Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007
Σε παίρνει για ταξίδι μια Σειρήνα...


Θεόξερα τα χείλη μου, το ’χουν ανάγκη μεγάλη. Λαίμαργα γυρεύουνε νερά να ποτιστούν• αλμυρά αν είναι δυνατόν, να μουσκέψουν τις ραγισματιές, να μουλιάσουν κάθε χαρακιά κι ας γίνει αψιά η γεύση.
Άλλα
να φοβάσαι σαν σε κερνάνε, όχι τη θάλασσα.
Λαχτάρα λοιπόν για πισωγύρισμα σε ταξιδιάρες στιγμές που βρέχανε τη ψυχή με αγιασμό πελαγίσιο και φουσκώνανε την ανάσα να χωράει μπόλικο θαλασσί, να πάρει και περισσεύματα για την πόλη, να σταλάζει χρώμα στ’ όνειρο το φθινοπωρινό.

Γλιστρώ στα μέσα τα νερά και βλέπω βράχους να ξεπηδούν αποκομμένοι απ’ τη στεριά, πέτρα και χρώμα σίδερου, άνυδρες αγριάδες, λευκότητα που καθαγιάζει.
Λίγο ακόμα, για να βρέξω τα χέρια και το πρόσωπο, να στεγνώσει ο ήλιος το νερό, ν’ απομείνει η αλμύρα να τεντώσει η σάρκα.
Πέλαγο τρελαμένο απ’ την ίδια του τη σμαραγδένια ομορφιά, πικροδάφνες που μαζεύουν γλυκό νερό στις ρίζες, κορμιά που τρίβονται στην άμμο, γλαροπούλια και δελφίνια.

Πράματα και θαύματα. Στην ίδια πατρίδα, την ασυλλόγιστη.
Να λες «θα ζητήσω ισόβια άδεια», να δω να χτυπούν οι αφροί της προπέλας τη γη. Να μείνουν να θυμίζουν πως αυτή τη θάλασσα, την οργώνουν με πανί, με κουπί, με σίδερο, αιώνες τώρα οι άνθρωποι.

Η ράτσα χαρτογραφεί τη ρότα της και στα νερά του Αιγαίου. Αλλιώτικη εκεί. Γυμνή. Σαν το θεό στα ξωκλήσια. Ένας σταυρός, ένα καντήλι, ένα εικόνισμα. Τίποτ’ άλλο.

Μια ντομάτα, δύο παξιμάδια και παγωμένο κρασί. Τα ακριβά. Τα πανάκριβα.
Οι αστερισμοί βολτάρουν πάνω απ’ τα κεφάλια, στεφανώνουν την απόλυτη γαλήνη, τρέφουν τις σκέψεις με ηρεμία που αχόρταγα θησαυρίζει η ψυχή.

Και στα νησιά –το ξέρεις;-, τα νυχτολούλουδα ευωδιάζουν.
Να μπορεί τάχα κανείς να κοιμηθεί αγκαλιά με πικροδάφνες;
Πρόθυμος ο ύπνος και στην αγκάλη τη θαλασσινή.
Καράβι τ’ όνειρο, πανί λευκό το χάδι…
Κι ο Ελύτης γλυκοπαραφυλάει:


Τα νησιά με το μίνιο και με το φούμο
Τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία
Τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
Τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια
Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα-φλόκο
Στο Γαρμπή τ’ αρμενίζοντας πόντζα-λαμπάντα
Έως όλο το μάκρος τους τ’ αφρισμένα
Με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια…


Τώρα, που το φως του καλοκαιριού είναι ακόμα σπλαχνικό κι η ματιά γεμάτη σκιές απ’ όσα γίνανε, αποχαιρετώ το καλοκαίρι. Με τα καλύτερα που έζησα κατά τη ρότα του.
Γράφω σήμερα για τον Καπετάνιο που μ’ έριξε στα εννιά μποφώρ (μη γυρεύετε φωτογραφίες, που να βγουν μες στη θαλασσοταραχή!) για να δει αν αντέχω το βίωμα κείνης της κουβέντας που ξεστόμισα φτηνοφιλοσοφώντας:
Αυτό (η ζωή του καθενός), δεν είναι πρόβα.
Είναι η πρώτη και η τελευταία παράσταση.

Εντάξει μωρέ Καπετάνιε μου, το’πα. Έπρεπε δηλαδή να κάνουμε σώνει και καλά την παράσταση… «τελευταία»;

Όλα καλά. Και τα όνειρά μας στοιβάζονται αστράγγιστα. Για να’ χουν αλάτι να ποτίζουν τους χειμώνες. Που μοιάζουνε θεριά. Μα αν είναι κάτι να μας κατασπαράξει, ξέρω πιά, είναι της μέσα ξηρασίας τα ρήγματα.
Προχωράμε;
Ναι. Γιατί το τώρα είναι εδώ κι έχει πέλαγο για ποτιστήρι.
Σου λέω, μπορεί ακόμα και ν' ανθίσει.




(Maria Muldaur - I am sailing

Ο τίτλος είναι από το Κακοήθες Μελάνωμα
που έγραψε η πένα η δυνατή του Άλκη Αλκαίου, στην μνήμη του Νίκου Πουλαντζά. Μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος. Μου’χε κολλήσει όλη μέρα κι είπα να το βγάλω στο φως να ξορκιστεί. Είναι που τελευταία, όλο και μπερδεύονται στα πόδια μας
καχύποπτοι, ανύποπτοι και ύποπτοι,
παράφοροι, ανυπόφοροι κι αδιάφοροι,
διάδικοι, υπόδικοι, κατάδικοι,
μεγάφωνοι, μικρόφωνοι, παράφωνοι…

Κι εγώ; Χμ…
«Τα ναύλα μου δε θ' αγοράσω
γιατί απόμεινα στον άσο
»)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 02:18 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


23 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 2:55:00 π.μ., Blogger Vlaxos

    Oh Captain my Captain!

    Παίρνεις στο μπάρκο σου εποχιακούς λαθρεπιβάτες που τα ρούχα τους μυρίζουν έλατο;

    Με κορόϊδεψε η δροσιά του βουνού, με ξεγέλασε και επέστρεψα.....
    Ψάχνω γερό σκαρί για κόντρα μπάρκο...
    Καμιά ιδέα;

    (Καλό Φθινόπωρο να πούμε;;...)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 9:44:00 π.μ., Blogger Dralion

    Πρεμιερα και τελευταια παρασταση ταυτοχρονα. Χωρις να εχουμε κανει προβα.

    Γι' αυτο το χρειαζομαστε το θαλασσονερο. Να μας θυμιζει οτι τιποτα δεν μπορουμε να χτισουμε πανω του - τιποτα δεν μπορουμε να κρατησουμε στα δαχτυλα μας.

    Καλα θαλασσινα ταξιδια ευχομαι. Με ομορφα πλοια να σε πηγαινουν εκει που σε τραβαει η ψυχη σου.

    Υ.Γ. Οι φωτογραφιες ολες ομορφες - με μια μοναδικη εξαιρεση. Εκεινη που δειχνει τα ανανδρα δολοφονημενα χταποδια.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 10:25:00 π.μ., Blogger Αδαής

    Μας ταξίδεψες και πάλι. Και μας μίλησες και πάλι για την ουσία: "Μια ντομάτα, δύο παξιμάδια και παγωμένο κρασί. Τα ακριβά." Ας είναι, λοιπόν, μετά από ένα μαύρο, όπως εξελίχθηκε στο τέλος, καλοκαίρι, όμορφο και φωτεινό το φθινόπωρο. Στο σάουντρακ του ποστ θα πρόσθετα και τα Sailing του Rod Steward και Sailor του Chris de Burgh:)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 10:26:00 π.μ., Blogger pavlos

    Τα ναύλα μου δεν θ'αγοράσω γιατί απόμεινα στον άσσο...
    Καλά μας ταξίδια Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 1:20:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    αφρισμένο και με αρμύρα κείμενο. Γιατί ξεμείναμε εδώ, σ' αυτή τη γωνιά του κόσμου και δεν υπάρχει "σάλιο" ούτε για τα ναύλα μας...

    τα σέβη μου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 2:04:00 μ.μ., Blogger maya

    ωραία βόλτα...καιρό είχα να περάσω. ευχαριστώ για την αλμύρα. έφερα και γω μαζί μου και θα μπλέξω τις εποχές με τις διαθέσεις μου.

    θάναι όμορφο φθινόπωρο.
    έτσι.
    γιατί δεν αντέχω να μην είναι.

    καλημέρα όσο.
    χ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 6:42:00 μ.μ., Blogger Viz

    Tα ναυλα μας τα κλεβουμε καπ. Τα κλεβουμε και τα κερναμε σε οποιον απεμεινε στον ασσο.
    Καλη βδομαδα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 8:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Vlaxo μου,
    να σμίξουμε τις μελαγχολίες μας και τα φθινόπωρά αμς, ναι. Ώρα είναι γι' αγκυροβόλι. Ν΄ανταμώνουμε σε τριγύρω καφενέδες τα βράδυα, να μου διηγείσαι κι εσύ, βουνίσιος άνθρωπος, "τον τρόμο που δοκίμαζες πηδώντας στο κατάρτι"...
    Κατά τ' άλλα, άστα. Από πορείες στο χάρτη, ποιός και πως να δώσει συντεταγμένες...


    Dralion,
    ξεπλένονται πολλά εκεί μέσα. Και στη θέα του και μόνο. Πόσο μάλλον, να το μεταλάβεις. Τέτοιο πολύτιμο νερό, κοινωνάται απ' τους άξιους. Τους πολύ όμως.

    Κι η κάθαρση, εδώ που τα λέμε, πρώτης ανάγκης διαδικασία είναι στους καιρούς μας.

    Για τα υπόλοιπα, θ' απολογηθώ.
    Δεν το "είδα" έτσι, αλλά θα'χεις τα δίκια σου. Μάλλον ότι χορταίνουμε και με τρόπους άλλους ήθελα να πω. Κατανόηση έχω, ε;


    Αδαή,
    τα πιο όμορφα δώρα οι μουσικές. Της ψυχής φτερουγίσματα. Ή, βυθίσματα σε καθάρια νερά, όπως θες πες το.
    Οι πικράδες δεν καταπίνονται πάντως.
    Ούτε με ωκεανούς θαρρώ...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 9:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Λαθρεπιβάτες. Πώς αλλιώς;
    καλό φθινόπωρο καπετάνισσα.
    "η"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 9:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παύλο...
    Κουρέλια εξαθλιωμένα, λωρίδες με φαγωμένα ξέφτια οι ψυχές τούτης της Γης. Αυτής της άμοιρης χώρας με τους μωρούς ανθρώπους.
    Στον άσο, δε θα πει τίποτα.
    (Με ένα σίγμα συμβουλεύει η νεοελληνική, μα κι εμένα μου κακοφαίνεται...)


    Σπύρο,
    το επιλέξαμε φίλε μου. "Παρατημένοι" δεν είμαστε. Ίσα-ίσα που κοκκορευόμαστε κιόλας. Τώρα, αν είναι να ξέμεινε κάτι, ας είναι δυό δράμια φιλότιμο, που λέγανε και παλιά. Κάποιοι Έλληνες που'χαν να ονειρεύονται το καλύτερο.



    Maya,
    καλώς ήλθες, με κάνεις και χαμογελώ στα ωραία. Μα, ξέρεις, δεν θα'ναι όμορφο το φθινόπωρο, λέει μέσα μου η φωνή που ατσαλώνει στη γη. Δεν μπορεί να'ναι με θρήνο πίσω του. Δες. Δες τους πως φωνασκούν, πόσο αηδιαστικά προσπαθούν να πείσουν.

    Η καρδιά ας βρει ωραία να κρατηθεί, εντάξει. Από αλλού.


    Viz,
    μοιρασιά δίκαιη και διάθεση συνωμοτική, ε; Μ' αρέσει. Γιατί οι ξέμπαρκοι, όλο και πληθαίνουν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 9:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η",
    απ' τις σχισμάδες, πάντα, παιδιά της στρωματσάδας κάτω απ' τ' άστρα, σωστά.
    Λαθραίοι ταξιδευτές κάλπικων καιρών.
    Φθινόπωρο ήρεμο θα ευχηθώ.
    Περισυλλογής.
    Με την έννοια ότι πρέπει να περισυλλέξουμε κομματιασμένες ζωές και με την έννοια ότι πρέπει να συλλογιστούμε προσωπικές τακτικές και πορείες.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 11:02:00 μ.μ., Blogger Dralion

    Κατανοηση εχεις σιγουρα Καπετανισσα μου. Οση μπορει να δωσει ανθρωπος σε ανθρωπο - και ειναι πολλη.
    Εχεις καταθεσει πολλες φορες ομορφα πραγματα εδω - κατεχω τις καλες σου προθεσεις και την αγνοτητα των λογων σου.

    Εχω τις - γνωστες - εμμονες μου και τις ευαισθησιες μου κι εγω. Δεν ηθελα να σε κανω ν' απολογηθεις. Μαλλον εγω θα επρεπε.

    Ας αφησουμε λοιπον το δευτερευον θεμα της μιας μοναδικης φωτο που δεν αρεσε σ' εμενα και ας συνεχισουμε με τα ομορφα λογια σου.

    Σε πρωτη ευκαιρια θα σoυ στειλω ενα shanty, ενα απο τα τυπικα τραγουδια των εγγλεζων πειρατων. Θα ταιριαζει με το σημερινο σου κειμενο και θα ειναι ενα δωρακι "συμφιλιωσης" μετα το αρνητικο μου σχολιο.

    Υ.Γ. Κολλαω στην φραση σου. Δεν ειναι προβα η ζωη. Πρεμιερα και τελευταια παρασταση!
    Κι εμεις υποδυομαστε τους εαυτους μας; Η καποιους αλλους;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:07:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    μας χάραξες το καλοκαίρι στα κόκαλα καπετάνισσα
    με πυρογραφία και φωτογραφία

    αρμύρα λοιπόν και σκουριά μας τρώει και μας συντηρεί
    (πως λέμε αρώστια και γιατρειά)
    και εμείς έρμαια στα πάθη και τα λάθη μας

    καλημέρα χαμογελαστή
    :-)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 3:01:00 μ.μ., Blogger Mist

    Ένα χαμόγελο για το μεσημέρι σου Καπετάνισσα, γιατί δεν μου έμεινε τίποτε άλλο... μόνο πικράδα όπως λές.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 3:53:00 μ.μ., Blogger ΔΑΝΑΗ

    Να ήσουνα, λέει, καπετάνισσα...

    Μα είσαι, καλή μου! Πιο καπετάνισσα κι από τις καπετάνισσες. Στο λέω εγώ που σύντυχα στη ζωή μου αρκετές κόρες του θαλασσινού νερού. Άκουσα τα καρδιοχτύπια τους για τους ανοιχτούς ορίζοντες και έσμιξα τον πόνο τους για τ' αρμυρό νερό. Δάκρυ, για θαλασσινό, δύσκολο να σου πω...

    Μα όταν άνεμος καλός με έφερε στα δικά σου ακρογιάλια, όταν αντίκρισα αυτή την απύθμενη αγάπη σου, λατρεία πες καλύτερα, για τη γαλανή κυρά, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Και δε χορταίνω να σε διαβάζω και να ζωντανεύω με τη δική σου ματιά ό,τι από θάλασσα αγαπώ και γνωρίζω.

    Όταν και αν μπορείς πέρνα κι απ' τα δικά μας λιμάνια... Να μας αφήσεις τα πολύτιμα μυρωδικά σου, να μας χαρίσεις ανάσες θαλασσινές...

    Blog Καπετάνισσες

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 5:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Dralion...
    Ωραία, πάμε παρακάτω.

    Βαριά κουβέντα πιάνεις κι είμαστε οι άνθρωποι λειψοί ν' απαντάμε τα μεγάλα.
    Ανάθεμα κι αν ξεχωρίζουμε οι πολλοί τα δυό: τον βαθύ, τον από μέσα εαυτό και το ρόλο.
    Έργο ζωής η ανακάλυψη. Να βρεις την ουσία σου, αυτό που σε γεμίζει χαρά.
    Αυτό που είσαι. Κι όχι ο,τι περιμένουν οι άλλοι από σένα, ό,τι σου φορέσανε.
    Τώρα θα μου πεις, και πως ξέρεις το αυθεντικό, το ατόφιο εντός σου...
    Υπάρχει τέτοιο πράγμα;
    Εντελώς παρθένο, όχι. Ρόλους κοινωνικούς σύμφωνα με προσδοκίες μάθαμε από παιδιά.
    Μα, η καρδούλα μας το ξέρει. Κείνο που είναι πιο κοντά στην ουσία της ύπαρξής μας, λέω.
    Κι όταν το ανακαλύπτουμε, "βαράει" καμπανάκια.


    Στέφανε,
    κι αμαρτία κι αγιοσύνη μαζί, όπως το λες. Η θάλασσα, η καρδιά τ' ανθρώπου, η σκέψη η βαθιά, ό,τι θέλεις βάζεις για υποκείμενο.
    Όσο για τα πάθη και τα κρίματα, αν είναι να'χουνε τον έρωτα για μπροστάρη, καλώς να έρχονται.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 5:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Mist,
    θα το κάνω στολίδι καλή μου. Ανάγκη πρώτιστη σε καιρούς πονηρούς. Χαμόγελο αλήθειας, τίποτ' άλλο.
    Γλυκά στ΄αντιγυρίζω.


    Δανάη!
    Νύμφη της θάλασσας εσύ, με τους αφρούς στα χέρια και λόγια δελφίνια στην οθόνη μου πάνω, καλώς ήλθες!
    Μεγάλη η τιμή, και σ' αγκαλιάζω με λαχτάρα στεριανού που ζωγραφίζει βάρκες...
    Περίσσια τα γλυκόλογα, σ' ευχαριστώ, εγώ παιχνιδίσματα κάνω στα όνειρά μου, την πραγματική πορεία τη χαράζετε εσείς.
    Θαυμάσια δουλειά στο μπλογκ, το είδα, σας καμάρωσα!
    Θα'ρχομαι με φύκια στη μιλιά να μυρίζω βυθούς πραγματικούς, που μπορούν άλλη ζωή να μετράνε.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 8:19:00 μ.μ., Blogger Viz

    Καλα το ειπα εγω!!! Σε μπελαδες με βαζεις...κανε τωρα μια μεταφραση του "ξεμπαρκοι", εστω και στα αγγλικα!!!!

    ΥΓ. Σημερα η οικογενεια αποφασισε να βαλει μουσικη υποκρουση στις
    λ-εξεις,"η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων", τι σου λεει?

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 11:37:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Φέτος τα μάτια μου κολύμπησαν στο θεϊκό γαλάζιο του απέραντου νερού για τέσσερις μέρες.
    Τέσσερις μέρες μόνο και μου φάνηκαν αρκετές. Ειρωνική θαρρείς η σκέψη μου… Ούτε καράβι ούτε νησί αγαπημένο. Κι ας το θελα όσο ποτέ. Ήρθαν ξαφνικές φουρτούνες και με ’καναν να ξεχάσω το υπόλοιπο καλοκαίρι. Μόνο το κυριαρχικό μπλε δεν ξέχασα. Τ’ αφρισμένα βράχια, τα έρημα ξωκλήσια, την αρμύρα του περήφανου αγέρα να κολλάει στο δέρμα μου για μέρες. Τ’ όνειρο δεν ξεχνιέται, κι ας περιμένει την επόμενη πράξη της μιας και μοναδικής παράστασης. Έμαθα χρόνια πολλά να κάνω υπομονή. Να ονειρεύομαι το λαμπερό σκηνικό κρυμμένος πίσω από τη γκρίζα κουΐντα.

    γλυκιά μας νύχτα καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007 12:07:00 π.μ., Blogger adaeus

    Με ταξίδεψες και σ'ευχαριστώ :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007 12:45:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz, καλή μου!
    Η μουσική με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Από τις πιο αγαπησιάρες μουσικές.
    Ξέμπαρκος τώρα: είναι κείνος ο ναύτης που, παρά τη θέλησή του έχει παραμείνει στη στεριά. Μη βρίσκοντας δηλαδή, καράβι να φύγει, να δουλέψει. Μεταφορικά, ξέμπαρκος είναι κείνος που βρίσκεται σ' έναν χώρο που δεν ταιριάζει ή είναι ανεπιθύμητος.
    Φώτισα μια στάλα τα πράγματα;


    Γιάννη μου,
    καταλαβαίνω. Και κατανοώ.
    Μαθημένη να κάνω υπομονή, δε βάζει ο λογισμός σου πόσο... Ξεχειλώνω το "περίμενε" μέχρι να δεχτεί όνειρα μικρά, μεγάλα, βιαστικά, τεμπέλικα. Παρά τη γοητεία των παρασκηνίων, η σκηνή πάντα θα μας καλεί. Λέω. Την ώρα τη σωστή. Στο τρίτο κουδούνι; Έστω.


    adaeus,
    ταξιδιάρικο παιδί και του λόγου σου, να σε καλοδεχθώ! Πεταμένες οι άγκυρες που λες. Για να μη ξύνονται τα "πρέπει". Μακριά;
    Όσο πάει...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 08, 2007 9:42:00 μ.μ., Blogger lemon

    "είπα να το βγάλω στο φως να ξορκιστεί".......

    Ο λόγος για τον οποίο γράφουμε...εδώ...(εγώ τουλάχιστον)...
    Ευτυχισμένη η μέρα του Νοέμβρη του 2005 που έπεσα πάνω σ' ένα ποστ του Thas. Το πόσο άλλαξε ο τρόπος που σκέφτομαι, που βλέπω τον κόσμο, η ζωή μου όλη, απο τότε, δε λέγεται...

    Σε φιλώ :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007 2:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Lemon
    καλό μου, βλέπει φως η καρδιά σαν ανοίγεται. Με τόσες αγκυλώσεις γύρω μας και μέσα μας, έγινε αγαθό πολύτιμο πολύ η ελευθερία. Αλλαγές όμορφες, μετακινήσεις ευχάριστες οι δικές σου, ε;
    Καταλαβαίνω...
    Ωραία είναι να εκφράζεσαι κι ακόμα καλύτερα ν' ακραγγίζεις ανθρώπους από μακριά.
    Με καλώδια και πίξελ ανάμεσα...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape