Τετάρτη, Ιουλίου 18, 2007
Πέδιλο με κάλτσα

Μάλλον ροκάνιζα το χρόνο χαζολογώντας· ξέρεις τώρα, από κείνες τις ζηλευτές πολυτέλειες του καλοκαιριού: ν’ απλώνεται η ματιά γλιστρώντας στο ραχάτι της κι έτσι ξεγυμνωμένη να καταβροχθίζει εικόνες.
Παρατηρούσα τον οδηγό που, φορτωμένος παραπανίσια κιλά, κάθιδρος και εμφανώς εκνευρισμένος προσπαθούσε να παρκάρει. Φτύνοντας μπόλικα «κοσμητικά» για τη στενοκοπιά του δρόμου και τραυματίζοντας ανελέητα την αισθητική μου με το φανελάκι του που αφειδώς αποκάλυπτε στέρνο δασύτριχο κι ηλιοκαμένο, έστριβε το τιμόνι, έστυβε τη ζέστα που κυλούσε πάνω του και στραβοκατάπινε την σαρανταπεντάχρονη –τολμάω μαντεψιά,- ζωή του. Δίπλα του, η μοναξιά μιας γυναίκας που δίνει τόπο στην «κακιά στιγμή» σφαλίζοντας τα χείλη και τεντώνοντας τη ματιά να καβαλήσει σύνορα, να πατήσει ορίζοντες. Να δει αλλού, για να κοιτάξει αλλιώς. Στο πίσω κάθισμα, δυο κουτσούβελα νυσταγμένα, βαριεστημένα, διψασμένα μάλλον και νηστικά. Τσάντες έτοιμες να σκάσουν δίπλα τους. Βγάλε τώρα λογαριασμό για το πως αναπνέουν…
Κρεμασμένη πάνω τους η ματιά μου καθώς περπατούν. Σέρνονται, είναι το ακριβές.
Εκείνη κρατά με το χέρι το ένα πιτσιρίκι και με το άλλο, προσπαθεί να τον πιάσει αγκαζέ. Παράταιρη κίνηση. Ο φουρκισμένος σύζυγος μοιάζει να μην μπορεί να ανεχτεί ούτε ψιθύρισμα. Διώχνει το χέρι της ενοχλημένος, λες και τον τριγύρισε έντομο βασανιστικό. Η κακή του διάθεση μοιάζει να του ’χει ξεράνει το κορμί. Ξέχειλη η σάρκα μαρτυρά μπύρες αφρισμένες και παϊδάκια ζουμερά πλάι στο κύμα. Κοντοστέκεται βαριανασαίνοντας. Τον στενεύει η ζώνη, τον στενεύει η ζωή του, τον βαραίνει η καλοφαγία του, τον βαραίνει η απελπισία του. Δίχως λέξη, εκείνη ξαναπροσπαθεί. Ίσα που του αγγίζει με τ’ ακροδάχτυλα το μπράτσο. Αυτή τη φορά, ο καλός της δεν αντιδρά. Και χάνονται στο πρώτο στενό.


Μένω με συλλογισμούς να συνομολογούν αλήθειες βουτηγμένες σε πικράδας χυμούς. Πόση θλίψη και πόση πλήξη μπορούν να χωρέσουν οι εικόνες του δρόμου…
Μικρόψυχοι καιροί, όχι μόνο στα καθρεφτίσματα του τετράγωνου γυαλιού, μα και σε κείνα που αντανακλούν στάσεις ζωής. Ανθρώπινες. Πορείες μοναχικές μέσα σε σχέσεις, πιασίματα αγκαζέ σε λυμένους δεσμούς.



Πούλμαν τουριστικό φρενάρει εμπρός μου. Χούφτες οι βορειοευρωπαίοι σε μαζικό προσκύνημα της κρητικής ακροθαλασσιάς. Μυρίζουν κύμα και ήλιο χύμα και βοτσαλάκι και ραστώνη πλανεύτρα θερινή και ανταριάζει η ψυχούλα τους. Τους μετρώ με το βλέμμα και ψευτοχαμογελώ. Σορτσάκια ανοιχτόχρωμα, έχουν στην ούγια τους μια προσμονή, ίδιο όνειρο. Τα στίφη των πολιτισμένων, των κρητολάγνων, ρουφάνε θέα με λαιμαργία μπουκωμένου μπόμπιρα. Η ματιά μου στα άκρα. Τα κάτω. Μάλιστα. Πεδιλάκι μια χαρά, με κάλτσα άσπρη.
Αισθητική της συμφοράς θα μου πεις, μα… όπως έχει μάθει και ορίζει ο καθείς, θα επιμείνει η αντίπερα όχθη. Όπως και να ’χει, πάει ασορτί το ποδαράκι με την κάλτσα τη βαμβακερή την πλήρως εκτεθειμένη, με την πλαστική καρέκλα τη λευκή. Την ελληνική. Αυτήν την οποία διαθέτουμε σε πλήρη αφθονία.
Χάβρα οφθαλμών. Και τι ’ναι τώρα χειρότερο; Για τα ματάκια μας λέω, που βάλλονται πανταχόθεν. Και για τη σκέψη, που θέλει ανοιχτάδες να καλπάσει. Ο καλτσοποδεμένος Σουηδός, η πλαστικούρα του ελληνικού παράδεισου, οι συμπεριφορές που ποδοπατούν συναισθήματα, ή ο πολιτισμός μας που μοιάζει να ’χει μετοικήσει;

Εκβράζουνε τα πολυτελή πούλμαν τους τουρίστες σε ακτές «διακοσμημένες» με μπουκάλια και τενεκεδάκια και λογής-λογής πλαστικά και καρπουζόφλουδες, υλικά όλα, τέχνης γνωστής, ελληνικής. Θέαμα οικείο. Πλέον. Δεύτερη φύση σχεδόν. Ζήτημα πολιτισμού θα πουν πολλοί και θα ’χουν δίκια περισσευούμενα.


Και λέω τώρα πως σα να μοιάζει το ένα θέμα με τ’ άλλο. Οι εικόνες τούτες δω που σκάλωσαν στη σκέψη μου για ώρα πολλή. Στάσεις ζωής υποδηλώνουν. Τρόπο να κοιτάζεις. Δρόμο να ζεις. Το ζευγάρι που βουλιάζει σε ανία και μοναξιές και διώχνει αγγίγματα κι οι τουρίστες, που ’χουνε βορινά πατήματα σε νότου χώμα.
Η αισθητική που ’ναι μάλλον ιστορία πολυσύνθετη, με ρίζες στο DNA σχεδόν κι ο πολιτισμός που φεγγίζει πάνω σε κάθε μας πράξη, λαμπύρισμα νοοτροπίας και κουλτούρας και άποψης ζωής. Ιχνογραφία πολιτισμού οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, με τους συντρόφους μας, το πώς συλλαβίζουμε τα συναισθήματά μας, το πώς αρθρώνουμε αγγίγματα και βλέμματα και λόγια που δε μπαίνουν σε ήχους ποτέ. Χαρτογράφηση πολιτισμού κι η αντιμετώπιση του ξενόφερτου επισκέπτη, ο σεβασμός και η έγνοια προς τον τόπο σου, η πεποίθηση ότι η καλλιέργεια του μυαλού είναι πράξη πρωτίστως: όχι ανάπηρη, όχι δανεισμένη ή φανφαρόνικη, αλλά πηγαία και στέρεα και πολυδύναμη και βαθιά, ουσιαστικά ανθρώπινη.

Κόσμος που συχνάζει χύμα σε απολίτιστες ακτές, που οδηγάει με τη μουσική στη διαπασών γιατί «τι με νοιάζει ο άλλος», που απομυζά τον τουρίστα στη φτηνή λογική της γρήγορης αρπαχτής, που τσαλακώνει τα συναισθήματα του συνανθρώπου του δίχως την ελάχιστη ψηφίδα ενσυναίσθησης και που, επί της ουσίας, δεν έχει καν επίγνωση της συνεισφοράς του στη δημιουργία αυτού του αχταρμάδικου όλου.
Μόνο σπρώχνει το πόδι του σε σαγιονάρα ολισθηρή, σέρνει τη φτέρνα περπατώντας –ίδια ζωή θα μου πεις- και, δίνοντας ρεσιτάλ γελοιότητας, κανακεύει τον εγωκεντρισμό του.

Δεν ξέρω αν η μετοικεσία του ελληνικού πολιτισμού είναι μόνιμη.
Αναρωτιέμαι.
Με σιγουριά όμως θα πω και με ψυχούλα που ακόμα ανεμίζει τ΄ όνειρο πως, πέρα από τις εσχατιές του κόσμου του καθημερινού, υπάρχει η θάλασσα.




(Οι φωτογραφίες είναι από το photoaddiction.net)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 21:52 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


30 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 2:01:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Ευτυχώς που υπάρχει η θάλασσα και καθαρίζει το ματι μας από τις γλαφυρές καλοκαιρινές εικόνες που μας έδωσες.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 8:51:00 π.μ., Blogger aeipote

    Κάθε εποχή και οι σκέψεις της. . .
    Εύκολο να κοιτάς, δύσκολο να βλέπεις. Και συ βλέπεις!

    Υγίαινε

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 9:34:00 π.μ., Blogger Dralion

    Καλημερα καπετανισσα μου,

    αρχιζει και γινεται υποπτη η συμφωνια αποψεων που εχω με τον Αειποτε. :-)
    Βλεπεις λοιπον, και βλεπεις καλα. Και η ψυχη γδερνεται απο εκεινους που βλεπει - ειτε "βορειοι" ειτε "νοτιοι" ειναι αυτοι.

    Την διαφυγη, την καθαρση της ψυχης την εχεις ηδη σωστα αναγνωρισει: στην θαλασσα.
    Μακρια απο ολους, με συντροφια [*] διαλεγμενη προσεχτικα.

    [*] οχι απαραιτητα ανθρωπινη

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 12:13:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Ποιον πολιτισμό νοσταλγείς, Μαρία; Εκείνον που ποτέ δεν είδαμε με τα μάτια μας, εκείνον που ούτε οι παππούδες μας δεν έχουν να διηγηθούν σε ιστορίες, εκείνον που σα μυθική εικόνα ξεπροβάλλει από τα βιβλία της Ιστορίας,βιβλία που αλλάζουν παραγράφους κατ'εντολή;
    Ο πολιτισμός μας είναι το τώρα, νιώθω, το απέραντο γαλάζιο που έχει τη χαρά να βλέπεις. Εκείνο το ψηφιδωτό από παράταιρες εικόνες, στο λιοπύρι, στη βουή, στις πλαστικές καρέκλες, στην αρπαχτή, στα καρπουζόφυλλα πλάι στο κύμα, αλλά και στο συναίσθημα. Ενας λαός στη κόψη του ξυραφιού, έτσι το καταλαβαίνω.
    Μου έφερες μυρωδιά από την αληθινή Ελλάδα, και σ'ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 12:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε,
    ξέπλυμα, κάθαρση, (ανα)βάπτιση, όπως θες πες το. Και πες μου τώρα και μένα [αν έχεις το...θεό σου κατά πως λεν :)] αν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος δίχως όνειρο.
    Μια σπίθα, μια. Σχισμάδα μικρή, ίσα που να χωράει η ελπίδα.
    Πόσο μάλλον ολάκερη θάλασσα!


    Αείποτε,
    αυτό το έρμο το μυαλό, τ' αντάρτικο και η ματιά (άλλη ατίθαση αλήτισσα αυτή), όλο στα ταξιδέματα!
    Να ΄χουμε ψυχή και μπόρεση εσωτερική να βλέπουμε.
    Κι οι θάλασσες, τι θαρρείς;
    Στο βλέμμα κατοικούν.


    Dralion,
    ωσάν θαλασσοπόροι αλλοτινών καιρών κι εμείς, περιηγητές τόπου στεριανού ή αρμύρας-λίγο έχει να κάνει-, στα εντός λέω πως βουτάμε.
    Μονάχοι, ή με συντροφιά, δεν ξέρω.
    Αντίβαρο στα στεγνά και τα ξερά της εποχής.
    Έτσι. Να δούμε πέρα από τα πολλά.

    Υποβρύχιο συχνά, το ρεύμα της σκέψης.
    Ίδιο όνειρο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 12:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    ανάθεμα αν μπορώ να πω με σιγουριά, στ' ορκίζομαι. Όλα ανάκατα, σαν το μαθητούδι που'χει μπουρδουκλωμένα τα βιβλία στη σάκκα: γνώσεις που τον ταΐζουνε, μύθοι που τον νανουρίζουνε, προσμονές-κατασκευάσματα του μυαλού.
    Έναν πολιτισμό συνταιριασμένο με πανανθρώπινες αξίες, αυτό έχω κατά νου. Όχι τεχνητό εννοώ, όχι δυτικοπλασμένο και αυτοαποκαλούμενο ως υπεράνω. Πράξεις δηλωτικές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του σεβασμού, αυτό βλέπω. Κι ακόμα-ακόμα θα έφτανα να δω και τον σχεδιασμό μιας πολιτιστικής πολιτικής.
    Ξέρω, μοιάζω με μαθητούδι σε κατάσταση εξωσχολικής ευφορίας σαν τα λέω όλα τούτα, μα τι να κάνω που είναι άφθονο τ' όνειρο κι είναι και τσάμπα...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 12:39:00 μ.μ., Blogger just me

    ...η απέραντη, αρχέγονη, αιώνια θάλασσα (κι ας προσπαθούμε "φιλότιμα" να τη λαβώσουμε κι αυτή και τη ζωή που ακόμη προστατεύει).

    Έρχομαι να τη συναντήσω.

    Καλή σου μέρα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 2:03:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι

    Και ο αέρας!Και ο αέρας!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007 5:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Kalimera. Eimai kainourgios sta blog kai-gia kali mou tyhi-anakalypsa to diko sou.
    Zo stis vories hores-me tous asprokaltsous-kai enoiosa tin epithymia na moirasto mazi sas tous stihous ton Fatme:

    Εδώ είναι το ταξίδι…
    Μόνος οδηγάω μόνος ατέλειωτος ο δρόμος ατέλειωτες στροφές Σκόνη μια χώρα μες στη σκόνη μα πάντα με πληγώνει κι αρχίζω ανασκαφές. Είδα την άγνωστη πατρίδα χαμένη Ατλαντίδα στις χωματερές. Τώρα περιμένει τώρα με τα κρυφά της δώρα τους εθελοντές. Μην ψάχνεις πια αλλού αφού το ξέρεις ήδη. Μην ψάχνεις πια αλλού εδώ είναι το ταξίδι.

    Φώτα της πόλης μας τα φώτα σαν τα βαρελότα που ρίχναμε μικροί. Φιλίες οι παιδικές φιλίες χαμένες παραλίες χαμένη διαδρομή. Στάση κορίτσια που ΄χω χάσει πληγές που ΄χω ξεχάσει ανοίγουνε ξανά. Βράδια τα εφηβικά μας βράδια τα πιο πικρά μας χάδια πατρίδα μας γλυκιά. Μην ψάχνεις πια αλλού αφού το ξέρεις ήδη. Μην ψάχνεις πια αλλού εδώ είναι το ταξίδι.
    Κρίμα να μείνεις πάντα θύμα πάλι το ίδιο ποίημα για ξένες καλλονές. Μόνος οδηγάω μόνος κι όλο με βγάζει ο δρόμος στις ίδιες γειτονιές...

    Na se kala Kyra mou

    Ypografi (den eho akoma ID)
    I did it my way

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 12:16:00 π.μ., Blogger ioeu

    σάρκα από τη σάρκα μου, καπετάνισσα, όπως το είπες...

    λάβετε φάγετε...

    (κατεβαίνω και υποκλίνομαι...)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 10:03:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    για αυτό λες να μην μπορώ να την αποχωριστώ;
    απολυμαντικό η θάλασσα;

    καλημέρα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 12:34:00 μ.μ., Blogger Fatale

    μεγάλη ....
    καπετάνισσα...έγραψες πάλι..))

    πλανεμένη από την γραφή σου...βουτώ στην θάλασσα...
    πλάνη και αυτή με χρώμα μπλε
    αλλά δροσιά προσφέρει..
    και αδειάζει τις ψυχές και τις γεμίζει πάλι με πελαγίσιο όνειρο..

    φιλιά

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 2:32:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    είναι διαφορετική η ματιά σου γι'αυτό μ'αρέσει.
    και ξέρω πως έχεις τον Τρόπο Να Κοιτάζεις αλλά και τον Δρόμο Για Να Ζεις τον δικό σου, το διαφορετικό!
    τα φιλιά μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 3:38:00 μ.μ., Blogger melomenos

    καθρέφτισες την μιζέρια
    με τον μοναδικό σου τρόπο!
    ευτυχώς που υπάρχει και η θάλασσα!
    (πόσο δίκιο έχεις!)
    είναι το μόνο που απομένει σ'αυτόν τον τόπο!
    αλλά ξέρεις κάτι;
    σε κάτι τέτοια "τίποτα" βρίσκει ο έρωτας και ανθίζει
    κάνει την καρδιά να απογειώνεται
    μαζί αγκαλιά με το γαλάζιο της μεγάλης κυρίας...
    ένα όμορφο και δροσερό Σαββατοκύριακο Καραβοκύρισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 4:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    just me,
    το λες θαυμάσια! Η πρωταρχή μας, η πηγή της ύπαρξής μας, δύναμη κι έρωτας μαζί, θεού φωνή και χάδι.
    Στη χαρά της να βουτάς και να νοτίζεις ψυχή.


    Κολοκύθι μου,
    να σου πω όχι, γίνεται;
    Άνεμος σαφώς, δημιουργίας υλικό κι αυτός, στοίχημα για μεγάλα ταξίδια, αγκαλιά με πανάκι λευκό να μας πηγαίνει, όλο να μας πηγαίνει...


    I did it my way,
    σε καλοδέχομαι με χαρά καλοκαιριού και πιάνω στα χείλη τραγούδι λατρεμένο:αυτό ακριβώς που με κερνάς, το'χω στη καρδιά στολίδι, πολύ-πολύ τ' αγαπώ και ναι! Εδώ, εδώ τα ωραία, τα μεγάλα, τα σημαντικά, εδώ η ζωή κι ο δυνατός σφυγμός της!
    Να βουτάς σε τραγουδιών κυματισμούς θα ευχηθώ, νιοφερμένε φίλε!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 4:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ioeu,
    δημιουργέ του λόγου και των χρωματισμών του, θάλασσα μπόλικη να σε κεράσουμε από δω. Την έχουμε σε αφθονία, ανεξάντλητη, μάισσα κυρά, να ξελογιάζει τους στεριανούς και τους ξενιτεμένους!

    Φτάνεις;


    Στέφανε!
    Γι αυτό λέω, ναι! Γιατί 'ναι πλανεύτρα κι ανοιχτοχέρα στις ανάσες της. Να εισπνέεις όλη την ομορφιά της πλάσης και να γαληνεύει το μυαλό. Μέγα κατόρθωμα!


    Fatale,
    θαλασσοπαίδι κι εσύ: ψυχή π' αρμενίζει, φόβο δε συνάντησε ποτέ.
    Ευχαριστώ για τα ωραία και τα μεγάλα που μου φοράς στολίδια. Είσαι και γλυκόπαιδο!
    Λοιπόν, με αλμυρό νερό σε ραντίζω, να μοσχοβολάς!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 4:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Desposini Savio,
    που είσαι κορίτσι της στεριάς;
    Άνεμοι να σε φέρουνε σε πελαγίσιες αγκαλιές, να'χεις το πιο θαλασσί καλοκαίρι σου!
    Διαφορετικός ο καθένας. Ο καθένας κι ένας άλλος. Και το καλύτερο, να σμίγουν χίλιοι δυό τρόποι, να κοιτάζει ο ένας μέσα απ' τα "γυαλιά" του διπλανού, να πολυχρωματίζεται ο κόσμος!


    Μελωμένε,
    ομορφιές και στη δική σου καρδιά, καλέ μου! Γαλανό Σαββατοκύριακο, ναι, μες στο ραχάτι "σπαταλημένο" και με έρωτα ταξιδιάρη, αν είναι δυνατόν!
    Να'ναι οι πλόες πολλών λογιών κι οι μέρες με μπουνάτσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 4:44:00 μ.μ., Blogger ioeu

    4/8

    να σου κρατάω κι ένα "σώμα"?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 4:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ioeu,
    ω, μα ναι! Στον αφρό να το'χω να γλιστρά, να λιάζεται στην άμμο!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007 7:48:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE

    Και τι πιο υπέροχο είναι να μοιάζεις μαθητούδι;
    ...δεν είμαστε πια γεμάτοι πεφωτισμένους διδασκάλους, του χειρίστου είδους;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 21, 2007 12:59:00 π.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    "Όχι
    θέλω να μου πεις
    πού έμαθες εσύ τη γραμματοσειρά της θάλασσας
    γιατί όταν βρέχει και βρέχεις συχνά
    γεμίζει ο ουρανός σπασμένα μάτια..."

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 21, 2007 9:51:00 μ.μ., Anonymous Sotiris K

    Εκείνη η ζώνη που τον στένευε, όπως και η ζωή του, εκείνη η ζώνη είναι και η λύση...
    Για όλα.. Και για εκείνα με τους τουρίστες..
    Ποιος να τη λύσει αυτή τη ζώνη;
    Δύσκολο να την ξελασκάρεις.
    Ίσως και γιατί δεν γίνεται αντιληπτό το πόσο κακό κάνει..

    Μόνο το μυαλό και η ελεύθερη ψυχή μπορούν να δουν και να τα επισημάνουν, και να κάνουν την απελευθέρωση σημαία, όπου μπορούν, μπας και αλλάξει κάτι ...
    Καλησπέρα σου Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 21, 2007 10:15:00 μ.μ., Blogger ngc7293 (the Helix Nebula)

    κι η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα...(όπως είπε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 22, 2007 3:28:00 μ.μ., Blogger Suspect

    Το πλοίο στο λιμάνι είναι ασφαλές. Αλλά τα πλοία, δεν φτιάχνονται γι’αυτό.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 11:38:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    NIEMANDSROSE,
    καλά, από αυθεντίες άλλο τίποτα!
    Κι όποιος λέει πως σηκώθηκε απ' τα θρανία, τον εαυτό του γελά.
    Στο τίποτα τριγυρίζουμε, για να καμωνόμαστε το κάτι.


    Σωκράτη μου,
    βουτώ αυτί στα κύματα για να ρουφήξει του βυθού το φως, να βλέπει αστερίες μες στις πόλεις και κοχύλια σ' ανθρώπων περπατήματα.
    Καλογερεύει η ψυχή για να ζήσει μες στους πολλούς, τι θαρρείς.
    Κι όλο σε φάρους σκαρφαλώνει.


    Σωτήρη,
    θα σε καλημερίσω, ώρα που'ναι.
    Αλλιώτικη ασφάλεια τούτη η ζώνη, που λες. Τα γνώριμα, ας είναι κι άνοστα, είναι πιο καλά.

    Θέλει μαγκιά το αλλιώτικο, το ξένο. Ν' αφήσεις τη βολή, να φέρεις τούμπα την ανία, ν' αντικρύσεις πάλι τ' όνειρο.
    Θέλει ματιά στον ήλιο.
    Δίχως φακούς.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 11:49:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ngc7293,
    να σου ανοίξω αγκάλη θαλασσιά για καλωσόρισμα, είναι το ένα.
    Να βγάλω ξανά στον αφρό τους στίχους του Ποιητή, είναι το άλλο:
    Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
    μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
    Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
    μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
    γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
    ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
    Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
    Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
    Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
    Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
    Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
    χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.


    Σ΄ευχαριστώ για την ταραχή στο μνημονικό.
    Έρωτας ίσον θάλασσα, ούτε λόγος. Ούτε καν αρμύρα...



    Suspect,
    σωστός! Μόνο που οι άγκυρες, έχουν μπόλικους θαυμαστές. Γάντζωμα στο βυθό, γιατί στ' ανοιχτά σηκώνεται φουρτούνα.
    Καλοστριμωγμένα όνειρα έχεις ματαδεί;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 12:49:00 μ.μ., Anonymous nefeloessa

    "πιασίματα αγκαζέ σε λυμένους δεσμούς"
    Ανάγκη τα ‘χουν τα πιασίματα των χεριών για να α(υτα)πατώνται, να (ξε)γελιώνται να (κατα)κρίνονται.

    "Ο καλτσοποδεμένος Σουηδός, η πλαστικούρα του ελληνικού παράδεισου, οι συμπεριφορές που ποδοπατούν συναισθήματα, ή ο πολιτισμός μας που μοιάζει να ’χει μετοικήσει;"
    Που την βλέπεις τη μετοίκηση, καπετάνισσα; Αυτός είναι γιατί αυτόν έχουμε. Και μένει εδώ μαζί μας, χωρίς , μάλιστα, να μπορούμε να πάρουμε διαζύγιο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007 7:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Nefeloessa,
    με καλοταΐσανε απ' τα μικράτα μου με φουσκωμένα λόγια για τα ιδεώδη της φυλής και για την απαρχή του εξανθρωπισμού, που είδε -λέει- την ανατολή της σ΄ ελλήνων γη.
    Και λέω τώρα πως ο πολιτισμός εκείνος που'χω διδαχθεί, αλλού πλέον κατοικεί. Προφανές.
    Ο άλλος; Της υποκουλτούρας;
    Ω, ναι. Δεσμά ισχυρά!
    Να μας γραπώνει απ' το λαιμό και να τον λουζόμαστε.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 25, 2007 4:57:00 μ.μ., Blogger ididitmyway

    Efharisto gia to evgeniko kalosorisma. Eftasa stin patrida,perasa idi kai apo tin agapimeni sou Kriti kai elpizo i thalassa na xeplyni tin askimia pou idan ta matia mou.
    I patrida mas mou ferni sto myalo to sofo gnomiko 'Opoios xynei ton kolo toy den prepei na troei ta nyhia toy'

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 26, 2007 10:46:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ididitmyway,
    είναι βλέπεις που ο ήλιος ο δυνατός δίνει ζωή μα, τσουρουφλίζει κιόλας.
    Κι έτσι, μες στις χαρές και τις γιορτές τ' ανθρώπου και του τόπου, δέχεσαι και αγριάδες.
    Νυχιές και χάδια ανάκατα.
    "Διαλιέχτε", που λένε κι οι πλανόδιοι...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape