Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007
Η άλλη στιγμή

«Να βρεθούμε κάποια στιγμή, ε; Χαθήκαμε βρε παιδί μου, χαθήκαμε... Σήμερα; Μα ναι, αν προλάβουμε• ξέρεις τώρα πόσα τρέχουν… Να σου πω, αν νομίζεις ότι οι συνθήκες θα είναι καλύτερες κάποια άλλη φορά..»

«Για μιαν άλλη φορά, θα μιλήσουμε μιαν άλλη φορά, που θα έχουμε ζήσει
τούτη. Ναι; Ναι.»

Το ’παμε. Δηλαδή το λέμε. Ζωή στον ενεστώτα. Λείπουμε απ’ αυτό που ζούμε το πήρες χαμπάρι; Δεν είμαστε μέσα στο βίωμά μας. Απ’ έξω, παρατηρητές, θεατές, απειλούμε τη στιγμή κυνηγώντας την άλλη• την επόμενη. Βάζουμε τις στιγμές να συνωμοτήσουν -εν γνώσει μας αλίμονο!-, να σμίξουν σ΄ έναν αθέατο χρόνο αφήνοντας ξεκρέμαστο το τώρα, θολώνοντας το κουτσαμένο μετά.

Αν, ίσως, μάλλον, μπορεί, πιθανόν, ποιος ξέρει… Αναβολές, πισωπατήματα, μεταθέσεις, ακυρώσεις, ματαιώσεις. Από κοντά και οι λαχτάρες, τα ταραγμένα βήματα, οι βιαστικές βουτιές μέσα σε βλέμματα που πλέουν. Κι εκείνη η κούραση η βαριά, αρματωσιά ολάκερη από σκέψεις συμπιεσμένες, κινήσεις και πράξεις που «πρέπει», δάχτυλα που χτυπούν ανυπόμονα το τιμόνι, ρολόγια που αγριεύουν, φράσεις ανάπηρες, λαχανιασμένες -«μα που;», «αφού ξέρεις»- και βλέμματα αδειανά.
Που ΄ναι οι ματιές που κοιτάζουν σα να ’ναι να καταπιούν τη ζωή, που ’ναι;


Από το λίγο, προτιμώ το καθόλου, στο ’πα ποτέ;
Έστω, ας έχω τη σιωπή. Κείνη την κυοφορούσα, τη περίλαμπρη που ‘ρχεται σαν πάχνη πρωινού με τις δροσοσταλίδες της να καθίσει πάνω σ’ αυτά που ειπώθηκαν και μη• να τα σπρώξει να ριζοβολήσουν, να γίνουν μιλήματα και συγκινήματα εντός. Θέλει μη λόγο ο λόγος για ν’ ακουστεί, ε; Θέλει.

Έπειτα, το να μην έχει κανείς να πει, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί και να ακούσει. Ευπρόσδεκτα των ανθρώπων τα μηνύματα, σαν βρούνε δρόμο μπρος.

Σκέψου όμως ότι υπάρχουνε και λόγια που δεν προσδοκούν απάντηση, λέγονται για να ειπωθούν, γράφονται για να γραφτούν- κάπως σαν τη συγγνώμη που λέγεται για να αλαφρύνει αυτόν που την λέει, όχι για να βαρύνει αυτόν που την ακούει.

Απ’ την άλλη, υπάρχουν κι αυτιά μονάχα για να φοράνε ντύμα εξομολόγου.
Θυμάμαι έναν ταξιδευτή της γης που μου ‘λεγε πόσο τον κουράζει τούτη η τακτική. «Τι να το κάνω το ακροατήριο», απαξίωνε τους γύρω. «Οι πόλεις που γυρνώ είναι γεμάτες μπαρ, στα περισσότερα οι μπάρμεν δεν μιλάνε γρι ελληνικά και είναι εξ αυτού απολύτως εχέμυθοι. Εξάλλου, δεν παραδέχομαι πως μπήκα σε απολογισμούς, σε ηλικίες που γίνεται κανείς λογιστής του παρελθόντος του.»


Στην καταδίκη ζω, να ποθώ αυτό που λεν ζωή, πα’ να ’πει ό,τι γνωρίζω, ό,τι μυρίζω κι ό,τι γεύομαι.
Έρχονται οι γιορτές των παιδιών, το πήρες χαμπάρι;
Κι εκείνες οι θαμπές –από μέσα- φωνές, χτυπάνε κόκκινο, χοροπηδούν, μας επιτρέπουν να μυρίσουμε χαρά, μας επιτρέπουν να δικαιούμαστε τη χαρά.
Τη ξεχασμένη. Τη θυμωμένη. Τη μόνη.
Αξίζουμε ζωή παραπάνω.
Δίχως κορνίζες και περιθώρια και σχήματα και μετρημένες αποστάσεις.
Ζωή για τη στιγμή. Που πίνεται. Που καταβροχθίζεται. Που εσωτερικεύεται.
Τη βιωμένη.
Ζήλια για κείνους που συγκεντρώνονται εκεί που είναι, για όσο είναι, με προσήλωση μοναχού Σαολίν.

Παράπονο πες, τώρα που βαδίζουμε στα στερνά μιας ακόμα χρονιάς. Δύσκολης, όσο να πεις.
Παράπονο για κείνο το ζητούμενο, το λαχταριστό ζαχαρωτό, το βουνό το ολισθηρό, το πετρωμένο που το λεν επικοινωνία.
Μια λέξη, ένα άκουσμα, ένα σύμβολο. Πουθενά. Κι ο ξένος, εδώ. Με τη ξενιτιά του.


Για άκου μια ιστορία απλή, οικεία. Στην τρελούπολη, εντάξει.

Ένας άνδρας και μια γυναίκα φτάνουν συγχρόνως αλλά από κάθετους δρόμους σε μια γωνία.
Κοντοστέκονται. Είναι φανερό ότι ψάχνουν και οι δύο ταξί. Κοιτάζουν ο
ένας τον άλλον σαν να βρίσκουν αλλήλους γοητευτικούς. Ο άνδρας ξεκινά μια κουβέντα για τα ταξί εν γένει - φοβάται λίγο να ρωτήσει τον προορισμό της, μήπως και διαφέρει από τον δικό του. Κουβεντιάζουν για λίγο, για το πόσο δύσκολο είναι να βρεις ταξί, τι συμπεριφορά έχουν οι ταξιτζήδες – τα συνήθη κοινότοπα που θα τους βρουν σύμφωνους. Κατά μίαν έννοια φέρονται σαν ερωτευμένοι, αφού χαμογελούν αναίτια και χαίρονται με την συμφωνία τους στο αυτονόητο. Τολμώ να φανταστώ πως χαίρονται με την χαρά τους. Σαν να τους είχε λείψει. Σαν να μην είναι και συχνό.

Μοιραία, κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα ταξί. Εκείνος κοντοστέκεται λίγο, εκείνη ρωτάει: "Παγκράτι;" - δάγκωμα απ΄ τη μεριά του άνδρα, αφού πηγαίνει Μελίσσια. Ο ταξιτζής συγκατανεύει, εκείνη γυρίζει και κοιτάει τον άνδρα λίγο αμήχανα, εκείνος περισσότερο αμήχανα. Δεν λέγεται τίποτα, γιατί τι μπορεί να ειπωθεί; Εκείνη χαμογελά κάπως πιο δύσκολα από πριν, μπαίνει στο ταξί και φεύγει. Εκείνος μένει πίσω, σκέφτεται λίγο (τι θα 'κανε αν είχε έρθει πρώτο ένα ταξί που πήγαινε Μελίσσια;) και σηκώνει το χέρι του βλέποντας κάτι να αχνοφαίνεται στο βάθος, που το φαντάζεται για ταξί.

Εν-ταξί, ε; Μάλιστα. Δηλαδή... εντάξει.

Τώρα, τώρα, αρπάζω, κλέβω την στιγμή για να πω πως θέλω μοναχά καθώς περνά ο καιρός να θέλει όλο και περισσότερο κόπο να θυμηθούμε την τελευταία φορά που ήμασταν θλιμμένοι.
Να ζούμε και να παίζουμε μωρέ. «Τα καλά, είναι πάντα μπροστά», να μου λες.
Να προσβλέπω.
Και να ντύνεσαι ζεστά, ε; Πιάσαν άγρια κρύα.
Το νου σου στους δρόμους μες στη γιορτινή αντάρα. Κι άσε τα τιμόνια.
Και με το ταξί, μια χαρά σου λέω. Μια χαρά.




(Οι φωτογραφίες είναι από το deviantart.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 17:00 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


43 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007 6:04:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007 6:43:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Η στιγμή μας βρε Μάγισσα Καπετάνισσα είναι το μόνο πού'χουμε. Εκείνη η στιγμούλα που την τσαλακώνουμε, την πληγώνουμε, την αμελούμε και την ξεχνάμε. Μόνο κάτι τέτοιες μέρες δυστυχώς θυμόμαστε όλες εκείνες τις στιγμούλες που πέρασαν και αφήσαμε να χαθούν. Κρίμα δεν είναι;

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007 6:45:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης

    Εννοιείς όπως λέμε: κρύο, καιρός για δύο, ε;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007 8:19:00 π.μ., Blogger ΩΣΗΕ

    Όταν γυρνάω το κεφάλι πίσω...
    ..βλέπω τα κουφάρια των στιγμών που φόνευσα να κείτονται άταφα...
    ...όμως η θέα τους αφήνει κληρονομιά...
    ...ένα νέο κουφάρι κάθε φορά...
    ... κάθε νέα στιγμή ένα νέο κουφάρι...
    ... μια χαμένη ευκαιρία...
    ...σ' ένα ατέλειωτο φαύλο κύκλο φόνων...
    ...ζω υπάρχω αναπνέω...
    ...σ' ένα κενό άναρχο κι ατέλευτο!

    Αφήνω την εωθινή κραυγή του φαλκονιού της ελεονώρας

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007 6:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    ατέλειωτες διαδρομές μες στη κάψα και στη καταιγίδα.
    Ποτέ και πουθενά. Δε φτάνουμε, εννοώ.
    Βαδίζουμε, κουτρουβαλάμε, κλωτσάμε τις μέρες μας, πισωγυρνάμε.

    Καλησπερούδια ρόδο μου.
    Φιλώ.



    Tradescadia!
    Δύσκολο πολύ να'χεις συνέχεια τα καμπανάκια να χορεύουν.
    Να σου θυμίζουν το φευγαλέο των πραγμάτων, το θνησιγενές της στιγμής.
    Να τα λέμε μεταξύ μας-λέω.
    Να υπενθυμίζουμε. Εαυτούς και αλλήλους. Ώστε το κρίμα να πάει μακριά.



    Πανόπτη,
    όλο μου αλλάζεις ονόματα αγαπημένο παιδί και με κάνεις να βαδίζω στα σκοτάδια...
    Λοιπόν... τι εννοώ, ε; Χμ... Ο,τι λαχταρά ας πάρει ο καθείς κι ό,τι του ταιριάζει.
    Άλλος το άγγιγμα το βαθύ, άλλος το συναπάντημα των δύο, κάποιος το φτερούγισμα της στιγμής.
    Ό,τι...



    ΩΣΗΕ!
    Αλήθειες στα μάτια μου.
    Αποδοχή ο θάνατος αγαπητέ.
    Της στιγμής και των χυμών της.
    Μαγιά πρώτη.
    Για τα καλύτερα.

    Στήνω αυτί στους ανέμους!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007 9:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    καπετανισσα αρχοντισσα γλυκεια σου το ειπα και παλαιωτερα εζησα εξι μηνες στην τρελουπολη και η μοναξια των ανθρωπων γυρω μου με τρομαξαι εγω το πηρα το ταξι για Νεα Σμηρνη και ας πηγενα στην Ηλιουπολη. Η γλυκα της ζωης ειναι η επαφη των ανθρωπων, οι μικρες στιγμες που αν τις ενωσεις ειναι ενα μεγαλο ονειρο.Ο θαυμαστης της σκεψης σου Σαββας

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007 11:25:00 μ.μ., Blogger sundrops

    υπέροχη όπως πάντα!
    στο έχω πεί?
    το γράψιμό σου με ηρεμεί...
    μακάρι να ένιωθαν όλοι τυχεροί όπως εγώ, που ενα άλλο χέρι κρατάει το δικό μου και μιά ζεστή αγκαλιά είναι έτοιμη να με δεχθεί και να χαθώ μέσα της....
    γλυκιές ευχές για χαρούμενες γιορτές Μαρία μου!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007 1:42:00 π.μ., Blogger Vlaxos

    "Λείπουμε απ' αυτό που ζούμε "

    ... πόνεσε αυτό φιλενάδα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007 2:53:00 μ.μ., Blogger lady.arwen67

    Ακίνητες στιγμές στο χρόνο, άλλες φορές με χρώμα ροζ κι άλλες φορές με κίτρινο. Πότε ξεθωριασμένες φωτογραφίες κι άλλες φορές σα βίντεο ζωντανές.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007 4:33:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Να απαντας τις ερωτησεις σου ...


    χμ κι αυτο μοναξια ειναι



    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007 9:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ολα μοναξιά ειναι αγαπημένη μου "καπετάνισσα"..και το να οδηγεις και το να παίρνεις ταξί, εντάξει εγώ ειμαι και ανώνυμος άνθρωπος και α-σόβαρος, και α-ντι-επικοινωνιακός
    ώρεs ώρες..δεν βαριέσαι σου το αφήνω σαν σε φίλη (έχω μιά φίλη κρητικιά την καλύτερή μου) και με συγκινεις
    Iσως κάποια στιγμή, αφήσω τα ανώνυμα
    και σου μιλήσω πάντα με τον ίδιο τρόπο "επώνυμα"..και χωρίς μπλογκ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007 10:52:00 μ.μ., Blogger Κατερίνα

    Γεια σου καπετάνισσά μου γλυκιά, με τα ρόδια σου και τα γεμάτα σοφία λόγια σου!
    Είναι που ο χρόνος φεύγει άραγε και μας κάνει να φιλοσοφούμε όλοι μας τις στιγμές, τη ζωή, τους φίλους;
    Ότι και να είναι Μαρία μου, να είσαι πάντα καλά και να μας τα λες, έτσι ώραία!
    Φιλάκια της!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007 5:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα,
    ευγενική ψυχή εσύ, μ' αυτές τις διακριτές, χρωματιστές, λάμπουσες ψηφίδες ανθρωπιάς στο λόγο σου, είσαι παρηγοριά, αλήθεια στο λέω. Οι άνθρωποι είναι βέβαια η ζωή, τ' αγγίγματα, τα βλέμματα, οι μιλιές.
    Ό,τι μας στερεί ο φρενήρης ρυθμός της ζωής μας πιά...

    Όμορφες γιορτές να'χεις, μ' αγάπη αστείρευτη.


    sundrops,
    ζάχαρη άχνη μες στο στόμα απ' τα λόγια σου! Μέλι στ' αυτιά μου, σ'ευχαριστώ θερμά.
    Δεν είναι δώρο π' ανοίγει εμπρός σε όλους η αγκαλιά της αποδοχής, η αγκαλιά του μέγα έρωτα...
    Ευλογημένη και χιλιομυρωμένη εσύ.
    Κράτα τ' ακριβά γερά μέσα στη χούφτα.

    Ευχές σωρό να τρέξουνε!


    Βλάχε μου,
    μια απ' τα ίδια. Μώλωπες να δεις. Να μην πω κακώσεις.
    Κι έλα τώρα και πες. Εμείς, που μες στη γενική μας στραβομάρα, τουλάχιστον παίρνουμε δυό-τρία πράγματα χαμπάρι, τι κάνουμε, πες. Πέρα από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια ή τα δαιμονολόγια, φέρνουμε τούμπα τη ζωή μας;
    Ε; Ε;

    Άντε κι ένα φιλί για το δρόμο.
    Τον μακρύ. Του 2008.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007 6:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    lady.arwen67...
    Κι η πολυχρωμία, χαρά είναι. Ζωή. Φως. Να τη νιώθουμε στο πετσί μας όμως.
    Ως φωτοσκίαση ή ως ακτινοβόλα παρουσία. Να τη νιώ-θου-με!

    Αγκαλιές στο κόκκινο.


    Jo-Anna!
    Που είσαι γλυκόπαιδο εσύ;
    Μπα... Τις αφήνω ν' ακροβατούν, να μπαλατζάρουν, μέχρι να διαλέξουν κατάλληλο παραλήπτη!
    Να τους γλυκομιλά και να τις χαϊδολογάει.

    Ευχές μικρή μου, όσες κι όπως...



    "Ανώνυμε",
    καλοδεχούμενος. Όπως κι αν ορίζεις.
    Καταδίκη κι ευλογία μαζί η μοναξιά, κατέχω το. Παντού, ορθά μιλάς.
    Χιλιοειπωμένο το'χω, μη θαρρείς. Και χιλιοβιωμένο. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι, ο.κ.
    Και -κατά τον Παζ- υπερβαίνουμε τη μοναξιά μας (θαρρούμε πως δηλ.) μέσα απ' τον έρωτα και τη διαδρομή του. Τον θάνατο σα να λέμε, ε;

    Αφήνω τα βαριά στη γωνιά και στέλνω του Δεκέμβρη τα ωραία.
    Τα χρυσαφιά και τα μελωμένα. Ώρα τους δεν είναι;



    Κατερίνα μου,
    όλου του κόσμου οι χαρές να σε βρέξουνε! Να χορτάσεις γέλιο κι αγάπη, να γλεντήσεις τη ζωή κατά πως της πρέπει. Τώρα, που ο χρόνος είναι εδώ!
    Κι εμείς, στα πιο καλά μας!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 2:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    καπετανισσα εισαι μια αρχοντισσα πραγματικη σε μια εποχη που η φθηνια των ανθρωπων ειναι μοδα.Καποτε καποιος ειπε οτι μονο στις μυστηριωδεις εξισωσεις της αγαπης βρισκει κανεις τις λυσεις για τα μυστηρια του κοσμου.Και εγω πιστευω οτι μονο σε αυτες τις εξισωσεις βρισκεις το νοημα του κοσμου μονο με την αγαπη εισαι πραγματικα ανθρωπος καλες γιορτες και σου ευχομαι να μην αλλαξεις και η καθε σου μερα του 2008 να ειναι μια γιορτη ειμαι στην τρελουπολη ξανα και η παρηγορια μου ειναι η σκεψη σου Σαββας

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 3:52:00 μ.μ., Blogger just me

    Μπαίνω, διαβάζω και βγαίνω, κατά καιρούς, λέγοντας "κάποια άλλη στιγμή θα αφήσω σχόλιο". Αλλά, όχι και να με βρει ο καινούργιος χρόνος και ούτε να έχω ευχηθεί!

    Καλές γιορτές, πατριώτισσα. Καλή κι αγαπησιάρικη καινούργια χρονιά, με υγεία και όπως την ονειρεύεσαι.
    Και καλές... Λέξεις· πάντα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007 12:14:00 π.μ., Blogger marilia

    Αχ, πόσο μ' άρεσε αυτό το κείμενο!!!

    Φιλάκι γλυκό, Καπετάνισσά μου! Και ευχές πολλές για τις μέρες που 'ρχονται. :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007 3:01:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης

    Ευχαριστώ που με τίμησες και μου έστειλες τις ευχές σου! Ανταποδήδω και επισήμως, ροδογλυκιά καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 5:01:00 μ.μ., Blogger Aντώνης

    Στο ολόφωτο καραβάκι σου, καπετάνισσα, άναψε σιγά σιγά όλα τα φώτα! Χρόνια πολλά!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 5:35:00 μ.μ., Blogger ididitmyway

    You stimulate me. Always
    http://www.eckharttolle.com/
    Se efharisto gia tis LEXEIS sou kai sou efhome kales giortes

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:25:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Ζεστές ευχές σαν Λέξεις,
    για τις γιορτές! :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007 1:03:00 μ.μ., Blogger φεγγαραγκαλιες

    ευχομαι τα πιο ομορφα χριστουγεννα..ελλα σε μενα να δεις που σουχω ενα παραμυθακι..φιλιαα!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007 4:28:00 μ.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Χρόνια Πολλά & Καλά με υγεία, πολύ αγάπη & ατελείωτη χαρά!!!
    Φιλάκια υπέροχη Kαπετάνισσά μας!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007 6:36:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Καλά χριστούγεννα και χρόνια πολλά με πανιά ανοιχτά και φίλο άνεμο
    :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007 10:48:00 μ.μ., Blogger ΩΣΗΕ

    Περνάω για ν' αφήσω τις θερμές μου ευχές για καλά Χριστούγεννα, πάντα με ποιητικό οίστρο και μούσες να σε συντροφεύουν.

    Η κραυγή του φαλκονιού αντηχεί στο κρητικό πέλαο

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007 12:37:00 π.μ., Anonymous Ofilia

    πολύ όμορφος χώρος για να αφήνεις τις λέξεις σου που ειναι στάλες της καρδιάς σου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007 1:12:00 π.μ., Blogger Κατερίνα

    ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ, αγαπημένη μου καπετάνισσα! Να περάσεις τα πιο όμορφα Χριστούγεννα μαζί με τα αγαπημένα σου πρόσωπα!
    Πολλά πολλά φιλιά!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007 11:06:00 μ.μ., Blogger Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

    Χρόνια πολλά και καλά, με οικογενειακή γαλήνη και ευτυχία, με επαγγελματική επιτυχία και μεγάλη έμπνευση.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2007 12:36:00 μ.μ., Blogger magica

    Χρόνια πολλά Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 27, 2007 10:20:00 π.μ., Blogger kyriaz

    χρόνια Πολλά Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2007 5:27:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    xronia polla kai kala me kathe eytyxia ki epithymia

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007 3:21:00 μ.μ., Blogger Κυβέλη Δραγούμη

    Χρόνια πολλά καλή μου καπετάνισσα...

    Πολλές ευχές για ένα υπέροχο νέο έτος με υγεια,Αγάπη και πολλά ταξίδια !!!

    Καλή θαλασσα να χουμε!


    φιλάκια πολλα

    _Κυβέλη_

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007 2:33:00 μ.μ., Blogger kostas_patra

    στα γραμμένα σου βλέπω
    του κοριτσιού από το μπροστινό θρανίο τη ματιά,
    που ξερε να απαντήσει
    στου δασκάλου τις αδιάβαστες μου
    σελίδες, με το αριστερό χέρι να κρατάει την απάντηση στην άκρη του δαχτύλου και το δεξί να κατανικάει το πρώτο, κρατώντας το κάτω.
    και όσα δεν είπαμε είναι όλα εκείνα που εννοούσαμε περισσότερο.
    στη δύσκολη στιγμή κάναμε σχέδια και στις ελεύθερες ώρες μας όνειρα, πιο πιστοί στα δεύτερα, χάσαμε κάπου την πυξίδα της ζωής, μα σώσαμε το περιεχόμενο.
    και αν τα σχέδια ναυαγούσαν είναι γιατί αλλάζαμε τα σχέδια με νέα και κάναμε τη ζωή σχεδία, για να είμαστε κάθε όπου εμείς παρόντες και οι αγαπημένοι μας.
    και οι λέξεις ήταν πάντα ένας τρόπος να ουρλιάζουμε χαμηλόφωνα, για όσα μας τρόμαζαν και όσα προσπαθήσουμε να ξορκίσουμε πως καταλάβαμε.
    μετά ο λόγος απαξιώθηκε και κουβεντιάζαμε στατιστική, ποδόσφαιρο και πολιτική, για να βάζουμε βουλοκέρι στα αυτιά και στα μάτια της μοναξιάς μας, ενώ οι λέξεις αιμορραγούσαν ξεχασμένες σε βιβλία ξεθωριασμένα ποιητών.
    και να ξερες πως έχουν τα λόγια σου ένα τσάκισμα στην άκρη από την πολλή χρήση και από το χρόνο που χρειάζονται τα μάτια για να ωριμάσει η όραση και να τα κοιτάξουν, γιατί στέλνει τους νευρώνες της μέσα και σκάβουν νυχθημερόν, για να βρεις ελαφρύ χώμα για να βλαστήσεις.
    ώ λόγε
    ώ λέξη

    ενδιαφέρουσες στιγμές να έχεις

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007 5:39:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    Καπετάνισσα μου καλή, δεν ξέρω τι λένε για τα δίσεκτα, μα εγώ σου εύχομαι διπλές χαρές και μη συμβατικές στιγμές, ξεχωριστές.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007 8:58:00 μ.μ., Blogger Τίποτα

    Καλή χρονιά, Καπετάνισσα. Ούριοι άνεμοι σε ό,τι εύχεσαι!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 11:45:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα,
    ευαίσθητη ψυχή που πέφτεις πάνω στους ανέμους των καιρών να τους αλλάξεις ρότα!
    Αγάπη, ναι. Όση...
    Το 2008 να πασπαλίσει με χρυσόσκονη τα όνειρά σου!
    Να τα γλυκάνει με μελοκάρυδο, να τα ζεστάνει με λιακάδες, να τα ταξιδέψει σε κύματα ζηλευτά και να τους δώσει πνοή!


    just me!
    Κι εμένα, ο καινούργιος χρόνος με βρήκε μέχρι να αντιγυρίσω του ανέμου τις ευχές να τις φυσήξει πάνω σου! Νέα καλά να μας έρχονται. Κι αγαπησιάρικες στιγμές στις αποσκευές του χρόνου, ναι. Να ζούμε. Με δυνατή, μαχητική ψυχή!


    marilia μου...
    Τα καλύτερα έρχονται! Και είναι μες στο 2008. Είναι σίγουρο.
    Έτσι κι αλλιώς, ότι φοβόμαστε το έχουμε ήδη ζήσει…
    Ό,τι ποθεί η ψυχούλα σου…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 11:55:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πανόπτη,
    όμορφες οι λέξεις σου και θα τις φορέσω ρούχο ακριβό, της Γιορτής!
    Τα πιο ωραία, να'ρθουν καταπάνω σου, στιγμή να μην σ' αφήσουν!


    Aντώνη,
    συνταξιδιώτη μου καλέ...
    Ολόφωτη η ψυχή για τα καινούργια!
    Όσες και αν βάζει ο νους ευχές κρεμώ στ’ αστέρια απόψε,
    tσ’ αυγής λουλούδια να γενούν, κι όποιο σ’ αρέσει κόψε!



    ididitmyway,
    θερμές ευχαριστίες κι από δω. Για τα μοιρασμένα μας, για την τιμή να σ' έχουμε κοντά.
    Χρόνια λαμπερά σαν το χριστουγεννιάτικο αστέρι…
    Να ‘χουν μια στάλα μέλι για γλύκα και απαλό αεράκι να τα ταξιδεύει!
    Να ‘χουν το βλέμμα και το χαμόγελο ενός παιδιού…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 12:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άγγελε!
    Αγάπη και χαρά ν΄ανθίζουν στη ζωή σου!
    Κι ο Άι-Βασίλης, παρέα με τα όνειρά σου να'ρθει!


    φεγγαραγκαλιές!
    Μακάρι το 2008 να είναι πασπαλισμένο με χρυσόσκονη!
    Να έχει μια στάλα μελοκάρυδο και λίγη ζάχαρη άχνη.
    Να’ ναι λαμπερό, μαγικό και ταξιδιάρικο.
    Σαν παραμύθι… για σένα!


    ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ,
    γλυκοκόριτσο που μας λείπεις τόσο!
    Χαρά πολλή να σε νιώθω ξανά εδώ γύρω...
    Χαρά ναι, ναι!
    Κι αγάπη να πολλαπλασιάζονται με το χρόνο, να ξεχειλίζουν, να κολυμπάει μέσα τους η ζωή!
    Αγάπη, ναι! Κι όλα τ' άλλα, θα βρούνε δρόμο.

    Γιορτές Φωτεινές!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 12:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kerasia μου...
    Χαδιάρηδες άνεμοι να χαράζουν ανήσυχες ρότες...
    Κι εσένα, μικρή μου, όλα σου τα όνειρα, άστρα που τρέχουν ν' ανταμώσουνε τη γη...


    ΩΣΗΕ,
    έλα ταξιδιάρη φίλε μου...
    Εδώ, στα κύματα, να σου ευχηθώ χρόνια νωχελικά όταν η ψυχή ζητά απανεμιά και ζωηρόχρωμα, όταν το χαλασμό γυρεύει.

    Αγάπη μπόλικη και χαρά άλλη τόση...

    Φιλιά Γιορτής!


    Ofilia,
    καλώς ήλθες σε τούτο το γιορτινό σπιτικό!
    Ευχαριστώ από καρδιάς.
    Αγάπη και φως εντός σου!

    Χαρές ολόγυρα, γέλια μέσα-έξω!
    Μια χρονιά, όλο Γιορτή!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 12:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κατερίνα μου,
    όλη η αγάπη του κόσμου να σε γλυκοζεστάνει!
    Να περάσεις όμορφα αγαπημένη μου, να μελώσει μαζί σου ο χρόνος και να κυλάει κουβαλώντας μόνο χαρές!

    Γιορτές με αγάπη και ζεστασιά ψυχής!



    Ήχε!
    Μέσα στην ευχετήρια αγκαλιά μου, όλα τα καλά του κόσμου!
    Ραβδάκι μαγικό να μας ακουμπήσει όλους.
    Αρχή, για έναν αλλιώτικο κόσμο.
    Εντός μας- πρώτα-πρώτα...



    magica,
    χρόνια γεμάτα ωραίες στιγμές.
    Με την
    α γ ά π η
    να πρωταγωνιστεί.
    Απλόχερα να δοθεί σε κείνους που μετρούν μέρες λειψές σε χαρές.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 12:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kyriaz,
    αγαπημένε!
    Γιορτινά Φιλιά!
    Λάμπουν, δες!



    Χάρυβδιςς!
    Μας λείπεις τόσο! Να συχνοπερνάς, ε;
    Μια αγκαλιά γεμάτη από καλούδια της ψυχής θαρρώ πως θα σε πείσει!

    Αγάπη να ζεσταίνει τις “νύχτες” μας.

    Το πνεύμα της Γιορτής μοιράζεται, ευτυχώς…



    Κυβέλη μου...
    Ευχές κι αστροβροχή από επιθυμίες!
    Να τις δούμε όλες αντάμα με την πραγματικότητα!

    Αγάπη τόση, που να λές "φτάνει πιά"!

    Και, ναι. Θάλασσες να χορεύουν συνεχώς...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008 12:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κώστα...
    Πως αγαπώ το λόγο σου!
    Δεν έχω άλλο να σου ευχηθώ, παρά τούτη η φλογερή ψυχή που αρθρώνεται σε λόγια-καρδιοχτύπια, να σε γλυκαίνει για πάντα.
    Να σε πλουτίζει και να σου ανοίγει συνεχώς, τοπία άλλα.
    Έτσι αρχινάει να γυρίζει αλλιώς, ο ίδιος κόσμος.
    Και να ξαναγεννιέται η ζωή.

    Πόσα "ευχαριστώ" να ψελλίζω που τόσο με τιμάς.
    Να'ναι δεκτικοί οι ουρανοί στους πόθους σου κι οι άνθρωποι στ' αγκάλιασμά σου.

    Αγάπη, να μη στερεύει(ς).

    Φιλώ σε



    Desposini Savio!
    Ω, ναι! Δίχως συμβάσεις (πιά)!
    Να'σαι κι εσύ σκανδαλιάρα με τα κοινότυπα και μες στων παιχνιδιών τη βουή, μια ζωή!
    Σπίθα και δροσιά μαζί στης ζωής τις διαδρομές.

    Και το 2008, παιδί αμάθητο ακόμα, να σε χιλιομυράνει!



    Τίποτα,
    αγαπημένη μου!
    Βουτώ στο λόγο σου για να γλυκάνω τις ευχές και να τις ντύσω μ' όνειρο και θέρμη.
    Τα καλύτερα να 'ρθούν.
    Να κρατηθείς γερή, δοτική στους ανθρώπους και τα χρόνια.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 25, 2008 1:05:00 μ.μ., Blogger Γιώργος

    Αξίζουμε ζωή παραπάνω...ψιτ,εσυ εχεις ψυχη,γιου νοοου δατ;το ξερεις μαλλον,,,υσ1δεν κολαει η ψυχη σου με τον ανωμαλο τον εμπειρικο λεμεεεε,,,υσ2 κ 3 μαζι,,,δεν διαβαζω κειμενα,τα..."φοτογραφιζω"ομως αυυτο πρεπει να το τυποσω για να το δω.υσ4,,,δεν υπαρχει αυριο αν δεν υπαρχει τωρα.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape