Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007
«...Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός...»

Θρηνώ. Κι είναι η θλίψη τόση, που ακυρώνει κάθε σπινθήρα, κάθε τσάκισμα φωτός που στριμώχνεται στ’ ανοίγματα.
Πενθώ και θάβω χώματα και σώματα, πατρίδες και ξαστεριές, ανοιχτοσύνες κι απαντοχές για τ’ ανήξερα, τα μελλούμενα.
Ασκητικός ο τρόπος κι η ματιά. Μοναχικός, βουβός, αγριεμένος. Να καταπίνει ερωτήσεις πείσματα και θεριά θυμούς, να βγάζει νύχια να φοβίσει το κακό κι έπειτα ανήμπορος να λουφάζει και να βαλαντώνει.

Σαν αγρότης με σκαμμένο πρόσωπο και οργωμένα χέρια. Ο τρόπος λέω. Ο δρόμος να κοιτάς. Μες σε ζωή μόνη. Καλογερίστικη μες στους πολλούς. Ν’ αναπνέεις στα διαλείμματα της κάτω απ' την δροσερή σκιά ενός κλαδιού, που ’χεις κρατήσει χρόνια τώρα ακλάδευτο, ατόφιο, πάνω απ' όλα τα πρέπει και τα ίσως της καθημερινότητας. Και να σου τ’ αρπάζουνε οι φλόγες και να στ’ αγκαλιάζει το θανατικό.
Πιο μόνος κι απ’ τον μόνο, το ξέρεις αυτό;
Μέτοικος που σέρνεται στην ορφάνια της Γης του, της Μάνας του που ’χει γδαρμένη μήτρα, σκορπισμένη στους ανέμους. Ξεριζωμένος, ίδιο προσφυγόπουλο, με μάτια κατακόκκινα, καθρέφτες της φωτιάς, πηγές του ανταριασμένου πόνου.

Ποιος έχει βιώσει πιότερο τον χαμό δηλαδή. Για βαλ ‘τα κάτω.
«Aπ΄ την πατρίδα τίποτε γλυκύτερο», είπε ο Ποιητής. Και τι ’ναι τώρα πιο πικρό.
Να ’χεις εμπρός σου τα μαύρα ερείπια των ονείρων μιας ζωής, να ’χεις κι ανθρώπινες ψυχές καψαλισμένες –μα πόσο μετράει μια ανθρώπινη ζωή, πόσο βαραίνει, για το Θεό!- ή να ΄ρχονται καταπάνω σου μαινάδες πύρινες, αλαφιασμένες οι ανήθικες συμπεριφορές των αφεντάδων που επέλεξες και που μεμιάς, δίχως αιδώ σε ξεπουλάνε… Ταγμένοι να σε προστατεύουν. Πήρανε και όρκο. Για τα χώματα και τα πλάσματα. Για τη Μάνα Γη που ξεσκίζεται με λύσσα, που στεγνώνει, ασφυκτιά, στραγγαλίζεται, ψυχομαχεί, πεθαίνει.

Πες τα τα χειρότερα. Αποκαΐδια το βιός, μυρωδιά θανάτου γύρω, άνθρωποι νεκροί –όχι αριθμοί, ψυχές, ε; Σάρκα και καρδιά!- και οι «προστάτες» σου, προδότες. Δηλαδή, ποια –πες, πες- ποια είναι τα χειρότερα;



Μου μάθανε τα θρανία πως η Δημοκρατία είναι ύψιστο αγαθό. Και πως οι πολίτες, εκεί επιλέγουν τους κουμανταδόρους. Και κυρίως πως η εξουσία, η όποια εξουσία, αν δεν έχει με το μέρος της την κοινή γνώμη, αν δεν την στηρίζει ο λαός –λαϊκή κυριαρχία, ε;- είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.
Και μπερδεύομαι. Και ξέρω, πως δεν μπορώ να ξεφύγω. Από μια νύχτα άγρια, πυκνή και πνιχτή. Αποπνιχτική. Μες στη δυσωδία. Το ξέρω. Δηλαδή, το ζω. Αφού είναι βίωμα, ποιος θα με πείσει για τ’ αντίθετα…

Όλη η μαυρίλα των ανθρώπων –που ’σαι Σεφέρη που δες κι έγραψες πόσο μαύροι είναι οι άνθρωποι- παρελαύνει από τη ζωή μου, την καταπίνει ως δράκος αιματόχρους, την δηλητηριάζει ως το κόκκαλο, την σκορπάει στη στάχτη.

Δεν ξέρω ποιος βαριεστημένος γελοίος πρωτοπαίζει με το διάβολο. Κάτι σύγχρονοι Νέρωνες που πετάνε στουπιά, κάτι φτηνοί πολιτικάντηδες π’ αρπάζουνε ευκαιρίες να παίξουνε τους ήρωες, ή κάτι άθλιοι λεφτάδες που καραδοκούν να κάνουνε το χόρτο μπετόν.

Ξέρω πως σε μια Δημοκρατία ο πολίτης ορίζει τους τιμονιέρηδες. Τους έντιμους και ηθικούς. Τους οργανωτικούς κι αποτελεσματικούς. Κι αυτοί καλούνται να βρούνε τρόπους. Να βάλουνε σε τάξη το νοικοκυριό, ναι; Ναι.

Φάτσες κουρασμένες, αδιάφορες, παρελαύνουν εμπρός μου. Εφιάλτης μαυριδερός, μέγγενη που με κρατά δέσμια. Με νανουρίζει με κάτι ομιχλώδεις ατάκες περί προοδευτικής ανάκαμψης, εκσυγχρονισμού, αναπτυξιακής πορείας και εξευρωπαϊσμένης αντίληψης.

Ο Φρέντι Κρούγκερ σε φωτοτυπία. Με πρόσωπα πολλά. Παρών σε μια χώρα που ελάχιστοι αγαπούν. Με μετρημένες λεύκες και μπόλικα σκοτάδια. Μαύρα. Νύχτα σκέτη. Και στα βουνά, και στις πόλεις και στα γραφεία τα επιτελικά και στις οθόνες και στη ψυχή μας. Εκεί πιά, η πιο μαύρη νύχτα.

Καλά το ’πα. Τούτη χώρα λίγοι την αγαπούν. Τα γλυκανάλατα των μύθων περί ελληνικής συνοχής κι αδελφοσύνης και άλλων παινεμάτων για τα ιδεώδη της φυλής και της καρδιάς το βάθος, έχουνε θαφτεί από καιρό.
Μόνο έτσι μπορεί κανείς να εξηγήσει αυτήν την εσωτερική σηψαιμία μιας κοινωνίας που αγωνιά να εκμοντερνιστεί ψαλιδίζοντας κάθε αρμό της δομής της, κάθε υφάδι συνδετικό.
Αυθαίρετη η ίδια, σε συμπεριφορά, σε στάση και αντίληψη, μετακομίζει, χτίζει, καίει, μπαζώνει, πλημμυρίζει, φτύνει την ιστορία και την αξιοπρέπειά της, αρνείται τη Μάνα Γη της. Και στέκει θεατής της οθόνης, να βλέπει να την κυκλώνει το κακό, να τινάζει τα ρούχα της απ’ τις στάχτες, να δαιμονοποιεί τα προφανή, να χάσκει μπρος στις αλήθειες.

Μαυρίλα. Σε επίπεδο συλλογικού ενσυνείδητου –και υπό- αλλά και πεζά, πρακτικά, πραγματικά πλέον. Ευτέλεια, ξεπεσμός, αποχαύνωση, επιπολαιότητα και θράσος.
Σ΄ αυτό το μικροπολιτικό σώου των αρχόντων του τόπου που αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας –λέει- το μικροπολιτικό συμφέρον, ταΐζοντάς μας αυτό ακριβώς.

Ορθή πολιτική κρίση. Που;


Κάποτε πίστευα πως πέρα από τη χυδαιότητα και τη φτήνια, έξω από τους λιγούρηδες και τη δυσωδία τους, υπάρχει κάτι αλλιώτικο.
Πες το μαγεία, πες το ευλογία αγιασμένη, πες το ήλιου φως. Φανερό στο τρεμόπαιγμα των άστρων, αισθητό στους χορούς της θάλασσας, απλωμένο στις γεωμετρίες των βουνών και στους απότομους κύκλους των ανέμων.
Ορατό. Εδώ. Μακριά από την ισόβια υπερορία της ηθικής.
Έλεγα λοιπόν πως, σαν φάντασμα, έστω, υπάρχει η ουσία στα πράγματα, η ενσυνείδητη στάση στους ανθρώπους.
Τώρα πιά, η λαμπράδα αυτή στη σκέψη, αρχίζει να ξεθωριάζει. Θολώνει.
Επιπλέον με θυμώνουν τα ευχολόγια και οι ωραιοποιήσεις. Με αγριεύουν. Σοβαρά.
Μιλώ για κάτι καραμελίτσες εξίσου επικίνδυνες με την πλήρη απαξίωση ή την αδιάφορη ανοχή-συνενοχή, του στυλ «μακάρι να μην ξαναγίνει και, ας ελπίσουμε, ας σκεφτούμε αισιόδοξα, κ.λ.π., κ.λ.π.»…

Χάνω τον εαυτό μου θαρρώ. Και με κάνει να πικροπαραμιλώ ο Καβάφης:


« Ήταν της χώρας κυβερνήτης προνοητικός.
Υπήρξε δίκαιος, σοφός, γενναίος.
Yπήρξε έτι το άριστον εκείνο, Eλληνικός -
Ιδιότητα δεν έχ΄ η ανθρωπότης τιμιοτέραν»


Μάλιστα. Απαξιωμένοι κι αξιοπεριφρόνητοι. Οι κρατούντες. Που διακαώς επιθυμούν κάτι που, σε άλλη γραφή ("Ηρώδης Αττικός") τονίζει ο Καβάφης:


«κατά πού θέλει και κατά πού κάμνει
οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,
μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο»



Αυτοί οι Έλληνες, μάλιστα. Του 2007. Γάντι το κοστούμι.

Θλίβομαι. Και θρηνώ. Μαχαιριές οι πυρρόχροες στεναγμοί της μάνας μου που ’ναι από την Πελοπόννησο. Κι ενταφιάζω κείνη τη φωτεινή μαγεία, το ελληνικό χρίσμα που θαρρούσα πως δεν εξορκίστηκε, δεν εξορίστηκε και που κάποτε πίστευα βαθιά σ’ αυτό.

Κι η απογοήτευση, μάθηση θέλει.

Ξεφυλλίζω την Παλατινή Ανθολογία για να θυμηθώ τον Παλλαδά που χίλια πεντακόσια χρόνια πίσω έγραφε:

«Mήπως πεθάναμε λοιπόν κι απλώς νομίζουμε πως ζούμε;
Συφοριασμένοι Eλληνες εμείς, και εικάζουμε
πως είναι όνειρο ο βίος;
΄H ζούμε εμείς, κι έχει η ζωή πεθάνει;»

«...Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός,
και οι ελπίδες μας, νεκρών ελπίδες, ενταφιασμένες.
Tα πάνω κάτω έχουν έρθει πια τα πράγματα»


Ακριβώς. Τίποτε καταλληλότερο. Νύχτα που λες. Ακόμα και τη μέρα.



(Οι φωτογραφίες είναι από το deviantart.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:27 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


27 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 1:39:00 π.μ., Anonymous Νεφελόεσσα

    Έχει εκλείψει η αιδώς, καλή μου. Σε λίγο ούτε στα λεξικά δεν θα την βρίσκουμε.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 2:27:00 π.μ., Blogger tsaperdona

    δεν μας άξιζε τέτοιο καλοκαίρι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 9:13:00 π.μ., Blogger Alkyoni

    ..........

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 9:21:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Μαζί σου Μάγισσα...λόγια άλλα δεν έχω...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 10:12:00 π.μ., Blogger confused

    Αιδώς, ύβρις. Λέξεις που έχουν χάσει το νόημά τους.
    Δεν ξέρω, το μυαλό μου έχει σταματήσει και η ψυχή μου έχει το ίδιο χρώμα με τη φύση. Μαύρο, γκρι :(

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 10:39:00 π.μ., Blogger Dralion

    Καλημερα Καπετανισσα,

    οταν ενας λαος βαυκαλιζεται επι 40 χρονια με το παραμυθι της ανωτερωτητας απεναντι στους δηθεν "ξενερωτους" ξενους, ....
    οταν ο ιδιος λαος αρνειται να διαπιστωσει οτι (αντικειμενικα) εχει την χειροτερη ποιοτητα ζωης και δεν κανει τιποτα γι' αυτο, ....
    οταν ο ιδιος λαος αυτοδικαιολογειται για την συμπεριφορα του με φρασουλες οπως "εμεις ξερουμε να γλενταμε, ξερουμε να χαιρομαστε την ζωη, ενω οι αλλοι δεν ξερουν" ...

    ... τοτε η καμμενη γη (ισοδυναμωντας με μελλοντικες μαιζονετες) ειναι ενα λυπηρο μεν αλλα λογικα αναμενομενο γεγονος.
    Ετυχε φετος και φυσαγε λιγο παραπανω, γι' αυτο και οι καταστροφες ειναι λιγο μεγαλυτερες. Η ποσοτικη διαφορα σε συγκριση με τις (προ- και προπρο- )περυσινες πυρκαγιες ειναι δευτερευουσα μπροστα στην ποιοτικη.

    Υ.Γ. Διαφωνω με την τσαπερδονα πιο πανω. Μας αξιζε τετοιο καλοκαιρι 100%. Οι εθνικοι μυθοι εκδικουνται. Για ποσον καιρο νομιζαμε οτι μπορουμε να κανουμε - ατιμωρητοι - οτι γουσταρουμε;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 10:44:00 π.μ., Blogger Dralion

    (συγνωμη ξεχασα)

    Υ.Γ. Και αυτο ακριβως το δευτερολεπτο, που εμεις λυπομαστε συλλογικα εδω, μια ισχυροτατη πολιτικη ομαδα πιεσης - οι κυνηγοι - λαδωνει τα κουμπουρια της και ετοιμαζεται περιχαρης να βγει στο κυνηγι.

    Οποιοδηποτε φυλλαρακι πρασινου εχει ξεμεινει, θα τσαλαπατηθει απο τους "αντρες" με τις στολες παραλλαγης και τα δικαννα.
    Οποιοδηποτε πουλι, ζαρκαδι η λαγος εχει γλυτωσει το ολοκαυτωμα, θα φαει μια φουχτα σκαγια σαν αντισταθμισμα.

    Την κυβερνηση ξερουμε να την φασκελωνουμε στις διαμαρτυριες μας. Το δικαννο του διπλανου μας (και το αντριλικι του) ποιος θα το φτυσει οπως του αξιζει;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 10:44:00 π.μ., Blogger fevis

    Έχουν χαθεί τα πάντα πια... Με πρώτα την τσίπα και το φιλότιμο...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 10:51:00 π.μ., Blogger el-bard

    Τι έχει μείνει ακόμη, παιδιά; Ποια δέντρα στέκονται ακόμη όρθια; Άντε, πάμε, να τελειώνουμε και μ' αυτά.
    ΓΙΑΤΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 11:40:00 π.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Όσο βάζουμε πάνω απ όλα το κέρδος στη ζωή μας, το μαύρο θα βρίσκει πάντα το δρόμο για τη ψυχή μας.

    Ας βάλουμε τουλάχιστον τη μάνα γη ένα σκαλί παραπάνω...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 3:51:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Η απαντηση πρεπει να δωθει στις ερχομενες εκλογες,με την ψηφο μας να πηγαινει σε μικρα κομματα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 5:04:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νεφελόεσσα,
    είναι προφανές καλή μου. Γραφικοί πλέον όσοι αναζητούν μηχανισμούς ώστε να αναχαιτισθεί η οίηση των πολιτικών.


    Τσαπερδόνα,
    δεν μας τους φορέσανε καπέλο τους ανάξιους και ανίκανους πολιτικάντηδες. Περάσανε από την κρίση μας και τους αναθέσαμε τη διακυβέρνηση της χώρας. Μπορεί όχι εσύ και γω, αλλά οι πολλοί, που είναι η δύναμη σε μια δημοκρατία.
    Λέω λοιπόν πως έχουμε ευθύνες.


    Αλκυόνη, γλυκιά μου.
    Η σιωπή ως θρήνος βαθύς, εσωτερικός, ναι.
    Κι η δράση μπροστά.
    Αν υποτεθεί ότι υπάρχει τρόπος ν' αλλάξουν οι καιροί.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 5:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia...
    Κάπου λέω πως μπορεί, -πιθανόν, ε;- να ζει η Νέμεσις. Και να λαγοκοιμάται. Ξέρεις. Κείνη η φοβερή Θεά που σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία τιμωρεί την «Ύβρη» και την «Αλαζονεία».
    Να την ξυπνήσουμε να πιάσει δουλειά;


    confused.
    "Ποιός θα μας φυλάξει απ' τους φύλακες;" Εκεί είναι το θέμα πιά.
    Κι είναι τόση η αποστροφή των πολιτών που φαντάζουν στάχτη πραγματική και ο κοινωνικός ιστός, και η πίστη στους θεσμούς κι η δυνατότητα για το καλύτερο.


    Dralion,
    κανόνας στα καμμένα εδάφη τα πάτρια, το «νοσηρό ξεπέρασμα του Μέτρου». Προς τα πάνω και προς τα κάτω. Δαιμονοποίηση και αποθέωση εναλλάξ. Μιλάς ορθά, οι πρόχειρες και επιπόλαιες κουβεντούλες του ποδαριού "εμείς οι μάγκες έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα" ακούγονται γελοιωδέστερες ακόμα και των προεκλογικών υποσχέσεων.

    Τι να πεις τώρα και για κυνήγια και για οικολογικές συμπεριφορές και για συνειδητοποίηση της ύπαρξής μας, του περιβάλλοντός μας, του χρέους -αν θέλεις- που έχουμε ως όντα έλλογα.
    Δυστυχώς, οι νοοτροπίες ξεφτίζουν αργά.
    Ενίοτε, χρειάζονται αιώνες.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 6:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Fevis,
    ο,τι νεκρώνει ξανανθίζει λένε πολλλοί. Αμφιβάλλω. Τόσο για τη Γη την έξω, κείνη που μας φιλοξενεί, όσο και για την εντός μας.
    Η υπευθυνότητα κι εντιμότητα δεν κατασκευάζονται με μαγικά.
    Κι η απουσία τους, "λάμπει".


    el-bard,
    είμαστε. Συμφωνώ. Κι ας κατασκευάζουμε άλλοθι πως η ευθύνη για τη γενιά μας, για τις μέρες μας τις μαύρες, αναλογεί σε άλλους, πιο "μεγάλους".
    Αυταπάτες. Όμοιες με κείνες που μας σερβίρουν.


    VITA MI BAROUAK!
    Που είσαι συ φιλαράκο; Καλά, ε;
    Όσο γίνεται με όλα τούτα δηλαδή... Που λες, το κέρδος των ανθρώπων δεν γνωρίζει ούτε από αισθήματα ούτε κι από αξίες πανανθρώπινες. Εδώ καμώνεται πως υποτάσσει την ίδια τη ζωή!


    Πρέζα TV,
    με βρίσκεις σύμφωνη. Ο καθείς και τα όπλα του. Και να το πάω και λίγο παρακάτω: Αν υποθέσουμε ότι τα δυό μεγάλα κόμματα βγουν αλώβητα από τις εκλογές, ή έστω, ελάχιστα στραπατσαρισμένα, ε, τότε με τέτοιο θανατικό στη χώρα μας και τόσο ανεύθυνους πολίτες, θ' αρχίσει να εκπνέει κάθε ελπίδα για νέα προοπτική.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 6:35:00 μ.μ., Blogger Viz

    Δεν ξερω αν ο πονος ειναι μεγαλυτερος απο την οργη ή αν το δακρυ ποιο βαρυ απο την θλιψη. Μεγαλη Παρασκευη μες το κατακαλοκαιρο...σταυρωσανε τον ελληνα, οπου και αν ειναι, η καρδια λαβωνεται και ματωνει.
    Κουραστηκα να απαντω στα "γιατι", στις 16 Πρεπει να ψηφισω, το χρωσταω στη μανα με τα 4 αγγελουδια, το χρωσταμε ολοι μας.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 6:58:00 μ.μ., Blogger φεγγαραγκαλιες

    και θα μεινει καιρο το κενο στις ψυχες μας..κριμα!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 9:53:00 μ.μ., Blogger david santos

    Thelw na synodeysw ston pono elliniko ston koinotiko ola gia tin adifago kai anekselegkti pyrkagia aftis tis teleftaias Paraskevis sta ypostirigmata tis Peloponnisou, sto notiodytiko simeio tis Athinas, pou stoixisan tin zwi se 63 synanthrwpous sas.

    David Santos

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007 12:48:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Μαυρη ειναι η ψυχη και το μυαλο.
    Σαν να 'φτασαν τ'αποκαιδια εδω περα και να με σκεπασαν ολακερη.
    Κι αυτη η σταχτη που εβρεχε μερες τωρα ο ουρανος....
    Ζωες ολοκληρες στησαν χορο απο πανω μας και μας επνιξαν μ'ενα γιατι και πως!
    Ενα αβασταχτο "κατηγορω".....

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007 5:07:00 μ.μ., Blogger Ariel

    Κρίμα!!! Τα λόγια στέκουν ανάπηρα να περιγράψουν τόσο κακό. Εφτασε κάποια στιγμή να αισθάνομαι ένοχη καθώς παρακολουθούσα τη συμφορά καθισμένη στον καναπέ μου.Πώς τα καταφέραμε έτσι;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007 11:47:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    Εδώ…
    Κάπου εδώ…
    Τώρα που το καλοκαίρι τελειώνει,
    αγγίζω τα ανέγγιχτα και ξανατρυπώνω στις γειτονιές του κόσμου.

    Εδώ,
    που ο ήλιος παίρνει 7 χρώματα.
    Δεν ξέρω αν ξημερώνει ή νυχτώνει.
    Δεν γνωρίζω.




    Ενίοτε σαλτάρω
    και τότε γράφω κάποιο τραγούδι.


    Έλα λίγο προς τα εδώ.
    Είναι η οπτική μου.
    Γελωτοποιός είμαι,
    όσο και άνθρωπος.

    Έλα να με βρεις στα καμαρίνια.

    Θα το δεις…

    Αν με αγκαλιάσεις,
    θα ανοίξω να δεις τις πολύχρωμες πληγές μου.
    τις ρετουσαρισμένες.

    Αν τρομάξεις…
    Σκάσε μου ένα χαμογελάκι και γεια σου.





    χε!

    Σε ευχαριστώ για τον χωροχρόνο σου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007 7:32:00 π.μ., Blogger soulmates

    poso ma poso 8a 8ela na exeis adiko... :(

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007 3:36:00 μ.μ., Anonymous Νίκος Περάκης

    Σ'ευχαριστώ καπετάνισσα...
    Τιμή μου το σχόλιό σου στον χώρο μου, μα και ευθύνη όλων μας η αφύπνισή μας...

    "Τούτο το δημιούργημα, άνθρωπε είν 'δικό σου..
    Δική σου είν' η συμφορά, κι ο θάνατος μισθός σου..."

    Nίκος Π.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007 9:21:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Πόση είναι η αξία μιας ανθρώπινης ζωής στις μέρες μας. Μόνο όσοι αισθανόμαστε –από καταβολής μας- μπορούμε να μετρήσουμε. Οι πολλοί όχι. Φασιστικά απαντώ, όχι.

    Κάποτε οι Έλληνες αλλάζανε κάθε τόσο πατρίδα –τους ανάγκαζαν οι συνθήκες. Τώρα;

    Ποιες συνθήκες θα δώσουν δύναμη στους καρβουνιασμένους τόπους να πρασινίσουν πάλι, να γεμίσουν και να γεννήσουν ζωή.
    Κι ο τρόμος του ξαφνικού βιασμού που ‘χει φωλιάσει μέσα τους; Θα μπορέσει ποτέ να απαλύνει, να γίνει μνήμη που φέρνει απλά πόνο κι όχι ανημποριά να συνεχίσουν;

    Σε όλα συμφωνώ μαζί σου.
    Μακάρι να μην αισθανόμουν αυτήν την ταύτιση σκέψης.
    Αλλά συμφωνώ, κι η ελπίδα μέσα μου πέθανε…

    Και μένουμε μόνοι, ν’ απορούμε για το τι θ’ ακολουθήσει παρακάτω…

    Μόνο τη στόφα των παλιών Ελλήνων μπορώ να σκεφτώ. Αλλά κι αυτή ξέβαψε τόσο πολύ, βοήθησαν τόσοι στο ξέβαμμά της…

    γλυκιά ειρηνική καληνύχτα…

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 12:16:00 μ.μ., Blogger ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ

    E, μα το είπες το μυστικό στο κείμενό σου:

    "Ξέρω πως σε μια Δημοκρατία ο πολίτης ορίζει τους τιμονιέρηδες. Τους έντιμους και ηθικούς. Τους οργανωτικούς κι αποτελεσματικούς. Κι αυτοί καλούνται να βρούνε τρόπους. Να βάλουνε σε τάξη το νοικοκυριό, ναι; Ναι."

    Ναι, επιτέλους!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 2:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz,
    συμφωνώ μαζί σου. Ενεργός πολίτης, συνειδητοποιημένος, είναι κείνος που δρά. Που δε λουφάζει περιμένοντας το "θαύμα", ή μιζεριάζοντας για τις ατυχίες του.
    Ενεργός πολίτης είναι αυτός που φοβούνται.


    Φεγγαραγκαλιές,
    τι να λέμε καλή μου... Να φυσήξουμε τις στάχτες, ν' ατσαλώσουμε τη φωνή και να γυρέψουμε τα δίκια. Αυτό μας πρέπει τώρα, ε;


    david santos,
    thank you.


    Tolitsa μου,
    πρώτα προς τα μέσα το κατηγορώ. Με την καζαντζακική έννοια του χρέους. Κι όχι μόνο. Αν δε σωθεί η γης, να πεις "εγώ φταίω".
    Για τη γη που μας γέννησε, ένα παραπάνω.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 2:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ariel,
    δεν κάνουν διακρίσεις οι ενοχές. Για τους ευσυνείδητους λέω. Γιατί οι υπόλοιποι... από ενοχές, ιδέα δεν έχουν. Ούτε που ιδρώνει το αυτάκι τους. Ψυχολουσία λοιπόν τους πρέπει. Για τα καλά.


    Sigmataf!
    Η αγκαλιά σου νερό τρεχούμενο, να μη στερεύει. Αχ, χαρούμενο παιδί! Να΄ναι άραγε σε λόγια και πράξεις αγάπης ουσιαστικής και σε χαμόγελα βαθιά, εσωτερικά, η απαντοχή του κόσμου;


    soulmates,
    όσο κι αν παραλλάζει στα μάτια μας η πραγματικότητα, όσο κι αν το κακό χρωματίζεται αλλιώς, οι φλόγες που υψώθηκαν και πήραν ζωές και περιουσίες, είναι πέρα για πέρα αληθινές...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 2:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νίκο,
    χαρά μου να σε αντικρίζω, με την ευγένεια τη σπάνια και τον βαθύ σου λόγο.
    Η ευθύνη πάνω μας, ορθό.
    Μα η μάθηση, έχει δρόμο ακόμα...


    Γιάννη,
    για τα πολλά και τα μεγάλα, δεν ξέρω μήτε γω. Για τα μικρά, τα εν πολλοίς ανώδυνα, τα "λίγα", κείνα που αφορούν τον μικρόκοσμό μας, τούτο θα πω: Να δένουμε ψυχές με κόμπους αγάπης και να σεβόμαστε τη ζωή. Σε κάθε μορφή της.
    Για να μπορούμε να κοιτάζουμε με ηρεμία στοιχειώδη, τον καθρέφτη απέναντί μας.


    Δε μασάμε ρε,
    καλώς ήρθες. Είσαι αγωνιστής εσύ. Πεισματάρης. Σε παρακολουθώ κι η απουσία σου ήταν αισθητή και με το παραπάνω.
    Χαίρομαι που επανέκαμψες.
    Κάνεις θαυμάσια δουλειά.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape