Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007
Ο καλός, ο κακός και ο κάκιστος

Σωριάζονται σιγά-σιγά. Με ένα και δύο, καμιά φορά και με παραπάνω «φου».
Οι πολυφροντισμένοι, καλογυαλισμένοι, πατροπαράδοτοι και πλήρως αναλώσιμοι μύθοι μας.
Εκείνοι που συντηρήθηκαν δίχως κόπο περίσσιο και πέρασαν έτσι ατσαλάκωτοι αν και πολυφορεμένοι στις νέες γενιές.
Μέσα στην πορεία μας στο χρόνο, ως ιστορική καταγραφή και συλλογική μνήμη, συλλέξαμε ένα σωρό στοιχεία που λειτούργησαν ευνοϊκά όσον αφορά στην ανάπτυξη μιας τάσης μυθοποίησης όχι απλώς του παρελθόντος μας, αλλά αυτής καθαυτής της ύπαρξής μας.

Εμείς, είμαστε Έλληνες. Άρα, περνάμε καλύτερα απ’ τον κάθε ξερακιανό Ευρωπαίο, ναι, ψιλοτεμπελιάζουμε αλλά ξέρουμε να χαιρόμαστε τη ζωή, διαφέρουμε γιατί έχουμε σέβας σε αξίες πανανθρώπινες και βεβαίως, διατηρούμε ισχυροποιημένο τον κοινωνικό ιστό, με την ανθρωπιά μας, την αλληλεγγύη, τη φροντίδα στον συνάνθρωπο.
Ένας ολόκληρος αμυντικός μηχανισμός (το τέλειο άλλοθι σα να λέμε), ενεργοποιήθηκε –προφανώς με την σύσταση του νεοελληνικού κράτους- έτσι ώστε να ενισχύει αενάως την αυτοεικόνα μας και να μας βγάζει μονίμως λάδι απέναντι σε κάθε πολιτισμένο γείτονα, τον οποίον –έτερο στοιχείο-, για διάφορους λόγους βιώναμε πάντα ως απειλή.
Εμείς οι καλοί, εσείς οι κακοί, ναι; Ναι.

Το λέει κι ο Φουκώ πως κατασκευάζουμε αρνητικές εικόνες για τους συνανθρώπους μας, προκειμένου να επιβεβαιώσουμε τη δική μας καλύτερη εικόνα προβάλλοντας τις αδυναμίες μας στους άλλους.

Εκείνοι εκεί, στην Εσπερία, ναι, είναι προγραμματισμένοι και οργανωτικοί, αλλά εμείς, έχουμε ψυχή λιονταρίσια, πέφτουμε στη φωτιά για τον συνάνθρωπο, υψώνουμε ανάστημα για την πατρίδα, αγαπάμε τον τόπο μας βαθιά και βάζουμε μπροστά το κοινό καλό!
Ωραιότατος, περιποιημένος μύθος, καλοσερβιρισμένος, να τον στραβοκαταπίνεις πιά. Γιατί –ω, τι έκπληξη!- οι ξένοι είναι αυτοί που χαμογελούν και λένε τριγύρω καλημέρα κι αγκαλιάζονται και νοιάζονται ουσιωδώς για τη χώρα τους κι έχουν και συναισθήματα, για δες!
Πόσες και πόσες μυθολογίες ηχούν κούφιες στα καθαρά αυτιά…
Πάει κι ο μύθος της καλοπέρασης πλέον, πάει κι ο άλλος περί ανεκτικότητας του νεοέλληνα, μια και οι σύγχρονες δημοσκοπήσεις μιλούν για μια εντεινόμενη ξενοφοβική στάση της ελληνικής κοινωνίας.

Η αγαπημένη Ψιλικατζού, όλα τούτα έχει -λέω- κατά νου, με τα σχετικά περί έλλειψης πολιτισμού που γράφει…
Η κοινωνική μας παρουσία, η ταυτότητά μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο –αν θέλετε-, έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον άλλον, τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους και το πώς προσλαμβάνουμε την εξουσία, τους θεσμούς.
Η πρόσληψη του «άλλου», όχι μόνο του γείτονα Ευρωπαίου μα πιότερο του συνέλληνα, σημαίνει και δική σου αυτοαναφορά, ε;
«Ποιος είμαι» σημαίνει αναγκαστικά, «σε σχέση με τον άλλον»…

Η ελληνική ζεστασιά κι η φιλοξενία κι η λεβεντιά κι η δήθεν ομοιομορφία στην απλοχεριά και στη γενναιότητα ψυχής, στοιχεία να καμαρώνεις, ναι, πολύ φοβούμαι ότι δεν είναι παρά κατασκευές. Μυθοπλασίες να νανουρίζουμε την ανάπηρη συλλογική μας συνείδηση. Το πρόσφατο παράδειγμα της καταστροφικής πυρκαγιάς, αυτού του ολέθρου που ξεδιπλώνει την ουσία της νεοελληνικής ταυτότητας, το αποδεικνύει περίτρανα. Αποτελεί πραγματικά ένα σημαντικό κλειδί ανάγνωσης της νοοτροπίας του σύγχρονου έλληνα.
Ο Καιρός γράφει συγκλονιστικά για το πώς αντέδρασαν οι συμπατριώτες μας, για το πώς δηλαδή αντιδράσαμε εμείς, στην πραγματικότητα αυτής της τραγωδίας.
Την ώρα του κακού. Εμείς, οι καλοί.

Πόσο βολικό να κάνεις σαΐτα τις ευθύνες, να στρέφεσαι εναντίον του άλλου και τελικά να οδηγείσαι σε πλάνες;
Δεν είναι βέβαια το ζητούμενο να πάμε στο άκρο και να μυθοποιήσουμε την όποια εθνική ετερότητα, να βουτήξουμε δηλαδή σε μια ξενολαγνεία οικτίροντας το DNA μας. Αλλά κι η απενοχοποίηση είναι γλοιώδες παράσιτο κι η αφαίμαξη που επιτυγχάνει, συνεχής.

Καλώς ή κακώς, οι πράξεις των ανθρώπων τροφοδοτούνται από ιδέες και πεποιθήσεις κι άντε τώρα να φέρεις τούμπα μια ολόκληρη στάση ζωής.
Κοινωνίες της απομόνωσης. Που από τη μια μας εξασφαλίζουν ένα υψηλό επίπεδο ζωής κι από την άλλη μας υποχρεώνουν σ’ έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης και επιβολής. Άρα, ο καθείς για την πάρτη του, ο καθένας μόνος κι ο καθένας εναντίον του άλλου.


Άνυδρο, ρυτιδιασμένο, καχεκτικό, ξηρό, το φετεινό ελληνικό καλοκαίρι.
Φλόγες να του κατατρώγουν τα σωθικά, να το μετατρέπουν σε γη ολόμαυρη, εικόνα σολωμική, σφήνα στο μπλε της θάλασσας. Και η πεισμωμένη αισιόδοξη ματιά του έλληνα, το δαιμόνιο πνεύμα της φυλής αν θες, ζωγραφιά μακρινή, που τη διασώζουν για λίγο ακόμα, κείμενα περιηγητών.

Θυμίστε μου πως λεγόταν εκείνη η παμπάλαια φυλή που χάθηκε από την ιστορία όταν απώλεσε την πίστη της στον άνθρωπο: εαυτό, συνάνθρωπο, εξουσία, το ίδιο και το αυτό επί της ουσίας…



(Η φωτογραφία -της οποίας την πηγή δεν θυμάμαι-, βαφτίζεται...
"επίθεση στο πράσινο".
Μπορεί και να φυτρώνουνε χαμόγελα σε ωχρούς και μίζερους καιρούς, ε;)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:41 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


17 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 1:58:00 π.μ., Blogger Λύσιππος

    Μα δεν άλλαξε τίποτα. Ο Έλληνας ανέκαθεν ήταν καλοπερασάκιας, ανεύθυνος, απαισιόδοξος, αφιλόξενος, καχύποπτος, εριστικός και τεμπέλης. Απλά, τώρα το παραδέχεται.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 10:12:00 π.μ., Blogger Αδαής

    Το θέμα, της μαλακίας που μας δέρνει σα λαό, είναι ανεξάντλητο, καλή μου Καπετάνισσα. Τις ίδιες μέρες που καιγόταν η Ελλάδα, κάηκε κι η Κύπρος, κι οι μόνοι "ελληνάρες" που βοήθησαν στην κατάσβεση, εκτός από τους πυροσβέστες, ήταν οι μετανάστες

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 12:22:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Μύθος, σωστή, για την περίπτωση μας, λέξη. Παραμύθι, ακόμα πιο σωστή. Η χώρα όχι μόνο διοικείται αλλά και κατοικείται από βλαμμένους. Αν ο καθένας τώρα στα μούτρα του βλέπει την εξαίρεση μικρή πλέον έχει σημασία. Λαμβανομένης υπόψη της αδράνειας που χαρακτηρίζει τις μάζες πόσες δεκάδες χρόνια χρειάζονται για να ορθοποδήσουμε αν υποτεθεί ότι το αποφασίζουμε και το επιθυμούμε;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 1:20:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Δυστυχώς οι μυθολογίες περί υπεροχής της φυλής μας είναι πανίσχυρες και αρεστές στο λαό και γι΄αυτό και οι ηγεσίες φροντίζουν να τον μπουκώνουν με αυτές.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 4:13:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Να μοιραστω μαζι σου και μαζι σας μια διαφημιση που τρεχει αυτες τις μερες απο την εταιρεια Transpack.
    Αυτοι λοιπον οι κυριοι φτιαχνουν κουτια χαρτινα ή ψευτοξυλινα για τις μεταφορες .
    Ειναι σουηδικη εταιρεια . εκτρεφουν στην ουσια για να κανουμε χρηση του λογοπαιγνιου της λεξης δενδρα και μετα τα κοβουν .
    Φυτευουν 10 και κοβουν 5 .
    Μετα απο 20 χρονια στο χωρο εχουν καταλαβει σε δενδρα το 80 τοις 100 των εκτασεων της Σουηδιας .
    Δηλαδη ζουνε σε μια χωρα πρασινη ...πρασινη .
    Εδω , στην ιταλια καλιεργουν επθισης εκτασεις με δενδρα . Στους αυτοκινητοδρομους απορροφα το βλεμα σου τις συσταδες ομοιομορφων δενδρων που ετοιμαζονται για κοπή .
    Ειναι τρέλα ....καθε δενδρο που πεθαινει πεθαινουμε ολοι .
    Η δυστυχια μας ειναι ο,τι τρεφομαστε με τις αυταπατες πως θα τα παρουμε μαζι μας ....ΟΛΑ αλλα ποια ακριβως δεν εχουμε ξεκαθαρισει .
    Φωνες Φωνες παντου .....αλλα μονο ....δεν ειδα ποτε κανεναν να βαλει το χερι στην τσεπη και καμποσοι απ ολους εμας που φωναζουμε να παμε να φυτεψουμε 10 , 20 οσα μπορουμε δενδρα .
    Τιποτα ...μονο λεξεις που περνει ο ανεμος .
    Και συμφωνω μαζι σου εβδομη Μαρια ....
    Φτωχοι, ακομα πιο φτωχοι γινομαστε ...ακομα πιο λιγοι στην ψυχη και στα ονειρα .

    Την αγαπη μου και το βλεμα μου



    Ιωαννα

    ΥΓ. προσφατα σκοτωθηκα με μια χ..... εδω στην ιταλια , στην Τεργιεστη που μου ζητησε να κοψω δυο δενδρα και ενα τηλιο γιατι της εμποδιζαν τα μεν 2 στην θεα του πισω μπαλκονιου της και το τηλιο στην δορυφορικη .

    Απολογισμος . Φυτεψα ενα ακομα για να το εχει στα μουτρα της

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 6:42:00 μ.μ., Blogger Viz

    καπως στραβα μου ηρθε το ποστ σου καπ.,
    ειμαστε ασχημοι, ναι, και οτι αλλο θες,δικιο εχεις, μονο που...θερμα σε παρακαλω,... η τελευταια σου φραση, βαραινει.
    Εμεις δεν ειμαστε εδω για να 'μαστε διαφορετικοι?
    θυμιστε μου?
    Οσες φορες θελεις, καθε λεπτο, καθε στιγμη. Υπαρχουν πολλα χαμογελα γυρω μας.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 8:50:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Λύσιππε,
    με το καλό να μας έρχεσαι.
    Μπορεί και να'χεις δίκιο, ποιός μπορεί να πει με σιγουριά. Ίσως τώρα που είναι ταχύρρυθμες οι αλλαγές του κόσμου, να φαντάζει έτσι ολοτσίτσιδος ο έλληνας στα μάτια μας. Μπορεί πάλι παλαιότερα, αυτές οι ψηφίδες ανθρωπιάς που είχε, μαζί κι οι αντιλήψεις περί κοινωνικού χρέους, να τον έσωζαν μια στάλα.


    Αδαή αγαπημένε,
    νιώθω τόση θλίψη, έτσι πικρή σαν κίτρο άγουρο, που μόνο η πραγματικότητα της ελληνικής θάλασσας με λυτρώνει καλοκαιριάτικα. Κι η σκέψη πως υπάρχουν πέντε-έξη ακόμα όμοιοι, να κάνουμε παρέα...


    Αείποτε,
    οι νοοτροπίες φθείρονται αργά μες στο χρόνο. Παράγοντας κοινωνικής ανατροπής είναι οι νέοι που, φέρνοντας νέες αντιλήψεις, τουμπάρουν το σκηνικό. Κι οι επόμενες γενιές, αλλιώς παιδεύονται.
    Όμως:
    Σε καιρούς απίστευτης ευκολίας, στερημένους ονείρων & με πλεονάσματα κατάθλιψης που να βρεθούν μπροστάρηδες και που πνεύματα φωτεινά...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 9:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε,
    αυτός είσαι! Να θρέφουμε τον ναρκισσισμό μας, να χαϊδολογούμε τις παραδοσιακές στάσεις ζωής και τα περί αυτών, να βγάζουμε και καμμιά εθνική κορώνα στο τσακίρ κέφι.
    Ποιός δε θέλει να νιώθει σπουδαίος και να του το λένε κιόλας;

    (Την τύφλα μας)



    Jo-Anna μου,
    εύστοχα παραδείγματα. Και εκείνο της διαφήμισης και το άλλο με τη γειτονοπούλα. Πως αντιλαμβάνεται κανείς το ρόλο του μες στην κοινωνία και πως τον σαρκώνει. Συνείδηση, ευαισθησίες, αξίες ζωής. Για άλλους, ψιλά γράμματα. Για μερικούς, περιεχόμενο του ορισμού τ' ανθρώπου.


    Viz,
    σωστά μιλάς καλή μου. Το νιώθουμε πως η αύρα η εσπερινή που μας τυλίγει, έχει κοινή πηγή.
    Μόνο που το κέρδος των ανθρώπων δεν ξέρει από αξίες και δυνάμεις εσωτερικές. Κι αυτό είναι πάνω από λυπηρό. Είναι καταστροφικό για τον κόσμο.
    Πως να μη χάνεις την πίστη σου στον άνθρωπο λοιπόν;
    Εντάξει, κρατιόμαστε ακόμα.
    Μια χούφτα ονειροπόλοι, φτάνουν λες;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007 12:01:00 μ.μ., Blogger Fatale

    αχ... μωρέ καπετάνισσα....

    ο μύθος είναι ότι
    κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις,
    και τους τίτλους που αποκτήσαμε ή που μας χαρίσανε,
    φοράμε μάσκες που γυαλίζουν την ασχήμια μας...
    ζωγραφίζουμε την καταστροφή που δημιουργήσαμε...γίναμε τέρατα ....
    το μεγαλύτερο θεριό..ο άνθρωπος...

    όμως ,ναι, υπάρχουν και άνθρωποι-παιδιά ,που πονάνε , που παλεύουν , που αγαπάνε την ζωή σε τούτο τον πλανήτη....το καλό και το κακό ...πάνε μαζί ...δεν γίνεται αλλιώς...ας παλέψουμε μαζί τους , ας ποτίσουμε τις καρδιές τους με οξυγόνο ...ας αφήσουμε μια ελπίδα..μια ανάσα ...για ζωή..!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007 5:55:00 μ.μ., Blogger Viz

    Μια χουφτα ονειροπολοι δεν φτανουν...περισσευουν.
    Για ριξε μια ματια στο Google, με "χουφτα ονειροπολοι".
    Τι λες λοιπον? Δεν περισσευουν?

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007 11:53:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Σκορπάς χαμόγελα σε μίζερους καιρούς...
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007 12:49:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Συγχαρητήρια για τα εξαιρετικά κείμενα - σχόλια

    L

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007 1:48:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    Κωλοέλληνες. Το έχει πει ο Νιόνιος...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007 11:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Fatale,καλή μου.
    Αναρωτιέμαι τα τελευταία χρόνια, έτσι που στραγγαλίζονται οι αιδιοδοξίες μας, αν με την ανοιχτόκαρδη διάθεση κάνουμε καλό. Στους εαυτούς μας, οκ, είναι προφανές. Δεν ξέρω όμως πως θα γίνει να υψωθεί μια λεπίδα θυμωμένη και αποφασιστική...


    Viz,
    είσαι ένας ανθόκηπος που σκορπά μέθη και γλυκάδα. Τα όνειρα μαζί σου!


    Τάσο,
    με δώρα-χαμόγελα μου'ρχεσαι εσύ! Να ξορκίσουμε παρέα κάθε γκρίνια, να ρίξουμε στο σκότος κάθε φτώχεια του μυαλού και της καρδιάς!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007 11:43:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    L,
    θερμά σ' ευχαριστώ συνοδοιπόρε.
    Να πλησιάζεις εδώ, στη σκιερή γωνιά που μαζευόμαστε, να σμίγουν οι φωνές μας.


    Σπύρο,
    το'πε, ναι. Σε μέρες άλλης δόξης που -ακόμα- σήκωνε παντιέρα νιότης ασυμβίβαστης.
    Αυτό είναι γαμώτο που μας φέρνει τούμπα και μας ρίχνει στο σωρό: οι στεγνοί και σκοτεινοί συμβιβασμοί μας...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 12:17:00 π.μ., Blogger Νefestoras

    Ο 21ος Ο αιώνας βρήκε τους νεοέλληνες να είναι κρυμμένοι πίσω από την μοναδική εξαίρεση που τους απέμεινε. Τον τελευταίο αδιάφθορο πολίτη.
    Συνωστίζονται όλοι πίσω από τις μικρές διαστάσεις του και τον υποκρίνονται. Πόσο μάλλον που είναι άγνωστος. Όμως αυτός κρύβεται καλά από μας αφού μας γνωρίζει καλλίτερα από ότι εμείς τον εαυτό μας. Φυλάγεται σαν αγρίμι μην τον μολέψουμε.
    ......

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007 9:55:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Vefestora,
    καλώς ήρθες με τη ματιά τη καλοκαιρινή: άρα φωτεινή και διάφανη. Αλήθειες σκορπά ο λόγος σου κι έχει και μια πηγή γνώσης βαθιάς που πολύ με γοητεύει.
    Χαρά μου που είσαι εδώ.
    Και τιμή.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape