Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007
Μούσα καρβουναρού, θράκα μου πυρωμένη...

Να μάθεις να βουβαίνεσαι, για να μπορείς μετά ν’ αρθρώνεις λόγο, πεισμώνουν κάτι φωνές σοφές. Να παιδευτείς ν΄ ακούς, μπορείς; Να κλείνεσαι, να διπλώνεσαι στα δυο, τόσο που να φτάνουν οι κοχλιδώσεις των αυτιών σου στης καρδιάς το τρέμουλο και, να τα σφαλίζεις όλα τ’ άλλα.

Παραμιλήσαμε.
Σκορπίσαμε, σκορπιστήκαμε, πες το όπως ορίζεις. Ένα το στόμα, δυο τ’ αυτιά. Πάει να πει, η βαρύτητα στα δεύτερα.

Έχει και τις ανάγκες της η ψυχή. Να αποτραβηχτεί, να θωρήσει, να λουφάξει, να κοιτάξει, να δει. Ν’ αφουγκραστεί: το πρώτο.

Ποτίστηκε η σάρκα μας με το θάμπος των καιρών κι έχουνε χαμηλώσει, έχουνε κρεμαστεί τ’ αυτιά βουλωμένα, μόνα, αποκαμωμένα μετά από αλλοπρόσαλλο, θορυβώδικο χορό.
Γυρίζουνε στη σκέψη μου, γαϊτανάκι μονότονο, πλάνο σε σταθερή επανάληψη, οι εικόνες, οι κουβέντες, οι ματιές, οι σαϊτιές οι καθημερινές. Της οθόνης. Της γυάλινης και της σάρκινης. Κι είναι τόση η αντάρα, το μελίσσι το ζαλιστικό, που είπα ν’ ασκητέψω. Για λίγο, να. Το μπορώ και το πολύ;
«Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία», προειδοποίησαν χρόνια πριν σοφοί ποιητές. Δειλίες τα παραπέρα. Έστω, ξομολογημένες. Απολογίες έναν σάκο να στρώσω στα πατώματα για το παγωμένο μου σπιτικό. Που ερήμωσε για κάποιες μέρες.

Νιώθω σα πιτσιρίκα που έκανε ζαβολιά κι έμεινε με γλυκό κυδώνι στα δάχτυλα, έτσι που γλίστρησα στα σκοτεινά και χάθηκα για λίγο… Ούτε που το λογάριασα. Για σημαδεμένη πορεία ούτε λόγος. Απλά, συνέβη. Ευγνωμοσύνη ποταμός για την έγνοια που'χατε, τα mail, τ' άγγιγμα το ζεματιστό, που το'νιωσα στον καρπό, στον σφυγμό επάνω.

Δες όμως που, καμιά φορά, είναι κι οι λιποταξίες για καλό. Ιδίως όταν ανήξερες ακολουθούνε τίποτα περίεργες συντεταγμένες: τεθλασμένες, καμπυλώματα, αθροίσματα και σημάδια, σε αρμονία αταίριαστη για τον κοινό νου.
Ερημίτισσα η ψυχή –γι αυτό γεννημένη-, ποθεί πότε-πότε να μαθαίνει απ’ τις δικές της φωνές κι απ’ τ’ άψυχα: τις πέτρες και τα χώματα και τα κύματα και τους αιθέρες.
Τι να πρωτολογαριάσεις. Μες στην οχλοβοή της κάθε μέρας, της κάθε εποχής, ξεχνιόμαστε.
Κι είναι η πιο άγρια πληρωμή μας αυτή. Ό,τι χειρότερο, πάει να πει.
Επικεντρωνόμαστε στα ευτελή και τα εφήμερα –αυτό λέω- και θάβουμε μ’ επιπόλαιη λύσσα τις εσωτερικές μας φωνές. Ούτε που νοιαζόμαστε για την ύπαρξή τους. Ακόμα κι όταν εκείνες γιγαντώνονται, κραυγές-ραγισματιές στα τύμπανα, ακόμα και τότε κάνουμε τους αδαείς. Δοκιμάζουμε την παράκαμψη, για να μην ακουμπήσει νύχι την πληγή. Μα κείνες, όλο και στοιχειώνουν. Ξορκίζονται θαρρείς με παιδιαρίσματα;
Ανάγκες είναι, επιθυμίες, όνειρα, λαχτάρες. Αυτά που θέλουμε. Και που συνεχώς αναρωτιόμαστε ποια να ΄ναι. Οι γνωστοί-άγνωστοι. Οι μέσα μας φωνές. Οι αλήθειες μας. Με τα όνειρά μας παρέα. Και πώς να τ’ αφουγκραστούμε έτσι που ’χουμε το βλέμμα στραμμένο στα πολλά, τα γυαλιστερά, τα «των άλλων».

Δυσπιστούν απέναντι σ’ όλα τούτα οι μέσα φωνές. Όχι γιατί μοιάζουν με απαρνητές της ζωής, ίσα-ίσα. Τη ζωή τη δυνατή, την αυθεντική, τη ζεσταμένη από χνώτα ανθρώπων κι από χέρια ιδρωμένα αναζητούν. Την πυρωμένη ζωή. Γύρω από μια θράκα κοκκινισμένη απ’ των ανθρώπων τις μιλιές, φουντωμένη απ’ το αψέντι της καρδιάς και της ματιάς. Μα που ’ναι την…

Προς αυτή τη ζωή παλεύω να ’μαι, να πηγαίνω συνεχώς, να μη πολυλοξοδρομεί το βήμα. Πολύ μ’ έχει καθηλώσει ο καιρός, αλήθεια το λέω. Αυτή η μανία, η αγριάδα του συστήματος πες –πολιτικού, κοινωνικού, ίδιο τ’ όνομα-, να ψαλιδίσει τ’ ανθρώπινα πλάσματα, να τα περιορίσει, να τα κατασ(ν)τήσει μονάδες ανήμπορες (να το νομίζουν δηλαδή), ευνουχισμένες, αποξενωμένες. Καλοσερβιρισμένος ο τρόπος, δελεαστικός, συλλογικός, ώστε… «ο καθείς κι η μοναξιά του».
Φόβητρο πραγματικό για τις εξουσίες, δράκος με πύρινη γλώσσα, οι σχέσεις των ανθρώπων. Η όξυνση του μυαλού και το κέντρισμα της καρδιάς. Οι σχέσεις. Η δυναμική τους. Το πλαίσιό τους. Αυτή είναι η πραγματική απειλή για τους αφεντάδες. Να νιώθεις μέσα σου καλά, να’ χεις ανθρώπους γύρω, να μην παραιτείσαι απ’ τη ζωή, να μη γυρεύεις υποκατάστατα σε γυάλινες οθόνες, σε βιτρίνες, σε καρέκλες ηγετικές, σε ποτήρια γεμάτα, σε δεκαπεντάωρα δουλειάς.

Μεγάλες κουβέντες, ε;
Ξέρω και γω… Την τύφλα μας, σα να λέμε. Από κοντά κι οι ειδικοί. Προσεγγίσεις, αναλύσεις, καταγραφές, διαπιστώσεις. Σε νούμερα. Ποσότητες. Παράγοντες, πες.
Απογοήτευση, παραίτηση, ματαίωση, αδιαφορία, εγωκεντρισμός, έλλειψη συνοχής κι αλληλεγγύης. Συμπεράσματα σε τηλεγραφική μορφή, όπως λέμε «το παιδί έχει χωρισμένους γονείς γι’ αυτό παίρνει κακούς βαθμούς», άρα, βρήκαμε την πηγή του κακού και καθαρίσαμε!

Ναι, αλλά ποιος τα ζει όλα τούτα; Σε ποιόν και γιατί συμβαίνουν; Που είναι η ψυχική επάρκεια του καθενός, η συναισθηματική οχύρωση, εκείνο το υπόβαθρο το πλούσιο, ο παλμός ο εσωτερικός που δυναμώνει κι αντρειεύει τη ψυχή;

Φορέσαμε γυαλιά αποστειρωμένα να θωρούμε τον κόσμο, αντικειμενικές συνθήκες τα είπαμε, όψη της πραγματικότητας τυπική, εκδοχή σε καταγραφές και καταμετρήσεις.
Κάθε τι ποιοτικό στιγματίζεται σαν αιρετικό, για να μην πω γραφικό ολότελα. Και μας παίρνει και μας η μπάλα. Κι εξοικειωνόμαστε με τον τρόπο και μετατρέπουμε τα γυαλιά σε φακούς επαφής να κολλάνε στην ίριδα -αυτή δεν είναι που ρυθμίζει πόσο φως θα χυθεί στην κόρη;-… Και λησμονούμε. Αξιολογώντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μας με γνώμονα την ποσότητα, ξεχνάμε κείνη τη σπίθα, άλλοτε ορμή, που ρυθμίζει την ουσιαστική σχέση με τους άλλους και τον εαυτό μας. Τη βαθιά ψυχική σχέση, τη συσχέτιση -ίσως είναι ορθότερα έτσι-, του έξω με το μέσα, του βιώματος με τις ανάγκες της ψυχής• εσωτερικές φωνές, έτσι δεν τις είπα;

«Πολλά αλλαγμένοι είμαστε», μου ’λεγε γέροντας απλός, σε καφενέ χωριού παρακαλώ, που ’χε και αρχηγό κόμματος σε κάδρο, φάτσα-φόρα. (Το "πολλά" λέγεται στην Κρήτη και ως "πολύ".)
«Πιάσε ένα ποτήρι να πιούμε μια ρακή κι άσε γι’ άλλους τα μεγάλα»
, επέμεινε.

Ποια μεγάλα μωρέ παππού, για τα μικρά λέω… Τα δικά μας. Που, πως να γίνει, θεριεύουν κάτω απ’ τη σάρκα. Τι να μου πεις και συ… Αλλοιωμένοι, ναι. Ο τρόπος που βιώνουμε τα πράγματα, ο τρόπος χρήσης του κόσμου, θέλει άλλη ματιά. Κι άλλη φορεσιά.

Οι ίριδες των ανθρώπων γύρω μου το λένε. Έτσι που κλεφτοβουτάω στο χρώμα τους. Παλιό χούι το ταξίδεμα σε βλέμματα και κινήσεις αλλωνών. Να παρατηρείς, να στέκεσαι στα πράγματα, να χυμάς εντός τους αν το αντέχει η ψυχή, να καθρεφτίζεσαι, γιατί αυτό κάνεις, αν δεν το χαμπάριασες ακόμα.

Κείνο που κρατά τον άνθρωπο ζωντανό, εν παλμώ δηλαδή, αγαπησιάρη και δοτικό, είναι η «σπιθίτσα η φουντωμένη» που λέει κι ο Νιόνιος. Η σκέψη για το καλύτερο. Η ελπίδα. Ο αναστεναγμός που ξεκινά απ’ τ’ ακρόνυχα και σκεπάζει τη γης. Το «αχ» που σαρκώνεται σε προσδοκία που φυσάει εντός του μια καλοκαιρία άλλη.
Έτσι και κλέψεις απ’ τον άνθρωπο την ελπίδα, έτσι και του στερήσεις τη γωνίτσα τ’ όνειρο, θάφτηκε.

Είναι πλήρης η λιτότητα της ελπίδας. Σα βαλιτσάκι μικρό που γελοιοποιεί στόχους υλικούς. Κι αυτήν χάνουμε.
Εγώ τουλάχιστον, τη χάνω. Μέσα στο θρίαμβο της φτήνιας, ποια λαμπράδα ν’ αναδυθεί; Ούτε τα πολλά χαρωπά μπορώ πια. Κούφια, ρηχά μοιάζουν εκείνα τα «όλα καλά θα πάνε» και τα άλλα τα συγκρατημένα αισιόδοξα τα γλυκερά, τα σιροπιαστά ευχολόγια... Άσε που που συχνά, είναι πρωτοξάδελφα με υποκρισία κι ανευθυνότητα κι αδιαφορία κι εγωπάθεια.
Μες σε τόση σύγχυση και πλήξη, σε τόση αλαζονεία και μοναξιά, σε τόση αποχαύνωση και βία παντός είδους, τον κακό μας τον καιρό να λέμε.

Κι αν θέλουμε μια θράκα να σταθούμε γύρω της να στρογγυλέψει σχέσεις και μιλιές, να βουτήξουμε χέρια στα κάρβουνα. Να μπούμε στα ζόρικα. Με τους δικούς μας ανθρώπους. Το χώρο μας. Μόνο εκεί το μπορούμε. Το «άλλο» εννοώ. Τον άλλο τρόπο. Δύναμη σημαίνει. Αντισώματα. Ενάντια στην καινούργια νόσο, την υπαρξιακή ανορεξία, αν έχετε ακουστά.



(Τέχνασμα της ψυχής το καταφύγιο της μουσικής. Για να δημιουργεί ανισορροπία, να μπαλαντζάρει πάνω στις πικρίλες και να γλεντίζει. Σαν τον Νιόνιο που'ντυσε κάποτε το λόγο του παππού Αριστοφάνη, κοροϊδεύοντας τους καιρούς:
"Ζει τα ωραία πράγματα μ' αίμα και με θυσίες,
προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό..."
Ναι; Ναι.

Η φωτογραφία, του Paul Strand.)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 17:21 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


33 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 7:07:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Μας έλειψες.
    Χαίρομαι που είσαι καλά.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 9:03:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    πιο καλά δε θα μπορούσε να `σαι
    περπατώντας μας πάνω στην υγιή φλέβα

    η αλήθεια είναι που αγαπάμε
    λέγαμε
    πότε θα εμφανιστεί η κυρά των λέξεων;

    Ιωαννίτικα χαίρομαι και γω
    ως παραπάνω
    το ξέρεις από πάντα άλλωστε

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 9:03:00 μ.μ., Blogger confused

    Μου χρειάζονται αυτά τα αντισώματα ;)

    Μου έλειψε ο λόγος σου πολύ.
    Πάντα σε κοιτώ κι ας μη σχολιάζω.
    Καλό βράδυ καπετάνισσά μου :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 9:11:00 μ.μ., Blogger marilia

    Ήρθες;;;;;;; Γιούπιιιιιιιιιιιι!!!

    Φιλί τόοοοοοοοοοοοοοοοοοσο!!!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 9:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλώς την την ομορφοκυρά. Είσαι καλά κι είναι όμορφο αυτό. Βεβαίως καμιά φορά επιτρέπονται οι απουσίες, ειδικά αν η επιστροφή μας αποζημιώνει έτσι όπως τώρα. Γλυκιά καλησπέρα.
    "η"

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 12:44:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz,
    καλέ μου... Κι από εδώ οι ελλείψεις κι οι πεθυμιές.
    Έτσι. Για να αναγνωρίζουμε (ξανά) τ' ακριβά και τα ωραία: τις σχέσεις των ανθρώπων.


    Σωκράτη μου,
    το ξέρω. Κάτω απ΄το προσκέφαλο αυτή η γνώση. Φυλαχτό.
    Ευλογία να υπάρχεις.
    Και να με μετράς στους φίλους.


    confused!
    Πάντα με τιμάς και σ' ευχαριστώ. Καταλαβαίνω. Τις νιώθω τις ανάσες σ' ένα βήμα απόσταση, μη σκοτίζεσαι.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 12:47:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Marilia,
    τσάκω ένα σβουριχτό κι από την απέναντι γειτονιά. Κι αγκαλιές, να'χεις να χαίρεσαι!


    "η",
    γλυκομιλάς πάλι. Και πως θα κουλαντρίσω τις ντροπές μου...
    Καλησπέρες από καρδιάς κι από εδώ.
    Να'μαστε καλά να σμίγουμε.
    Να κοινωνούμε συναισθήματα και να λυτρωνόμαστε.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 10:35:00 π.μ., Blogger el-bard

    Ουουφ...!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 11:40:00 π.μ., Blogger just me

    Πονάει και λυτρώνει το σημερινό σου. Πονάει γιατί θυμίζει του καθενός τα δικά του, λυτρώνει γιατί θυμίζει του καθενός ότι τα δικά του είναι ίδια με των άλλων (ή με κάποιων άλλων, τέλος πάντων).

    ΚΑλώς ήλθες, καλώς να ξαναφύγεις αν είναι για καλό, καλώς να πηγαινοέρχεσαι και να προχωράς παράλληλα και να ανταμώνουμε στους κύκλους μας και να προχωράμε όλοι μαζί.

    Καλό σου σαββατοκύριακο και χαιρέτα μου τη μήτρια θάλασσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 1:27:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    Καλώς όρισες:)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 2:41:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Να είσαι καλά, που γύρισες... :))))))))

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 4:44:00 μ.μ., Blogger Silio D' Aprile

    Μαράκι, όλα καλά; Εδώ είμαστε...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 6:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard!
    Η αγάπη μπαίνει σε γράμματα;
    Την αλφαβήτα να σου στείλω!


    just me,
    μιά ειν' η ψυχή τ' ανθρώπου, το κατέχεις. Η σάρκα είναι για ν' ανθίζουνε πολλά, στη γη τη μία. Παραλλαγή, πες. Όσο για τ' άλλα, χμμ... Κι ο πόνος λύτρωση είναι. Σε ξέφωτο οδηγεί, θες-δε θες.

    Της μίλησα της θάλασσας. Για τους χαιρετισμούς σου λέω. Και μ' αποκρίθηκε να μην απομακρύνεσαι. Απ' τις πηγές, απ' τις όχθες, ξέρεις εσύ.


    Αδαή μου...
    Όποια πέλαγα κι αν διαβαίνεις, χαμόγελα να θωρείς.
    (Σαν στρέφεις τα μάτια προς τα μέσα, λέω...)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 6:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα,
    γλυκόπαιδο! Σου χρωστώ κουβέντες κι αγγίγματα που ταιριάζουν σε φίλους.
    Θερμά ευχαριστώ. Θα'ρθει η ώρα να υψώσουμε και κανά ποτήρι, δε θα'ρθει;


    Silio D' Aprile,
    ευτυχώς... Κι είναι το χάδι ίδιος θαυματοποιός σαν δεν το περιμένεις!
    Καλά, ναι.
    Να είμαστε λοιπόν. Εδώ, εκεί, όπου... Αλλά επί της ουσίας, να είμαστε.
    Λίγο το'χεις;

    Φιλιά εσπερινά

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 7:51:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "Φλυαρη" η σιωπη σου καπετανισσα ! Μπορει να "κρυφτηκες" για λιγο απο εδω, ομως ο,τι εχει μπει στην ψυχη και στο μυαλο μου, ειναι ΠΑΝΤΑ εκει! Φιλια.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 3:33:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    Ένας λόγος μόνο από εμένα Oh Captain my Captain:

    ΤΗΝΕΛΛΑ Καπετάνισσα

    Που μπορεί και να σημαίνει , πές τα χρυσόστομη...

    ..ή όπως αντίστοιχα λέει " ο Μάλαμας "..μισος ψυχή, μισός κορμί..."

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 3:44:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    δεν πετάω τίποτα από αυτό το κείμενο...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 7:46:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Γλυκιά, υπέροχη Καπετάνισσα, καλώς έγραψες και πάλι στην ψυχή μας!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 8:46:00 μ.μ., Blogger Suspect

    αναψε ενα κερι αντι να διαμαρτυρεσαι για το σκοταδι...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 4:04:00 π.μ., Blogger Aντώνης

    Welcome back γι' αρχή! Λες αυτό που μουτζουρώνει να μας πυρακτώνει? Ενδιαφέρουσα οπτική οπωσδήποτε πέρα από τις ημέρες μας και για μια θεώρηση των Αχαρνέων του Αριστοφάνη ;)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 12:42:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    "Παλιό χούι το ταξίδεμα σε βλέμματα και κινήσεις αλλωνών. Να παρατηρείς, να στέκεσαι στα πράγματα, να χυμάς εντός τους αν το αντέχει η ψυχή, να καθρεφτίζεσαι, γιατί αυτό κάνεις, αν δεν το χαμπάριασες ακόμα...".

    αν δεν χυμίξω στη δικιά μου τη ψυχή και τη σκέψη πως θα τα καταφέρω στων άλλων.. και αυτό είναι το ηρωικό. να με κοιτάξω με όλη μου τη γύμνια.
    πίστεψε με Καπετάνισσα στιγμές μονάχα το έχω πετύχει.. κι ας προσπαθώ.
    καλή εβδομάδα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 2:33:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Δεν είσαι η μόνη που αγωνιά, βλέποντας τον "άνθρωπο" που "φτιάχτηκε" από χρήμα.

    Υπάρχει όμως ακόμα πολύ σάρκα τριγύρω, πολύ καρδιά, πολύ ψυχή.

    Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι περισσότεροι που θα αισθανθούν αυτά που πραγματεύεσαι, δεν είναι στις κυβερνήσεις, στις επιτροπές, στους ηγέτες. Οδηγούν ταξί, κόβουν μαλλιά, πουλάνε αγαθά... Δυστυχώς, γιατί χρειάζεται προσπάθεια για να ακουστεί η φωνή τους. Ευτυχώς, γιατί είναι ανάμεσά μας, ποιητές της ζωής που ονειρευόμαστε, διαχειριστές ελπίδας.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    tolitsa,
    γλυκιά μου! Τα φανερωμένα να πληθαίνουνε... Έτσι κι αλλιώς γι αυτό είμαστε εδώ. Για να ξορκίζουμε τ' αφανέρωτα και να γυμνωνόμαστε όσο αντέχουμε.
    Λιγοστές οι κρυψώνες αν και απαραίτητες, ώρες-ώρες.

    Την αγάπη μου όλη!


    Βλάχε,
    συνοδοιπόρε εσύ! Κλαίνε, γελούν τα λόγια μας, τουλάχιστον συντροφιασμένα...
    Δεν είναι και λίγο! Αυτά τα... "χορωδιακά σχήματα" λέω. Οι όμοιες μιλιές.
    Μισές ψυχές, μισά κορμιά, σαν ενωθούν μ' άλλα κομματιασμένα, μπορεί ν' ανοίξει στράτα ολάκερη μπροστά, ε;

    Φιλιά της βροχής. Του νότου του συννεφιασμένου.


    Alexandra,
    όλα καλά έμορφη κυρά;
    Τα συναισθήματα μωρέ να μη πετάμε, λέω.
    Τα χτυποκάρδια και τις λαχτάρες μας.
    Χαμόγελα πρωινά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kwlogria!
    Έλα μωρέ αγαπησιάρικο παιδί να μας γλυκομιλήσεις! Μπας και φωτιστούν τα φθινόπωρα εδώ γύρω...


    Suspect...
    Ναι, αλλά είναι πολλά τα μάτια που συνηθίζουν στα σκοτάδια, ε;
    Δεύτερη φύση λέμε.


    Aντώνη,
    ευχαριστώ σε για τα καλωσορίσματα και για τις κουβέντες τις... πυρωμένες.
    Ζόρια θέλει η ανατολή μωρέ.
    Κι έναν άλλο τρόπο, που μονίμως διαφεύγει.
    Έπειτα, σάμπως είμαστε και για τα εύκολα;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Desposini Savio,
    κορίτσι τρυφερό εσύ...
    Μέσα απ' τους άλλους τον εαυτό σου θωρείς καλή μου. Ο δικός σου ο τρόπος αντανακλά στο βλέμμα τους.
    Τώρα, το τι έχουμε πετύχει και τι όχι, ποιός μπορεί με σιγουριά να πει...
    Ό,τι αντέχουμε ζούμε.
    Και, κατά που μας παίρνει, κοιτάζουμε.
    Όμορφα ταξιδέματα!




    Aggele Spyrou.
    Τι ωραία που το λες! Διαχειριστές ελπίδας λοιπόν... Έστω.
    Μια φουρνιά άνθρωποι, το ξέρω, όχι παραπάνω.
    Μπροστά στα μιλούνια της ανθρωπότητας, μια χαψιά.
    Αλλά τόσα δεν είναι και τ' άστρα;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 1:47:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    θέλει ευγένεια ψυχής να μάθεις να βουβαίνεσαι...

    τα σέβη μου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 3:13:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    "Οι γνωστοί-άγνωστοι. Οι μέσα μας φωνές"
    Τα είπες όλα!

    Θέλει κι η ψυχή τα χειμαδιά της...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 8:18:00 π.μ., Blogger ellinida

    "Ερημίτισσα η ψυχή –γι αυτό γεννημένη-, ποθεί πότε-πότε να μαθαίνει απ’ τις δικές της φωνές κι απ’ τ’ άψυχα: τις πέτρες και τα χώματα και τα κύματα και τους αιθέρες."

    To παίρνω και φεύγω αφήνοντας σου μιά αγκαλιά.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 9:28:00 π.μ., Anonymous stalagmatia

    Μου χες λείψει καπετάνισσα και για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να μπω στο σπιτικό σου το φιλόξενο.
    Εγώ θα μείνω στην αρχή του κειμένου σου: Να μάθεις να βουβαίνεσαι για να μπορείς μετά ν' αρθρώνεις λόγο.... Μάθημα Ζωής να μας γίνει.
    Να σαι καλά
    Καλημέρα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 11:08:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Τι να σου πρωτοπώ τώρα εγώ άξια καπετάνισσα; Είναι φορές που οι φωνές μέσα μας καθοδηγούν τη συνέχεια. Δυο τσίτια ρούχα σε σακούλα διαφημιστική, η ψυχή στο άλλο χέρι φυλαγμένη καλά στο βελούδινο της βαλιτσάκι –γιατί είναι ευαίσθητη και πρέπει να προστατεύεται- στα δάχτυλα ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή και φύγαμε. Κι όσο δε γράφουμε ταξιδεύουμε, κι όσο ταξιδεύουμε αφουγκραζόμαστε τ’ ανθρώπινα δράματα, ονειρευόμαστε αυτά που θέλαμε και δεν έγιναν, αυτά που έγιναν και δε γέμισαν τα σκοτεινά κομμάτια μέσα μας. Και τα θεληματικά βήματα σταματάνε λίγο να πιάσουν γενναία ξανά το μολύβι κι ύστερα τα βήματα μας ξαναπαίρνουν μακριά…
    Προς τα κει που ακούμε τις εσωτερικές μας φωνές

    μας λείπεις, και δε θα το ξαναπώ
    αλλά μη μ’ εμπιστεύεσαι, όταν υπόσχομαι σ’ αυτά που αγαπώ

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 9:40:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σπύρο Σεραφείμ...
    Και πως μπορείς αλλιώς να επικοινωνήσεις με τον άνθρωπο;
    Αν δηλαδή δεν τολμήσεις πρώτα απλωσιές στο πέλαγο εντός σου.
    Και βουτιές για ν' ακούσεις τα "θέλω" σου.


    Παράλληλε,
    ένα ζεστό σάλι για τη ψυχή. Σφιχτοπλεγμένο. Να ξεχειμωνιάζει σε ήρεμες γωνιές.
    Μα να'χει και τα χάδια της. Τις "φωνές" της.


    ellinida μου,
    σπιτικό που μοσχομυρίζει μηλόπιττα η αγκαλιά σου. Τόσο ζεστό κι απάνεμο.
    Να συντροφεύει τις ερημιές τις ψυχής και να τη μερεύει.

    Φιλώ σε απ' το νοτιά που φόρεσε ζακέτα λεπτή στους ώμους.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 9:47:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    stalagmatia!
    Όμορφες εκπλήξεις να'χω να στολίζω τη μέρα μου! Χαρά στ' αλήθεια η επάνοδός σου, σα να καλωσορίζω φίλο, που επιστρέφει παντοτινά από τα ξένα!
    Μιλήμένες ή αμίλητες οι πεθυμιές μας, εδώ είμαστε να τις απλώνουμε στο χειμωνιάτικο ήλιο, να τις φωτίζει...


    Γιάννης,
    αγαπημένε. Με τις απουσίες ζούμε. Με τις ελλείψεις. Αυτές τρέχουνε στη φλέβα. Αυτές μας γλυκοτυραννάνε, μας ξενυχτούν, γίνονται προσευχή στα χείλη μας. Τάμα σ' αλλιώτικο θεό.

    Μα εγώ, παρούσα θα φωνάξω και το ξέρεις. Και σαν πρωτάκι αγχωμένο θα τρέξω να δείξω στην "κυρία μας" το γεμάτο τετράδιο. Κι έπειτα θα πάρω τους δρόμους να το ξαναγεμίσω.
    Φωτογραφίες οι λέξεις. Και φτερά και ρόδες και αποσκευές.
    Ενίοτε και σιωπηλές.
    Έτσι το λένε το "σ΄αγαπώ" αυτές.
    Κι εγώ, έμαθα ν' ακούω.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2007 9:34:00 π.μ., Blogger kostas_patra

    Χόρτασε ο τόπος από φωνές και λείψανε τα αυτιά για να ακούσουν.
    Θυμάμαι πως στα θέατρα με τους ερασιτέχνες υποκριτές τιθασεύαμε τη φωνή και το εγώ μας πετώντας το μπαλάκι και τότε μόνο αρθρώναμε φωνή το όνομά μας και ακούγαμε του άλλου, γιατί έχει σημασία να ξέρεις να ακούς και να μην μόνο μιλείς αυτά που θέλεις, αλλιώς γένεσαι επαγγελματίας υποκριτής, σαν και αυτούς που μιλούν πάνω σε φωνές άλλων

    Πολλές φωνές εδώ μαζεύτηκαν για να φροντίσουν μια φωνή που ίσως κρυολόγησε, που ίσως και να λύγισε από το βάρος των φορτωμάτων, επειδή λεύτερη, ξεκάθαρη μίλησε για το δίκιο και όποιος για το κοινό καλό μιλεί και λέγει να αντισταθούμε, μόνη απομένει ευχολόγιο, γαμώ τον κακό καιρό μας.

    Τα κάρβουνα λαθέψανε μεριά και αντίς για της καρδιάς και της ελπίδας τη σπίθα να κρατήσουν ζωηρή, με το μεγάλωμα ανέβηκαν στα μάτια, έγιναν από ελπίδα προσμονή του έρωτα μονάχα και αργότερα ξεχάστηκαν μέσα σε τσέπες και πορτοφόλια, λες και τα κάρβουνα και η ουσία μας με δαύτα να μετριώνται.

    Ξέρω τι φταίει, μια λέξη από την επανάστα ή τον πόλεμο που μας στοίχειωσε το ως αδερφέ, εγώ θα σώσω τον κόσμο; Ναι ρε ξεφτίλα, σε σένα βρίσκεται του κόσμου η ελπίδα, στο χέρι σου κρέμεται του κόσμου η προκοπή. Σαν συνετάχθηκαν πολλοί και πίστεψαν μιαν ιδέα, αυτή υλοποιήθηκε, γιατί αν κάτι πραγματικά το θές, ο κόσμος να χαλάσει αυτό θα γενεί, μα αν σε βλέπει ο χρόνος αργό και μεσοβέζικο, κάθεται και γελά και περιμένει η πλάτη να φτάσει στον τοίχο και από τα στήθια να βγει μια φωτιά.

    Δεν σου μιλώ για πόλεμο, αν και έτσι μόνο καταλαβαίνεις, του έλληνα ο τράχηλος θέλει βέργα για να αντιδράσει, το χαλινάρι και το υποζύγιο, το ψέμα την κοροϊδία, δεν τα θαρρεί σαν να ναι κακά, μπορεί και τα αντέχει, θέλει ξεκάθαρο οχτρό και στον καθρέφτη δεν βλέπει την εικόνα του, μα ότι του έχουν προβάλει.

    Σωστά μιλείς και αν σώπασες, μεγάλη η σιωπή σου, και με τα δύο όπλα σου πολλά μπορείς και λέγεις, όποιος ψαχτεί και βρεί τη δύναμη μαζί σου συντασσέται.
    Καθυστερημένα καλημέρα.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape