Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007
Άστρο θολού μεσημεριού

Υπάρχουν πράγματα μέσα μου που δεν μπορώ να τα βολέψω. Δε γίνεται δηλαδή. Προτιμώ να κάθομαι τιμωρία στη γωνιά, σαν παραπονεμένο κοπελλούδι που μυξοκλαίει, ζητώντας ανώφελα απαντήσεις σε ερωτηματικά που χάσκουνε και που φαντάζει μικρό και κακοτερένιο το μυαλό τ’ ανθρώπου για να τα φέρει βόλτα.
Δεν δύναμαι. Και δεν έχω και ιδέα. Έρχονται καταπάνω μου ραπίσματα ηχηρά, ανήσυχα ξενύχτια με κουβεντολόι βασανιστικό για το τέρμα τ’ ανθρώπου και την ουσία του, για το θάνατο σαν γέννα άλλη ή σαν ωμέγα τελειωτικό, μα έλα που δε γύρισε κανείς να μαρτυρήσει… Κι έπειτα με ζώνουνε μορφές· μαυροντυμένες κυράδες κρητικές, που μοιρολογούν μερόνυχτα πάνω από αγάπες και πλέκουνε στιχάκια του πόνου στο λεπτό και τρέχουν απ’ τα σπλάχνα δάκρυα και αίματα κι ένα γιατί –πάλι γιατί- που τρίβεται στην αγκάλη κάποιου παντογνώστη θεού για να παρηγοριέται.


Έχει σοφία ο θρήνος του λαού, σύνεση, γνώση βαθιά να μαλακώνει τον πόνο να τον διπλογαζώνει μαζί με την καθημερινότητα, να τον κάνει ραφή γερή στο ντύμα της ψυχής ώστε να σμίγει με την αναπνιά της ζωής, να γίνεται αποδοχή της μοίρας, συντρόφιασμα αστεριού άσβηστου στο φως και στα σκοτάδια.
Που να’ βρω εγώ τώρα τέτοια μεγαλοσύνη να’ χω να λέω πως κουλαντρίζω τα σπουδαία κι ιερά της ζωής.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω χάσει άνθρωπο κοντινό πολύ. Χορτάτη απ’ των ζωντανών τον πόνο ξέρω να μιλώ γι απώλειες, καλοχωνεμένες τις έχω, μα μπρος σ ’ ένα κορμί παγωμένο ακυρώνω κάθε βίωμα.
Τρεμοπαίζουνε τα χείλη μπρος στους βαλαντωμένους«δικούς», σφιχτοζορίζεται η φωνή, τ’ ανήμπορα καθρεφτίζουνε τα μάτια. Κι έπειτα, τρέμω για την ώρα που θα βάλω μαύρο στη σάρκα και θα σηκώνω εγώ το βλέμμα να κοιτάζω τον άλλον που θ’ ασπάζεται και θα επικαλείται τη δύναμη τ’ ανθρώπου και τη βούληση του θεού.

«Ο καθείς κλαίει για τη ζωή του», κυρά Μαριωρή, πεισμώνει το παιδί της λογικής εντός μου. Για τα δικά του τα χαμένα, τα όνειρα και τις προσμονές, τις ελπίδες που βγάλανε νύχια, τις απουσίες που δεν έχουν μέτρημα, το χρόνο που αλαφιασμένος πάει, κωλόπαιδο του κερατά, φτύνοντας τις πεθυμιές μας, ποδοπατώντας τις λαχτάρες μας. Ναι, ο καθείς για τη ζωή του.
Μα η ζωή που έχει φύγει, πώς να μην είναι το πρώτο μέλημα... Πως;

Δυό μέρες τώρα, κολλημένη η σκέψη στην Πηγή.
Από τα πρώτα διαδικτυακά ανταμώματα. Την γνώρισα αρχικά ως
Ανδρομέδα, έπειτα με φορεσιά άλλη, ως Πυθία. Περιβόλι ψυχή, φάνηκε αμέσως.
Άνθρωπος αγάπης, μεγαλόκαρδος, πόσο ευαίσθητος και γεμάτος ζωντάνια! Η χαρά η ίδια! Πραγματική Πηγή πλούσιων συναισθημάτων.
«Αλιενοφιλιά» μου ’γραφε στα σχόλια και «σμακ», για ν΄αγγίξει μαγουλάκι.
Και γελούσα δυνατά. Δεν της μίλησα ποτέ διά ζώσης. Αναγνώριζα τη γραφή της, τα παραμύθια, τους στίχους, τις ιστορίες της. Ξέρω ότι τραγουδούσε υπέροχα, ότι έχουν μελοποιηθεί κι έχουν δημοσιευθεί δημιουργίες της. Ξέρω ακόμα ότι ήταν νέα πολύ. Και φτερούγισε αναπάντεχα. Και τι πως δεν άγγιξα ποτέ φλέβα που πάλλει; Δεν ένιωσα μήπως; Ποιο το κριτήριο για ν’ αγαπήσεις ανθρώπους δηλαδή;


Παραπονιέμαι μωρέ. Για τη ζωή που ’ναι μια χούφτα, για τα γερά χαστούκια που ’ρχονται στον ύπνο μας, για την αγάπη και την καλοσύνη που βαραίνουν το ίδιο στη βρωμοζυγαριά του Χάροντα. Και για την ακύρωση των ζωντανών, που κι αυτή, χαμός είναι.

Δεν έχω να κάνω πολλά. Μπορώ μόνο να κάτσω τώρα εδώ, να σκεπάσω με τα χέρια το πρόσωπο και να ρωτώ σαν χαζοπαίδι: γιατί φεύγουν τόσο εξαιρετικοί άνθρωποι, γιατί πληθαίνουν τ’ αστέρια εκεί πάνω και φαίνονται μονάχα από μέρη γυμνά, γιατί σέρνουμε πολλούς θανάτους μέσα μας, γιατί τα πράγματα είναι «έτσι» κι όχι «αλλιώς».
Θα διαβάζω ξανά και ξανά το ποίημα του
Σωκράτη, που σμίλεψε για σε, Πηγιώ.

Κι έπειτα, θα καμωθώ πως είμαι δυναμωμένη κρητικοπούλα που φοβερίζει τ’ άπιαστα και ατσαλώνει ψυχή πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα και βγάζει το τραγούδι να συντροφεύσει τη φυγή. Την Πηγή.

Αντίο κοκκινοβαμμένο αστράλι, θα σταθώ πλάι και θα μουρμουρίζω τα λόγια του Παλαμά, εκείνα που ‘βγαλε ο πόνος του για τον νεκρό του γιό. Εκείνα, που ’καμε μοιρολόι ο
Λουδοβίκος. Ώρα καλή Πηγή μου. Στερνά αλιενοφιλιά.



'Αφκιαστο κι αστόλιστο
του Χάρου δε σε δίνω.
Στάσου με τ' ανθόνερο
την όψη σου να πλύνω.

Το στερνό το χτένισμα
με τα χρυσά τα χτένια,
πάρτε απ' τη μανούλα σας,
μαλλάκια μεταξένια.

Μήπως και του Χάροντα,
καθώς θα σε κοιτάξει,
να του φανείς αχάϊδευτο
και σε παραπετάξει!

Στο ταξίδι που σε πάει
ο μαύρος καβαλάρης,
κοίταξε απ' το χέρι του
τίποτε να μη πάρεις.

Κι αν διψάσεις μη το πιεις
απο τον κάτω κόσμο
το νερό της αρνησιάς,
φτωχό κομμένο δυόσμο!

Μη το πιεις κι ολότελα
κι αιώνια μας ξεχάσεις,
βάλε τα σημάδια σου
τον δρόμο να μη χάσεις

κι όπως είσ' ανάλαφρο,
μικρό σα χελιδόνι
κι άρματα δε σου βροντάν
παληκαριού στη ζώνη,

κοίταξε και γέλασε
της νύχτας το Σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά-κρυφά
και πέταξ' εδώ πάνω

και στο σπίτι τ' άραχνο,
γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίν' αεροφύσημα
και γλυκοφίλησε μας!




(Η φωτογραφία είναι από το άλμπουμ του "Gazza_NZ", στο deviantart.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 10:18 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


21 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 1:02:00 μ.μ., Anonymous nefeloessa

    Στο θάνατο, όπως και στη ζωή άλλωστε, δεν υπάρχει γιατί. Δεν γλιτώνουμε ούτε από το ένα ούτε κι από το άλλο. Το ζήτημα είναι με τι μάτια θ’ αντικρίσουμε τη ζωή και με τι αυτιά θ’ ακούσουμε τα ψιθυρίσματα του θανάτου.

    Παράπονο γιατί η ζωή είναι λίγη; Όχι, φτάνει να ‘ναι ζωή καλή. Δεκτά ακόμα και τα χαστούκια της, που δώρα είναι όταν έρχονται ώρα νυχτερινή.

    Τι είπε η Πηγή...; "να μείνουν χνάρια από τα γέλια μου πυξίδα των απελπισμένων"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 1:35:00 μ.μ., Blogger Zoe

    Πολλές φορές, όταν κοιτώ το μικρότερο από τα μικρά μου, που παλεύει από τότε που γεννήθηκε σαν τον Διγενή στα μαρμαρένια αλώνια, μου κόβεται η ανάσα...
    γιατί είναι η μόνη που ζει τη στιγμή,
    η μόνη που γελά κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία,
    η μόνη που ξέρει να πεισμώσει για να στύψει και την τελευτάια σταγόνα του σήμερα.

    Μας λένε ότι είμαστε πια στην τελική ευθεία, μα εκείνη φαίνεται να τρέχει πέρα από στάδια και διαδρομές, πετά στον ουρανό και γελά περιφρονητικά στο νήμα που περιμένει να κοπεί...

    Ναι, και τότε και εγώ βρίσκω ότι δεν μπορώ να βολέψω μέσα μου αυτές τις δύο αλήθειες, τη μία των γιατρών, την άλλη τη δική της.
    Και γυρνώ την πλάτη κι ας τρέμω, και την ακολουθώ γελώντας από καρδιάς κι ας στάζω όλη αίμα...

    Την Πηγή τη γνώρισα, δυστυχώς, τώρα, σήμερα από εσένα... μόλις σήμερα... και βουτώ και ξαναβουτώ στον υπέροχό της κόσμο, στις υπέροχες πατημασιές της και είμαι σίγουρη ότι τώρα πια ο ουρανός το βράδυ θα έχει ένα ακόμη υπέροχο στολίδι στην ποδιά του...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 2:15:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Παραπονεμένα λόγια...φέγγουν στο χιονισμένο μεσημέρι μου. Να είσαι καλά...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 4:20:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Αιφνιδίως

    Έρχεται κάποιος και σου λέει
    «Να προσέχεις την καρδιά σου».
    Δεν έχει σημασία αν έχει τη μπλούζα της επιστήμης
    ή τα βραχιόλια της τσιγγάνας.
    Σου λέει να προσέχεις την καρδιά σου
    και μετά χάνεται αιφνίδια
    όπως προμήνυσε το χαμό σου
    όπως το χαμό σου που προμήνυσε.
    Κοιτάς κάτω από τα πόδια σου
    κι έχει πάρει ένα κομμάτι γης μαζί του.
    Πέφτεις αιφνιδίως μέσα.
    Ψυχρός- ακίνητος- τα μάτια-το στόμα-κλειστά -τα χέρια-στο-στήθος-σταυρό.
    Ούτε που πρόλαβες να αποχαιρετήσεις.
    Έφυγες-πέτρωσες σαν τον κλέφτη.
    Όχι!
    Δε θέλω βιασύνες
    Να έρθεις αργά και φέρε πόνο-αντέχω.
    Να έρθεις νωρίς, αν πρέπει, μα να περπατάς αργά.
    Δε θέλω αιφνιδιασμούς.
    Χρωστάω και της Μιχαλούς.
    Το κατάλαβες;
    Δε θέλω μαγκιές.
    Να ξεπληρώσω συγνώμες, λόγια, χάδια...
    Δε με νοιάζει πού θα με πας και να’μαι καθαρή, Χάροντα.
    Το φορτίο των ανθρώπων, της ζωής να αποθέσω όπως μπορώ.
    Να κλείσω όμορφα τους λογαριασμούς μου.
    Κι ακούς;
    Μη με πάρεις σαν τον κλέφτη, σε παρακαλώ.
    Να φύγω τίμια, ζητώ.
    Ακούς;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 4:42:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Ψιτ, Καπετάνισσα! Να σου πω ένα μυστικό;

    Δεν κλαίμε ποτέ για τον άνθρωπο που έφυγε. Ποτέ.

    Πάντα κλαίμε τον άνθρωπο που δεν πρόλαβε να έρθει. Πάντα κλαίμε το δυναμικό που πήγε χαμένο.

    Γιαυτό και πονά αλλιώς ο χαμός δικού σου ανθρώπου, πλήρους ημερών, και έχει άλλο σπαραγμό ο νέος άνθρωπος που αναχώρησε.

    Διαπίστωση άνευ σημασίας όμως το παραπάνω, γιατί ο πόνος δεν ανακουφίζεται με εκλογικεύσεις.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 6:29:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    ΣΣΣΣΣσσσσσσσσσςςςςςς....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 6:52:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Nefeloessa,
    αγαπημένο κορίτσι. Μαζί σου, ναι. Τα γράμματά σου σε διάφανο χαρτί να πατήσω και τα δικά μου πάνω.
    Μπορώ όμως να μη θρηνώ τα ρόδα που κλείνουνε τα πέταλα; Να μη φωνάζω για της αγάπης τις ευωδιές που σφαλίζουνε τ' ανοίγματα;

    Μια φυγή ο δρόμος τ' ανθρώπου.
    Γυρίζει-έρχεται, στα σίγουρα φεύγει.


    Zoe,
    τι χείλι ν' ανοίξω τώρα για σένα, που΄σαι μάνα π' αρπάζεις θεόρατα κύματα και τα σφίγγεις στην παλάμη και τα υποτάσσεις στην αντρειοσύνη της ψυχής.
    Άσε με μωρέ να σε πάρω μια αγκαλιά έτσι που λολαθήκαμε κι αγαπιόμαστε μέσα από τις μηχανές πατώντας κουμπάκια, με μπουκωμένα στόματα απ' τη μοναξιά, με τραγούδια που παίζουνε σόλο, με όνειρα που κλαίνε τις νύχτες σα κακοταϊσμένα μωρά.

    Πάρε την αγάπη μου, έτσι;
    Το λιγότερο...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 7:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα μου,
    που είσαι; Αρμενίζεις θαρρώ και γω σε ρίχνω σε φουρτούνες...

    Να σου πω την αλήθεια, ένα περιστέρι χτυπιέται μέσα μου. Και μόνο εδώ το μαρτυρώ. Οι άλλοι, θεριά βλέπουνε στα μάτια.
    Φιλώ σε καλή μου.


    NIEMANDSROSE,
    είσαι σπουδαίο παιδί κι όσο χώνομαι στη γραφή σου, τόσο πλαταίνει η αγκαλιά μου.
    Άστα να παν στο γεροδιάβολο.
    Με τους χαμούς και τα λοιπά, αδύναμο κλαράκι.
    Τι παρτίδες να'χω τώρα μ' αυτόν τον τσόγλανο, το βρωμιάρη, να του κάνω και συμφωνίες και παζαρέματα και ντόμπρες εξηγήσεις.
    Κάνε τις εσύ που'χεις στέρνο ανοιχτό.
    Αν είναι να με πάρει, ας με πάρει και με χρωστούμενα.
    Μεγάλη εκτίμηση που του'χω.
    Στην κυρά-ζωή, μάλιστα.
    Να το πω το ποίημα πολλάκις.
    Και να την βάλω κάτω, να την αρπάξω απ' τα μαλλιά.
    Ολοδική μου.

    (Σου'χω πει πως σ' εκτιμώ;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 7:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη, αγαπημένε,
    τσου! Και σήκωμα των ώμων.
    Τα "ποτέ" και τα "πάντα", στο πηγάδι το βαθύ.
    Ούτε σε διπλωματικό επίπεδο.
    Κατά τα λοιπά, μπορεί και να΄χεις και δίκιο.
    Προσωπικώς, την τύφλα μου.

    Πενθούμε όμως την απώλεια, θα διαφωνήσω. Τον πονάμε τον που φεύγει. Τώρα, αν τολμήσω κατάδυση βαθιά, σε παραπέρα σκαλοπάτι, ναι. Για την πάρτη μας κλαίμε. Για τον εαυτό μας. Τα προσωπικά μας χαμένα.
    Τι δεν πρόλαβε να γίνει ο άλλος, μπα...
    Δεν είναι τα υποθετικά να τα θρηνείς, τα πραγματικά είναι.
    Ξέρω και γω;
    Έπειτα, αν είναι σάρκα κοντινή, λίγο έχει να κάνει η ηλικία.
    Ο δικός σου, είναι δικός σου.
    Πλήρης ημερών ή όχι, χαμός λογίζεται.

    Ανάθεμα κι αν μπορώ να τα βγάλω πέρα μ' αυτά, σοβαρά στο λέω.


    Sigmataf,
    μένει και τίποτ' άλλο;
    Μια σιωπή τόσο φλύαρη, τόσο ισχυρή, ίδιο ουρλιαχτό.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 8:00:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Αιφνιδίως (II)

    ...Τι να ακούσεις κι εσύ έρμε
    που' σαι κουφός στην αγωνία του ανθρώπου.
    Στ' αυτιά σου κρέμονται δρεπάνια και θερίζουν.
    Ακούω όμως εγώ
    τις συμβουλές, τις προφητείες και τη δική σου την αναλγησιά.
    Και λέω να το κάνω απόφαση
    να ξεπεζέψω απ' την αιωνιότητα
    και να πιάσω τα κιτάπια
    τι χρωστώ- τι δε χρωστώ.
    Κι απέξω θα πηγαινοέρχεται η ζωή
    των επιθέτων η υπερθετική
    των ουσιαστικών η ουσιαστικότερη
    -που λέγαμε-
    κι εγώ θα μετρώ κουκιά;
    Κι εσύ θα με περιγελάς
    και τέτοιος που είσαι
    θα με πάρεις όποτε κι όπως θες;...
    Μονόλογοι κι αντίλογοι στου κουφού την πόρτα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 8:11:00 μ.μ., Blogger φεγγαραγκαλιες

    καπετανισσα μου..
    δεν την ηξερα ουτε πολυ ουτε καλα..ισα που θα μπορουσα να την γνωρισω,σαν να χαθηκε..περασαν μηνες απο τοτε,και σημερα μπαινοντας σ ενα μπλογκ ειδα τα μαντατα.
    ξερεις αμεσως μια λεξη μου ηρθε στο νου..'ΓΙΑΤΙ'..
    κι επειτα δαγκωσα τα χειλη..
    μου φανηκα αφελης..δεν ξερω παλι..με δυσκολευουν αυτες οι καταστασεις..κι ουτε να μιλω θελω κι ουτε να σκεφτομαι!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 10:10:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Καλό της ταξίδι
    Θα την θυμόμαστε.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 10:11:00 μ.μ., Blogger George-Rose

    Την Πηγή δεν πρόλαβα να την διαβάσω. Διάβασα όμως πολλά που γράφτηκαν γι'αυτήν και όλοι τόνιζαν την τρυφερή ψυχή της.
    Δεν έγραψα πουθενά άλλο σχόλιο που να αναφερόταν σ'αυτό το τραγικό συμβάν. Δεν ξέρω γιατί το κάνω εδώ. Τα λόγια σου πάντα τα νιώθω μαχαιριά στην ψυχή και στο μυαλό. Διαβάζοντας σε ένιωσα την θλίψη. Μια θλίψη παράξενη, που έχει τις πηγές της στο άγνωστο. Δεν ξέρω αν είναι δυνατόν να νιώσουμε κάποια συναισθήματα για πράγματα που δεν γνωρίζουμε μα μου συνέβει εδώ, με το κείμενο σου.
    Καλό της ταξίδι!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 10:29:00 π.μ., Blogger Fatale

    Δεν την ήξερα καθόλου...
    πρώτη φορά την αντάμωσα από τα λόγια σου..καλό ταξίδι να χει.
    ο θάνατος βαρύς για όλους όσους τον αντικρίζουν...απώλεια...που τρώει τα σωθικά...νύχτα μέρα.
    ο πόνος του θανάτου μας κεντάει είτε γνωρίζουμε κάποιον είτε όχι.
    τι είμαστε τελικά?
    μικροί ,ασήμαντοι ταξιδιώτες στη χώρα της ζωής...
    και τι κουβαλάμε?
    τον θάνατό μας...
    μακάρι να έφυγε ήρεμη..

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 10:53:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    κοροϊδέματα των θνητών, να'χουν να γλύφουν τις πληγές τους.
    Ποιά πραγματικότητα αντέχεται, πες;
    Στήνουμε οχυρά, στη λάσπη βουτάμε τα χέρια και την ονοματίζουμε αστρόσκονη για να παίρνουμε αναπνοή.
    Ώσπου να μας την πάρει.



    Φεγγαραγκαλιές,
    γιατί, ποιός είναι ο έξυπνος δηλαδή, δεν κατάλαβα.
    Κείνος που βαριά φιλοσοφεί με την έπαρση της δήθεν αυθεντίας στη ματιά;
    Άνθρωποι είμαστε.
    Πάει να πει, ξέρουμε τα λιγότερα.
    Εδώ ο σοφότερος των ανθρώπων είπε πως δεν ξέρει πράμα -που λέμε και στην Κρήτη- κι εμείς θα δώσουμε απαντήσεις στα τεράστια τα υπαρξιακά μας;
    Κι η αποδοχή, σοφία θέλει.
    Τίποτα λέμε.
    Μόνο στο δικό μας μικρόκοσμο, κλαράκια βασιλικό να μοσχομυρίζει. Κι αύρα θαλασσινή.
    Τίποτ' άλλο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 11:01:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο μου,
    έλα καλέ μου. Η καρδιά κουλαντρίζει τη θύμηση. Και το μνημονικό, συναίσθημα θέλει να τραφεί.
    Ναι, να΄χει εκεί, μόνιμη κατοικία.


    George-Rose,
    προλαβαίνεις να την διαβάσεις αγαπημένο παιδί, προλαβαίνεις. Εδώ είναι τα γραφτά της, εδώ τριγυρίζουν τ' αστροφιλιά της.
    Όσο για την σύμπλευση των λόγων...
    Είναι οι καρδιές μωρέ που ανοίγονται στο ίδιο φως. Κι ακούνε με τρόπο όμοιο... Και θέλουνε να καταλαβαίνονται και με τα λίγα που λένε. Να, σε μερικές γραμμές.

    Σ' ευχαριστώ καλέ μου!


    Fatale,
    σωστά το λες. Αμ, αν είχαμε πλήρη συνείδηση του τι είμαστε, θα φέρναμε τούμπα τη ζωή μας. Και δίχως άλλο, θ' αφήναμε τις γελοιότητες και θα γινόμασταν μια στάλα πιο ταπεινοί.
    Δε βαριέσαι...
    Άγριο το βουνό της αυτογνωσίας. Τραχύ έδαφος. Κι ολισθηρό.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 1:54:00 μ.μ., Blogger just me

    Μακάρι να πίστευα εκεί που πιστεύουν οι πολλοί, για να του φωνάζω κάθε φορά που ακυρώνεται η φυσική τάξη των πραγμάτων πόσο άδικος και ανάλγητος είναι! Μα δεν ξέρω πού ν' απευθύνω τέτοιες κατηγορίες...
    Όσο για την Πηγή, που εγώ δεν έτυχε μέσα στα βιαστικά μου περάσματα από τις μπλογκοσελίδες να τη "γνωρίσω" καλύτερα, άφησε ίχνη ανεξίτηλα, αν αυτό λέει κάτι για την τυχαιότητα και τη ματαιότητα της ζωής...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 2:48:00 μ.μ., Blogger apousia

    Μαρία,από καρδιάς σ'ευχαριστώ που δεν με ξεχνάς.

    Δεν θα το είχα μάθει αν δεν άφηνες σε μένα σχόλιο.

    Δυστυχώς,το άνοιξα τώρα....


    Όπως και να'χει,ευγνώμων!

    Θα σου γράψω κάποια στιγμή..Τόσα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 3:40:00 μ.μ., Blogger nosyparker

    Αυτή η βρωμοζυγαριά του Χάροντα.... μεγάλη κουβέντα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007 5:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    just me!
    Κι εγώ, στην ίδια τροχιά.
    Στους ουρανούς μιλώ και στους αέρηδες. Αν είναι, θα φτάσουν τα σπασμένα λόγια σε δεκτικά "αυτιά".
    Και, κατά πως λέει η Δημουλά, "ερασιτέχνης άνθρωπος", πιά. Πόσα παράπονα της προκοπής να κάνω...


    Απουσία,
    ακριβή μου... Ν' απλώσω την αγάπη μου στον ήλιο, να καλοζεσταθεί να σ' αγκαλιάσει. Ευχαριστώ που είσαι εδώ. Όπως...


    nosyparker,
    α, καλά... Και μετά σου λέει "όλα εδώ πληρώνονται"! Μωρέ που τα'δατε αυτά; Αν κάτι χαρακτηρίζει τούτη τη ζήση, είναι η αδικία. Τα κλεψίματα στο ζύγι, πρωτοπορούν.
    Ανέντιμα κι ανήθικα, όχι μόνο τα του ανθρώπου, μα και τα παραπάνω.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 25, 2007 8:58:00 μ.μ., Blogger marilia

    ...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape