Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007
Υπανάπτυκτες κοινωνίες

Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους.
Έστησαν και θεμελίωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα κι άλλα πλεούμενα.
Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλο και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλο και σίδερο και φωτιά.


Άξιον Εστί ( Απόσπασμα από τον Ύμνο Ζ΄)
Οδυσσέα Ελύτη



Ολόγυρα στη σφαίρα μας, εδώ έναν αιώνα και βάλε, οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι ιχνηλατούν την πορεία του ανθρώπου στο χώμα και το κύμα που βαφτίσαμε Γη και σ’ ό,τι πάλλει εντός κι εκτός μας, ζυγισμένο ως χρόνος.
Τούτοι οι σπουδαίοι ταξιδευτές της ύπαρξής μας, φέρνουν συχνά στο φως πολύτιμες μαρτυρίες για τις αντιλήψεις και τις συλλογικές πρακτικές των «πρωτόγονων» λαών της Γης. Κείνων που τόσα χιλιάδες χρόνια –πόσα αλήθεια; Σαράντα;- από τότε που εμφανίστηκε το έλλογο ον, ο άνθρωπος, στην εξελιγμένη, την προοδευμένη γη, αποτελούν τους τελευταίους της Λίθινης εποχής.


Για παράδειγμα, η σπουδαία ανθρωπολόγος Margaret Mead έφερε τούμπα τον πλανήτη για να ανιχνεύσει τα πως και τα γιατί της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Έστησε αυτί στα πολιτισμικά κροταλίσματα, στις τραγουδιστές ανάσες και στα μινυρίσματα πολλών κοινοτήτων, αρκετών πολιτισμών με βαθιά χαραγμένες διαφορές στη δομή, την εξέλιξη και την ανάπτυξή τους.
Αλώνισε τη Γη και μύρισε το διαφορετικό χώμα στα νησιά Σαμόα του Ειρηνικού, ακολούθησε στις ιεροτελεστίες τους τους παραδοσιακούς Κουνγκ Σαν της νοτιοαφρικάνικης στέπας Καλαχάρι, αναμόχλευσε τον αγέρα στην Πολυνησία, ακούμπησε τις δυτικοθρεμμένες γνώσεις της στους Μάνο της Λιβερίας, ντύθηκε στα χρώματα που βάφονται οι Αραπές της Νέας Γουινέας και στήθηκε σε γιορτάσι κυκλικό με τους Κικούγιου της Κεντρικής Κένυας.

Μέσα στις μελέτες και τις προσεγγίσεις της για τις ομαδοποιήσεις των ανθρώπων και τα χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, γι αυτά που εμείς ονομάζουμε κοινό νου, κοσμοαντίληψη και συλλογική πρακτική, αναδύεται κυρίαρχο το εξής:
Η ζωή, στο σύνολό της, ρέει σε αρμονία με τη φύση και κάθε ανθρώπινη δράση κινείται στους ρυθμούς της. Κανόνας πρωταρχικός, ιερός, το περιβάλλον και η προστασία του, η διατήρησή του και βέβαια, συχνά, η θεοποίησή του. Αρχέγονες οι τακτικές αλλά ουσιώδεις, διαιωνίζουν μια ζηλευτή γνώση για τη συνοχή της ομάδας και τη διατήρηση των περιβαλλοντικών αξιών της κοινότητας.

Αυτοί που έχουμε μάθει να αποκαλούμε πρωτόγονους ούτε γνωρίζουν τα περί κατασκευών και δόμησης, ζωνών πυροπροστασίας και νομικής ρύθμισης της κάθε καταπάτησης, ούτε ενδιαφέρονται να τα μάθουν. Δεν έχουν ιδέα για την παγκόσμια αγορά και την ταχύρυθμη τεχνολογική πορεία του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου, ούτε περιμένουν διεθνείς οργανώσεις οικολόγων για να τους αποκαλύψουν την κεφαλαιώδη σημασία της περιβαλλοντικής συνείδησης στη ζωή του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από το γεωγραφικό μήκος και πλάτος των περιοχών που αλώνισαν οι διεισδυτικές ματιές των εθνολόγων, η διαπίστωση κοινή: σχεδόν σε όλες τις φυλές, κάθε δραστηριότητα, κάθε πολυφωνία, κάθε συλλογικός βηματισμός –κανόνες, πεποιθήσεις, δοξασίες, γιορτές, τελετές, επικοινωνία-, κινείται σε πιστή και απαρέγκλιτη συμπόρευση με το περιβάλλον.
Η γραμμή μεταξύ ανθρώπου και χώρου, είναι αδιάσπαστη.

Είναι εκπληκτικό –λένε οι επιστήμονες- το στοιχείο της αρμονίας, της ομορφιάς, της περιβαλλοντικής συναδέλφωσης, της ειρηνικής συνύπαρξης του ανθρώπου με το χώρο του. Τον κόσμο του. Που πάει να πει στολίδι, κόσμημα-θυμίζω…
Αναφέρομαι σε φυλές που έχουν μυθολογικό βάρος για εμάς, τους κατέχοντες τον τεχνητό, τον βιομηχανικό πολιτισμό. Άλλοτε χαρτογραφούνται μέσα μας αγριεμένες, αποκτώντας αποχρώσεις εφιαλτικές, αποκρουστικές, άλλοτε πάλι , απογειώνονται σ’ ένα εξιδανικευμένο όραμα απλότητας.

Πολιτικό εργαλείο η γλώσσα ως γνωστόν κι εγώ μιλώ για κοινωνίες, στο μεγαλύτερο μέρος τους, ανέγγιχτες από τον σύγχρονο πολιτισμό.
Μα θυμίστε μου πως τις χαρακτηρίζουμε, εμείς οι αναπτυγμένοι, ή, οι εν εξελίξει;

Α, ναι. Υπανάπτυκτες.



(Η φωτογραφία είναι από εδώ και ιχνογραφεί τις καλαμένιες καλύβες των Πυγμαίων,
που είναι ο πιο μικρόσωμος λαός του κόσμου.
Σκεπασμένες με φύλλα μπανανιάς για να μη μπαίνει μέσα η βροχή,
οι καλύβες βρίσκονται στα δάση του Ισημερινού.
Κατά τους μελετητές, αν και η εξέλιξη των Πυγμαίων έχει σταματήσει στην παλαιολιθική εποχή, έχουν θαυμαστή προσαρμοστικότητα και επιζούν,
συνυπάρχοντας αρμονικά με το περιβάλλον τους.)



Update:

Ούτε ανάσα δε βγαίνει. Μόλις την έλαβα από φίλο. Τραβήχτηκε την Τετάρτη, στο Σύνταγμα, στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις πυρκαγιές.

Ναι. Πάντα υπάρχει τρόπος να'χεις υγρά τα μάτια σου:
είναι όταν ποτίζεις την ελπίδα.




(Ένα σχόλιο της Τολίτσας μου θύμισε το περίφημο «ποιος προστάτης θα μας προστατέψει» του μαχητικού Θωμά Μπακαλάκου.
1979. Μουσικές φορτισμένες ζωηρό πολιτικό χρώμα
που οι πιτσιρικάδες μάλλον που δεν έχουν ακουστά.

Λαός Προστάτης,
Κάψανε το δάσος και,
από τον ίδιο δίσκο ένα τραγούδι λατρεμένο με τη Χαρούλα Αλεξίου:

Το γράμμα.)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 13:21 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


35 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 2:42:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Χασαμε το μετρο, καπετανισσα
    Χασαμε το μετρο....
    Κλεισαμε την φυση και τα ζωα μεσα σε "παρκα", για να τα προστατεψουμε(!!!!!)
    Εμας ποιος θα μας προστατεψει απο τον εαυτο μας???

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 4:36:00 μ.μ., Blogger Viz

    Τι μου θυμισες Καπ.,
    απλοτητα παιδικη, δακρυ και γελιο αυθορμητο, κερασμα στον πονο και στην χαρα, η και στα δυο καμια φορα.

    "Σου στήνω μια καλύβα, στους αιώνες των αιώνων,
    ένα κήπο να περπατάς,ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι,
    μια πλούσια πράσινη φραγή να μην σε βρίσκει ο άνεμος
    που βασανίζει τους γυμνούς - στους αιώνες των αιώνων!
    Σου στήνω τ' οραμά σου πάνω σ' όλους τους λόφους,
    να σου φυσάει το φόρεμα η δύση με δυο τριαντάφυλλα,
    να γέρνει ο ήλιος αντίκρυ σου και να μη βασιλεύει,
    να κατεβαίνουν τα πουλιά να πίνουνε στις φούχτες σου
    των παιδικών ματιών μου το νερό - στους αιώνες των αιώνων!"
    Ν.Βρεττακος

    Που τον παμε τον κοσμο μας και που τον χανουμε?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 4:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa,
    αγριότερο θεριό απ' τον άνθρωπο δεν υπάρχει στη πλάση.
    Το κέρδος δεν γνωρίζει από όρια, δεν έχει σταματημό.
    Κι ο παραλογισμός, χαρακτηριστικό γνώρισμα κείνου που θαρρεί πως μονοπωλεί τη λογική!
    Μου θύμισες το παλιό τραγούδι "ποιός προστάτης θα μας προστατέψει" που συνόδευε και πολλές -πάλαι ποτέ- νεανικές κινητοποιήσεις. Του Θωμά Μπακαλάκου. Εποχές αλλοτινές, με πόση πίστη στο καλύτερο!


    Viz,
    τον πάμε εκεί που είναι να χαθεί. Εκεί που τα λαμπυρίσματα των ποιημάτων δεν εισχωρούν. Στα σκοτάδια τον βυθίζουμε, τέρμα. Κι οι ρομαντζάδες των λογίων της γης γίνονται καγχασμοί στα χείλη των μεγάλων αφεντικών που μας ορίζουν. Αλλά και των μικρών, των πολλών. Των μαζών, που λέγανε κάποτε. Και που γονυπετείς προσκυνούν τη θεότητα "η πάρτη μου".

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 5:03:00 μ.μ., Blogger Viz

    Αχ και να ξερες σε τι μπελα με βαζεις...πως να σε μεταφρασω κοπελα μου?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 6:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz,
    αυτό που λέω καλή μου, είναι ότι ως ανθρωπότητα, συμπεριφερόμαστε σαν να θέλουμε ν' αυτοκτονήσουμε. Έτσι ακριβώς αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον μας.
    Η ποίηση η λατρεμένη, που συγκινεί τόσο και σένα και μένα καθόλου δεν αφορά αυτούς που παίρνουν αποφάσεις για τις τύχες του κόσμου. Δεκάρα δε δίνουν για ευαισθησίες και τέχνη.
    Το ίδιο όμως και οι σύγχρονοι πολίτες-κατά κανόνα. Ο καθένας κοιτάζει τον εαυτούλη του, τη βολή του και το σύνολο, το μαζί (το όραμα που λέει κι ο Βρεττάκος στο ποίημα), αφορά ελάχιστους.

    Εκτός κι αν μου πεις πως πάντα λίγοι κάνανε τις ανατροπές. Ο.Κ.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 7:46:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Θυμάσαι, ο Ρουσσώ έλεγε πως για να πάμε μπροστά πρέπει να πάμε ένα βήμα πίσω. Ακόμα δεν τον έχουμε πιστέψει.

    "Θα 'ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράγματα
    να το θυμάσαι Μαρία

    Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
    Θα την αλλάξουμε τη ζωή
    ...παρ' όλα αυτά Μαρία"

    Κατερίνα Γώγου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 8:20:00 μ.μ., Blogger the_return

    Τεράστιο θέμα πραγματικά...

    έχει να κάνει με μια άλλη αντίληψη του κόσμου, σαφώς βασισμένη σε άλλα standards, εντελώς διαφορετικά από εκείνα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού...

    Οι λεγόμενες "μη-ιστορικές" κοινωνίες και φυλές, στις οποίες βεβαίως το περιβάλλον, η φύση και η μαγική σχέση του ανθρώπου με αυτά τα δύο, παίζουν πρωτεύοντα ρόλο σε σχέση με την εξωστρέφεια, τον τυχοδιωκτισμό (όχι κατ' ανάγκη με τη κακή έννοια...), και την επιθυμία καθυποταγής της γης έτσι όπως παρατηρούνται στην ανάπτυξη των δυτικών κοινωνιών.

    Από αυτή την άποψη, σε αυτές τις φυλές μπορεί να παρατηρήσει κάποιος μια παιδική ηλικία της ανθρωπότητας και συνεπώς να νοσταλγήσει πολλά...

    Παρ'όλ'αυτά, θα προτιμούσα την δυτική πορεία, με κάθε κόστος...

    Γιατί είναι η μακροκοσμική περιπέτεια του ανθρώπου και η είσοδός του στην εμπειρία με κάθε τίμημα...

    Μπορεί η διαδικασία αυτοσυνείδησης μέσα από μια τέτοια ιστορική εμπειρία ανά τους αιώνες να είναι μάλλον τραγική και ήδη ως ανθρωπότητα να έχουμε έλθει ενώπιον τρομαχτικών διλημμάτων...

    ...ωστόσο, εμείς το επιλέξαμε, ας το τραβήξουμε όσο πάει...και πιθανώς να διορθώσουμε αν μη τι άλλο τα πιο άμεσα, τα πιο κρίσιμα...

    Θα ήθελα να προσθέσω ακόμα, ότι μόνο εδώ παρατηρήθηκε η αδικαιολόγητη άγνοια και ανοργανωσιά,
    δεν πιστεύω ότι σε άλλο κράτος θα υπήρχε τόσο χάλι μαύρο όσον αφορά την πρόβλεψη και την αντιμετώπιση των πυρκαγιών...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 8:26:00 μ.μ., Blogger confused

    Συγκλονιστική φωτογραφία του τσολιά...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007 8:58:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Είμαι εδώ τριγύρω καπετάνισσα, αλλά δεν έχω δύναμη, ούτε μήνυμα ν'αφήσω. Τί να πω; Καλό κουράγιο σ' όλους μας. Μα η αλήθεια είναι πως νικηθήκαμε απ' τον ίδιο μας τον εαυτό!
    "η"

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 3:17:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καπετάνισσα των λέξεων
    κι εγώ σ` αυτά τα μάτια διαμένω
    τα παλικαρίσια τα εγκλωβισμένα
    που φρουρούν μιαν ανασπίδωτη πατρίδα...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 3:31:00 μ.μ., Blogger Ηλιογράφος

    μήπως αυτό που αποκαλούμε "πολιτισμό", είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή βαρβαρότητας;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 3:38:00 μ.μ., Blogger Αιολος

    Παιδιά αυτό που χάσαμε πάνω απ' όλα είναι η ανθρωπιά μας. Και το φιλότιμο, κάτι για το οποίο οι πρόγονοί μας φημίζονταν ανάμεσα στους λαούς.

    Όσο για το παλικάρι τον τσολιά, δεν ξέρω πού πραγματικά θα ήθελε να είναι αυτή τη στγμή. Για πολλούς λόγους.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 1:25:00 π.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Είμαστε υπερανάπτυκτοι.

    Θα ρωτήσει κάποιος, είναι πρόβλημα αυτό;

    Θα απαντήσω προβληματισμένα: Είναι.

    Αν η φύση η ίδια κρατάει ισορροπίες,
    αν συνεχίσουμε να αντιδρούμε με υπεροψία και χωρίς συνείδηση απέναντί της,

    θα επιφέρει βίαια την ισορροπία αυτή, με τρόπο που ξέρει αλάνθαστο.

    Τότε, θα μας εξισώσει με τους πυγμαίους. Και τότε, το υπερεγώ μας δεν θα είναι αρκετό για να επιβιώσουμε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 1:40:00 μ.μ., Anonymous Νεφελόεσσα

    Πολλοί ξοδεύονται σε λόγια για την αναζήτηση της αγάπης. Και βρίσκουν σύντροφο και γεννιούνται νέοι μέσα απ’ τη σχέση κι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της. Μα, ψάχνοντας να βρουν απ’ το καλό το καλλίτερο, χαλιούνται. Εξαφανίζουν τις ισορροπίες. Της ψυχής τους και του έξω απ΄αυτήν. Αγνώμονες στον εαυτό τους και τον άλλο φεύγουν. Ανακαλύπτουν κάποτε ότι άριστο ήταν το καλό που είχαν και μόνο χρέος είχαν τον αγώνα να το (δια)φυλάξουν. Μα το διαζύγιο είναι πια factum.
    Μια τέτοια σχέση είναι κι αυτή των «πολιτισμένων» με τη φύση. Η απόφαση του διαζυγίου είναι αμετάκλητη. Υπάρχει, ωστόσο, πάντα περιθώριο για έναν δεύτερο γάμο. Και σ’ αυτήν την περίπτωση το δις εξαμαρτείν εστί ανδρός σοφού.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 3:02:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Μαρία χαίρε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 9:56:00 μ.μ., Blogger ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ

    Αυτή η φωτογραφία του εύζωνα θα ήταν όλα τα λεφτά αν την είχαμε νωρίτερα. (Eίναι όμορφα εδώ πέρα …)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 11:50:00 μ.μ., Blogger ανάσα

    Μαράκι μου γλυκό, μάλλον εμείς είμαστε οι υπανάπτυκτοι...
    Ο εύζωνάς σου ΕΓΡΑΨΕ!
    Φιλάκια πολλά πολλά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 9:02:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    φταίει και ο πολιτισμός μας
    και ο ωχ-αδερφισμός μας
    και που βολευτήκαμε και όλα

    φταίνε τα τραγούδια του
    φταίει κι'ο λυράρης
    μα πιό πολύ φταίει ο λαός
    που είναι μαραζιάρης

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 1:24:00 μ.μ., Blogger Aντώνης

    Αυτά που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν λέει ο ποιητής...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 3:08:00 μ.μ., Blogger not me just us

    Καλή Καπετάνισσα, με συγκίνησες που μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά , στις καμμένες σάρκες της Γης έκανες κλικ στο ακίνητο ιστολόγιο μου.

    Ίσως το ξαναπιασω κάποια στιγμή, ήταν απίστευτα δύσκολος ο χειμώνας και με κράτησε μακριά, και τώρα με τις εκλογές είμαι με το ψευδώνυμο Shy στο jungle-report.blogspot.com.

    Και πάλι σε ευχαριστώ.

    Ο Δύων Ανατέλλων...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 4:49:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Επιστροφή στη φύση;!!
    Κι όμως δεν τολμώ...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 6:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    ράντισέ με με στάλες αισιοδοξία και μένα, το'χω ανάγκη αυτόν τον καιρό.
    Να πιστέψω πως ο άνθρωπος μπορεί να υψωθεί, να ποτίσω τη σκέψη μου με την πεποίθηση πως όχι, η ζωή μας μπορεί να μην είναι -και δεν θα είναι μιζεριασμένη και πανάθλια, βρώμικη και γελοία, όπως η κατάμαυρη νύχτα τους...


    the_return,
    ως προς την αλλοπρόσαλλη πορεία της ανθρωπότητας και την ελληνική τραγική πρωτιά στην ηλιθιότητα, θα συμφωνήσω με κάθε λέξη σου. Έχεις μια σκέψη διεισδυτική και γερά δομημένη που μοιάζει πολύτιμη στους καιρούς μας. Ειλικρινά.
    Ως προς τα περί πολιτισμού, δυτικότροπου από τη μιά και "ακατέργαστου" από την άλλη, στέκομαι σκεπτική. Κι αναρωτιέμαι για πολλά.
    Οι περιπέτειες των εννοιών «πολιτισμός» και «εθνογραφία», αρκετές. Οι προσεγγίσεις εννοώ. Τι καλύτερο και τι χειρότερο, θα το κρίνω με την νοοτροπία που κουβαλώ ως πολίτης συγκεκριμένης κοινωνίας, εποχής κ.λ.π. Μακάρι η ανθρωπότητα ν΄αγκάλιαζε όλους τους πολιτισμούς με ματιά πολιτικά και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη, αναστοχαστική και όχι ελιτίστικη ή με χροιά αποικιοκρατική. Αλλά... Αλλά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 7:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    ανατριχίλα σκέτη. Και στεναγμός βαθύς. Μωρέ πονάμε ακόμη. Και κλαίμε σαν παιδιά. Εμείς, τα σιδεροπαιδεμένα παλικάρια... Ευτυχώς.

    "η", καλή μου!
    Τα κομμάτια μας απ' το χώμα. Τη ψυχή μας τη καψαλισμένη, πόντο-πόντο να την συγκολλήσουμε να βγούμε στ΄ανοιχτά. Μόνος δρόμος.


    Ανώνυμε/η,
    σ' ευχαριστώ για το τρυφερό σχόλιο που φυσάει δροσιά στη ψυχή μου. Πο καιροί λιγοστεύουν, οι ορίζοντες ξεθωριάζουν και κανά-δυό βλέμματα που στάζουν φως, γίνονται λυχνάρι για να βαδίσεις.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 7:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ηλιογράφε,
    καλώς ήλθες με το εκπληκτικό ψευδώνυμο. Καλοδεχούμενος πάντα, με τη φωτεινή σου γραφή. Ε, λοιπόν, πως να διαφωνήσω... Ο Κλωντ Λεβί Στρως, κορυφαίος Κοινωνικός Ανθρωπολόγος, είχε καταδείξει ως καθοριστικό βήμα για στο πέρασμα στον πολιτισμό την απαγόρευση της αιμομιξίας. Καλά ως εδώ. Ο ίδιος είχε αναρωτηθεί για την ορθότητα των κριτηρίων με τα οποία μια δυτική κοινωνία χαρακτηρίζει κάποιες άλλες υπανάπτυκτες: τις βαφτίζει έτσι γιατί δεν ακολουθούν τον δικό της τρόπο ανάπτυξης;


    Αίολε...
    Και ποιός να πει με σιγουριά ότι μπορεί να διαβάσει την σκέψη του εύζωνα; Εικασίες κάνουμε, γνωρίζοντας που βρίσκεται και τι βλέπει εμπρός. Κι αυτό που θαρρούμε πως είναι κοντά στην πραγματικότητα, μας συγκινεί.

    Ναι, οι αξίες μας λιγοστεύουν, είναι βέβαιο. Ο,τι δένει τους πολλούς, ο,τι ρίχνει φως στη σκέψη τ΄ανθρώπου, φθίνει. Και το πληρώνουμε με το αίμα μας.


    Άγγελε,
    κοινά λόγια καλέ μου. Η φωνή της Γης. Έτσι μοιάζουν. Υπάρχουν φυλές, όπως οι Γκάμπρα της Κένυας ή οι Μακούνα της Κολομβίας που έχουν αναπτύξει μια δική τους, μοναδική οικολογία, χωρίς να κυριαρχούν στη φύση. Δίχως να την ελέγχουν ολοκληρωτικά. Άλλες αντιλήψεις Άγγελε για το τι σημαίνει γη. Άλλο σύστημα γνώσης.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 7:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νεφελόεσσα,
    σπουδαίες σκέψεις. Και το ότι έβαλες πλάι-πλάι σχέσεις ανθρώπων, ερωτικές και σχέση ανθρώπου με τη φύση είναι ευφυέστατο. Έτσι κι αλλιώς, η Τέχνη της Ζωής κι η Γνώση του σκοπού της ύπαρξής μας και του κόσμου, διατρέχουν κάθε έκφανση του βίου μας. Καλώς ή κακώς.


    Χάρυβδη,
    όμορφη η ευχή, αλλά οι χαρές στεγνωμένες καλή μου. Χαμόγελο πάντως που είσαι πάλι εδώ. Να γλυκαίνεσαι.


    Δε μασάμε ρε,
    όλα τα λεφτά είναι στη δύναμη της ψυχής μας. Στην ορθή μας κρίση, στην καθαρότητα του μυαλού μας. Όλα αυτά μπορούν να υπάρχουν; Εδώ σε θέλω...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 8:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανάσα,
    αν αξιολογήσει κανείς τους πολιτισμούς με κριτήριο τον σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον, άστα να πάνε. Νεάτερνταλ και βάλε...


    Στέφανε,
    με το "εγώ" πιο πάνω απ' το "εμείς" δε γίνεται χωριό. Ούτε "μαζί" γίνεται.
    Κι όσο θα θεωρούμε ότι το ατομικό συμφέρον κοντράρει το συλλογικό και τούμπαλιν, τόσο θα μπλέκουμε σε αδιέξοδα καταστροφικά.


    Αντώνη,
    πιο εύστοχο, δεν υπάρχει. Ο τεχνητός πολιτισμός κι η αστοχασιά, να κάνουν ερείπια το χώρο μας. Τον μέσα και τον έξω.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 8:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    not me just us,
    Δύοντα αλλιώς, μου έδωσες χαρά πραγματική. Άνθισε χαμόγελο σου λέω! Για μένα ο λόγος είναι τροφή. Εφαλτήριο και πανάκι λευκό. Με δυναμώνει, μου δίνει όνειρο. Κι ο δικός σου, με πάει μπρος, ξέρε το. Τιμή μου λοιπόν. Και σ' ευχαριστώ για την ενημέρωση όσον αφορά στη νέα σου διαδικτυακή παρουσία.
    Θα τα λέμε, δίχως άλλο.


    VITA MI BAROUAK,
    θα μπορούσε να'ναι κι αυτό, για τους... τολμηρούς. Εκείνους δηλαδή που μπορούν να αντιμετωπίσουν τον... ανθρωποφάγο Δυτικό που, με την πρώτη ευκαιρία απειλεί πατρογονικά εδάφη ιθαγενών και ισοπεδώνει βλάστηση στο όνομα της ανάπτυξης.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 10:14:00 μ.μ., Blogger the_return

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 10:15:00 μ.μ., Blogger the_return

    Να συμπληρώσω λίγο τη σκέψη μου γιατί πιθανώς να παρερμηνεύθηκε λίγο - όχι πολύ...

    Εγώ δεν συγκρίνω τον δυτικό πολιτισμό με τους μη-ιστορικούς λαούς, ούτε λέω ότι ο πρώτος υπερέχει έναντι των δευτέρων.

    Λέω απλά ότι ο δυτικός πολιτισμός είναι τραγικός μεν (τραγικός με μια βαθύτερη σημασία μάλλον, όχι απαξιωτική, με την έννοια της αττικής τραγωδίας ίσως...), αλλά έπρεπε να εισέλθουμε ωστόσο σε αυτή την φλόγινη αυτοσυνείδηση...

    Με όλα τα καλά και όλα τα κακά.

    Αυτή είναι η μαζική εμπειρία της ανθρωπότητας...

    Στους μη-ιστορικούς λαούς ο άνθρωπος δεν έχει να περιμένει κάτι το κατακλυσμικό...Καμμιά συντέλεια δεν οράται.

    Εδώ μαζί με το υπερτάτο κακό που μας περιβάλλει μπορούμε -και ακριβώς γι'αυτό- να ανιχνεύσουμε και το υπέρτατο καλό...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 10:28:00 μ.μ., Blogger the_return

    υστερόγραφο:

    και ακόμα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε να πούμε από δω η φύση και από κει ο άνθρωπος.

    Θα είναι λάθος να αντιπαρατάξουμε απέναντι σε μια "εξιδανικευμένη", "άγια" φύση (που δεν υπάρχει ως τέτοια ή μη στα μυαλά αφελών ίσως ή νεοφώτιστων ζηλωτών οικολόγων), τον "κακούργο" άνθρωπο που την ατιμάζει κ.λπ.

    Δεν υπάρχει πιο νεκρό αφαιρετικό σχήμα από αυτό. Πιο εξωπραγματικό...

    Για δύο λόγους.

    1.Η φύση δεν είναι αγία ούτε καλή. Είναι εξ ίσου "κακούργα" όσο και "αγία"...

    2. Ο άνθρωπος δεν είναι μια μονάδα που έπεσε από το πουθενά.
    Είναι ίσως το πιο υψηλό προιόν της φύσης και συνεπώς μέσω αυτού είναι η ίδια η φύση που επεμβαίνει στον εαυτό της και τον τροποποιεί και τον αλλάζει.

    Φέροντας σε ύπαρξη την απόλυτη αυτοκαταστροφή και την απόλυτη αυτοσυνείδηση μαζί...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007 11:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΓΛΥΚΕΙΑ ΕΙΜΑΙ 2 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΗΓΑ ΚΑΙ ΓΩ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΙ ΦΩΝΑΖΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΦΥΓΑΝ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΕΛΙΚΑ ΟΝΤΩΣ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΥΓΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΣΑΒΒΑΣ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 1:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    the return,
    θα σου ξαναπώ καλέ μου πόσο με σπρώχνει να δω τα πράγματα από "την άλλη πλευρά του λόφου", η διαδρομή της σκέψης σου.
    Ωφέλιμη κουβέντα, καμμία παρερμηνεία, μην το συζητάς. Έτσι προχωράμε ανέφελα άλλωστε. Μέσα από ανταλλαγές απόψεων γόνιμες, που έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και αξίες πανανθρώπινες.


    Σάββα,
    με συγκινείς. Δεν ξέρω αν έχει πατρίδα η μοναξιά, ή αν την κουβαλάμε μέσα μας σε κάθε χώμα που πατάμε. Αγριάδες στις μεγαλουπόλεις, ε; Σκληρή καθημερινότητα κι εύκολα γυρίζει κανείς πλάτη στον άνθρωπο.
    Ενδιαφέρουσα πολύ κι η παρατήρησή σου για την συγκέντρωση!
    Κανείς δεν το επισήμανε ως τώρα. Τόσος κόσμος σε διαμαρτυρία για το περιβάλλον, γέμισε τον τόπο σκουπίδια!
    Πόση θλίψη θεέ μου!
    Για τα υπόλοιπα θα σκάσω χαμόγελο.
    Μες στην υπερβολή σου, τρυφερός.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007 12:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    καπετανισσα γλυκεια δεν ειμαι υπερβολικος, σε καποιες φυλες του Σουδαν εχουν ενα γνωμικο για την επιλογη του αρχηγου τους που λεει (αν δεν μπορεις να χτισεις το κοτετσι σου μην προσπαθεις να μαθεις τους αλλους πως να το κανουν), απλα εσυ το χτιζεις καλυτερα απο μενα.Για την σχεση του ανθρωπου με την φυση εχω να προτεινω κατι πρακτικο και οικονομικο ,οχι ενα ταξιδι στα δαση της Τανζανιας η τις σαβανες της Κενυας,αλλα να κοψουμε το ρευμα στο σπιτι μας για ενα μηνα και μετα να αναρωτηθουμε.Το καλυτερο και πιο ρομαντικο θα ειταν ενας μηνας με τους τσιγγανους της Ρουμανιας καπετανισσα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 9:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα,
    μιλάς σοφά. Μα οι σύγχρονοι ρυθμοί, τα μηχανήματα, το μπετόν κι η άσφαλτος, η μανιώδης επιδίωξη του κέρδους -κυρίως-, έχουν δηλητηριάσει την ανθρώπινη ψυχή. Είμαστε μακριά απ' τα ζητούμενα της ψυχής μας. Γι αυτό κι εκείνη βαρυγκομά και το φωνάζει. Ματώνουν οι ψυχές μας και δυστυχούμε. Εμείς, που αλωνίζουμε το σύμπαν. Αλλά, εντός μας, δεν ξέρουμε που παν τα τέσσερα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007 7:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μαρια τα σεβη μου καπετανισσα γλυκεια το οτι δεν ξερω που παν τα τεσσερα ειναι η βασικη αρχη στην ζωη μου δεν φταιν τα μηχανηματα και το κερδος φταιει η παστα απο την οποια ειμαστε φτιαγμενοι ολοι εμεις που πιστευαμε οτι θα αλλαξουμε τον κοσμο και γιναμε χειρωτεροι απο τους προιγουμενους πνευματικα ερωτευμενως καπεταννισα Σαββας

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape