Κυριακή, Οκτωβρίου 21, 2007
Κι οι νύχτες, μεγαλώνουνε…

Βαριανασαίνει ο Οκτώβρης έτσι που σέρνεται πάνω σε πεσμένα φύλλα, υγρά. Κι ό,τι σφήνωσε στην άκρη του νου, σαν προσδοκία, αναμονή, σύμβαση ακόμα, μένει μετέωρο, να γεννήσει κι άλλα όνειρα, να θεριέψει μαζί τους, να γίνει τροφή στους επερχόμενους χειμώνες. Καταπίνει σκέψεις τούτη η εποχή, βαραίνει απ’ τις ευωδιές, τσακίζει απ΄ τις επιθυμίες. Κυρίως, κείνες τις ώρες τις θολές• μιλώ για απογεύματα της καθημερινότητας και για το αργοκίνητο χάζι της Κυριακής. Πέρα δηλαδή απ’ τους εξαναγκασμούς των πρωινών, που γίνανε πια αρπαχτικά της καλοδιάθετης θωριάς μας.

Ώρες-ώρες η γραφή, χορεύοντας αυθάδικα μπροστά στα μάτια μας, γίνεται εξάρτηση που μας γαντζώνει. Είτε δρα βγάζοντας γλώσσα στα εφήμερα είτε εμμένει πεισματικά στα της ουσίας, καθηλώνει• δεν υποτάσσεται σε εποχές. Κι έτσι, ίσως και να γίνεται παραπλανητική. Ο νους στην σύνταξη και στα γράμματα κι η ζωή στων χινοπώρων τις σελίδες.

«Κοίτα έξω απ’ το παραθύρι σου», προστάζει ο καιρός. Εραστής θαρρείς που τον μαλώσανε τα νάζια σου κι άνοιξε χούφτες εμπρός ζητώντας ευκαιρίες ακόμα.
Πόσα περνούν απ’ τη ζωή, διαβάτες βρόχινοι, σκιεροί κι ούτε που στρέφουμε το βλέμμα πάνω τους, να φουντώσει η ματιά να πάρει χρώμα…
Πόσες και πόσες μυρουδιές και θάματα!

Ζω σ’ έναν τόπο που τις Κυριακές τα πρωινά ακόμα ανεμίζουν οι κυράδες τα σεντόνια. Τ’ απλώνουνε στα κάγκελα των μπαλκονιών να ρουφήξουν ήλιο κι αγέρα, να ισιωθούν οι τσακίσεις μετά, να τεντωθεί πάνω τους το κορμί εισπνέοντας ζωή.
Βιάζονται να το κάνουν μετά από μέρα βροχερή, τότε που βγαίνει ο ήλιος με λύσσα, πρόθυμος να χυθεί πάνω σε πρόσωπα και πράγματα, να ξαπλώσει σε τοίχους και πεζοδρόμια. Τι εικόνες! Έτοιμες ν’ απελευθερώσουν μνήμες παλαιϊνές ή πιο ώριμες, να γίνουν καταφύγιο για τα τσαλακωμένα μας μάτια, μακριά από τις παραφωνίες των καιρών.


Χθες, έπιασε μπόρα δυνατή κι ήρθε στο νου ένα δώμα από κάτι χρόνια άλλα, όπου στοιβάζονταν βιβλία και βινύλλια. Να βγαίνεις στην ταράτσα, ν’ ανοίγεις χέρια και να κυκλώνεις το κορμί, γύρω-γύρω, γύρω-γύρω, ώσπου να πιουν οι φλέβες σου βροχή, το φαντάζεσαι; Να μυρίζει η βροχή, να μπαίνει εντός σου, να ξαναβαπτίζεσαι θαρρείς, να αναπλάθεσαι στη μήτρα της φύσης…
Μέσα μας, ακόμα χάσκει κείνο το παιδί που’ θελε ν’ ανοιχτεί πέρα απ’ τα σύννεφα… Σκούρα, μεταλλικά, να τα βουτήξει στη θάλασσα ν’ αλλάξουν χρώμα, να πείσει και τον ήλιο να σκάσει μύτη απ’ το θόλο τον κλειστό.

Χαμένος σε τέτοιες σκέψεις, ασκεί κανείς ελευθερίες ξεχασμένες, ανιχνεύει και τις εκδοχές του και τους άλλους και τον αλήτη καιρό. Ονειροπολεί φανατικά γύρω απ’ το τίποτα, με μια στάλα βροχής πάνω στο τζάμι ας πούμε, πλεύση αντισυμβατική αυτή, ατέλειωτη πορεία ή παρατεταμένη στάση• ο νους θα ορίσει.

Χτισμένες πολιτείες, μ’ ανθρώπους ή χωρίς, μ’ όνειρα σα να λες και απουσίες, Οκτώβρη μήνα. «Οχτώβρη», που ‘λεγε η γιαγιά.
Τ’ αποδημητικά πουλιά που ’χουν να μετρούν χιλιόμετρα σ’ αιθέρες αλαργινούς, κάπου εδώ, σ’ ετοιμότητα, δίχως μπαγκάζια. Ο υγιής πόθος της θάλασσας μια ανάσα απ’ το μπαλκόνι μου, έρωτας πιστός.

Η σκέψη, καταστρέφει κάθε χαρά στα καθημερινά της ρούχα. Έχει τρόπους. Έχει δαίμονες. Έχει και φωνές. Ανταριασμένες κατά κανόνα.
Και μόνο η σκέψη, καταστρέφει τη χαρά• έτσι έπρεπε να το πω, διορθώνω…
«Μα πως αλλιώς;» θα μου πεις. Μάλλον με λιγότερη σκέψη, λέω να αυτοδασκαλεύομαι. «Όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο λιγότερο νιώθεις», λέει μια μέσα φωνή. «Πως νιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα», τραγουδάει ο Σωκράτης. Αυτό.
Κι αν είναι το συναίσθημα, το πρωτεύον στις πράξεις, στις αποφάσεις, στην ίδια την ύπαρξή μας…

Περνούσα έξω από μια απίστευτη αυλή, σήμερα το πρωί. Με περίτεχνα καμωμένη καγκελόπορτα και χαμηλό τοιχίο, έτσι που να γλυστράνε οι αδιακρισίες στις ξένες πραγματικότητες, να συνοψίζουν των αλλωνών τα ωραία. Από τον ήχο της φωνής που έτρεξε στ’ αυτιά μου, φαντάστηκα το πρόσωπο. Κοτσονάτη κερά, παλιά αριστοκράτισσα, ρωτούσε για την ώρα που θα ’ρθουν τα παιδιά για φαγητό. Πως μου φάνηκε σα να ‘λεγε «πότε θα πάψω να ΄μαι μόνη;» Πως μου φάνηκε σα να φοβότανε το χρόνο μη και νυχτώσει γρήγορα και δε προφτάσει τη χαρά; Αυτή τη χαρά, που καταβροχθίζει η περίσσια σκέψη;

Περπατούσα στην πόλη τη στεγνή που αιφνίδια ερήμωσε –η εξοχή πλανεύτρα, πως να μην πρωταγωνιστεί, μέρα αργίας- και συλλογιζόμουν πόσο μοιάζει το φθινόπωρο με την άνοιξη! Εξαρτάται από τι αφήνεις πίσω βέβαια. Για να χρωματιστεί ανάλογα κι η οπτική σου. Αν βγαίνεις από παγερή εποχή ή από καλοκαιρία. Εξαρτάται και από τι βλέπεις μπροστά. Ανθοφορία ή μαρασμό.
Το νιώθετε όμως, ή όχι;
Πως οι νύχτες ολόγυρα μεγαλώνουν. Συνεχώς.


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 23:15 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


40 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 21, 2007 11:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αν το νιώθουμε λέει! Κι έρχεται κρύο! Να είμαστε μονάχα καλά κι εδώ στο παρεάκι μας θα φύγει κι αυτή η νύχτα, που θα πάει!
    Καληνύχτα Καπετάνισσα.
    "η"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 12:24:00 π.μ., Blogger Pike

    Oμως...δεν είναι ΟΜΟΡΦΗ η νύχτα;
    Εχει μία μαγεία...ειδκά σε μια χώρα σαν τη δική μας, που μερικές φορές το φως είναι ΤΟΣΟ σκληρό.

    Ισως να μη μπορώ να σε πείσω...όμως για την ομορφιά του κειμένου, σου αφιερώνω ένα ΠΑΛΙΟ τραγούδι:
    Ellen Foley, "We belong to the night" (δίσκος Night Out, 1979)

    http://technorati.com/videos/youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DO7GGXT6StQU

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 12:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η",
    δεν αντιλέγω. Είναι η επικοινωνία -έστω και μέσα από τα καλώδια και τα πίξελ-, μεγάλη παρηγοριά.
    Κυρίως όταν η νυχτιά στέκει μετέωρη σε τόσες διαθέσεις, τόσες αποχρώσεις του ανεκπλήρωτου μέσα μας...
    Έρχεται χειμώνας άγριος θαρρώ.


    Pike,
    καλώς ήλθες με τις μουσικές σου που αναδίνουν καθαρότητα φωτός! Θερμά σ' ευχαριστώ.
    Με πείθεις.
    Την γνωρίζω και την άλλη πλευρά της νύχτας.
    Τη σαγηνευτική. Που είναι άλλοτε μοναχική, σαν σκιά αλλοπαρμένη, άλλοτε φωνακλού, μες σε πολύβουο μελίσσι σωμάτων που στριφογυρνά ηλεκτρισμένο στον αιθέρα.
    Όψεις πολλές.
    Κι αλλιώτικες.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 1:21:00 π.μ., Blogger Silio D' Aprile

    γλυκιά μου Μαρία, τι μου θύμισες... Το δικό μου Ηράκλειο έχει πολλή βροχή στα πόδια μου, μερικές νύχτες μοναχικές και απότοκες, κάτω στο λιμάνι, τον άνεμο που σφύριζε και χτυπούσε τα ξύλινα παντζούρια των ετοιμόρροπων σπιτιών, το σμάρι των μεθυσμένων βλεμμάτων στα Λιοντάρια, την ψυχρή Δαιδάλου, το πρώτο πρωινό λεωφορείο προς Ρέθυμνο... Καλησπέρα, Β.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 2:32:00 π.μ., Blogger Pike

    Να εκμεταλλευτώ ακόμη για λίγο την υπομονή σου (και να ευχαριστήσω για το καλωσόρισμα)...
    Κάποιες από τις δικές μου καλύτερες (που σημαίνει ΖΩΝΤΑΝΕΣ) νύχτες, τις έχω ζήσει στα Χανιά...περίπου τέτοια εποχή (και αργότερα), παλιό λιμάνι, με το κύμα να φτάνει σχεδόν στην είσοδο του μπαρ (ευτυχώς υπήρχε εσωτερική σκάλα και είμαστε στον πρώτο όροφο) πίνοντας θεϊκά whisky και ακούγοντας καλή μουσική..περιέργως θυμάμαι από τότε την Anne Clark :-) και το τραγούδι "Journey by the night"(είδες; πάλι η ΝΥΧΤΑ) από το δίσκο "Hopeless Cases".

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 9:26:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Βλέπω κι εσύ αγαπημένη Μάγισσα, τα μελαγχολικά σου έχεις ντυθεί...Λες νά'ναι ο Νοέμβρης που παραμονεύει πίσω από τις κουίντες και μας έχει αφυπνίσει εδώ μέσα το συλλογικό υποσυνείδητο του γκρι; Καλή σου μέρα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 9:37:00 π.μ., Blogger Vlaxos

    Τίποτα δεν χάθηκε
    Σωκράτης Μάλαμας)

    Τιποτα δεν χάθηκε ποτέ από κανέναν,
    ουτε ένα αστερι δεν ξεστράτησε ποτε,
    κανενας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα κανεις δεν πέθανε ποτε ωραίε μου εαυτε

    Κι αν ειναι λογια δύσκολα, ειναι τα αγαπημένα,
    κι αν τα πιστεύεις γεια χαρά,
    φευγω ήσυχα, φεύγω ήσυχα

    Τίποτα δεν πέρασε, ούτε και θα γυρίσει
    όλα συμβαίνουν τώρα όλα σε μια στιγμή,
    παράφορη εποχή,κι η μερα όμορφη, η μερα δύσκολη,
    μια πρόκληση η ζωη, Αθάνατοι Θνητοί

    Κι αν ειναι λογια δύσκολα, ειναι τα αγαπημένα,
    κι αν τα πιστεύεις γεια χαρά,
    φευγω ήσυχα, φεύγω ήσυχα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 11:08:00 π.μ., Blogger the muppet show girls

    Αλήτης καιρός που ονειροπολεί φανατικά γύρω από το τίποτα.
    Από τα μικρά που οι σκέψεις οι πολλές μάς περιορίζουν να τα δούμε για λίγο στα φανερά. Να λαμπυρίζουν με σταγόνες βροχής.

    Πέρασα από την...αυλή για μια καλημέρα. Ευωδιαστή
    '-)))

    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 11:14:00 π.μ., Blogger kostas_patra

    Μεστός ο μήνας των χυμών, μέλι έχουν γίνει τα σάκχαρα,
    Το φρούτο, ο καρπός που μένει στο δέντρο ξεδιψά από τις ατμοσφαιρικές υγρασιές,
    Όχι αχόρταγα, αδιάντροπα σαν του καλοκαιριού τις κάψες, μα ήπια, ήρεμα, χορταστικά, σχεδόν μουλιαστικά, παρέα με ήχους από βροντές και λάμψες, σαν ξανοίγει το φλουδί από το μέγα σπάργος.
    Όσα δεντριά δεν φέρουνε καρπούς, κρατούν δακρυοσταλούσες, ατραχτόμορφες, στις άκρες τους, στα φύλλα τους, που πλένουν τη φορεσιά τους, μια φορεσιά που άντεξε κοντά εννιά μήνους, όσο που να βγει ένα παιδί ανθρωπινό, εκράτησεν η ζωή τους.
    Τώρα που πέφτουν κίτρινα καφέ, ακολουθώντας κύκλους προαιώνιους, γινόμενα σάρκα και χυμοί, λάσπη και σωματίδια, λέγκο τουβλάκια που όπου χρειαστούν υπηρετούν τη φύση.
    Το πρόσταγμα δίνει ο καιρός, που παίρνει να διατάζει, τα πουλιά να γυρνούν και να μεταφέρουν σπόρους εμπειρίες και θλίψεις και ελπίδες,
    Τη μέρα να καθυποτάσσεται στη νύχτα και να χουχουλιάζει με τους έρωτες που γνώρισε το θέρος,
    Τα βιβλία που η ζωή έγραψε για να διαβαστούν μέσα, σε πολυθρόνες σκεπαστικές με παπλώματα και τσάι συντροφιά
    Τα dvd που σε κάνουν να αναρριγείς πιότερο σε κουφές, υγρές νύχτες
    Και τα θλιμμένα τα καφέ να σκιάζονται από καπνούς λευκών τσιγάρων και αναθυμιάσεις αλκοόλ.
    Φόρα το λεβαντισμένο το παλτό, το βαρύ από την κρεμάστρα, ντύσου και το πουλόβερ σου το μάλλινο, εκείνο που σ’αρέσει, ένα κοτλέπαντέλονο καφέ σαν χνούδι να σε τυλίγει, στρώσε στο σπίτι το χαλί, να κάθεστε όλοι χάμω, φώναξε την παρέα σου να στήσετε γλέντια τρικούβερτα, με γλυκόπιοτα και φαγητά, με μαντρωμένα κέφια.
    Μέρα καλή και νύχτα καλύτερη θε να χεις

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 2:53:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    τέλεια είναι που χειμώνιασε. Αφού ο καιρός δεν ακολουθεί, τουλάχιστον να καταλάβουμε αλλαγή εποχής βάσει της ώρας...

    τα σέβη μου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 3:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silio D' Aprile,
    μπορείς να καταλάβεις λοιπόν. Και να μυρίσεις ακόμα, με την ορμή αυτής της αίσθησης της μοναδικής.
    Της βροχής, της νυχτιάς, της νιότης, που 'κατσε στ' ακροδάχτυλα και στάζει μες στο χρόνο.
    Τα ωραία μας, πες.
    Τα μουσκεμένα μας πατήματα.
    Λίγο να σαλέψουν τα ποδάρια, ίσα να ψηλαφίσεις το στρίφωμα του παντελονιού, για να βεβαιωθείς πως είσαι ολόστεγνος.


    Pike,
    ξέρω. Ξέρω καλά. Τις νύχτες τις ζωντανές κατά πως λες, στον ίδιο τόπο που περιγράφεις.
    Το κύμα θυμωμένο να'ρχεται καταπάνω μας κι εμείς να ρίχνουμε το γέλιο μας στην επιφάνεια, πλεύση νυχτερινή. Που να λογαριάσεις βροχές. Και που πνιγμούς συναισθημάτων με τέτοια μουσική να ρέει...


    Tradescadia,
    το θέλει κι η ψυχή το ήπιο φως του φθινοπώρου. Διψά για την πρωινή αχλύ του. Αυτή τη λεπτή διαύγεια της ατμόσφαιρας που γίνεται ψίθυρος χαμηλός τις νύχτες. Ικανός να μας ταράξει, ναι.
    Μα... λες, δε ταιριάζουνε τα γκρίζα και μ' άλλα χρώματα;
    Με τα πιο πολλά, λέω.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 4:00:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βλάχε,
    σαν τελειώσει η μέρα, θα σουρθώ στο σπίτι με το τραγούδι αυτό στα χείλη και θα πιώ στην υγειά σου.
    Με τη δύναμη του στίχου και την αψάδα της ρακής θα ξορκίσω και νυχτιές, κι απ' όλα.
    Η επίγευσή της μόνο θα μείνει, το ξημέρωμα.


    the muppet show girls,
    καλώς το κορίτσι! Να ονειρεύεσαι νεροποντές σα θάλασσες. Βουβές, κρυμμένες τρικυμίες.
    Έτσι έρχονται οι νύχτες οι ξάστερες. Μετά από χαλασμό.
    Κι οι μέρες, έτσι λιάζουν.

    Φιλιά καλή μου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 4:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kostas_patra...
    Είσαι ωραίος μωρέ Κωστή, με ψυχή ατσαλωμένη. Στους δρόμους της ανάγκης όλοι μας να συλλέγουμε φθινόπωρα, να σημαδεύουμε με κόκκινα μεγάλα γράμματα γιορτές φίλων στους ημεροδείχτες, να σπρώχνουμε φύλλα νωπά κάτω από βιαστικά βήματα, να σκουντουφλάμε πάνω σ' ένα "με συγχωρείτε"...

    Και σάκχαρα στα χείλη και πικράδες μαζί κι εικόνες μυαλοπλάνες, σαν αυτές που περιγράφεις και ευχές μπόλικες για τις νυχτιές μας κι ένα σακκί παράπονα για τις απουσίες που μετράμε.
    Όλα μαζί, στη ζωή τη μιά.
    Κι όλα, ας έχουν την αγάπη κοντά. Αυτό και μόνο.


    Σπύρο,
    η ώρα της ζεστασιάς σίμωσε, σα να λέμε. Της ζεστής αγκαλιάς δηλαδή που'ναι φυλαχτό και καταφύγιο κι άνοιγμα ψυχής στις παγωνιές του κόσμου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 5:07:00 μ.μ., Blogger just me

    Χμ... μυρωδιά από υγρασία στα σοκάκια του Τοπανά, στα Χανιά, μου ήρθε... και αφροσταγόνες από κύματα που σκάνε στο Κορδόνι του Φάρου.
    Μια "γειτονιά" χωρίζει το παρελθόν μου από το παρόν σου, μια άβυσσος το παρελθόν μου από το παρόν μου _ή, μάλλον, ένας ουρανός που νυχτώνει.
    Καλή σου εβδομάδα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 5:12:00 μ.μ., Blogger Olivia

    Για σου καπετάνισσα, κάποιος είπε ότι μόνος νοιώθει μόνο εκείνος που πλήττει ή βαριέται.
    Εγώ ποτέ, και μάλλον ούτε εσύ...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 5:48:00 μ.μ., Blogger Aντώνης

    Σου αφιερώνω ένα τραγούδι για την λυτρωτική δύναμη της βροχής. Το "μια βροχή" σε ερμηνεία Νατάσας Μποφίλιου. Ελπίζω να το έχεις ακούσει. καλό απόγευμα... λιγότερο βροχερό όπως φαίνεται.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 9:18:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Ναι, ναι δίκιο έχεις.
    Για να ξημερώσει όμως πρέπει πρώτα να νυχτώσει...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 11:16:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Φθινόπωρο
    Οι νύχτες μεγαλώνουν
    Κυριολεκτικά και μεταφορικά
    Σου στέλνω ένα κυκλάμινο για να αλλάξει η διάθεση σου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 11:32:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    αυτές οι μέρες περνούν για μένα σαν νύχτες λευκές, αυτές που ζουν λυκόπουλα στα βόρεια του κόσμου.

    ας είναι και νύχτα δεν με νοιάζει. οι ψυχές μονάχα μην παγώσουν από το κρύο που θα φέρει ο χειμώνας.
    αυτό θέλω Καπετάνισσα μου και τίποτ'άλλο.

    σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 12:17:00 π.μ., Blogger ανάσα ελπίδας

    Μ' αρέσουν οι μεγάλες νύχτες Μαρία μου, κι ειδικά όταν βρέχει!
    Μ' αρέσει και η γειτονιά σου που σε εμπνέει και κυρίως εσύ!
    Φιλάκια φθινοπωρινά στο κορίτσι μου!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 12:18:00 π.μ., Anonymous Sotiris K

    Κέντημα το γραπτό σου.
    Εικόνες και συναισθήματα ανάκατα...
    Εκείνη η κέρα;
    Να ήρθαν τα παιδιά της;

    Καλό ξημέρωμα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 12:18:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    just me,
    μια δρασκελιά η πραγματικότητα απ' το παραμύθι: έτσι και τα περασμένα με τα τωρινά.
    Τα ωραία, στιγμές, τόποι και άνθρωποι, κορδόνι στον καρπό. Να παιχνιδίζουν τα δάχτυλα, να πλέκουν τα επόμενα, που θα'ναι και καλύτερα, ως παιδιά των μαθημένων...


    Olivia, καλή μου...
    Όντως, τη λέξη "βαριέμαι", δεν τη χρησιμοποιώ ποτέ. Αλλά όχι. Μόνος δεν είναι απλώς κείνος που νιώθει ανία. Όποιος το'πε αυτό, ή θηρίο θα'ναι, ή θεός.
    Εμείς είμαστε από σάρκα κι αίμα που κυλά. Άνθρωποι. Ευθραυστοι. Με πόνο να πυρώνει τα σπλάχνα. Κι η μοίρα μας, η πορεία μας, είναι η μοναξιά. Καταδίκη, αν θες. Γεννιόμαστε και σβήνουμε, επί της ουσίας, μόνοι.


    Aντώνη,
    όμορφη κίνηση πολύ και σ' ευχαριστώ. Βέβαια το ξέρω το τραγούδι. Τρυφεράδες και λικνίσματα σε ήχους και στίχους, καταφυγή πραγματική στις γκριζάδες μας...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 12:27:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    VITA MI BAROUAK,
    λέω δα κι εγώ πως κάπου στη γη, ίσως και να ξημερώνει.
    Μπορεί και σ' ένα σύμπαν εσωτερικό να σκάνε οι νυχτιές τα φύλλα τους στο φως. Μπορεί...


    Τάσο μου!
    Στο πέτο το λουλούδι σου, αριστερά στο στέρνο. Ν' ακουμπά καρδιά να κρατιέται ζωηρό.
    Μεγάλα και τα συναισθήματα, να παραβγούν τη νύχτα.
    Καλύτερα από ξόρκια και γητειές στο σεληνόφως.


    Desposini Savio,
    ποιός δε το ζητά κοπελλούδα ανοιξιάτικη, εσύ! Τα κρυσταλλιάσματα της καρδιάς είναι που πονάνε, οι παγωμένες πράξεις που φωνάζουν γύρω μας κι αποκαλύπτουν μάσκες σωρό.
    Αν φοβάμαι κάτι, είναι τ' άγγιγμα το ξυλιασμένο, πίστεψέ με.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 12:34:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Η ανάσα ελπίδας
    κι εγώ τις αγαπώ. Να'χω ένα χαμηλό, χλωμό, κιτρινισμένο φως στο σπίτι -μια λάμπα σεμνή που σιγοκαίει- και τα όνειρά μου στην τσέπη σα καραμέλες που γλυκαίνουν το λαιμό...
    Να'χω άλλες φορές και τις μιλιές των φίλων να μου τραγουδάνε!

    Φιλί να περάσει σύννεφα και κύματα!



    Σωτήρη,
    το πάλλευκο ενός λεμονανθού θα μπορούσα να μπήξω στα μαλλιά εκείνης της κεράς κι ας μην την αντίκρυσα ποτέ. Κι έπειτα να της σιάξω το σάλι στους ώμους να προστατευτεί απ' τη ψύχρα, να χαμογελάσει στον καιρό.
    Ήρθαν λέω τα παιδιά της.
    Κι έφαγαν ψητό της Κυριακής. Με πατάτες λουκούμι-που λένε.

    Πάντα σ' ευχαριστώ. Και ξέρεις ότι το λέω επί της ουσίας.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 1:34:00 π.μ., Blogger Ηλιογράφος

    Υπέροχο και πικρό συνάμα.....σαν τη θλίψη του αγαπημένου ποιητή, που πέρασε ολόκληρο ποτάμι από τα δάχτυλά του και δεν ήπιε ούτε μια στάλα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007 1:19:00 μ.μ., Blogger Pan

    Φοβάμαι ότι προσβάλλω το κείμενό σου γράφοντας.

    Εγώ πάντως, χαίρομαι που μεγαλώνουν οι νύχτες.
    Δεν τα πάω καλά με την ημέρα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007 9:02:00 π.μ., Blogger Alkyoni

    κείνο που δεν αντέχω είναι τα πρωινά,που η νύχτα συνεχίζεται μέσα τους...
    καλή σου μέρα Καπετάνισσα
    φιλί

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007 3:33:00 μ.μ., Blogger ΨουΞ

    το καλύτερο στα ποστ σου(τα τελευταία-αυτά εχω διαβάσει)δεν ειναι ο στόχος-προορισμός τους αλλά η διαδρομή που διαλέγεις.
    Αυτή Απολαμβάνω.

    καλό απόγευμα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007 3:53:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    δε μου είπες
    το έλαβες;
    από καιρό σταλμένο
    κουβαλώντας αστρα φτερά οξείδια αγάπης

    πες ναι κι αν όχι η δεύτερη ν` ακολουθήσει αποστολή

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007 8:02:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    έτσι που σε διάβαζα... είναι τόσο ποιητική η γραφή σου... θα ήθελα να γράψεις κάτι σε ποίημα...

    φιλί και φωτεινή αγκαλιά

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007 10:20:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Σε εξαιρετικές εικόνες πάλι η γραφή σου μας ταξιδεύει, ενσταντανέ ιδανικά στην πιο παράξενη εποχή του χρόνου, που εγώ, νιώθοντας από παιδί βλαστάρι της άνοιξης, κάθε τέτοια εποχή των χρωμάτων και της γρήγορης νύχτας, επιστράτευα, ότι πίστευα πως είχα μέσα μου να με γιατρέψει απ’ τα πολλά σύννεφα, ένα κλασικά ονειροπαρμένο παιδί, από τις περιπτώσεις που το λέμε και το εννοούμε….

    …κι ένα φθινόπωρο απλωμένο σε μέρες βαριές, μουντή συννεφιασμένη όλη η χώρα, χρειάστηκε να κάνω ένα ταξίδι από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη, αεροπορικώς, είδα έκθαμβος, πως όσο ανεβαίναμε ψηλότερα, πάνω από τα σύννεφα έλαμψε πάλι ένας υπέροχος υπερκόσμιος ήλιος, κι αργότερα, όταν πήραμε να κατεβαίνουμε ξανά, μπήκαμε πάλι στη γνωστή υπέρ κακοκαιρία…

    …πιστεύεις ότι από τότε δεν πήρα στα σοβαρά καμιά κακοκαιρία;

    γιατί σκέφτομαι πως πάνω από τα σύννεφα, πάντα λάμπει ένας υπέροχος ήλιος…

    σκέψη απλή, για τις μέρες που τα σύννεφα δε μου χαρίζουν τίποτα όμορφο, αντίθετα, φορτώνουν την ψυχή μου αισθήματα ανώφελα, δυσάρεστα, που πολεμούν την θετική μου ενέργεια που τόσο αγαπώ…

    γλυκιά καληνύχτα Μαρία μου…

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007 9:27:00 μ.μ., Blogger φεγγαραγκαλιες

    οι εικονες σου καπετανισσα,αγγιζουν την καρδια μου!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007 10:04:00 μ.μ., Blogger Viz

    Αγκαλιες και φιλια ειναι γεματες οι μεγαλες νυχτες του χειμωνα. Ερωτικο το κρυο τους. Ζεστη απο τζακι, κοκκινο νεκταρ και αρωμα γυναικας.
    Εξαρταται παντα απο την οπτικη γωνια, οπως καθε τι αλλωστε.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 27, 2007 7:53:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Περνούσα έξω από μια απίστευτη αυλή, σήμερα τα χαράματα, μια αυλή γεμάτη αισθήσεις σχεδόν ξεχασμένες στη σύγχρονη, αστική γκριζάδα που λέμε ζωή. Τι να πρωτοσχολιάσω, που έπιασες τόσα θέματα - σκέψεις που πονάνε.. Να πω για την ασιτία των αισθήσεων; Να πω για τα τείχη του νου; Για τους γκρίζους θαλάμους του ελεγχόμενου μικροκλίματος; Για τις εικόνες από ένα άλλο πλανήτη, αυτόν της ανθρώπινης επαφής;
    Καλημέρα σου και να 'σαι καλά για τις μνήμες :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 27, 2007 7:55:00 π.μ., Anonymous sadmanivo

    Συγγνώμη, ο άνω ανώνυμος είμαι εγώ, κάτι έγινε στη φόρμα σχολίων.. :)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2007 10:34:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Για σενα και τον "Οχτωβρη" που φευγει κατι απο Nazim Hikmet

    "Τα τραγούδια των ανθρώπων είναι πιο όμορφα απ' τους ίδιους
    πιο βαριά από ελπίδα
    πιο λυπημένα
    πιο διαρκή.

    Πιότερο απ' τους ανθρώπους, τα τραγούδια τους αγάπησα.
    Χωρίς ανθρώπους μπόρεσα να ζήσω,
    όμως ποτέ χωρίς τραγούδια˙
    μούτυχε ν' απιστήσω κάποτε
    στην πολυαγαπημένη μου,
    όμως ποτέ μου στο τραγούδι που τραγούδησα γι' αυτήν˙
    ούτε ποτέ και τα τραγούδια μ' απατήσανε.

    Οποια κι αν είναι η γλώσσα τους
    πάντοτε τα τραγούδια τα κατάλαβα.

    Σ' αυτόν τον κόσμο τίποτα
    απ' όσα μπόρεσα να πιω
    και να γευτώ
    απ' όσες χώρες γνώρισα
    απ' όσα μπόρεσα ν' αγγίξω
    και να νιώσω
    τίποτα, τίποτα
    δε μ' έκανε έτσι ευτυχισμένον
    όσο τα τραγούδια..."

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 11:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ηλιογράφε!
    "Η θλίψη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε", όμοια θ' απαντήσω.
    Κι είναι τούτη η ζαχαρένια θλίψη με τα ποτάμια εντός της που μπορεί και γεννά και ξεκινήματα και χαράματα και βήματα προς το φως.



    Pan,
    τι να προσβάλλεις καλέ μου, μη με παραστολίζεις, λόγια καρδιάς έχεις πάντα να λες εσύ.

    Κι είναι αυτά ακριβώς που, ναι, μες στην άγια σιωπή της μπορεί κι αφουγκράζεται η νύχτα.
    Κι όσο μακραίνει, μάλλον τ' ακούει καλύτερα.



    Alkyoni...
    Πόσο μάλλον μια ολόκληρη ζωή, καλή μου. Με την νύχτα εντός της, να βαριανασαίνει στα σπλάχνα της, να απλώνεται στα σκοτάδια της, να ζητά μερίδιο απ' τις στιγμές της.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 12:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ΨουΞ,
    να'χουμε να λέμε κι εμείς πως ταξιδέψαμε με κάτασπρα πανιά υψωμένα, κόντρα στου ήλιου το φως.
    Κι ας πέσαμε σε ξέρες ε;
    Θερμά σ' ευχαριστώ για την συμπόρευση και το ζεστό το χέρι.



    Σωκράτη μου,
    σε χαρτί κίτρινο τυλιγμένη η αγάπη, λέξεις πάνω τονισμένες, πλήρεις εικόνων και συναισθημάτων, μυρωμένες απ' τ' αγέρι της διαδρομής.
    Όλα φτάσανε. Πλούσια τα ελέη.
    Και γέμισαν οι χώροι μουσικές κι αγκάλιασαν τους ανθρώπους κι ήρθε η μιλιά σου στη γωνιά μου!
    Πόσα ευχαριστώ; Βροχή να'χω να στα δίνω!



    Alexandra,
    το΄χω τολμήσει καλή μου, η καρδιά μόνος εντολοδόχος σ' αυτή τη περιπέτεια που'ναι γιορτή και βύθισμα μαζί.
    Θα ξανασυμβεί. Άμποτε, που λένε...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 10:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιάννη μου,
    αν ήταν να σε γυρέψω μες στη νύχτα, για φεγγάρια θα'ψαχνα, μην αμφιβάλλεις.
    Τι μπόρες και χιονοθύελλες να φοβηθείς εσύ! Τον ήλιο που'χεις κατά νου τον φοράς, οπότε...
    Παρηγοριά. Άνθρωποι που λογαριάζουν τη ζωή όπως εσύ, άνθρωποι που ματώνουν νύχια να βγάλουνε στο φως τα ωραία της...
    Φιλί της νύχτας λοιπόν.



    φεγγαραγκαλιες,
    να΄χα κι άλλη πεθυμιά, λες; Δυό λόγια που στοιχίζω στη σειρά, να γίνονται σαΐτες και να γλεντοκοπάνε με καρδιές, αυτό μόνο!
    Πολύ σ' ευχαριστώ.



    Viz,
    ο έρωτας κατοικεί σε γωνιά χειμωνιάτικη, νυχτερινή, συμφωνώ. Παίζει και γελά με τα σκοτάδια, τρέφεται με σάρκες και χαμηλόφωνα μιλά. Τζάκια; Ίσως. Πάντως, φλόγα από μόνος του.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 11:00:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    sadmanivo,
    αγάπες και λόγια όμορφα στο ηλεκτρονικό μου σπιτικό, που'χω ανάγκη τόση!
    Θερμά ευχαριστώ. Να κρατιόμαστε παρέα, να κρατάμε στα ίσα τους καιρούς.
    Όσο ακόμα ανασαίνει η ματιά σε δυό χρυσάνθεμα π' ανοίγουν...


    tolitsa
    Πιότερο απ' τους ανθρώπους, τα τραγούδια τους αγάπησα.
    Καμμία αντίρρηση.
    Οι άνθρωποι είναι τόσο μαύροι, λέει ο Ποιητής.
    Ούτε ένα κομμάτι ύφασμα να σκίσεις να σκουπίσεις μάτια υγρά, ούτε αυτό.
    Ας έρχονται οι αλήθειες, έστω τραγουδιστά.
    Έστω αυτό. Απ' έξω οι παραφωνίες.
    Οι οποίες έτσι κι αλλιώς, δεν έχουν μουσική.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape