάρει χαμπάρι.
    Δε βλέπω αλλιώς.

    Φιλί σου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 9:56:00 μ.μ., Blogger the muppet show girls

    Μόνο όταν είναι δίπλα μου εκείνος, το χρόνο σταματώ. Και τον ρουφώ σα ρακόμελο, ζέστα και γλύκα μαζί, πότε στην Ποντ ντ' Αλμά, και πότε στο Μαραίς. Και στα τρένα της ζωής,θέση παράθυρου αναζητώ,σβήνοντας τα πρέπει και κρατώντας μόνο τα σ'αγαπώ και τα σε θέλω. Λαχτάρα μα και ταξίδι,σάμπως και οι δυο το χρόνο δεν αψηφούμε;Τουλάχιστο προσπαθούμε.Μαζί.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009 10:09:00 μ.μ., Blogger DIONYSOS

    Ax τι μούκανες Καπετάνισσα.
    Διάβασε η γυναίκα μου αυτό το υπέροχο όνειρο και μου ζητάει εδώ και τώρα ταξίδι στο Παρίσι!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 10, 2009 9:06:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    the muppet show girls,
    άλλο "σκιάχτρο" δεν έχει ο χρόνος για ν' αρχίσει την τρεχάλα. Μονάχα την αγάπη. Μόνο στην ύπαρξή της ακυρώνεται.
    Και για τούτο δω το "μαζί", π' ακούγεται θεόρατο μα είναι βρέφος νεογέννητο στη φροντίδα που ζητά, γι' αυτό το μαζί λοιπόν, μπήγουμε τα νύχια στη γη μας και στις σάρκες μας, να το πλάσουμε. Και μ' αυτό να ξαναγεννηθούμε.

    Μικρή μου, είσαι ευτυχής.



    DIONYSE,
    σκέψου ετούτο μοναχά: πως έχεις μες στη χούφτα σου μια ζωή που σπαρταράει.
    Κι είναι μέλι κι έιναι κλαράκι βασιλικού κι είναι παλμός ερωτικός.
    Όλα μαζί. Κι είναι τώρα.
    Δεν θα τη κανάκευες;
    Δεν θα της έκανες χατήρια να ζήσει κι άλλο;

    Παρίσια η σύζυγος;
    Παρίσια.

    Η ζωή πετάει. Ποιός ανόητος θα μείνει με τη χούφτα αδειανή;

    Άντε. Να λέω πως έγινα αφορμή για νωχελικούς περιπάτους στις όχθες του Σηκουάνα...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 15, 2009 3:24:00 μ.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης

    ολοζώντανο ποστ !
    είδα χίλιες εικόνες εντός του, σαν βιου μάστερ

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 15, 2009 9:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κ.Κ.Μοίρη,
    κοπιάστε να σας τρατάρουμε γαλλικό φοντάν να γλυκαθεί η θέαση!

    Ευχαριστώ για την περασιά.
    Και για το τσίμπημα στη μνήμη, τ' όμορφο: δυό μάτια χωμένα σε βιου μάστερ κι ένα μυαλό χαμένο στ' όνειρο.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape