Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007
Πυξίδες κι ανεμόμετρα

Βαριά απόψε η νύχτα στο Μεγάλο Κάστρο.
Σηκώθηκε ένας άνεμος ζεστός, ογρός, φουσκοδεντρίτης.
Ξεκινούσε απ' την Αραπιά, σβάρνιζε τον κάμπο της Μεσσαράς,
καβαλίκευε τα καστρινά μουράγια
και έπεφτε πάνω στις γυναίκες σαν άντρας
και πάνω στους άντρες σα γυναίκα.
Κι ο καπετάν Μιχάλης περίμενε άγρυπνος να ξημερώσει.


Το ’χε περισσευούμενο το πάθος ο Καζαντζάκης και δίνει χάρη πότε-πότε στον Χάνδακα ραντίζοντάς τον με αγιασμό ερωτικής βλέννης.
Μαζεύουνε τα κύματα για νύχτες υλικό, αχώνευτα κρατούν ζευγαρωμένα λόγια εφήβων αγαπητικών, ώσπου, σαν ορμηνέψει ο άνεμος, χύνονται αλόγιστα στα δώματα τα στεριανά και στους αρμούς της σκέψης.

Κοιτάζω τα μπαλκόνια απέναντι, μικρές, ανήσυχες κινήσεις ψηλαφίζω, ω, σαν ετοιμόγεννες ραφές ξηλώνονται και πέφτουν στις πυρωμένες πλάκες.
Λύνονται τα κορμιά, μες στη σιωπή τη μουσκεμένη και αμήχανη, αρθρώνουνε τα πρώτα. Με τις παλάμες να σφουγγίζουνε ανάστροφα το μέτωπο, με τα δύο γόνατα να μαρτυράνε κάλεσμα στις υγρασίες.


Πως μυρίζει μια αγκαλιά συλλογιέμαι. Της μάνας πρώτα, που ’χει τον ανθό στα στήθια μέσα να πίνουνε οι μοναξιές κι οι αντάρες. Να στάζουνε πρωτόγαλα τα βρεφικά χείλη και να ΄χουνε προικιά μοσχοπλημμύρα πάνω στ’ αυλάκια της γλώσσας. Ένα μωρό με μια θηλή για όνειρο, για σκέπη, για κόσμο ολάκερο. Η ζωή στα πρώτα της εκεί, η ζωή στα πρωτεία της σε αγκαλιές πόθων ερωτομολογημένων.

«Πάνω στις γυναίκες σαν άντρας και πάνω στους άντρες σα γυναίκα»,

η ορμή του νοτιά κατά τον Καζαντζάκη.
Νυχτιά που νιώθεις να σε γραπώνει άνεμος ποθοπλάνταχτος, αγρίμι, θεριό και χάδι απότομο, απαιτητικό, καταπάνω σου να πέφτει σαν ταίρι, μέσα σου να λογαριάζεται σα θεός.
Παραϊδρώνει ο κόσμος στα μπαλκόνια. Κι η ιερότητα της σιγαλιάς, μέσα του. Οσμίζομαι έρωτες να κυοφορούνται, να πρωτανασαίνουνε, να αγγίζονται για πολλοστή φορά, να καταπίνει ο ένας τον άλλον. Να εσωτερικεύει, να καταβροχθίζει, να κατασπαράζει το θηλυκό τ’ αρσενικό κι ανάποδα. Γιατί; Σάμπως υπάρχει κι αλλιώτικα (απο)χρωματισμένος έρωτας;
Ακόμα κι ο Καζαντζάκης, που ΄χε την αντρική ηδονή πρωτεργάτισσα στο σμίξιμο, θέλει την ίδια φόρα κι απ’ τους δυό. Ο ένας, μες στον άλλον. Γυναίκα μες στον άντρα, ναι. Και δυστυχής ο άντρας που δεν το βίωσε έτσι. Αντάρα εντός του.

Κλεφτές ματιές στην άσφαλτο κι ανάσες να πυρπολούν το κράσπεδο, αυλάκια ν’ ανοίγουνε στις πεθυμιές της πόλης.

Εκεί μέσα στάζει ο καιρός. Ο καλοκαιρινός.
Μυρίζουνε οι αγκαλιές κι οι σάρκες. Οσμή χυτή, τα μέλη δοσμένα στη στιγμή, χαραγμένα απ’ τον άνεμο, σκασμένα να ζευγαρώσουν.

Εικόνες καραβιών απ’ τα μπαλκόνια. Σκέψη εν πλω.
Απέναντι, μια θαλασσιά κουρτίνα ανεμίζει και κρυφογελά. Οι δυό κοιτάζονται και δε μιλούν. Σκιές. Μόνο με τα μάτια.

Και ναι, λέει η μια πως "αυτό, είν’ αρκετό. Να βλέπω. Να ορίζω μονάχα, το πεδίο εμπρός σου".
Κι απόκριση από δίπλα: "Αν με περνάς για ξενητιά κι αν με περνάς για πατρίδα, ξέρεις τη ρίζα μου".

Γλιστράνε με τους ανέμους οι πεθυμιές κι αν έχουν και το Λιβυκό για γέννα, δαιμονισμένα τριγυρνούν.
Στη θαλασσιά κουρτίνα πλάι, σαλεύουν ψίθυροι:
"Αν σου δώσω μια άδεια αγκαλιά θα τη γεμίσεις";
Σ’ άλλες συντεταγμένες η απάντηση:
"Λέω να με βαρέσει βαπορίσιος αέρας τα ξημερώματα.
Σαντορίνη. Θα σε ψάξω στην Καλντέρα, εκεί που καίει πιο πολύ από παντού".

Και το γέλιο σιμά:
"Ναι, ε; Να σου πω, έχω τόσο πολύ δουλειά που η μόνη αντίδραση είναι να το σκάσω. Ναι, την κουπαστή θα πιάσω. Και θα σε κοιτώ στη θάλασσα, πώς κάνει ότι παραμερίζει, αλλά στην ουσία εγκολπώνεται το πλοίο".


Ηχόραμα οι ανάσες των ανθρώπων. Και του ανέμου τ’ ανασκαλέματα…
Ερωτική συνεύρεση ιερή. Βαθύ θανατικό στην πόλη. Απ’ αυτά που σε γεμίζουν ζωή. Πόσοι πεθαίνουν απόψε από έρωτα λες;

Ο ένας βυθισμένος στον άλλον.
Την ώρα που τ’ αστέρια γίνονται φεγγάρια πάνω τους. Κι ο αντάρτης άνεμος της Αφρικής σκουπίζει αναστολές και μασημένα λόγια.
Πόσοι εγγίζονται μ’ ανάκατες νυχιές, τη μια λίκνισμα φυλλωσιάς, την άλλη κρατήρας ετοιμόγεννος, δοξαριά που λιγώνεται στα χείλη...


Την τρέλα του έρωτα, την μαθαίνει κανείς μέσα σε μια στιγμή,
μα ποιος το’πε;
Ξέρω μονάχα ποιος τ’ άκουσε. Παίρνω όρκο και για τη στιγμή: Την ώρα που ο άνεμος θρυψάλιαζε την υγρασία του σε βράχια κοφτερά.





(Βαριά απόψε η νύχτα στο Μεγάλο Κάστρο:
Μελοποιημένο από το Μάνο Χατζιδάκι.
Τρείς εκδοχές:
Με το
Μανόλη Λιδάκη,
το Γιώργο Ρωμανό,
ή, με τη Φλέρυ Νταντωνάκη
Η φωτογραφία, του Alejandro Osorio)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 11:22 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


35 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 10:24:00 π.μ., Blogger Αδαής

    Ν' αρχίσω να μιλώ για τα υπόγεια ρεύματα που ενώνουν τους ανθρώπους; Να, τον τελευταίο καιρό τον κυρ Καζαντζάκη διάβαζα ξανά και τον (αν)αιρετικό τον Μπόρχες και πάνω κάτω οι ίδιες ιδέες με σένα τριβέλιζαν το μυαλό μου, γι' αυτό και τα νέα μου γραφτά είναι για του έρωτα το μεγάλο ΑΧ.
    "Βαθύ θανατικό στην πόλη. Απ’ αυτά που σε γεμίζουν ζωή. Πόσοι πεθαίνουν απόψε από έρωτα λες;" Πάλι τα είπες όλα:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 11:57:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Μονολογει τις απαντησεις της η Μαριω .
    Φιλημενη και ζεστη απ τον ανεμο .
    Αγαπημενη και δροσερη απ την θαλασσα .
    Ανατρεπτικη στις ιδιες της της ανατροπες .
    Κυρά στων ματιων της τα χρωματα .
    Ραβει τις λεξεις στην καρδια να μην ξεχαστουν και πεσουν χαμενες στις αρμυρες .
    Ποιο καλα δεν θα μπορουσες να ξεχωρισεις το γιορτανι .
    Σ εμαθαν καλα λοιπον το ριμα των ανεμων εκεινες οι ανασες του Λυβικου !!!


    Καλη ανταμωση Μαριω, Μαρια , καπετανισσα , ανασα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 1:30:00 μ.μ., Blogger George-Rose

    Γέμισες τον χώρο έρωτα. ¨ηρθα να σχολιάσω όμως διάβασα το σχόλιο της jo-anna και νομίζω πως είναι περιττά τα δικά μου λόγια.
    Είναι όμορφα να βλέπεις δύο κυρίες να πλημυρίζουν έρωτα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 2:34:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Μην περιγράφεις τέτοιες θάλασσες στους υποσιτισμένους. Δεν ξέρεις πόσο πολύ πληγώνεις αυτούς που μακρυά απ΄την λαχτάρα κατοικούν

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 3:19:00 μ.μ., Blogger ioeu

    Μετράω μέρες μέχρι να κατέβω στα αγαπημένα χώματα...

    σε χαιρετώ από καρδιάς

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 6:48:00 μ.μ., Blogger ioannis

    ta logia sou nero sta splaxna mou kilisan...kai tin agapi mou mia fora kai enan kero mou thimisan...
    na eisai kala kapetanisa..to karawi sou mas taksidevei se omorfa nera.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 7:37:00 μ.μ., Blogger Viz

    Τι ειναι ο ερωτας, τι ο μη ερωτας και τι τ'αναμεσο τους?
    Δακρυ γλυκο οι λεξεις σου καπ., και ερωτιαρης ουρανος.
    Αλλοι φευγουν και αλλοι ερχονται, ο παραδεισος και η κολαση μενουν, ειναι φτιαγμενοι γι'αυτους που περιμενουν.

    "οτι και να γινει ειμαι εδω,
    οτι και να γινει σε περιμενω,
    γυρνα με τον ανεμο καλε μου,
    γυρνα γρηγορα σε παρακαλω.
    Ξεχασα ποσο καιρο ειμαι μακρια σου,
    καθε λεπτο ειναι χειροτερο,
    γυρνα με τον ανεμο σε παρακαλω.
    Εγω ξερω, εγω ξερω ποιος εισαι για μενα,
    οτι και να γινει, γυρνα σε μενα"

    http://www.youtube.com/watch?v=P-7RppbowKo

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007 9:58:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Καπετάνισσα μου

    Οι τέσσερις πρώτοι μήνες της ζωής μου πέρασαν στην αγκαλιά μιας πρόσκαιρα ανάπηρης μάνας.
    Έτσι έμαθα ν’ αγαπώ τις αγκαλιές. Τις ανάσες και τις μυρωδιές των αγαπημένων…
    Και μετά, καιρό αργότερα άρχισα να περπατώ τη γη και γνώρισα την έκφραση του ουρανού. Χρόνια μετά, γνώρισα τη θάλασσα και παντρεύτηκα τις εικόνες της, τις έκανα μέρος της παράξενής μου συνείδησης. Αμμουδιές των πολλών, ακτές των λίγων εμμονή στα βράχια της μοναξιάς. Πολλά βράχια. Πολλές όμορφες σκέψεις. Πολλά μικρά μπλοκάκια μουτζουρωμένα όχι με σκίτσα, αλλά με λέξεις…

    Ναι, αλήθεια είναι. Ο έρωτας ακουμπιέται στα μάτια δυο ανθρώπων, στεριώνει στις καρδιές τους, αν έτσι αξίζει να γίνει, περιτρέχει ο ήχος του στα ρυάκια του ιδρώτα της ασφάλτου.

    Αλλάζει χρώμα στα σύννεφα.
    Επιτάσσει τη πορεία του ήλιου, γράφεται ένα καινούργιο ημερολόγιο.
    Το καλαντάρι των ανθρώπων που συναντήθηκαν.

    με την αγάπη μου ο γιάννης

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 12:33:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αδαή μου,
    καταλαβαινόμαστε.
    Πορεία υπόγειου ρεύματος κι εκείνη των συναισθημάτων: κάτι παραπάνω γνωρίζουν με τον τρόπο που πορεύονται τα πλάσματα της θάλασσας χιλιάδες χρόνια τώρα.
    Και βυθός και τέλος και αρχή.

    Και ξεκινάει η ζωή μας, όπως προφανώς τελειώνει:
    σαν μια ύψιστη στιγμή ερωτικής τελείωσης.


    Jo-Anna μου...
    Μονολογεί η Μαριώ και βγαίνει στους ανέμους.
    Αναπάντεχη επέλαση, να ξεριζώνει τους τύπους.
    "Είμαστε γι αλλού εμείς", μου'λεγε μια φίλη σήμερα.
    Μωρέ για δω είμαστε, παιδιά της εποχής.
    Κι ας βουτάμε τα δάχτυλα στις λίμνες να ανασύρουν φεγγάρια.

    Να με ειδοποιήσεις σαν έρθεις, ε;


    George-Rose,
    είναι όμορφο να βλέπεις τη ζωή και να γελά και να βαλαντώνει.
    Εκεί η γλύκα του λωτού, εκεί και οι γητειές για της καρδιάς μας τα λαχανιάσματα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 12:41:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Lupa,
    ξέρω. Μα είναι για καλό.
    Και με τι να μετρήσει δηλαδή κανείς τις στιγμές που τον αφορούν; Με τι άλλο παρά μ' ανάσες και σιωπές, μ'αγγίγματα και ψιθύρους, μες σε μια αγκαλιά.
    Ή, με κύματα που καταπίνουν κι επαναφέρουν πεθυμιές στο απέραντο γαλάζιο του πελάγους. Το ίδιο κάνει.


    ioeu,
    αρμύρα στις αποσκευές σου, έτσι, σαν σκέψη. Την αίσθηση την άγια, θα την κοινωνήσεις με το "καλώς ήρθες".

    Άπλωσε χαμόγελο και δώσε σήμα σαν φτάσεις. Να τα πούμε, ε;


    ioanni,
    με το καλό να μας έρχεσαι, ευχαριστώ σε για τα ωραία.
    Να κολυμπάς σ' ανοιχτές θάλασσες και να γλυκαίνεις τ΄ όνειρό σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 12:52:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz!
    Σιγά μην υπάρχει ανάμεσο!
    Έρωτας ή μη έρωτας. Τελεία.
    Τραγούδι με κερνάς κι εγώ έφερα -αναίτια;- στο νου το Φραγκούλη: "όταν ήμουν παιδί είχα χτίσει έναν κήπο...για να κρύβομαι εκεί, απ' τη ζωή όταν λείπω..."
    Έλα μωρέ Viz με τα παράπονα...
    Λέω πως κάποτε θ' ακουμπήσουμε κι εμείς το σακκί μας σ' ένα πεζούλι. Και δεν θα διψούμε για τίποτ' άλλο, παρά για δυό βρεγμένα χείλη που θα πνίξουν τα δικά μας.
    Λέω.


    Γιάννη, καλέ μου.
    Είναι έρωτας όλα τούτα κι είναι και το καλοκαίρι που συνηγορεί...
    Το διαπεραστικό Φως αυτού, του αντάρτη Έρωτα, πες τον άνεμο, πες τον όπως θες, άρχισε την μεταμορφωτική του επέλαση στο χώρο και στους ανθρώπους. Δεν γλιτώνει κανείς εύκολα από το άγγιγμα του, όσο κι αν αργεί η εντός του πυροδότηση.
    Σ' αυτή την Γη του Νότου, στην απέραντη επικράτεια του Γαλάζιου, τα πάντα τελικά είναι θέμα φωτός, θα'λεγε ο ποιητής, ζήτημα έρωτα συμπληρώνουν οι απλοί θνητοί...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 4:39:00 π.μ., Blogger ellinida

    Αχ ο καπετάν Μιχάλης, αυτός είναι ένα αχ από μόνος του.
    Παίρνει φωτιά η θάλασσα καπετάνισσα μου κι'άντε να ρίξεις το φταίξιμο στον άνεμο!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 9:08:00 π.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    πόσοι από εμάς, εάν μας έδιναν μια άδεια αγκαλιά, θα τη γεμίζαμε;

    τα σέβη μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 10:36:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Μπορεί να μην είμαι Κρητικός,όμως λατρεύω τον Καζαντζάκη...Και νομίζω,μάλλον δε νομίζω,είμαι σίγουρος, πως άλλος τέτοιος συγγραφέας δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει ποτέ.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 12:02:00 μ.μ., Blogger Fatale

    Καζαντζάκη.....και εγώ...

    Ζορμπάς....ο αγαπημένος μου υπεράνθρωπος....σίγουρα γεύτηκε τον έρωτα και την αγκαλιά ....ξεφλούδισε την ζωή και ήπιε τον χυμό της...

    φιλιά καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 12:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αν σου δώσω μια άδεια ζωή ,θα τη γεμίσείς?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007 6:59:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    thn kalhspera moy me thn eyxh ''panta gemates agkalies''

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 3:16:00 π.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Αλήθεια,
    είναι έρωτας όλα τούτα, ναι
    τα πάντα είναι ζήτημα φωτός, ναι
    θνητός και γω

    φιλί ο γιάννης,
    που ερωτεύτηκε μια μέρα τη ζωή
    -και το θάνατο της ακόμα-
    αλλά ζει πάντα ερωτευμένος,
    να την αγαπά βαθιά,
    να την περιεργάζεται
    σα μέγιστο δώρο θεού,
    να την προπαγανδείζει,
    να ζει μόνο γι αυτήν...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 2:24:00 μ.μ., Blogger oistros

    Και πόσοι πεθαίνουν απόψε ΔΙΧΩΣ έρωτα? Αμετάκλητος θάνατος!
    Πέρασα να αφήσω μία ανασεμιά.
    Γαλήνιες θάλασσες Καπετάνισσα.
    Φιλώ σε

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger Suspect

    Άλλο πραγμα να διαχειριζεσαι το παρον και άλλο να δημιουργεις το μελλον.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 10:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελληνίδα μου...
    Αναστεναγμός βαθύς, να φτάσει στ' ακρόνυχα. Και βρες μου λοιπόν σήμερα άνθρωπο που καβαλάει κύματα και σύννεφα κι ανέμους και φέρνει τούμπα τη γη για ό,τι η ψυχή του ανταριάζει. Τώρα, τι να λέμε...


    Σπύρο μου, ιδέα δεν έχω.
    Και να σου πω, ίδιο το ερωτηματικό και στην περίπτωση που η αγκαλιά δεν θα ήταν τυχαία, αλλά ποθητή. Να μη σου πω και περισσότερο.


    kyriaz,
    σύμφωνη είμαι. Ποιόν να ορθώσεις δίπλα σε τέτοιο ανάστημα...
    Σύμφωνη λοιπόν και περήφανη για τον τόπο.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 10:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Fatale!
    Ως μοιραία γυναίκα, ποιά άλλη στράτα θα περπατούσες δηλαδή!
    Δύναμη τόση, που ατσαλώνει τ' ανήμπορα. Στους χαρακτήρες του.


    Αχ, μωρέ Ανώνυμε/η...
    Τι να σου πω τώρα και γω. Πως η πληρότητα είναι δουλειά προσωπική και δε φοράει δεκανίκια; Πως λιγοστέψανε επικίνδυνα οι πρόσφορες αγκαλιές;
    Η ζωή είναι από μόνη της γεμάτη-λέω. Εννοώ και μόνο που υπάρχουμε, ας γεμίζουμε. Εντός.
    Κι ας μη μας αγαπάνε...
    :)


    Χάρυβδη!
    Ξέρεις πόση χαρά μου δίνεις, ε;
    Δεν συχνοπερνάς πιά κι η έλλειψή σου στοιχίζει. Τουλάχιστον να είσαι καλά! Διάθεση καλοκαιριού να΄χεις!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 10:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιάννη!
    Ερωτευμένος μια ζωή λες;
    Αντοχές και τούτες! Μ' όλα τα σκαρφαλώματα και τα γλυστρήματα, τα φεγγίσματα και τις σκοτεινιές που'χει τούτος ο δαίμονας, ο έρως!
    Να το ευχηθώ λοιπόν, να τον έχεις συνοδοιπόρο, μια ζωή!


    Οίστρε μου!
    Μα τι συμβαίνει με την πάρτη σου, μπορείς να μου πείς; Άντε και λαχταρήσαμε πιά! Όλα καλά να υποθέσω; Τα καλύτερα μικρή μου, το καλοκαιράκι να διαφεντεύει τη σκέψη σου! Κι ο έρωτας στα χνάρια σου.


    Suspect,
    καλώς ήλθες. Δεν ξέρω ακριβώς τι έχεις κατά νου, αλλά θα έλεγα πως ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το παρόν μας είναι δημιουργία για το μέλλον μας.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007 11:40:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Αν αγαπήσει, Καπετάνισσα μου κάποιος μια φορά τη θάλασσα, μπορεί μετά να μείνει μακριά της;

    με την αγάπη μου, ο γιάννης

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 12:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Του έρωτα η δύναμη είναι η μόνη που γεμίζει ασφυκτικά από καρδιές μέχρι μπλοκάκια και από ακρογιάλια μέχρι μουσικές. Έτσι που του συγχωρούμε τις λαχτάρες που μας κάνει και τον αφήνουμε ξανά να μας ταξιδέψει στους ουρανούς του. Να είσαι καλά καπετάνισσα κι εύχομαι οι έρωτές σου να είναι μόνο μέλι και γάλα και αρμένισμα με αεράκι πρίμο...
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 11:48:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    οχι παραπονα καπ., μας τελειωσαν.,
    Φιλια και αγκαλιες απο τον αττικο ουρανο,
    να'σαι παντα καλα
    viz

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 12:17:00 μ.μ., Blogger Natalia

    Γράφεις επικίνδυνα καπετάνισσα...
    αλλά σ' ακολουθούμε με χαρά

    "στα κοφτερά βράχια την ώρα που ο άνεμος θρυψαλιάζει την υγρασία του..."

    ωραίο κείμενο

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 3:15:00 μ.μ., Blogger nakupenda

    Όμορφο κ τρυφερό το κείμενό σου... Γλυκά στοχαστικό.

    Με μελαγχόλησε -όχι πως δεν ήθελα... ;-)


    Του Καζαντζάκη θυμάμαι δυο λόγια που είχα διαβάσει καπου στα αγγλικά μεταφρασμένο, θα'ταν κάπως έτσι:
    "Beauty is merciless. You don't look at it - it looks at you and does not forgive"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 6:55:00 μ.μ., Blogger aisthisis

    Σου εύχομαι καλό καλοκαίρι!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 8:59:00 μ.μ., Blogger desprh

    Γεια σου καπετάνισσά μου! Επέστρεψα και σε βρήκα αλλαγμένη, πιο ορμητική. Κατί δυνατό σου συνέβη, να υποθέσω;

    Σκέφτομαι να περάσω λίγο απ'το μεγάλο κάστρο, θα σαι εκεί για το καλοκαίρι;

    Πάντα με ορμή!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 9:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιάννη,
    σωστή η ρότα της καρδιάς μα, οι μεγάλες αγάπες, οι παντοτινές, τρέφουνε και μεγάλες προδοσίες...


    "η"!
    Πάντα τα δώρα σου εκλεκτά, με τρυφεράδες ζηλευτές μοσχοπλασμένα.
    Το καλοκαίρι, θρονιασμένο εντός σου.
    Κι όλα τα καλά: από έρωτες και ταξιδέματα.


    Viz,
    λέμε "φτάνει" ναι, συχνά το λέμε μα να το πάλι εκείνο το "γιατί" και το "δεν" και το "εάν" να αιωρούνται στην ακρούλα των χειλιών, παρά τα τόσα ξόρκια.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 9:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ναταλία μου,
    μοσχοβολούν τα λόγια που με κερνάς και σ' ευχαριστώ. Επικίνδυνα λες, ε; Χμ... Κοντά τα χάδια κι οι μαχαιριές. Και τα δυό, πρώτο υλικό ανθρώπου.


    nakupenda,
    γλυκοκόριτσο, καλώς ήρθες!
    Είσαι μια κούκλα οφείλω να πω, φτου σου!
    Λοιπόν, κορασίδα έμορφη, ο έρωτας κι η μελαγχολία είναι παιδιά ίδιας μάνας. Οπότε, λογικό.
    Όσο για τον Καζαντζάκη; Στα ελληνικά, καλύτερο:
    Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί.

    Ειδικά εσύ, έχε το κατά νου!


    Αίσθηση,
    η έλλειψή σου βαραίνει, να το κατέχεις. Ευχές λοιπόν, ε;
    Ταξιδιάρικες. Νοτισμένες μ' αρμύρα και φωτισμένες με δέσμες αστεριών.

    Γλέντα τη ζωή!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 9:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    desprh!
    Ε, πότε-πότε, έρχομαι στο φυσικό μου!
    Δυνατά πράγματα ναι, έχει η ζωή μπόλικα να μας χώνει κάτω από τη μύτη, να μας ανοίγει την όρεξη και να μας κρυφογελά με πονηράδα!

    Στα χώματά μας;
    Οπωσδήποτε να ΄ρθεις.
    Θα λείψω λίγο αλλά να δούμε τις ημερομηνίες. Θα επικοινωνήσουμε με μέιλ. Πολύ θα χαρώ, να το ξέρεις!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 9:47:00 μ.μ., Blogger desprh

    Κι εγώ πολύ θα το χαρώ, θα επικοινωνήσω! Αγκαλιές!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 09, 2007 1:20:00 π.μ., Blogger nakupenda

    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια... Κοκκίνισα!(αρκετά σύνηθες)

    Όσο για τη συμβουλή "Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί.
    Ειδικά εσύ, έχε το κατά νου!"

    μου βγήκε ένα "Ωχ!!"

    *πράγματι στα ελληνικά 1000 φορές καλύτερο*

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape