Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007
Tableau vivant

“Εγώ φτιάχνω τ’ όνειρο, εγώ και την πραγματικότητα. Και δική μου είναι η ευθύνη.”
Κουβέντα αγριεμένου έφηβου –αντάρα και φευγιό στη θωριά του, θυμός ποταμός-, πίσω από σιδερόφραχτη είσοδο υπό κατάληψη σχολείου. Εξομολόγηση βαριά, παραδοχή πες, διαπίστωση που ακύρωσε την όποια ετοιμότητά μου. Κοκάλωσα. Μια φράση τόση δα, φτωχή από φιοριτούρες, ολοτσίτσιδη, που με βάρεσε στο δόξα πατρί. Τώρα θα μου πεις, για να χωθεί μια σκέψη εντός σου, θα βρει ραγισματιές, ή έστω έδαφος σκαλισμένο, πρόθυμο να καταπιεί σπόρους ετοιμόγεννους που σαλεύουν. Είναι κι αυτό. Ακυρώθηκα, που λες. Αγκυλωμένες σκέψεις, λέξεις, πράξεις εντός μου. Tableau vivant. Μαριονέτα σε σπασμένο χέρι.

“Αν μπορούσα να ρίξω στη φωτιά αυτό που ζω, να ρίξω στην φωτιά τον κόσμο, θα το ’κανα. Να ξεμπερδεύουμε μια καλή. Για να υπάρξει αρχή, πρέπει πρώτα να γραφτεί το τέλος.” Ζεμάτισμα στη ραχοκοκκαλιά. Να που πήρε φόρα ο δεκαεφτάρης, τσιτσιρίζοντας την παγωμάρα μου. Το ’νιωθα, πως πιο πολύ ήθελε να δυναμώσει την παρουσία του, τη λεβεντοσύνη του –νάρκισσος θεός- που ’χε ο ίδιος κι οι τριγύρω του τα θάρρητα να γυρίσουνε το λουκέτο και να πάρουν απάνω τους αρχηγίες.
Η επιλογή του ονείρου, η επιλογή της πραγματικότητας και η πληρωμή άμα τη εμφανίσει. Του ονείρου θα μου πεις, ή της πραγματικότητας;
Μες στα χρέη. Κι απ’ τα δυό.

Έτσι κι αλλιώς ο μύθος του καθενός γίνεται οικείος, τον φοράς στο πετσί σου βελονιά πυρωμένη –που έλεγε κι ένα άσμα της νιότης μας-, όταν αρχίζει να διαστρέφεται. Αναμέτρηση μ’ αυτό που βλέπεις και ζεις. Δοξάρι τεντωμένο εμπρός σου η ζωή κι η θήκη που ’χες φυλαχτό να χάσκει. Κι εσύ, tableau vivant, αγαλμάτινος σχεδόν, ν’ αναρωτιέσαι για κείνο το αδυσώπητο τέρας του μύθου που θριαμβολογεί πάνω στα ψιχία των ονείρων σου… Εδώ οι Δελφοί για τον αμφίσημο χρησμό, εδώ κι ο Οιδίποδας να ξεμπουρδουκλώνει γρίφους: άνθρωπος, ε; Ασέληνος, απρόσβλητος πες από κάθε απώλεια, ωραίος σα θεός, σα νέος δηλαδή.

Δεν ξέρω αν ο πιτσιρικάς καταληψίας λαχταρούσε μια ζωή αλαφρωμένη από μνήμες κι ένα μάτσο σπίρτα για να φουντώσει τ’ όνειρο. Κι αν δεν είναι το παραπάνω απ’ το πολύ, ίδιον της νιότης, ποιανού να ’ναι δηλαδή… Ορμή ίσον ελαφριά χρόνια, ίσον φυγή. Τώρα, θα μου πεις, φεύγουμε, μένοντας αγκιστρωμένοι σ’ αυτό το λίγο, το τόσο δα που νιώσαμε εκείνη τη μαγική στιγμή• π’ αγγίξαμε βέλο μυστηριακό, τάχα μου απόκοσμο. Για το βέλο κείνης της φιλάρεσκης κυράς, της ζωής λέω. Το ανέγγιχτο απ’ τη φθορά.

Το νεανικό πάθος, ανταρσία να σε γραπώνει, βγάζει νύχια μπρος στο τέρας της πραγματικότητας: Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά, θυμήθηκα τους Φατμέ φεύγοντας απ’ τη φυγή των δεκαεφτάρηδων. Στραβομάρα! Επιτιμητική η μέσα φωνή. Καθρέφτη κοιτάς. Σάμπως έχεις και τα καλύτερα να δείξεις; Κόσμο να παινευτείς πως τον στρογγύλεψες κι άλλο, πως λείανες τις γεωμετρίες του, πως έφτιαξες κορυφογραμμές και καμπυλώματα να ’χει η νιότη να πορεύεται με βήμα που πετά;
Κατεβασμένο το κεφάλι. Καλύτερα.


Κουραφέξαλα, που λες. Σφάλματα ή όχι, βιασύνες ιδιοτελείς, αστοχασιές η ντουμπλ φας φορεμένη αγωνιστικότητα, ό,τι και να ’ναι η πράξη, εδώ έχουμε παιδί της εποχής που χτυπάει τα πόδια και φωνάζει. Και κάτι θέλει να μας πει. Τσιρίζοντας, ο.κ. Αλλά μ’ ένα «σκάσε» δε πρόκειται να σταματήσει.
Βουλοκέρια. Στ΄ αυτιά, στα μάτια. Που καιρός για ανταρσίες ενώ υπάρχουν βολικές, συνομολογούμενες «αλήθειες».

Χώθηκα στα σκοτεινά κανάλια του διαδικτύου για να βρω ένα παλιό άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση, αγαπημένο, δυόμισι χρόνων και βάλε.
Για τ’ ανθρώπινα λάθη όπως σκιαγραφούνται σε μια διαδρομή ζωής, για τους μηχανισμούς και τις συνθήκες που τα κυοφορούν, για τις εποχές που καδράρουν μες σε φόντο χρωματιστό το χρόνο και συνάμα σαρκώνουν συμπεριφορές, γι ανθρώπους και τρόπους και φόβους κι επιθέσεις κι άμυνες και καινούργιες στράτες.
Ασορτί αυτό το θαυμάσιο κείμενο με την εποχή, αποξηραμένο ανθάκι άλλωστε κι αυτή, κομμένο σε βόλτα χλοερή που το ’δωσε χέρι σε χέρι.

Κι ωστόσο, ενώ λίμαρα τη μνήμη να βγάλει στον αφρό το πότε και το πώς του άρθρου, ήρθε κι η είδηση για ένα ακόμη δεκαεφτάρικο –κορίτσι αυτή τη φορά- που παντρολογιέται. Ίδια η κόρη ή η ανιψιά σας που σχεδιάζει να μπει στο Πανεπιστήμιο, μπουμπούκι σκέτο, με νεαρό εικοσάρη, σα να λέμε ο κανακάρης σας που παρουσιάστηκε στο στρατό. Άλλη φυγή ετούτη. Άλλου είδους εννοώ. Στα πόδια πάντως, εν μέσω νεροποντής. Μάλιστα. Τι σπρώχνει δυο άγουρα πλάσματα να στήσουν σπιτικό προτού μάθουν το αλφαβητάρι των ενηλίκων; Πως σμίγουνε δυο ανεργίες για να πλέξουν σταυροβελονιά το όνειρο; Βουλώνω αναπάντητες τις απορίες, τι άλλο… Ήρωες νέοι, με μέλλον παλιό. Δοκιμασμένο δηλαδή.

Αποκοτιές, θα μου πεις. Δικαίωμα και σ’ αυτές. Πάσο.

Αλλά οι απορίες, απορίες. Για όλα.
Ακινητοποιημένες, μαρμαρωμένες.
Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα θα λέγανε τα παιδικά παιχνίδια (τα…ποια;), tableau vivant η εντολή των σκηνοθετών.
Εντάξει δάσκαλε, tableau vivant. Για πόσο αλήθεια;




(Η φωτογραφία είναι του Giovanni Tilotta)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:07 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


17 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 1:50:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Κόβω απ΄τον κήπο σου και στο προσφέρω "Ασορτί αυτό το θαυμάσιο κείμενο με την εποχή, αποξηραμένο ανθάκι άλλωστε κι αυτή, κομμένο σε βόλτα χλοερή που το ’δωσε χέρι σε χέρι."

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 4:04:00 μ.μ., Anonymous Νεφελόεσσα

    ... και είπε ο ιερεύς στον άναχτα: Τυφλός τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματ’ ει

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 8:32:00 μ.μ., Blogger Breath Collector

    Οι ήρωες (όχι οι σούπερ) οι πραγματικοί, σαν τα παιδιά που λες, οφείλουν να 'χουν άγνοια. Οφείλουν να μην έχουν ακούσει εκείνο το περίφημο αλφαβητάρι των ενηλίκων. Γιατί αυτοί οι ήχοι είναι που αφήνουν σωστή στήλη άλατος αυτόν που τους ακούει.

    Ζηλεύω πια κείνους που έχουν όνειρα, γιατί τ' αποχαιρέτησα τα δικά μου απ' τον καιρό που ήταν εικόνες ζωντανές.

    όμορφη ζήλεια όμως

    καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 11:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    αγκαλιά ανοιχτή, κέρασμα μόνιμο, να΄χεις να γλυκαίνεσαι όποτε διψά η ψυχή. Για κορεσμό, ούτε λόγος!
    Ευχαριστώ σε καλή μου.


    Νεφελόεσσα!
    Και δες τώρα που με πήγες με τον λόγο τον ακονισμένο:

    Για τις θρησκευτικές μας δοξασίες-
    Ο κουφός Ιουλιανός είπεν
    «Ανέγνων, έγνων, κατέγνων».
    Τάχατες μας εκμηδένισε
    με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

    Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ’ εμάς
    τους Χριστιανούς.
    «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως.

    Κ. Π. Καβάφης


    Breath Collector,
    κρατάς ζωντανό τον έφηβο μέσα σου κι είναι σπουδαίο αυτό. Άλλο σχήμα και πνοή στα όνειρά σου τώρα. Τα ελάχιστα, έστω. Αλλά ανύπαρκτα, ποτέ. Ανέραστων τακτικές, στεγνές και ζυγισμένες, αλλού, όχι σε μας.
    Κι η άγνοια που λες, είναι προνόμιο μεγάλο. Για να δοθείς στη ζωή. Να χυθείς σ' αυτήν δίχως υπολογισμούς και κρατούμενα. Όχι όμως και παντρολογήματα γύρω στα είκοσι, τι λες;

    Σε φιλώ με τα ωραία σου.
    (Έχεις σπουδαία έμπνευση τελευταία, στο'πα;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007 11:48:00 μ.μ., Blogger candyblue

    “Εγώ φτιάχνω τ’ όνειρο, εγώ και την πραγματικότητα. Και δική μου είναι η ευθύνη.”

    Αφου το ξέρεςι και συ. Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς,όπως φτιάχνει και το ψέμα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007 10:24:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
    που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
    Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

    Τις πιο όμορφες μέρες,
    τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
    Δεν τις ζήσαμε ακόμα.
    (Γιάννης Ρίτσος)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007 11:01:00 π.μ., Blogger AVRA

    εχουμε πραγματικα την ευθυνη της ζωη μας ? αναρωτιεμαι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007 9:37:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Το κείμενο σου πρέπει να το διαβάσουν τουλάχιστον οι γονείς των μαθητών που κάνουν -ή θα κάνουν- κατάληψη
    Την καλησπέρα μου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007 9:45:00 μ.μ., Blogger Pike

    @καπετάνισσα
    Κάποια όνειρα παραμένουν ζωντανά και παλεύεις ακόμη γι' αυτά..αν τα ξεπουλήσεις ή αφήσεις να τα κατασπαράξουν τα φοβερά σαγόνια της καθημερινότητας, τότε...απλώς δεν θα είσαι εσύ.
    Θυμάσαι τον Μαγιακόφσκι?
    "τη σκέψη σας που νείρεται
    στο πλαδαρό μυαλό σας,
    σάμπως ξυγκόθρεφτος λακές
    σ' ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
    εγώ θα την τσιγκλάω
    επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι
    της καρδιάς μου,
    φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
    ως να χορτάσω χλευασμό.
    Εγώ, που δεν έχω ούτε μιάν
    άσπρη τρίχα στη ψυχή μου,
    ούτε σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας"

    @κολοκύθι
    καλό μου κολοκυθάκι :-) όμορφοι στίχοι (όμως είναι του Ναζίμ Χικμέτ και όχι του Γιάννη Ρίτσου)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007 11:17:00 μ.μ., Blogger desprh

    Σε διαβάζω, και δε χορταίνω, μωρέ, σκέφτομαι, να ταν το κείμενό σου πιο μεγάλο, να μην τελειώνει, να φτάνει στην ώρα πριν κοιμηθώ, να κοιμάμαι πιο ήρεμα... Τι ήθελα να πω... πως αλίμονο σ' αυτούς που ήρεμα βολεύονται, χωρίς κανένα όνειρο, χωρίς την ορμή της εφηβείας, ανεξαρτήοτυ ηλικίας, χωρίς να σκέφτονται -τουλάχιστο- κάποτε να γκρεμίσουν τον κόσμο, και να τον φτιάξουν απ'την αρχή. Αλίμονο, γιατί στην πραγματικότητα δεν αγαπούν τον κόσμο που ζουν.

    Και να πω και κάτι τελευταίο... απ τον ναύτη ποιητή: "Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει". Κολλάει στα λόγια του δεκαεφτάχρονου, ε;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 3:44:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    ...και ο δάσκαλος αποκρίθηκε:

    "Για πάντα. Σκιά το φως στο σκοτάδι."

    ...και πέτρωσε αγκαλία με τον χρησμό....

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 6:11:00 μ.μ., Blogger παράλληλος

    Η εποχή είναι όμορφη, γιατί κάποιοι εξεγείρονται. Και φέρουν όνειρα και ευθύνες.
    Αισιοδοξώ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 7:36:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    candyblue
    αγαπημένη! Οι ιστορίες στήνονται στο μυαλό, οι δράσεις εδώ, εμπρός μας, μα, ποιός παίρνει στους ώμους του το γιατί και το πως, θέλει κουβέντα μπόλικη.
    Αν είναι να βάλει κανείς μπροστά το στέρνο να ξεχρεώσει τ' όνειρο και τη ζωή, μαγκιά μεγάλη.


    Κολοκύθι μου,
    λόγια αγαπημένα πολύ κι όμορφα και ροδαλά σαν ανατολή μου χαρίζεις και σ' ευχαριστώ. Ο Pike διορθώνει παρακάτω τα περί υπογραφής, του Χικμέτ το ποίημα, μα, σημασία έχουν άλλα. Πως η ποίηση ακόμα τροφοδοτεί σκέψεις και δυναμιτίζει όνειρα!


    AVRA,
    μέγα ερώτημα και μακριά από μας η προσέγγιση μιας επιπόλαιης απάντησης. Όμως, μέσα στις τόσες επιρροές που δεχόμαστε, στους ποικίλους παράγοντες που συμβάλλουν στη λήψη κάποιας απόφασης, τελικά, ναι. Ο άνθρωπος, ο δρων, ο έχων ψυχή και λόγο, αναλαμβάνει την ευθύνη του.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 8:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο,
    ευχαριστώ σε για τα ωραία.
    Έχουνε τα παιδιά τον τρόπο τους. Να υψώνουνε ανάστημα, να δηλώνουν παρουσία, να καταφεύγουν και σε γλυστρήματα πολλές φορές, δίνοντας το δικαίωμα στην κοινή γνώμη να μην τα παίρνει στα σοβαρά.
    Αλλά ονειρεύονται λέω. Ευτυχώς.


    Pike,
    μαζί σου. Αν έχω κάτι να πω για τη ζωή μου είναι ότι παραονειρεύομαι. Κι επιπλέον, δεν διαπραγματεύομαι και τα όνειρα με το ρεαλισμό, ώστε να μείνουν ως έχουν! Τώρα, για τους εφήβους τους τωρινούς, ο.κ. Έχουν αλλιώτικα ντύματα για τις λαχτάρες τους. Το σημαντικό είναι να βλέπουν μπροστά. Αυτό.


    desprh...
    Όλα όσα λες κολλάνε. Στο ίδιο γαϊτανάκι βαλμένα άλλωστε. Επιπλέον, ακούγονται και σαν χαδιάρικο αεράκι εσπερινό. Πολλές ευχαριστίες για τα στολίδια που μου φοράς κι ευχές άλλες τόσες. Για τα όνειρά μας που πότε κουτσουρεύονται, πότε αιωρούνται, πότε κρυολογούν, μα κρατιούνται εντός μας σαν πεισματάρικα, ατίθασα παιδαρέλια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 8:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βλάχε,
    τη λαμπράδα μιας ματιάς διεισδυτικής βλέπω σε σένα.
    Διάφανες αλήθειες.
    Και δρόμοι πλατείς. Μες σε σκοτάδια που φεγγίζουνε.


    Παράλληλε,
    ναι, να σε χαρώ. Γιατί εμένα τελευταία δε μου περισσεύουνε αισιόδοξες ματιές. Με τις γκριζάδες συναπαντιέμαι κι αυτές ιχνογραφώ. Αλλά αχτίδες να καίνε, υπάρχουν, δε μπορεί...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007 10:31:00 μ.μ., Blogger Jason

    Σκέψεις που πολύ με εκφράζουν.
    Και πολύ έξυπνο το άρθρο του Αρανίτση.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007 6:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jason,
    ωραίες οι συμπορεύσεις. Παρηγοριά τα βήματα τα κοινά. Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς. Σαν τις αρμονικές πολυφωνίες, τίποτα.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape