Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007
...πριν παντρευτείς να σε φιλήσω μια φορά

Γυρίζει ανάποδα ο καιρός στη σκέψη μέσα και το καλοκαίρι μαζεύει μπαγκάζια. Αργά, ευτυχώς. Σαν χελώνα μοναχική που κοντοστέκεται σε χωματόδρομο κυκλαδίτικου νησιού.
«Τώρα είναι ώρα να κουνήσω μαντήλι», συλλογιέμαι.
Να μείνω με το τραγούδι του τζιτζικιού στ’ αυτιά και με την ανάσα των βράχων εντός μου· κούφια πνευμόνια που φυσάνε πάνω στις σπαταλημένες μας ζωές.
Να ξεχαστώ ως αργά τ’ απόγευμα στης θάλασσας το φρύδι, εκεί, στην άκρη-άκρια, συλλέγοντας βότσαλα στρογγυλεμένα κι άλλα πολύτιμα, του βυθού εκλεκτά.
Να λουστώ μες στο απόλυτο λευκό και το βαθύ γαλάζιο που ’χει τούτος ο τόπος ο μοναδικός να μου δώσει απλόχερα. Να ΄χω θαλασσοπούλια για θέα ολημερίς και το πλανάρισμα το λεύτερο, σκουλαρίκι στ’ αυτιά μου.

Να πλέκω πορτοκαλί κλωστές στα χέρια να ΄χει ο ήλιος συντροφιά και να κάθομαι να ιστορούμαι μικροζαβολιές από τ’ αλήτικα παιδικά μου καλοκαίρια.
Τότε που, παιδί της Αθήνας ατσαλάκωτο, κατέβαινα στην Κρήτη κι έτριβα τα γόνατα στο χώμα και γδυνόμουνα μεμιάς τα πλισέ φορέματα και τις γυαλιστερές κορδέλες.
Και γλεντούσα τη χαλάρωση της αυστηρότητας των μεγάλων με φασαριόζικο παιχνίδι μες στο καταμεσήμερο και με κλεφτές ποδηλατάδες ως το μόλο, έτσι που να βγάλω τ’ απωθημένα μου για τη χειρουργική ακρίβεια του χειμωνιάτικου προγραμματισμού.


Ήταν κάτι καλοκαίρια πυρωμένα απ’ τη ζέστα ναι, που ’χανε τον ιδρώτα για γέλιο κι όχι για ενόχληση. Χαχανίζαμε απ’ τα ξημερώματα τα παιδιά της γειτονιάς, βγαίναμε στα σοκάκια και συλλαβίζαμε τα όνειρά μας, τις απορίες μας, κάναμε βαθυστόχαστη ανάλυση στους κανόνες των αυτοσχέδιων παιχνιδιών μας, κανόνες που μονίμως και ασυστόλως παραβιάζαμε.
Κι ήτανε το μεγαλύτερό μας πρόβλημα να πρωτοβγούμε στο τρέξιμο ή στο κολύμπι και να πάρουμε την πρωτιά απ΄ τ΄ αγόρια.
Κι ήτανε η μεγαλύτερή μας λαχτάρα μια ματιά απ’ τ’ αγόρι που αγαπούσαμε.
Κι η κορυφαία γεύση το ολόφρεσκο ψωμί με το βιτάμ και τη ζάχαρη επάνω. Ή, εκείνη η τριμμένη ντομάτα με το λάδι και το μπόλικο αλάτι που ‘φερνε σε γαβάθα η γιαγιά. Μυρωδιές που πολιορκούν τώρα, ναι, αυτή τη στιγμή τους μαιάνδρους του εγκεφάλου κι απλώνουν μέθη εντός.
Να υπάρχει -τάχα- πιο δυνατή αίσθηση από την όσφρηση;
Σεντόνια που μοσχοβολούσαν πράσινο σαπούνι, κάτασπρα, μεσημεριανός ύπνος υποχρεωτικός, με το ’να μάτι γαρίδα, έτοιμο να στήσει σκανδαλιά και να γλυκοταράξει την ησυχία.

Θαλασσινές βουτιές παραδίπλα, δυο δρασκελιές απ’ το σπίτι, για φαντάσου! Τώρα, ποιος τολμά στα νερά τα θολά. Γιουρούσι πραγματικό, με ζουζουνίσματα παιδιών και γκρίνιες μανάδων. Τρελό παιχνίδι με τα κύματα και την άμμο, μαλώματα στον ίσκιο των δέντρων, οι γιαγιάδες με κομπινεζόν στα ρηχά κι εμείς δελφινοπαίδια ν’ ανοιγόμαστε πέρα, μακριά.



Είχα μια φίλη αγαπημένη, απ’ τα Γιάννενα θυμάμαι, τη Χριστίνα. Στρατιωτικός ο μπαμπάς της, βλοσυρός μονίμως, μα η μαμά –περβόλι, ανθόκηπος λέμε, ίδια η δικιά μου. Όλο ξεγλιστρούσαμε απ’ τον έλεγχο των μεγάλων για να ζυγίσουμε τα χτυποκάρδια μας, δέκα-δώδεκα χρονώ κοριτσόπουλα- να πούμε μεγάλα μυστικά για τις ζωές μας, να παίξουμε λάστιχο στερεωμένο σε καρέκλες ψάθινες, να ονειρευτούμε, να δούμε τα κορμάκια μας ν’ ανθίζουν.
Και ν’ αγαπήσουμε με λύσσα –ντε και καλά- το Θέμη εγώ, έναν χλεχλέ βουτυρόμαγκα μελαχροινό κατράμι κι η Χριστίνα τον Δημήτρη, έναν ξερακιανό Σητειακό που της έταζε γάμο κρητικό με λύρες. Στα δώδεκά του!
Συνηθίζαμε ν΄ αλλάζουμε μετά το μπάνιο στη θάλασσα, τυλιγόμασταν με την πετσέτα και βγάζαμε το μαγιό με προσοχή –ιεροτελεστία σκέτη-, μη τυχόν και φανεί σάρκα παραπανίσια. Το ίδιο και τ’ αγόρια, δεν ξέρω πως και γιατί, ήταν το «πρέπον» να μπούμε σπίτι όλοι στεγνοί και καθαροί.

Θυμάμαι που ένα μεσημέρι ηλιοκαμμένο, έπεσε η πετσέτα του Θέμη κι έμεινε τσίτσιδος για δευτερόλεπτα, αμήχανος πολύ, το δέρμα του στο ερυθρό μονομιάς και η ματιά του πανικόβλητη.
Η Χριστίνα άρχισε να ουρλιάζει και να χασκογελά: «φάνηκε το πουλί του Θέμη, το είδαμε, το είδαμε!!» Μωρέ της γύρισε το χαστούκι αστραπιαία ο Ταγματάρχης αλλά εκείνη, πεισματάρα και αντάρτισσα, άρχισε να τρέχει στην παραλία τραγουδώντας το:
«Το πουλί του Θέμη, το είδαμε να τρέμει!»

Πω, πω, τι τιμωρίες φάγαμε εκείνη τη μοιραία μέρα «της αποκαλύψεως»!!!
Κι όμως, τίποτα δεν μας κατέστρεψε τη χαρά. Της συνωμοσίας που κόχλαζε εντός μας, του "απαγορευμένου" που στοίχειωνε στο θηλυκό μυαλό, της περιπλάνησης όπως την καταλαβαίναμε εμείς: μια πλεύση έξω από τα "πρέπει" των μεγάλων με όλο μας το είναι σε κίνηση, μυαλό και κορμί σε ζωντάνια ασυγκράτητη, σε τροχιά συναρπαστική.


Καμμιά βδομάδα μετά, είχαμε στρώσει κάτι ριγέ άσπρα-μπλε βαμβακερά σεντόνια στην ταράτσα, με το τραντζιστοράκι δίπλα μας να παίζει σταθμούς πειρατικούς και χαζολογούσαμε πίνοντας βυσσινάδα παγωμένη. Ένα τσούρμο κοπελλούδια, ντόπιοι και ξένοι, να τσιτσιρίζουμε την παιδικότητά μας, μπλεγμένοι σε φοβερής έντασης φαντασιακές σχέσεις. Γλυκειάς ερωτικής απόχρωσης, δε χωράει αμφιβολία. Αίσθηση ασαφής και αόριστη εκείνη η αλλοτινή, όπως και τ’ αντικείμενα του πόθου μας. Φλερτ στα μουλωχτά. Κάλεσμα πρωτόγνωρο, μοναδικό.
Κι εγώ, κατά τα ποθούμενα. Η ματιά, που αλλού; Στον Θέμη. Το βλέμμα μου, προφανώς είχε –λέω τώρα- ψήγματα χλεύης και χαζοειρωνείας, γιατί μ’ ένα σάλτο βρέθηκε δίπλα μου αποφασισμένος: «Τώρα θα δεις! Θα σε φιλήσω!» Στα πόδια εγώ, με τη καρδιά σε σεισμό μέγα και το παιδί μέσα μου θριαμβευτή: «Δε θα με φτάσεις, δε θα με πιάσεις!»

Νομίζω τότε, εκείνο το καλοκαίρι στην ταράτσα της Χριστίνας, στρωματσάδα τα παιδιά της γειτονιάς με το μυαλό να μετράει παγωτά και μπάνια (χώρια τ’ απογευματινά περνάνε, έτσι;) και την καρδιά να γλυκοτρέμει, ένιωσα το πρώτο, το διάφανο κι αλησμόνητο κάλεσμα το ερωτικό.

Με το Θέμη να με κυνηγάει να με φιλήσει, τη Χριστίνα να τον προκαλεί «είδαμε το πουλί σου» και την υπόλοιπη παρέα να βάζει στοιχήματα.

Μαλώσαμε τότε με το Θέμη και δεν ξαναφιλιώσαμε ποτέ.
Ούτε όταν αργότερα, παίξαμε μήλα από την ίδια την πλευρά. Χωριζόμασταν σε δύο ομάδες «καλοκαίριοι» βαφτίζαμε τη μια, «κακοκαίριοι» την άλλη και παίζαμε τη ζωή. Με μια μπάλα. Ένα μήλο. Και, μεταξύ μας, ούτε μιλιά.
Μα ήταν κάτι καλοκαίρια που ’χε ο ουρανός άνοιγμα στ’ όνειρο, ακόμα κι όταν έμοιαζε κλειστός!



Μεθαύριο ο Θέμης παντρεύεται. Γάμος δεύτερος. Ήρθανε τα μαντάτα με πρόσκληση ιλουστρασιόν.
Μεθαύριο καβαλάω τα κύματα και χύνομαι στο Αιγαίο. Στο θαλασσί μέχρι να ρέει αρμύρα κάτω απ’ την πέτσα, ίδιο αίμα.
Θα στείλω ευχές. Για μια ζωή σαν καλοκαίρι.
Το δώρο, χρωστούμενο. Όπως και κείνο το φιλί. Που ’βαψε με παράπονα, με γέλια και τρεχαλητά το πρώτο μου, το κοριτσίστικο τρέμουλο της καρδιάς.

Κείνο, που σιγά-σιγά μπόρεσε να μάθει, να χωνέψει καλά δηλαδή, πως τ' αγγίγματα και τα κρίματα, τα μιλήματα και τα φιλήματα, νοθεύονται με προσδοκίες κι αναμονές.
Η χαρά κι ο έρωτας κι η θάλασσα, ναι, πίνονται ατόφια.




( Ο στίχος του τίτλου είναι από το "άσε τα ψέματα" του Σωκράτη Μάλαμα.
Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από το Βαραδέρο της Κούβας.
Στην πρώτη φίλη αγαπημένη, στη δεύτερη... το πόδι μου.
Η τρίτη φωτογραφία είναι από το
gettyimages.com )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 14:55 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


50 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:24:00 μ.μ., Blogger scalidi

    α, βρε καπετάνισσα, τ' αγάπησα αυτό το κειμενάκι σου περισσότερο από τ' άλλα, γιατί είναι ζωή κι αλήθεια και παρουσία της ζωής και παρουσία της αλήθειας.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:25:00 μ.μ., Blogger scalidi

    ωραία θα φυσήξει ο μπάτης και θα σβηστεί η γραφή...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:52:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    Όμορφη, γλυκειά νοσταλγία. Δυστυχώς εγώ δεν έχω θαλασσινές αναμνήσεις της πρώτης νιότης, αλλά δεν πειράζει, μου αρκούν οι αναμνήσεις οι δικές σου και των άλλων. Με ταξίδεψες και πάλι

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:53:00 μ.μ., Blogger Ariel

    Δεν ξέρω γιατί η τρυφερή ιστοριούα μού θύμισε τους στίχους τού Ελυαρ

    (...)

    Περισσότερα ήταν ένα φιλί
    λιγότερο τα χέρια πάνω στα μάτια
    το φωτοστεφανο του φωτός
    τα χείλη του ορίζοντα
    και οι ανεμοστρόβιλοι του αίματος
    που παραδινόταν η σιωπή....

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 6:05:00 μ.μ., Blogger ανάσα

    Πολύ δυνατό καπετάνισσα!!!
    Έγραψες πάλι!
    Με πένα και ψυχή!
    Πάω για ντελάλι γρήγορα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 8:00:00 μ.μ., Blogger the_return

    Οι αναμνήσεις αυτού του είδους είναι πάντοτε μια μέγγενη φτιαγμένη από ζάχαρη...

    Όσο σφίγγει τόσο γλυκαίνει...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 11:11:00 μ.μ., Anonymous Νεφελόεσσα

    Μυρωδιές και γεύσεις μου ‘στειλες απ’ τα παιδικά μου χρόνια. Ίδιες προσμονές, ίδια καλοκαιρινή ταράτσα, ίδια η αλλαγή της ζωής από την πόλη στο νησί.
    Αλλά μια στιφάδα στο τέλος. Βλέπεις, εμείς οι ίδιοι είμαστε που ντύνουμε τη χαρά της ζωής με ό,τι χειρότερο για να την κάνουμε μισή.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 1:44:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Πόσο διαφορετικό θα ήταν τότε το φιλί...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 10:25:00 π.μ., Blogger soulmates

    meli h pena sou!!!
    mageia, nostalgia!!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 12:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα μου,
    γραφές με δάχτυλα βρεγμένα εκεί που τριγυρίζουνε θαλασσινές πνοές. Να ιχνογραφούν αλήθειες και ζωές άλλες, να δίνουν σχήμα νέο σ'ό,τι -πιά- αχνοφαίνεται.
    Ζωή. Με μορφή. Άρα, όμορφη.


    Αδαή...
    Η νοσταλγία ντύνεται πάντα στα θαλασσιά, να'σαι σίγουρος. Κι η εποχή που της ταιριάζει είναι όταν εκπνέει το θέρος κι ετοιμάζονται στρατιές ανέμων να στήσουν γλέντι στις αμμουδιές, να κάνουν τα κύματα να χορέψουν.

    Ο,τι ζήσαμε κι ο,τι θα θέλαμε να ζήσουμε είναι εδώ. Στη στεριά που λέγεται καρδιά.


    Ariel,
    πόσο όμορφη σκέψη!
    Για κάθε φιλί που στέκεται μετέωρο στους καιρούς, για κάθε άγγιγμα που μένει σαν υπόσχεση και τάμα, για όσα δεν ήρθανε ποτέ και πάντα μες στα χέρια μας είναι.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 1:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανάσα,
    αγκαλιές-δροσιές να φτάσουνε στα μέρη σου. Πρόθυμοι σήμερα οι άνεμοι. Και να δεις που τραγουδούν -σαν μυστική κληρονομιά- τον παλμό της ανθρώπινης καρδιάς, αιώνες τώρα. Ακούς, ε;


    The return,
    ωραίο! Με γεύση σιέλ ζαχαρωτού μετράμε -μια χούφτα ονειροπόλοι- τον καιρό. Καταστροφικό για την υγεία, σαφώς. Κι οι χρωστικές, μπόλικες. Μα σαν εκείνα τα χαμόγελα -αυτά, ντε, που γεννά-, που να'βρεις άλλα.


    Νεφελόεσσα...
    Μα ποιός άλλος καλή μου;
    Εμείς βέβαια. Η δική μας η θωριά στο περιεχόμενο των στιγμών. Στην ουσία τους, στην κορύφωση και την επίγευσή τους. Κι ό,τι κρατάει ο χρόνος είναι -μάλλον- ίδιο με το πρωτοκοίταγμα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 1:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε,
    επιστροφή στο κλεινόν άστυ; Καλώς ήλθες από τη γη του ραχατιού, στην άλλη, την πολύβουη, της έντασης.
    Το "τότε" φιλί που λες, είχε τη μοναδικότητα του καιρού που σάλπαρε.
    Κι έκλεισε και μάτι με τσαχπινιά.
    Ανεπιστρεπτί, μας αρέσει ή όχι.


    soulmates!
    Καλώς το γλυκόπαιδο! Καιρούς και ζαμάνια που λένε...
    Όμορφα τα κεράσματά σου και σ' ευχαριστώ.
    Φιλιά για σε στα κύματα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 3:58:00 μ.μ., Blogger Άβατον

    Από Άνθρωπο σε Άνθρωπο, ένα ΜΕΓΑΛΟ Ευχαριστώ για τα πολλά που έδωσες σε μένα και σε σένα.
    Οι θάλασσες ενώνουν και χωρίζουν την φυσική υπόσταση των ανθρώπων, μα η καρδιά των καπεταναίων της ζωής είναι αυτή που πάλι μια μέρα θα τους φέρει αντάμα.
    Ως τότε, ιστολόγια ίδια με άγρυπνους φάρους θα αναλάβουν να δίνουν σήματα καλοτάξιδης πορείας.

    Σε φιλώ!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 4:52:00 μ.μ., Blogger Aντώνης

    Όσο τα θυμάσαι, παίδι με γρατζουνισμένο γόνατο θα παραμένεις. Μη φοβάσαι και μη νοσταλγείς. Ζήσε πάλι ξυπόλυτη παρα θιν αλός...:)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 10:59:00 μ.μ., Blogger dokisisofi

    Κι άλλο! Κι άλλο! Έλα στα τωρινά και πες μας πως ήταν ο γάμος..Πως κοιταχτήκατε τώρα, πόσο άλλαξαν...
    Έλα...Είμαστε όλοι αυτιά...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007 11:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άβατον!
    Πόσο όμορφα λόγια άφησες να σπρώξουνε κατά δω οι αιθέρες και τα σύρματα! Παραβαραίνουνε τα λόγια σου, ξέρεις πως τ΄ανταμώματά μας είχανε την καρδιά αφέντρα και κυρά.
    Απλά είναι τα πράγματα. Οι άνθρωποι σμίγουνε γιατί το λαχταρά η καρδιά κι έπειτα, γι αυτό είναι καμωμένοι.
    Κι έτσι θαρρώ πως ξαναστήνεται ο κόσμος. Μέσα-έξω.
    Θα ξανάρθει καιρός...


    Αντώνη μου,
    καταδίκη κι ευλογία. Και τα δυό μαζί. Παιδοπούλα εντός, ούτε λόγος.
    Κι ας γδέρνονται ακόμα.
    Γόνατα και σωθικά.


    dokisisofi,
    γλυκό κορίτσι! Αύριο παντρεύεται. Κι αύριο, εγώ σαλπάρω. Δε θα'μαι εκεί. Κι η αναβολή πάει παρακάτω. Ή, αν το θες αλλιώς, κι ο μύθος καλά κρατεί. Πρώτα και κύρια, αυτό είναι το καρδιοχτύπι: μυθοποίηση.
    Και το παιδιάστικο; Ένα παραπάνω!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007 12:23:00 π.μ., Blogger dokisisofi

    Τώρα που το λες...κι εγώ το ίδιο θα έκανα...
    ΄Δεν αντέχω τα γυμνά απο οικειότητες και αγάπες μάτια του παρόντος...Ξέρεις εκείνο το βλέμμα το παιδικό το έτοιμο να ειρωνευτεί και να σκάσει στα γέλια χωρίς καν να ανοίξει το στόμα.... Φαντάστηκς να έβλεπες κάτι αστείο και να μην είχες ένα ζευγάρι συνωμοτικά μάτια να το μοιραστείς?

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007 12:34:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    dokisisofi,
    έχει σκιές η ενήλικη ματιά, σωστά μιλάς. Οι ρυτίδες, μαρτυρούν γνώση, ναι. Μα η γνώση είναι κι ο τερματισμός της αθωότητας, της αυθόρμητης ερμηνείας των πραγμάτων. Συνωμότης, σε τέτοιες περιπτώσεις, ένα αλήτικο, πεισματάρικο και γέρικο όνειρο. Κανείς άλλος.
    Ο χρόνος κι η εκλογίκευση ξηραίνουν.
    Βλέμματα και σκέψεις.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007 2:05:00 π.μ., Blogger dokisisofi

    Αν τον είχες φίλήσει πάντως, εγώ νομίζω θα πήγαινες στον γάμο με ένα αδιάφορο ενδιαφέρον... Είναι το απραγματοποίητο αυτό που μας δένει με το παρελθόν και μας πληγώνει.Αν και 26 ακόμα, το υπογράφω.
    Δοκησίσοφη.

    Καληνύχτα κι ευχαριστώ....

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007 12:35:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Τέλειο! Εφερες στο μυαλό μου τόσες αναμνήσεις! Ενα τσούρμο παιδιά και η θάλασσα. Να παραβγαίνουμε στο κολύμπι και στις βουτιές. Τι όμορφα!
    Να'σαι καλά. :))

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007 12:56:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    όμορφα φιλάς τις αναμνήσεις σου. τέτοιο φιλί γιατί τις αξίζουν πραγματικά.

    χρόνια πολλά για τη γιορτή σου! έστω αργά. το καλοκαίρι με πήγε λίγο πέρα από τις γειτονιές εδώ και χάθηκα. μα θα έρχομαι πια!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007 8:32:00 π.μ., Blogger confused

    Τι γλυκές αναμνήσεις, τα πρώτα χτυποκάρδια, το πρώτο φιλί :)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007 3:26:00 μ.μ., Blogger Αιολος

    Δεκάρα τσακιστή για τον γαμπρό!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007 7:55:00 μ.μ., Blogger tsaperdona

    μια και πάτε στον γάμο (νο 2)
    δεν του το σκάτε το φιλί να μην έχουμε και χρωστούμενα????

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007 2:22:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Σ'ευχαριστώ για το ταξίδι στην ανέφελη παιδικότητα. Τότε που όλα ήταν πολύ πιο απλά αλλά και πιο πονετικά συνάμα...Νά'σαι καλά μάγισσα Καπετάνισσα και να μας ταξιδεύεις!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007 4:35:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    Δεν υπάρχει πιο δυνατή αίσθηση από την όσφρηση. Αυτή που κρατάει για πάντα ο εγκέφαλος...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007 6:02:00 μ.μ., Blogger Στέφανος

    πωπωωωω

    έχω να σε διαβάσω τόσο καιρό που θα σε διαβάζω άλλο τόσο
    και μετά θα έχω μείνει τόσο πίσω που . . .

    :-(

    αρχίζω από . . . τώρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007 6:25:00 μ.μ., Blogger Viz

    Διαβασα το post σου και μου ηρθε στο στομα γευση απο κερασι, ανοιξα καινουργια σελιδα και εψαξα στο google και επεσα επανω στο :
    "Τα κοριτσίστικα ματωμένα γόνατα
    Κόκκινα λουστρίνια
    Τα δαγκωμένα χείλη
    Το κεράσι στα φορέματα ποπλίνα
    Γύρω οι περικοκλάδες
    Γιασεμιά, φεγγάρια..." 6/3/07 λ.
    Παραξενες οι γευσεις που αφηνουν τα φιλια,προπαντως τα κλεμμενα.
    Πιασε και ενα φιλι στο μαγουλο απο μενα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 21, 2007 12:30:00 μ.μ., Blogger Στέφανος

    δυσκολεύτηκα να το διαβάσω
    από 'κείνες τις "σπαταλημένες ζωές' και μετά με πήραν τα δάκρυα

    α να χαθείς μεσημεριάτικα
    με γύρισες πίσω
    εκεί που ήθελα να μείνω

    φτού σου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 21, 2007 12:35:00 μ.μ., Blogger Fatale

    φιλιά
    που δε δόθηκαν ποτέ...!!
    δώσ του και ένα από μένα..))

    οι αναμνήσεις των στιγμών
    από το συρτάρι της καρδιάς σου
    αλάργα με ταξιδέψαν
    σε χρόνια παιδικά ...

    καπετάνισσα να σαι καλά..!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 21, 2007 10:43:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Δεν έχω λέξεις, τελειώνουν,

    κι αν τις γράψω "νοθευμένες" θα φανούν.

    Γεμίσαμε αναμνήσεις, δικές σου και δικές μας, ανάκατες, κιτρινισμένες, ζωγραφιές μικρών παιδιών.

    Και πάντα,
    για πάντα,
    θα μένουν μέσα στην ψυχή.

    όσο κι αν νομίζουμε ότι έχουμε ξεχάσει,

    και θα σε ξεχειλιζουν σε ένα άρωμα, σε μια εικόνα, σε ένα λόγο γλυκό,

    σαν το δικό σου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 22, 2007 2:05:00 π.μ., Blogger Tamara de Lempicka

    γλυκια καπετανισσα τα λογια σου παντα σταζουν μελι, ακομα κι οταν οι εννοιες ειναι αιχμηρες...
    μα εγω συγχωρα με, προτιμω τη ζωντανη εκδοχη τωρα που τη γνωρισα λιγο καλυτερα...
    να περασεις τελεια κι οταν με το καλο επιστρεψεις, χτυπα μου το "κουδουνι" που σου χω κατιτις...
    ;-)
    Σε φιλω

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 22, 2007 12:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Η γλυκα του ανεκπληρωτου δεν ξεθωριαζει ποτε μακαρι καθε στιγμη στην ζωη σου καπετανισσα γλυκεια να ειναι ενα τρεμουλο καρδιας. Να εισαι παντα παιδι Μαρια,αλλιως δεν αξιζει η ζωη Σαββας

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 22, 2007 8:09:00 μ.μ., Blogger marilia

    Τώρα εγώ γιατί θυμήθηκα την ταινία "Ο γάμος του καλύτερού μου φίλου"; :):):)

    Πονηρόφατσα, κλείσιμο ματιού κι ένα φιλάκι γλυκό γλυκό! :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 22, 2007 11:27:00 μ.μ., Blogger Natalia

    Ολο το κείμενο σου αξίζει, καπετάνισσα, αλλά οι δυο τελευταίες προτάσεις σου είναι όλα τα λεφτά...

    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2007 3:18:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Πολύ όμορφη ιστορία. Χωρίς πολλά φτιασίδια. Έτσι όπως πρέπει. Σαν το κρυστάλλινο νερό.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2007 10:42:00 π.μ., Blogger el-bard

    Σε ξαναβρίσκω μ' ένα δροσερό κείμενο. Οι αλήθειες πασπαλισμένες με νοσταλγία και σε χαμηλόφωνη φωτιά φτιάχνουν το καλύτερο πιάτο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007 1:31:00 π.μ., Blogger Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση

    Γιάννης ποναει σήμερα...
    Η μητερα εφυγε...
    πουλι εγινε και πεταξε

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007 10:15:00 μ.μ., Blogger George-Rose

    Μια καλησπέρα λένε στον τόπο μας δεν πάει ποτέ χαμένη.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 26, 2007 9:58:00 μ.μ., Blogger ArtBomber

    Πρόταση συνεργασίας για τη συγγραφή ενός βιβλίου.

    O Αrtbomber σε προσκαλεί να συμμετάσχεις σε μια πρωτότυπη εκδοτική προσπάθεια.

    Επειδή θέλει να αποτελέσει την ουσιαστική εναλλακτική πρόταση τέχνης και τον πολύτιμο συνεργάτη κάθε νέου καλλιτέχνη που πλέον δεν θα χρειάζεται «καλές δημόσιες σχέσεις» για να αναδείξει το ταλέντο του.

    Επειδή πιστεύει ότι ο μοναδικός κριτής ενός λογοτεχνήματος είναι και πρέπει να είναι ο αναγνώστης και όχι ο reader-υπάλληλος μιας εταιρείας

    Ο Artbomber αναζητά 30 bloggers – συγγραφείς για μια πρωτότυπη εκδοτική προσπάθεια.

    Αν σ’ ενδιαφέρει να συμμετάσχεις, στείλε e-mail στο info@artbomber.com για να σου αποσταλεί ενημερωτικό κείμενο με λεπτομέρειες και οδηγίες συνεργασίας.

    Artbomber.com
    Το site των δημιουργών.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007 11:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    dokisisofi,
    γιατί, εγώ δεν το υπογράφω;
    Απραγματοποίητα και μυθοποιημένα, όλα εκείνα που στοιχειώνουν στο ανθρώπινο μυαλό. Κι ό,τι τα συντηρεί, είναι μια υπόθεση, προφανώς πλανημένη.


    Ελληνίδα, καλή μου.
    Τυχεροί που τα ζήσαμε κι ακόμα πιο ευλογημένοι που ακόμα τα μπορούμε!


    Desposini Savio,
    αγκαλιές τρυφερό κορίτσι. Και κεράσματα του καλοκαιριού. Ρακή παγωμένη και καρπούζι σκέτη δροσιά.
    Να μεθύσουνε κι οι μνήμες, να ξυπνήσουν τα φιλιά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007 11:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    confused!
    Σα να λέμε, τα ωραία και ανέγγιχτα της ζωής, όπως τα κράτησε εντός μας ο χρόνος. Ακριβά και μόνα.


    Αίολε,
    ακριβώς αυτό! Ούτε ματιά, ούτε λέξη. Και των χειλιών η περασμένη πεθυμιά, στην ιστορία!


    Tsaperdona μου,
    μωρ' δε πάμε! Κι ας μείνουν τα χρωστούμενα, να τοκίζονται στο χρόνο!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007 11:36:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia,
    κάτιτις από δαύτη κρατάμε μέσα μας. Την παιδικότητα λέω. Που μπορεί να'ναι και ευχή τρυφερή, τραγούδι απ' το χθές, χαρά βιαστική στα χείλη.
    Κάτι. Ανέφελο κατά πως λες, σε θυμωμένους ουρανούς.


    Σπύρο,
    οι μυρωδιές γεννήτορες της μνήμης, δεν το συζητώ. Ο,τι πιο οξύ και αιχμηρό για να κινητοποιήσει -σαν συνέπεια- κάθε άλλη αίσθηση.


    Στέφανε, καλέ μου!
    Όμορφη η επιστροφή, ε; Να σε καλωσορίζουν πράγματα αγαπημένα, τι καλά!
    Την αγάπη μου μπόλικη-μπόλικη, έτσι ατσιγγούνευτα, για την κουβέντα τη σπουδαία: "με γύρισες πίσω εκεί που ήθελα να μείνω"...
    Ποιός τάχα αφήνει τα που αγαπά;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007 11:49:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz,
    το΄χω το φιλί σου φυλαχτό, να ψιθυρίζει ανάσες του αγέρα, θραύσματα του χρόνου που μας λέει πως περνά... Μα ο χρόνος είναι πάντα εδώ, ατόφιος, αγέραστος! Εδώ, ακούγεται σωστά. Εδώ που η καρδιά κρατά το μέτρημα.


    Fatale!
    Κι αν έχουν τα συρτάρια και τα μπαουλάκια υλικό! Να αερίζεται στο φως, να ξεσκονίζεται στη μέρα λέω. Για να κρατάει αναπνοή. Και να γλυκαίνει το παραμύθι.


    Άγγελε, αχ!
    Πλάνη η αίσθηση της λήθης όταν αναμοχλεύουμε τα χρόνια τα ωραία και σπουδαία!
    Όλα είναι εδώ. Κομμάτια μας, αλήθειες μας. Ένα σπινθηροβόλημα ζητούν να λαμπαδιάσουν μέσα μας. Να μας φωτίσουν αλλιώς.
    Πολύ σ' ευχαριστώ που με στολίζεις τόσο!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007 11:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tamara de Lempicka,
    έλα κορίτσι φωτεινό! Τα πιο ωραία να τα ζεις, θα ευχηθώ. Και ναι, δωράκια και χαρές καλοδεχούμενα!
    Τρέχω να... κεραστώ!


    Σάββα μου,
    όσα κι αν στριμώχνω μέσα μου, στην πιτσιρίκα την παραπονιάρα αφήνω πάντα χώρο μπόλικο.
    Να καλοκαθήσει, να βολευτεί, να ποτίσει τρόπους και συμπεριφορές.
    Να μου θυμίζει πως το πιο πολύ, βρίσκεται στα λίγα.
    Την αγάπη μου.


    marilia μου,
    οι συνειρμοί, δικό σου κουμάντο!
    Και τα φιλιά, ροδοπέταλα άφθονα στη ποδιά σου!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 12:07:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Natalia μου,
    καλά; Ε, μας πήρε απ' το χέρι η ζωή και μας μουρμούρισε δυό-τρεις αράδες...
    Μες στο "περίμενε" και στα σενάρια για κείνα που έρχονται αλλά "δεν", σπαταλήθηκαν πολλές ζωές, όνειρα κουτσουρεύτηκαν για πάντα. Οπότε...


    NIEMANDSROSE,
    δυό-τρία πράγματα μας μείνανε να ανταρτεύουν στους καιρούς. Μπροστάρηδες οι μνήμες οι ξεχωριστές.
    Κοινά -λίγο-πολύ- μας ενώνουν, ξέρω. Κι αν νιώθεις όμοια, μου δίνεις χαμόγελα πολλά.


    el-bard!
    Που είσαι παιδί αγαπημένο; Τέρψη αισθήσεων η ζωή κι εμείς... καλοφαγάδες!
    Λες και χορταίνεται η χαρά!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007 12:11:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαρίνα μου,
    έλειπα σε ταξίδι καλοκαιρινό, ναι, το είδα.
    Θερίζει αποστάσεις η μεγάλη αγκαλιά;


    George-Rose,
    σιγά μη πετάξω την καλησπέρα σου! Θα την καλωσορίσω και θα τη φιλέψω ίδιες χαρές: Καλησπερούδια!


    ArtBomber!
    Ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία και σ' ευχαριστώ.
    Η τέχνη θέλει φωνές να γλυκοζεσταίνεται.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007 9:48:00 μ.μ., Blogger Vassiliki

    Τι όμορφος τρόπος να νοσταλγείς! Και να ζυμώνεις τις μνήμες στο παρόν σου. Μου αρέσει πολύ η γραφή σου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007 12:13:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Vassiliki,
    καλώς μας ήλθες κορίτσι τρυφερό!
    Πάντα χαμόγελα• ανθοβολιά στο πρόσωπό σου.
    Ναι, αυτό που ζούμε, μέσα μας συναπαντιέται με το χθες, πως να γίνει.
    Σάμπως ο,τι έχουμε μες στη ψυχή μας, πλούτος ή φτώχια κατά περίπτωση, δεν είναι δική του κληρονομιά;

    Σ' ευχαριστώ για τα ωραία...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 01, 2007 2:35:00 μ.μ., Blogger x

    Δεν το μετάνοιωσα που μπήκα εδώ, σ' αντίθεση μ' αλλού. Θα μπαίνω όποτε μπορώ. Θύμησες γλυκιές, πικρές, παλιές... ωραία πένα. Πολύ δυνατή. Eύγε.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape