Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007
…πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν’ ανατραπεί...

Έχεις σταθεί σ’ ένα λιμάνι να πεις «θα πάρω το πρώτο πλοίο για όπου, για όσο»; Πες.
Πόσες φορές τα βήματα, ανήσυχα ξύσανε την άσφαλτο μέχρι τ’ αεροδρόμιο κι αποφάσισες στο λεπτό –λαχτάρα που ’χει φωνή- «το πρώτο, το πρώτο που φεύγει θα πάρω, κάποια στιγμή, τ’ ορκίζομαι...»
Πόθοι κοινοί κι εξομολογημένοι. Να ’χεις να λες ιστορίες θαυμαστές γεροντάκι σκυφτό πια, στα καφενεία. Πως κάποτε, δε λογάριασες πράμα, παρά της θέλησης την ορμή. Τη νιότη της απόφασης, έτσι θα την πω. Στα μαχαίρια με την καλοζυγισμένη σύνεση, την αυστηρά αλφαδιασμένη. Όχι, αν είναι η ζωή πίνακας λογιστικός, τεφτέρι ισολογισμών ας πούμε, αν αξίζει δηλαδή να την βιώνεις έτσι, πες μου προς τι τόση ομορφάδα γύρω μας. Να γιορτάζουν οι ουρανοί κι οι θάλασσες, να γλυκαμαρτάνει η ματιά γιατί; Για να βροντοφωνάζει εντός σου η στέρηση;

Κάποτε στάθηκα σ’ ένα λιμάνι Κυκλαδίτικο που λες. Όμορφες μέρες. Ζεστά μοναχικές. Και μνήμες , πάχνη πρωϊνού. Να πέφτω με ορμή σε κύματα βουβά, να φυσάω την αρμύρα απ΄ τα μάτια και να γυρεύω τη γραμμή της παραλίας, κείνη που ολοένα χάνεται στο γαλάζιο αχνό θάμπωμα της υγρασίας που αναδίνει η θάλασσα.
Λοιπόν, στερέωσα το βήμα στην άκρη του λιμανιού, στον ανεμόμυλο πλάι κι είπα να ξεδιψάσω τη ματιά. Προσπάθησα να δω στο άπειρο, κάτω εκεί που απλώνεται το αρχιπέλαγος. Θυμάμαι που ο αέρας, θαρρείς για να εκδικηθεί τούτη την απληστία ήρθε καταπάνω μου σαρωτικός στην ορμή του. Πνοή ύπαρξης πάνω απ’ τον άνθρωπο, τόσο οξύς στην καθαρότητά του, μου ’πε λόγια φυγής. Κι ανέβηκα στο πρώτο πλοίο που περνούσε. Για όπου. Για όσο. Στη διαδρομή είχε τέτοιο γλέντι η ψυχή μου που θαρρούσα πως άκουγα το σφυροκόπημα του Γλαύκου, όταν κατασκεύαζε την Αργώ.
«Το ‘κανα!», έλεγα και ξανάλεγα σα πιτσιρίκι που κατόρθωσε τα μέγιστα. «Κι έχω και τη θεά της τύχης συνταξιδιώτισσα!»
Θυμάμαι συναντούσα άντρες και γυναίκες που η βαθιά γαλάζια θάλασσα τους αναβάπτισε, τους έκανε παιδιά. Ή έτσι μου ‘μοιάζαν; Στο στοιχείο τους, μισοί άνθρωποι, μισοί ψάρια χωρίς να ρωτούν αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος.

Φυγή. Σαν κραυγή που χύνεται ακατέργαστη βγάζοντας νύχια σ’ εκείνον που ’πε να χαρτογραφήσει την κοινωνία. Να της δώσει σχήμα και μορφή.
Ξόρκισμα των «πρέπει» μας, λιποταξία από ανέραστους καιρούς, ανόθευτη πορεία.

«Και συ μικρή, τι θα κάνεις σαν θα μεγαλώσεις;» ρωτούσανε πειραχτικά οι κυράδες της γειτονιάς, σουσουράδες να ’χουν να λένε. «Θα γυρίσω όλο τον κόσμο», πεισματική η απάντηση εμού, της πιτσιρίκας που’ σφιγγε το χείλος με δύναμη δηλωτική της μέσα σιγουριάς. Έλεγα σε προσευχές νυχτερινές πως δεν θα υπάρξει απάτητο κομμάτι γης από μένα. Φράγμα αδιαπέραστο πουθενά. Μόνο δρόμος, σαν κύμα κατάχρυσο κι ατέρμονο. Παντού. Μα, παντού.
Να φτάσω στο τέρμα του κόσμου. Στην άκρη-άκρη του. Να λέω, πιο κάτω, δεν πάει. Ν’ αναρωτιέμαι πόσον καιρό λείπω από τη μητρική γη και να λέω «δε θυμάμαι».

Θες ο Φιλέας Φογκ που γύρισε τον κόσμο όλο, θες το ακύμαντο Αιγαίο, άλλοτε το Κρητικό που χόρευε στα πόδια μου, θες τα όνειρα που απαρνιόνται τα «κοινά», ε, βουνό έγινε η λαχτάρα.
Κι έμεινε εκεί.


Παρακολουθώ τον δημοσιογράφο Δημήτρη Παρούση στις διαδρομές του και καμαρώνω. Κι η ζήλεια η γλυκιά σκαρφαλώνει μέχρι το λαιμό και δαγκώνει τη φωνή. Δείτε τον. Γυρίζει όλο τον κόσμο. Απλά, δίχως τα βαρύγδουπα, τα φανταχτερά που θα περιμένανε πολλοί. Ήθελε να το κάνει και το’κανε. Και μας καθιστά κοινωνούς κάθε κίνησης, κάθε βήματός του. Φως του καλοκαιριού εδώ, γκριζάδες ή και ανοιχτάδες καιρού αλλού στον κόσμο, μια δρασκελιά τα χιλιόμετρα, μια χαψιά τα μίλια. Η ψυχή γδύνεται απ’ το χρόνο και και το ταξίδι ντύνεται στη σκόνη των δρόμων και στ’ αγγίγματα των αλλιώτικων λαών.

Δείτε και τον Άκη Τεμπερίδη –αρθρογράφο στους 4 Τροχούς- που φέρνει σβούρα τον κόσμο μ’ ένα Land Rover και την καλή του Βούλα Νέτου. Εδώ υπάρχουν και χορηγοί να στηρίζουν το θαυμαστό και χιλιοζηλευτό εγχείρημα.

Ταξιδευτές του κόσμου, όλοι. Απαρνητές της τυποποίησης, της επανάληψης, του θεριού της μονοτονίας.
Τους φαντάζομαι την ώρα της επιστροφής με τη γλώσσα τους γεμάτη θραύσματα μιας πανάρχαιας, πανανθρώπινης διαλέκτου (ίσως θαλασσινής) και το σακίδιό τους καμωμένο από πολύχρωμες ίνες διαφόρων πολιτισμών.
Πλούτος ζωής, αλήθεια.

Ακριβή που ’ναι η ζωή όταν τα πέλματά σου είναι γεμάτα χώμα!

Παιδιά, καλό δρόμο. Στρατιά καλή. Χαιρετίσματα στον κόσμο γύρω.
Εσείς, έχετε τη μπόρεση να φτάσετε στο τέρμα τούτης της γης.
Εκεί κάθεται και μας θωρεί ο θεός;
Δικό του το σφάλμα, πείτε του. Σε μας τα μιλούνια, τι ευθύνες να ρίξεις.
Αυτός, που’καμε τον κόσμο όμορφο, να μας αποτρελαίνει.




(Α, ναι: είναι και ο στίχος ο αγαπημένος που το λέει παρακάτω,
δεν το λέει;
«...κι όλα τα λόγια των τρελών, που ήταν δικά μας λόγια...»
Στίχος, που όπως και κείνος του τίτλου είναι του Ποιηταρά Μάνου Ελευθερίου από τον Άμλετ της Σελήνης.
Θάνος Μικρούτσικος στη μουσική, Χρήστος Θηβαίος στην ερμηνεία)



 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 14:11 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


47 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 4:18:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Πόσο χάρηκα το κείμενό σου Καπετάνισσα, πόσο φυσικό μου ‘ρχεται… Εγώ στα 18 άλλαξα πατρίδα. Κι από τότε έχω δυο. Χωρίς χορηγό… Και στα 20 άλλαξα δουλειά, κατά πως μάθαμε και τη λέμε. Κι από τότε έχω δυο. Καμιά απόσταση ικανή να μας κρατήσει.

    Μόνο θα ‘θελα κάτι, από μικρός. Να ζήσω πολύ. Να ζήσω και να θυμάμαι. Και να μ’ αρέσει. Καλό μας μεσημέρι…

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 5:36:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιάννη,
    αγαπημένο παιδί! Και μπόλικη και καλή να'ναι η ζωή μας. Κι αν έχει κάποια μυρωδιά, ας είναι της αρμύρας. Μια γυροβολιά ο κόσμος και για σένα, ε; Να τον αλωνίζουμε ξανά και ξανά κι η λαιμαργία ανίκητη.
    Άλλο χρώμα σε δουλειές και πατρίδες κι ουρανούς. Μα στη καρδιά το κόκκινο για φως και για πυξίδα.
    Ώρα καλή, να χαρείς το λιόγερμα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 6:41:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Η χάρις της ζωής της και το χάρισμά της είναι από μόνα τους ανατροπή, καπετάνισσα... :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 6:44:00 μ.μ., Blogger Mist

    Πάλι σε ταξίδια τη ρότα μου έβαλες καλή μου Καπετάνισσα, κι ας είναι πρόσφατος ο ερχομός μου. Τους σάκους άδειασα, και πάλι να λύσω με καλείς.
    Άργησα πολύ στα χρόνια μου ταξίδι πέρα απ' τα σύνορα να δώ. Και το πρώτο λογίζεται λίγα χρόνια πίσω...μα ακόμη το χρώμα του ανεξίτηλο έχει μείνει...
    Όπως είπες, "μια γυροβολιά" ακόμη...

    Γλυκό απόγευμα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 6:55:00 μ.μ., Blogger dokisisofi

    Και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο? Εκείνο το δοκάρι της Αργώς που έρχεται στην ώρα του και σε βρίσκει στην κεφάλα.
    Αυτά που μας ταξιδεύουν ειναι τελικά αυτά που μας σκοτώνουν ή αυτά που μας λυτρώνουν? Η ζωή μας τους ανήκει δικαιωματικά. Κι δεν "χαρίζεται": κερδιζεται. Οσο για το αν ανατρέπεται? Χαίρε αθάνατη τρικλοποδιά, χαίρε αιώνια ασφύριχτο πέναλντι των ονείρων μας.
    Σαν πολύ δεν κάθισε αυτός ο Αύγουστος?

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 7:13:00 μ.μ., Blogger the_return

    Ο κόσμος είναι προϊόν φυγής, η τέχνη της φούγκας, όπως θα έλεγε ο Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαχ ή die grosse Fuge του Ludwig van Beethoven,

    και ακόμη δομείται(ο κόσμος) και επαναλαμβάνεται σε φυγές μέσα σε φυγές.

    Ακόμη και η μονοτονία , η ρουτίνα της καθημερινότητας για πολύ κόσμο είναι μια φυγή... αποφεύγουν άλλα βασανιστικά και επίμονα ερωτήματα...και μετά επιθυμούν να φύγουν από αυτή τη φυγή...

    Η "beat"(ας την πω έτσι) φυγή είναι πολύ ωραία , αλλά και αρκετά μυθοποιημένη σε εποχές στις οποίες η καταπίεση από τον γραναζοφόρο χρόνο και την ομοιομορφία της συμπεριφοράς και των επιδιώξεων των ανθρώπων μπορεί να είναι αφόρητη.

    Σημασία σε κάθε περίπτωση έχει όχι η εμπειριοσυλλεκτική μανία που μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη κενότητα από αυτή που θέλει να αποφύγει, αλλά ό,τι μένει μετά:
    η σκέψη, τι βιώθηκε και γιατί βιώθηκε , γιατί δεν θα μπορούσε να μην είχε βιωθεί ή το αντίθετο.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 9:40:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    τι ορμή που πρέπει να έχεις για να κάνεις όλα αυτά.
    δύναμη που δεν χαρίζεται, πρέπει να την έχεις απλά, έτσι λέω.
    αξιοζήλευτοι άνθρωποι
    αξιόλογες επιλογές το λιγότερο..
    τον έχω δει τον Παρούση, ναι είναι μοναδικός αυτός και άλλοι λίγοι..
    και εμείς που μένουμε, διψασμένοι περιμένουμε για τον λόγο, την εικόνα τους.
    ταξιδεύω το μυαλό μου και σπανιότερα εμένα στα διαφορετικά.
    δικαίως σε λες Καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007 10:04:00 μ.μ., Anonymous atg

    ti teleios stixos einai autos...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 8:52:00 π.μ., Blogger Dralion

    Πολλοι ειναι εκεινοι που θελουν να παρουν "...το πρωτο πλοιο, για οσο...".

    Φευγουν μονο οσοι δεν εχουν ν' αφησουν τιποτα πισω τους.

    Καλημερα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 10:48:00 π.μ., Blogger ioeu

    κρΗτικά φιλιά...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 11:13:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα μου,
    και χαράς τον που μπορεί ν' αντικρύσει και ν' αντιμετωπίσει ακριβώς έτσι τη ζωή. Σαν επί της ουσίας ανατροπή.
    Τούτες οι ζωές που στεγνώνουνε γύρω μας, οι βολεμένες, οι αποστειρωμένες, οι άγευστες, δε θέλουνε μια τούμπα λες να δούνε φως;



    Mist,
    καλή μου... Κι εκείνοι δηλαδή που'δανε νωρίς αλλιώτικο ουρανό μάθανε χωρίς κόπο άλλο λεξιλόγιο; Μπόρεσαν να καμαρώνουν για την άλλη τη ματιά; Όχι απαραίτητα...
    Ας ήρθε το ταξίδι αργά λοιπόν.
    Είναι που τώρα, ξέρουν προς τα που να κοιτούν και χαίρονται τα μάτια.



    dokisisofi,
    καλώς ήλθες κορίτσι του ωραίου λόγου και της ανήσυχης αναμονής.
    Όλα μελετημένα που λες. Κι ο θάνατος με τη λύτρωση, ένα.
    Όχι ως τοποθέτηση μεταφυσική, αλλά για κείνο το "πεθαίνω" που αδελφώνεται με στιγμές απογείωσης σπουδαίας.

    Ναι, Αρμένης ο Αύγουστος. Πεισματάρης. Τρυγάει φιλιά. Ακόμα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 11:24:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    The Return,
    ναι. Για τους περιφέροντας το σαρκίο τους με αργόσυρτα βήματα στους ίδιους χώρους -ξέρω γω;- μπορεί να'ναι και φυγή. Από κείνα που καραδοκούν, φαντάσματα της σκέψης, "γιατί" μετέωρα, που ζητάνε μερτικό. Αν είναι όλους αυτούς να τους πω "φυγάδες" θα βάλω μέσα δυό φωνήεντα αποκοιμισμένου ονείρου και κάποιον ήχο καλοταϊσμένου στομαχιού.

    Μυθοποιημένη η φυγή, σωστά.
    Έτσι γίνεται με τα όνειρα που τρέφονται απ' το στέρνο μας για χρόνια και παραμένουν όνειρα, κατατρώγοντας μετά τα δικά μας σωθικά.

    Η παρατήρησή σου για την συλλογή εμπειριών εύστοχη πολύ.
    Ο ταξιδευτής του κόσμου δεν πορεύεται για να "μαζεύει πράγματα". Είναι τόσο εσωτερική, τόσο βαθιά η ανάγκη του Δρόμου, που μόνος δείκτης αναγνώρισης του "που πάω" είναι η γλύκα της ψυχής. Εκεί μπορεί το βίωμα, να γίνεται πλούτος.

    Πολύ σ' ευχαριστώ για τις σκέψεις σου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 11:33:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Desposini Savio!
    Κι εσύ, συχνά-πυκνά, με τις βαλίτσες ανοιχτές, ναι;
    Με εισιτήριο επιστροφής, εντάξει, αλλά και το να πατάς σ' άλλο χώμα δεν είναι και λίγο...
    Σπουδαίος ο Δημήτρης, "το'πε και το'κανε" που λέμε. Και γίνεται και αγγελιοφόρος των ελληνικών χρωμάτων ανά τον κόσμο.

    Γλυκοκόριτσο πολύ σ' ευχαριστώ για τα ωραία. Δροσίζεται η ψυχή μωρέ. Και με τη γραφή και με τη μοιρασιά.


    atg,
    είναι απ' ανθρώπους που έχουνε ματώσει στη γραφή τα δάχτυλα κι έχουνε βάθος και δύναμη στη σκέψη τους τόση! Το να λες πολλά μέσα σε λίγα, είναι σπουδαία ιστορία.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 11:40:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Dralion,
    καλημερούδια κι από τη κάτω γειτονιά.
    Ναι, αν μιλάς για ανθρώπους και υποχρεώσεις, επί της ουσίας έτσι είναι. Φεύγεις όταν οι εκκρεμότητες είναι απούσες.
    Αν όμως λογαριάσουμε σκέψεις, ανησυχίες, επιθυμίες, ανάγκες, μαζί σου τα παίρνεις όλα.
    Σ' όποια γη, σ' όποιο κύμα.
    Δραπέτης τους, με τίποτα.
    Έτσι θαρρώ.


    ioeu,
    ναι, ε; Τ' αντιγυρίζω! Αν είσαι στης πατρίδας τ' ανεμοδαρμένα νερά, καλώς ήλθες και χαρούμενη διαμονή να έχεις. Ένα καραφάκι ρακή για τα καλωσορίσματα στέλνω!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 2:35:00 μ.μ., Blogger artou

    Η ψυχή είναι από τη φύση ταξιδιάρικο πουλί.Πριν καλά καλά ολοκληρώσει το ένα της ταξίδι βάζει πλώρη για τον επόμενο προορισμό της.

    Έτσι μένει πάντα ζωντανή,αυτή είναι η καλύτερη τροφή που μπορείς να της δώσεις.Μην την κλείσεις ποτέ σε ενα σώμα μην την βάλεις ποτέ δίπλα σε ένα μυαλό

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 4:25:00 μ.μ., Anonymous sadmanivo

    Καλή μου καπετάνισσα, αυτή τη φορά ζωγράφισες την ψυχή μου. Να 'σαι σαν μια βεντούζα γραπωμένη στο έδαφος, όταν μέσα σου μια φούσκα γεμάτη ήλιον σε τεντώνει προς τα πάνω... Μα δε φεύγεις ποτέ, ίσως επειδή ο Dralion έχει δίκιο... Για το μέλλον δεν ξέρω, μα χρόνια τώρα το άλμα δεν έγινε..
    Καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 9:52:00 μ.μ., Blogger παράλληλος

    Τυχερή εσύ, σε άπειρες -σαν καπετάνισσα- διακοπές!...
    "Για να σταθείς πάνω στη Γη, πρέπει να έχεις το ένα σου πόδι έξω απ' αυτήν" λέει ο αγαπημένος ποιητής.
    Το φευγιό για όπου, μας έκανε ανθρώπους!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007 12:16:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μαρία

    "Μου `δειξε η γη τη γωνιά σου
    ψηλά σε κλίση σαράντα πέντε

    τώρα το χέρι κιάλι
    και κατεβάζω τα σταλάγματα
    των αγιοκλημάτων..."

    Κοίτα, μην πάψεις να υπάρχεις και φύλαγε, σε παρακαλώ, καλά τα δάχτυλά σου. Στ` αξόδευτα...

    Σ.Ξ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007 9:59:00 π.μ., Blogger BeBe

    Και σε λιμάνι έχω σταθεί και σε σταθμό ΚΤΕΛ και έξω από τρένο και έξω από το αυτοκίνητο.(Το αεροπλάνο μου έχει διαφύγει ακόμη για ευνόητους λόγους).
    Η φυγή δεν είναι πάντα η εύκολη λύση, όπως λένε. Είναι ανάγκη. Για τον ευατό μας.
    Να είσαι καλά Καπετάνισσά μου για την όμορφη φυγή που μου πρόσφερες για καλημέρα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007 6:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    artou,
    καλώς ήλθες με τα σανδάλια τα βρεγμένα. Σωστά τα λες για τα δεσμά της ανθρώπινης ψυχής: σάμπως μέσα σε κάδρα δε στραγγαλίζονται οι περισσότερες;
    Φτερούγες έχει η ψυχή. Και κουπιά στο πλάι.


    sadmanivo,
    ας μη γίνει με χρώμα παντοτινό. Ας μην είναι απόφαση μοιραία. Να γίνει όμως, έστω για "του δρόμου τη χαρά" που λέει και το τραγούδι. Για λίγο. Σαν γλύκισμα ζηλευτό που μπόρεσες και γεύτηκες. Με μάτια κλειστά και με καρδιά ανοιχτή. Την ώρα που σφυρίζουν τα βαπόρια.


    Παράλληλε,
    να κουμαντάρεις τ' "από μέσα", με τίποτα. Φεύγουνε αυτά, γενικώς. Σαλπάρουνε για να φέρουνε δροσιά στα χείλη, να΄χουν κι αυτά να μαρτυράνε τα ωραία βιωμένα ή τα ονειρεμένα.

    Δρόμους ανοιχτούς να'χουμε.
    Κι όπως το πάρει ο καθείς.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007 6:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη,
    τ' ακριβά τ' ανθρώπου δε φαίνονται.
    Θαρρώ πως δε φυλάγονται κιόλας.
    Μα έχω ανάγκη μεγάλη την αγάπη σου. Το λόγο, τα χνάρια σου όπου πατώ. Αγιόκλημα κιόλας! Τι χαρά να τ' αγγίζεις, να το μυρίζεις, στο πέτο να το φοράς...
    Να στο'στελνα στα ξένα να το΄χεις σε κάθε περπατησιά!

    Φιλιά. Κι άλλα τόσα.



    BeBe,
    η ψυχή μιλά. Η ψυχή μας, λέω. Ζητά. Θέλει. Φωνάζει. Το αν δεν την ακούμε, είναι άλλο. Ανακούφιση βαθιά ν' αφουγκράζεσαι τις εσωτερικές φωνές σου. Και λύτρωση. Έτσι το λέω.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007 9:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Είμαι εδώ
    Στο ίδιο σούρουπο
    κι απέναντι οι πλαγιές των Καβείρων
    Πάτα έναν τριγμό λέξη
    ένα πανάκι στείλε ηχηρό να σκαλωθώ
    ανέμι

    καλώς ήρθα καλή μου
    για πάντα (πιστεύω)

    Σ.Ξ

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 11, 2007 3:57:00 μ.μ., Blogger Aντώνης

    Άφοβη και ποντοπόρα πάντα... Ζηλεύω τα κουράγια σου!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 11, 2007 6:39:00 μ.μ., Anonymous Sotiris K

    Ε τώρα..
    Ε..
    Μνήμες έξυσες και όνειρα στων ντουλαπιών τις αποθήκες τάραξες...

    "... έφευγα, μα είμαι ακόμα εδώ.."
    Ακίνητος...
    Αλλά ας μη σου το χαλάσω..

    Να τα κάνεις όλα τα ταξίδια Καπετάνισσα, σ όλη της γης τις άκρες.

    Καλησπέρα..

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007 12:36:00 π.μ., Blogger Αιολος

    Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007 7:56:00 π.μ., Blogger Ariel

    Όταν κοντά πολύ κοντά στο γαλάζιο των ονείρων πλησιάζει η μουσική της θάλασσας υπέρβαση είναι ή ανάκτηση;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007 4:46:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Τι πειράζει; Αφού "εκεί που φτερουγίζει ο νους, εκεί που ξημερώνει/ μαργώνουν τα πουλιά της γης κι ουδένα δε ζυγώνει"...καλά ταξίδια καπετάνισσα των λέξεων!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007 11:30:00 μ.μ., Blogger android

    Μας χαρίστηκε η ζωή. Δε μας χαρίστηκε με τη χοντρή και βαθιά ρίζα που μας κολλάει στον ίδιο τόπο για πάντα.

    Αναρωτιέμαι αν ρίζωσα μόνος ή με ρίζωσαν άλλοι. Και ως γεροντάκι (τι όμορφα το είπες) ακόμα θα αναρωτιέμαι.

    Τυχεροί. Ωραίοι άνθρωποι. Ας υπάρχουν να τους ζηλεύουμε. Αυτούς και τις ανατροπές τους. Μέσα στο σταθερό μας, ριζωμένο σπίτι.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007 8:51:00 π.μ., Blogger confused

    Μόλις γύρισα και πάλι με ταξιδεύεις!
    Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια που με γαληνεύουν πάντα όταν έρχομαι στα μέρη σου :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007 3:28:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Τάση φυγής. Και οι άλλοι που ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη. Σιωπηλοί να φεύγουν προς τα μέσα καλύπτοντας αποστάσεις παρόμοιες, βασανισμένοι και ανεξερεύνητοι οι ίδιοι . . .

    Φεύγε, Καπετάνισσα, Φεύγε

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007 6:34:00 μ.μ., Blogger just me

    Δεν ξέρω αν ζηλεύω περισσότερο αυτούς που καλοτυχίζεις ή εσένα που βρήκες τα λόγια να το περιγράψεις έτσι· ή τα ίδια τα λόγια σου.

    Να είμαστε καλά, να ταξιδεύουμε. Με αυτοκίνητα, πλοία και αεροπλάνα, αν και όταν μπορούμε. Με το μυαλό. Με την καρδιά.
    Με τις λέξεις.

    Αν γιορτάζεις αύριο, ευχές από καρδιάς. Αν όχι, πάλι το ίδιο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 12:23:00 π.μ., Blogger ανάσα

    Μαράκι μου, πολύχρονη, να σε χαιρόμαστε!Να είσαι γερή και ευτυχισμένη! Όλα τα όνειρά σου να πραγματοποιηθούν!
    Έτρεξα για τις ευχές!
    Θα ξανάρθω για να σε διαβάσω.
    Φιλάκια πολλά και να περάσεις σήμερα υπέροχα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 4:15:00 π.μ., Blogger ανάσα

    Καπετάνισσα της γραφής, ήρθα τώρα να σε διαβάσω και να σε απολαύσω!
    Μελαγχόλησα. Θυμήθηκα τις δικές μου νοερές φυγές (και ήταν πολλές), μα πάντα έμενα κολλημένη πίσω, σε ανθρώπους, καταστάσεις και πράγματα.
    Το πρώτο μου ατελείωτο μυθιστόρημα, έχει τίτλο ΦΥΓΗ και περιέγραφα τον Πειραιά! Μια πόλη κι ένα λιμάνι που ποτέ δεν είχα δει και δεν είχα πάει.Ακόμα και η ηρωίδα όμως, έμεινε εκεί και έγραφε γράμματα πίσω της...
    Άστα να πάνε Μαρία μου!
    Ζηλεύω όλους αυτούς που μπορούν και φεύγουν, είτε για να γνωρίσουν ξένους τόπους, είτε γιατί δε "χωρούν" σε καταστάσεις.
    Θέλει μεγάλο ζύγιασμα και δύναμη για να το κάνεις!
    Φιλάκια Μαρία μου και πολύχρονη!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 9:54:00 π.μ., Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

    Αρχόντισσα Καπετάνισσα,
    ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!!!!!

    Η Κυρά των Γλάρων

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 12:58:00 μ.μ., Blogger Αιολος

    Πολύχρωμη, σαν και τώρα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 7:09:00 μ.μ., Blogger Emilly

    Μπάσες, στεριές, ήλιος πυρός και φοινικιές... Έτσι είναι η ζωή καπετάνισσα! Χρόνια σου πολλά! Κι αν βρεθείς σε καναν άγριο καιρό, να ξέρεις, να έρθεις κατά το καινούριο λιμανάκι που είναι κοντά σου και που φυλάει σίγουρα (τουλάχιστον) το βοριά και το μαΐστρο!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2007 9:44:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Χρόνια Πολλά Καπετάνισσα, να βλέπεις πάντα ομορφιές:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη,
    καλώς ήλθες αγαπημένε!
    Τρίζει το βήμα στα οικεία. Να νιώσει και ν' ακούσει και να δει. Ξανά.
    Στήνω αυτί και γω να μου φέρουν οι αέρηδες τη χαρά του γυρισμού σου. Να τους αντιγυρίσω κι εγώ κλωνάρια βασιλικό, ξάπλα να τα'χεις στο πέτο.


    Αντώνη,
    εδώ χωράμε τη ζωή σ' ένα ποτήρι. Και ποτίζουμε τη γη. Που πατάμε λέω. Γιατί το αλμυρό νερό ανάγκη δεν έχει. Μεθύσι από μόνο του.


    Σωτήρη μου,
    τίποτα δε χαλάς. Κι οι γλυκολάλητες ευχές σου, καλοδεχούμενες. Κοροϊδεύω τον καιρό πως "φυγή" σημαίνει πολλά περισσότερα από "το δισάκι μου στον ώμο". Πως -τάχα λέει- και το καθισιό, φυγή μπορεί να κρύβει.
    Γέλια των ονειροπόλων.
    Φυγή, ίσον άλλος ουρανός.
    Ο ένας, ναι.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αίολε!
    Και η φυγή, αδύνατη! Ξενιτεμένος, ουδείς. Κολλημένος στο δέρμα. Ο χρόνος λέω. Όστρακο, αξεχώριστο σπιτικό.


    Ariel,
    επιστροφή στη μήτρα πες. Επαναπατρισμός. Κατάδυση κι ανάταση μαζί! Και με τα δεδομένα των στεγνών, άγονων καιρών, υπέρβαση. Κάθαρση ολική.


    NIEMANDSROSE,
    με ταξιδέματα ράβονται τα χρόνια, έτσι ζυγίζεται ο καιρός. Τι πέρασες, τι είδες, τι ένιωσες. Και τι αντίκρυσες εντός. Αυτά είναι τα ωραία. Και επικίνδυνα μακροβούτια. Αέρααα, που λένε...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:32:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    android,
    μα πως το λέει η Λίνα στη "σωτηρία της ψυχής";
    Της σιγουριάς τα υλικά
    είναι λόγια γλυκά
    σε κασέτες γραμμένα...


    Ρίζες και δομημένες σταθερές, μονάχα σαν πατρίδα παιδική λέω. Σαν αναφορά σε άλλους τόπους (εσωτερικούς)κι αλλοτινούς καιρούς.

    Χαρά σ' εκείνους, συμφωνώ.
    Τους ψαράδες όλων των ωραίων...


    confused,
    τι άλλο από δρόμος είναι η ζωή! Κι η επιστροφή, μια αυταπάτη. Πορεία, που λες. Εν πλω; Συνεχώς. Λέω πως και στα κύματα περπατάμε.


    aeipote,
    έδαφος παρθένο, ανεξερεύνητο, πάντοτε υπαρκτό. Εντός κι εκτός. Σιγά μη και τα μάθαμε όλα!
    Ακόμα κι η βολή που λες, κινδύνους έχει.
    Να μη σου πω περισσότερους κι από άγριο σαφάρι. Ω, ναι!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:35:00 π.μ., Blogger Βασιλική

    χρονια καλα!
    καθε επιθυμια σου, ευχη μου...
    :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:41:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    just me,
    όλα τα όμορφα που μου΄φερες μ' ανοίγουνε καρδιά στο φως. Πολύ σ΄ευχαριστώ. Και τις ευχές κρατώ πολύτιμα δώρα και τα χαμόγελα απλώνω στον ήλιο να κρατήσουν.
    Γλυκοφιλώ σε.


    Ανάσα,
    στολισμένη χαρές έρχεσαι και, λόγω τιμής είσαι πραγματική ευλογία για τους ανθρώπους γύρω σου. Τόση ανοιχτόκαρδη διάθεση! Ευχαριστίες ίσαμε τους ουρανούς. Και τα λόγια, σοφά. Θέλει απόθεμα γερό το "αντίο". Θεριά να σαλεύουνε εντός. Και τ' όνειρο, ψηλότερο για ν΄αγωνίζεσαι να το φτάσεις.


    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ,
    γλαροκοπέλλα όμορφη, στο γαλάζιο τ' ουρανού και του πελάγους στέλνω το κόκκινο της καρδιάς και του φιλιού. Να βάφουμε τη ζωή με χρώματα πολλά και φωτεινά δε λέμε; Να ομορφαίνει κι άλλο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 10:48:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αίολε,
    για σένα κρατώ βαθυκόκκινο του κρασιού να μεθάει η ψυχή!
    Πολύ σ' ευχαριστώ.


    Emilly,
    καλώς ήλθες με τ' αγαπημένα λόγια στα χείλη!
    Από αγριάδες, σακκί γεμάτο να το σέρνω μια ζωή:καταδίκη πες.
    Τ' άλλα, τ' απάνεμα φοβούμαι πιο πολύ. Κομματάκι ύποπτα μου μοιάζουν...
    Για τις ευχές γλυκογελώ σου!


    Citronella,
    να΄σαι καλά κορίτσι!
    Να μπορώ να τις ξεχωρίζω, να λες. Όλοι μας δηλαδή. Διάσπαρτες οι ομορφιές, ναι. Μάτια να'χουμε, δεκτικά στο ωραίον!


    Βασιλική,
    πολύ μ' άρεσε αυτό με τις πεθυμιές και τις ευχές! Σ΄ευχαριστώ γλυκιά μου. Τέτοια αύρα αγαπησιάρα να με τριγυρίζει κι άλλο τίποτα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 11:03:00 π.μ., Anonymous άελλα

    Και μόνο ο Άμλετ φτάνει για να ταξιδέψεις, κι ησελήνη από κοντά να συντροφεύει.
    Χρόνια σου πολλά.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 11:27:00 π.μ., Blogger teiresias

    χρόνια πολλά Μαρία.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 2:14:00 μ.μ., Blogger scalidi

    τα χρόνια μου πολλά, αν και καθυστερημένα, γιατί ήμουν εκτός διαδικτύου το διήμερο ;))))

    Να έχεις και να είσαι όλα εκείνα που εσύ επιθυμείς περισσότερο, καπετάνισσά μου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άελλα,
    καλώς μας ήρθες με τα γλυκόπιοτα δώρα. Αεράκι χαδιάρικο να σε φέρνει κατά δω.
    Ωραίος ο συλλογισμός σου.
    Και για τις ευχές, αγκαλιά.


    Τειρεσία,
    την αγάπη μου. Πολλαπλασιασμένη, απ' των κυμάτων τη βουή.


    Σταυρούλα μου!
    Να έχω. Και να είμαι. Τι όμορφα που το'πες! Φωνή μεγάλη για τους πόθους μου, ν' ακούσει αυτός που κάνει τα κουμάντα! Να γίνουν.
    Πολύ σ' ευχαριστώ!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape