Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009
Το σπιτικό μας το μικρό και το μεγάλο

Είναι όμορφοι οι χειμώνες στη κρητική γη, κυρίως σ’ αυτές τις κοινότητες τις μικρές, με τους ανθρώπους τους απέριττους, τους ακατέργαστους πες, που δίχως σκέψη δεύτερη, παρατούν το κλειδί στην εξώπορτα• ποιος νους περαστικός θα κακοβάλει... Κι η ανταπόκριση σ’ ένα «έλα» τους είναι άμεση, είναι απλή, ατόφια κι αυτή, χύμα.
Μη νοιαστείς, όπως είσαι, όχι, να μη κρατάς πράμα, με χέρια αδειανά έλα, η γεμάτη καρδιά ειν’ το ζητούμενο. Και το πρόσφορο. Άντε λοιπόν, δίπλα είμαστε, ένα τραγούδι δρόμος.



Απομεσήμερο στο κηπούλι του Καλιού, προς το Λασίθι. Οι αισθήσεις σε γιορτή. Τούτο δω είναι ένα ταβερνάκι που, η θέα του και μόνο φλερτάρει πονηρά με τον ουρανίσκο σου, σε τραβάει με νάζι να καλοκαθίσεις πλάι στο τζάκι, ν’ αφεθείς σε μυρουδιές, σε γεύσεις και σε χρώματα. Κρασί γλυκόπιοτο, ρακή δυναμίτης και σάλτσες λασιθιώτισσας νοικοκυράς να σ’ αποτρελαίνουνε.
Κι έπειτα καφές ραχάτικος σε σπίτι φιλικό χωρίς τρεχαλητά και ρολόγια αγχωμένα.


Σπουδαία η χαρά της συντροφιάς και μεγάλη υπόθεση αυτό το ευλογημένο «τίποτα» που ’ρχεται και σε τυλίγει όταν δεν έχεις πρέπει και σημειωμένες ατζέντες μπροστά.
Τι έχεις να κάνεις σήμερα;
Τίποτα!

Έτσι ασθμαίνοντας όπως πορεύονται οι ζωές μας -σέρνονται μου ’ρχεται να πω μα το ψευτοκαταπίνω-, συλλογιέμαι πόσο μοναδικός, πόσο πολύτιμος, μυριάκριβος πες, μας έχει γίνει ο ελεύθερος χρόνος. Κοινοτοπία η έλλειψή του, ο στραγγαλισμός του, η στενοκοπιά του. Κουβέντα καθημερινή. Κι από την άλλη: Σαν την έχουμε στη χούφτα μας μέσα την ελευθερία του –του χρόνου λέω-, τη γευόμαστε; Χανόμαστε στην ηδονική της γλύκα έτσι με ένα άχτι αγριεμένο και με ξετσιπωσιά;

Μπας και δεν την αντέχουμε τη θρασύτητα ενός ελεύθερου απογεύματος;



Εκεί λοιπόν, στην έμορφη και ξελογιάστρα φύση, παρατηρούσα έναν ευτραφή μουστακαλή μες σε αυλή καλοφροντισμένου εξοχικού να πριονίζει έναν ευκάλυπτο. Το δέντρο στεκόταν λεβέντικα με τον υπόλευκο κορμό του και τα λαμπερά του φύλλα. Ήταν τόση η μανία με την οποία κουτσούρευε το εφηβικό –μάλλον- κορμί του ευκάλυπτου, που, η σκέψη μου άρχισε να φέρνει γρήγορες βόλτες.
Πώς να κουλαντρίσει ο έρμος την αναπάντεχη ελευθερία του χρόνου του… Πώς να παλέψει με την ευεργετική σιωπή της εξοχής που, λες κι ακούγεται πιο φασιαριόζικη κι απ’ την κίνηση της πόλης!
Δύσκολο πράγμα να μην είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι. Η απέξω ηρεμία σηκώνει τρικυμία εντός, αναταράσσει το μυαλό, σε προκαλεί αυτόν τον «άδειο» χρόνο, σώνει και καλά, να τον γεμίσεις… Έτσι λοιπόν και τούτος εδώ ο σύγχρονος άνθρωπος, ο «ταλαίπωρος της εποχής», διαπίστωσε με τρόμο μες στο χλωμό απόγευμα πως δεν είχε τίποτα παραπάνω να κάνει παρά να απολαύσει την γύρω πρασινάδα και την ευλογημένη σιγαλιά.


Πανικός! Γίνεται να μην έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου και των πραγμάτων; Γίνεται έτσι απλά, να αφεθείς;

Πρώτη ζαλάδα το αγέρωχο δέντρο που με αναίδεια παρέμενε γερό χαρίζοντας σκιά ευεργετική και ταξιδιάρικο θρόισμα με τα φύλλα. Γρήγορα στην σκονισμένη αποθήκη, το ηλεκτρικό πριόνι εδώ, μπροστά, ορίστε, να εξοικονομήσουμε και ξύλα για το τζάκι, ας ριχτούμε στη δουλειά.
Προτού σκοτεινιάσει, ο σκοτεινός μουστακαλής είχε πριονίσει το άτυχο δέντρο, το σακάτεψε για την ακρίβεια, αφήνοντας ένα κομμάτι από τον κορμό, φολκλόρ ντεκόρ για το σπίτι, κάτι σαν σκαμπό ή τραπεζάκι, κατά τις ανάγκες…

Υποθέτω πως μετά, πατώντας με σιγουριά στα πόδια του, ασφαλής και ικανοποιημένος με τον εαυτό του θα μπήκε μέσα να ρουφήξει το διεγερτικό καφεδάκι του. Βαρύ γλυκό. Όπως πρέπει στους ντελικανήδες.


Κι ένιωσα που λες μια μελαγχολία με νύχια άγρια να με γδέρνει λέγοντας πως τούτος εδώ, ο άνθρωπος της πόλης, αυτό που έκανε στο δέντρο το κάνει στη γυναίκα και στα παιδιά του. Στον εαυτό του. Στη ζωή του. Στο χρόνο του. Στο μυριάκριβο χρόνο του.



Κι έπειτα άκουσα για τον Αθηναίο Δήμαρχο που πριόνισε με τα συνεργεία του μια χούφτα πράσινο που ’χε καλοριζώσει εδώ και χρόνια –παρκάκι από τα λιγοστά στη μυαλοπλάνα πρωτεύουσα-, γιατί έτσι έπρεπε• δηλαδή, γιατί έτσι ορίζανε τα λεφτά. ‘Πα να ‘πει, για να ’χουν τσιμεντένια στέγη τα αυτοκίνητα των περιοίκων. Κι ήταν προτιμότερο αυτό. Είπαμε, και πιο συμφέρον. Κι ας αντιδρά θυμωμένα η γειτονιά για το μεγάλο της σπιτικό όπου δεν κάνει κουμάντο.

Και λέω λοιπόν πως και στην περίπτωση αυτή, κάτι λειψό μένει.
Πάλι ζωές πριονίζονται. Αισθητικές, τρόποι, πρακτικές.
Γιατί, μια βόλτα σ’ ένα αλσύλιο, θέλει τόσο δα χρόνο ελεύθερο. Και χαλαρή καρδιά. Κι αφημένα, χλωρά μάτια. Κι ίσως και δυό κορμιά πιασμένα χέρι-χέρι. Ή ένα κουρασμένο βήμα που λυτρώνεται σε παγκάκι ξεφτισμένο.

Μα όλα τούτα, είναι παραπανίσιες ρομαντζάδες. Γραφικότητες.
Βλέπεις, τα άδεια τοπία και οι ανοιχτάδες θέλουνε γέμισμα. Μπούκωμα.
Ντύσιμο παραλλαγής στις κούφιες, μίζερες ζωές που μας ζώνουν.






Οι φωτογραφίες, στιγμές της παρέας.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 12:50 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


19 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 1:41:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Με το πριόνι στο χέρι,
    όλοι μας,
    καθημερινά σε τούτη την τσιμεντούπολη,
    να καταστρέφουμε χρόνο,
    αισθήματα,
    ελευθερία,
    γνώση,
    φιλίες,
    λόγους γλυκούς, μεθυσμένους,
    να διαβαίνουμε ωσάν τυφλοί, χώμα κοιτάζοντας κι όχι ουρανό.

    Διάβασα την ανάρτησή σου.

    Θαρρώ έπεσε απ' τα χέρια μου το μικρό πριόνι που κράδαινα απειλητικά...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 3:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 7:04:00 μ.μ., Blogger roadartist

    H ζωή γενικώς στη Κρήτη, όχι μόνο το χειμώνα, όλο το χρόνο, όλες τις εποχές, πρέπει να είναι υπέροχη!
    Πολύ τυχεροί όσοι ζούνε σε αυτό τον ευλογημένο τόπο!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 2:46:00 π.μ., Blogger desprh

    Αγαπημένη μου καπετάνισσα.. Παρακολουθώ τις σκέψεις σου, σαν όαση είναι, αλλά δυστυχώς γυρώ μας παραμένει η πραγματικότητα. Την αγάπη μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 11:33:00 π.μ., Blogger filos ton Maasai

    κρύο νερό πηγής είσαι
    στη μεσημεριάτικη κάψα του καλοκαιριού!
    αφρικάνικα φιλιά

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 12:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    roadartist,
    ανοιχτά τα πορτοπαραθυρόφυλλα και τα πελάγη!
    Έλα αν σε φιλέψουμε ανοιχτάδες τ' ουρανού και της ψυχής.
    Ευλογία ο τόπος μου, θα συμφωνήσω.
    Παρά τις σκοτεινιές των ανθρώπινων πράξεων που, σε βορρά και νότο θα τις βρεις.


    desprh...
    Σ' αυτήν τη θολή και αγριεμένη πραγματικότητα προσπαθώ να αντιπαραβάλλω μια φαντασία που μπορεί να γεννοβολά.
    Λίγα μας απομένουν.
    Η σκέψη κι η ψυχή, είναι κουμάντα μας.
    Για να θεριεύουν μπροστά στα υπόλοιπα, γιατί αλλιώς, αλλίμονο μας!

    Φιλιά!


    Φίλε των Μασάι,
    μα πες μου τώρα... Όντως είσαι στην αφρικάνικη γη;
    Βράζει ο τόπος εκεί κάτω;
    Καλοκαιράκια λοιπόν...
    Μαντήλι να βγω να κουνήσω μες στη σημερινή βροχερή γκριζάδα!
    Ή μήπως σήματα καπνού;

    :)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 2:33:00 μ.μ., Blogger βλαδίμηρος

    δεν ξέρεις τι χάνεις όταν δεν σου λείπει τίποτα..

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 3:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βλαδίμηρε,
    κι όταν σου λείπουνε κάποια σημαντικά, είναι σίγουρο ότι δε χάνεις σε όνειρο.

    (Κι άντε τώρα να βάλεις σε ζυγαριά ελλείψεις και πληρότητες...)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2009 1:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    το σινιάλο σου Καπετάνισσα έφτασε!
    δεν είναι καλύτερα να ρθεις στη γη των Μαασάι αφήνοντας πίσω σου όλα τούτα ταναπάντεχα (κόβουν δέντρα, κεφάλια, όνειρα κι ότι άλλο εξέχει).έλα λοιπόν να αρωματιστείς με μυρωδιές αφρικάνικες, πρωτόγνωρες ακόμη και σε σένα την πολυταξιδεμένη!!!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2009 1:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    συγνώμη Καπετάνισσα ο filos ton Maasai παρουσιάστηκε ανώνυμος! δύσκολο να κουλαντρίσεις την τεχνολογία!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2009 10:29:00 μ.μ., Blogger AERIKO

    Ηθελα να μιλήσω με τα πουλιά.Θέλω
    να ρωτήσω πως μοιράζουν έτσι καλά τον ουρανό με τ'αδερφια τους.Χθες σκοτώθηκαν δυο άνθρωποι.
    Μοίραζαν μια μηλιά.Το ανάστημα του α ν θ ρ ώ π ο υ φαίνεται απο τις πράξεις του.Ανάσα η γραφή σου.Όμορφο βράδυ απο καρδιάς.:))

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 1:46:00 π.μ., Blogger Aντώνης

    Είναι μια άλλη πλευρά της Κρήτης αυτή πηγαίνοντας και φτάνοντας στο Λασίθι, μια εικόνα που την ανακαλείς και κάποιος κάλλιστα θα μπορούσε για νοσταλγία βουκολικών δραμάτων να σε κατηγορήσει. Το βουκολικό δράμα το δικό του ο Σαίξπηρ πάντως το είπε "όπως σας αρέσει". Αποστομωτική ομολογουμένως απάντηση για τους παραπάνω καλοθελητές.
    Όσο για τα άλλα ζούμε σε μια πατρίδα και ανήκουμε σε μια φυλή που μάλλον κρατάει μονίμως στη πρίζα ένα ηλεκτρικό πριόνι. Και σφάζει.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 6:25:00 π.μ., Blogger Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas

    Έτσι όπως ξεκίνησε το κείμενο νόμισα ότι ως το τέλος θα έσταζε γλύκα, αλλά μου μαύρισε την ψυχή. Ό,τι κι αν πάθουμε μας αξίζει, αλλά τα παιδιά που έρχονται σε τι μας φταίνε;

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 12:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Φίλε των Μασάι,
    μην με τσιγκλάς γιατί στο τσακ είμαι να μετοικήσω!
    Κι η Αφρική είναι ένας κόσμος αλλιώτικης μαγείας με μυρουδιές σαφώς και ουρανούς αταξίδευτους και χώματα ατίθασα που πολύ τα λαχταρώ.
    Αν έχεις κατά νου στιγμές και περιπέτειες που αξίζει να ιστορηθούν, βάλε μπρος!
    Να γίνουμε κι εμείς κοινωνοί σε άλλο θαύμα.


    AERIKO μου,
    αμ, αν δεν είναι η δράση αυτή που μαρτυρά της ψυχής το σθένος, τότε τι είναι;
    Οπωσδήποτε "Το ανάστημα του ανθρώπου φαίνεται απο τις πράξεις του", ούτε λόγος.
    Στο τρυφερό κυριακάτικο αεράκι αφήνω φιλί να σου το πέψει κι απλώνω και χαμόγελα στον ήλιο.
    Δικά σου, όλα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 12:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Aντώνη,
    είναι ξελογιάστρα η μάνα γη μου κι έχει κι έδαφος τραχύ.
    Συνδυάζει τα αμπόρετα για να'χει αντιφάσεις να παίζει στα γόνατα να μη βαριέται...

    Όσο για την... σχιζοφρένεια, ναι. Έχει χρώμα εθνικό, έχει και ανθρώπου βούλα.
    Ροκανίσματα στο μεγάλο μας σπιτικό, απ' τα ίδια στις σχέσεις μας, να μη μιλήσω και για τον μέσα κόσμο...

    Ψυχή ορθή να δούμε που θα βρεθεί.



    Λάκη,
    αγαπημένε, ν' ανθίσει πάλι η ματιά σου γιατί δεν ωφελεί άλλη μαυρίλα.
    Κι η γλύκα κι η πικρίλα στο στόμα μέσα.
    Συναγωνίζονται μάλιστα όσο, που δεν ξέρεις ποιά θα πρωτοπέσει!
    :)

    Τα παιδιά, λες; Χμ.. Χρέη μπόλικα θα έχουν κι όνειρα ψαλιδισμένα.

    (Πως πάει Λάκη η Ανατολή;)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 1:25:00 μ.μ., Blogger the muppet show girls

    Μήπως και οι ίδιοι μας οι καλοντυμένοι ευατοί δεν ρέπουμε σε μπαχαλάκηδες; Μέσα στη βιάση μας και τους μικροεγωϊσμούς μας σερνόμαστε στη ζούγκλα που φτιάξαμε.Και δε μας ταιριάζει μήτε δέντρο μήτε λουλούδι.Γιατί μας χαλούν την ήδη κατεστρεμμένη μας πραγματικότητα.

    Την περασμένη βδομάδα γεύθηκα λιχουδιές από τον τόπο σου Καπετάνισσα.Μια όμορφη παρέα μου έστειλε πακέτο γεννήματα της Κρήτης.Αλλά κυρίως μου έστειλε καρδιές ανοιχτές.

    Καλημέρες πολλές

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 3:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλησπέρα

    πράγματι εκει κατω εισαστε τρομερα φιλοξενοι και κανετε τα ωραιοτερα παρεακια!
    αληθεια η φραση " την ηπια την πορτοκαλαδα " που λετε οταν καποιος χρωσταει
    πως βγηκε? μηπως κανας κακοπληρωτης κερνουσε αυτούς που χρώσταγε πορτοκαλάδες στα καφενεια?

    ωραια κειμενα

    Δημητρης

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 8:53:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Τώρα με αυτόν τον ευκάλυπτο τι μου θύμισες!
    Μια Ελληνοαυστραλέζα είχε έρθει στην Ελλάδα και μας είχε πρήξει για το πόσο σπουδαία είναι η Αυστραλία σε σχέση με την Ελλάδα.
    Ένας φίλος μου αφού της εξήγησε τι έχει προσφέρει η Ελλάδα στον πολιτισμό, την είπε πονηρά ότι και η Αυστραλία έχει προσφέρει κάτι το σημαντικό σ΄αυτόν.
    Όποτε και αυτή αφελώς τον ρώτησε
    -τι;
    Και της ήρθε κατακέφαλα η απάντηση:
    -Τον ευκάλυπτο!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009 11:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    muppet show girls,
    το τι μας πρέπει τελικά, η ψυχούλα μας το ξέρει...
    Αυτοεξόριστοι μιας λυσσασμένης εποχής, ανήμποροι να υπάρξουμε -όχι σαν σύνολα πιά- μα και σαν ουσιαστικές, χρήσιμες μονάδες.

    Τα καλούδια της πατρίδας μου να τα γευθείς με ψυχή γλεντζέδικη.
    και στην όποια βόλτα σου κατά νότο μεριά, έχε με κατά νου!

    Φιλιά


    Δημήτρη,
    καλώς τον επισκέπτη με τ' ανοιχτά χαμόγελα!
    Σ' ευχαριστώ για τα λόγια τα τιμητικά, χαρά να τ' ακούς έτσι αγόγγυστα να τρέχουν.

    Που λες λοιπόν, τη φράση αυτή τη λέμε γενικώς όταν κάποιος βρίσκεται σε δυσμενή κατάσταση.
    Όταν χρωστάει, ναι, όταν πέφτει με τη μηχανή, όταν έχει αρνητική αντιμετώπιση και ματαιώνεται η προσδοκία του.
    Να σου πω, δεν είχα αντιληφθεί ότι είναι... μόνο δικό μας "προνόμιο"!
    Όπως και να'χει, ιδέα δεν έχω για την προέλευση.
    Περισσότερο μου θυμίζει σκηνές από χρόνια παιδικά που πίναμε με το ζόρι την πορτοκαλάδα που μας πιέζε η μαμά να πιούμε, ή, κάτι άθλιες αραιωμένες πορτοκαλάδες (ή βυσσινάδες) που σέρβιραν σε νοσοκομεία!

    Τα καλύτερα εύχομαι, άνευ εσπεριδοειδών!


    Αθεόφοβε,
    Ετούτα που σχολιάζεις μου φέρανε και μένα στο νου την αγωνία των ελληνοαυστραλών να αποδείξουν το μεγαλείο της μακρινής ηπείρου.
    Το έζησα, σ' ένα ταξίδι μου εκεί.

    Πέρα απ' αυτό, ο ευκάλυπτος έχει για μένα βαθιά συναισθηματική αξία, λόγω δυνατών παιδικών αναμνήσεων...
    Αφήνω τη λεπτή σκιά του και τις υπηρεσίες του εναντίον των ενοχλητικών κωνώπων!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape