Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007
Πατρώνυμο

Έχεις να λες πως με ‘μαθες τρόπο καλλιγραφικό να στήνω τα γράμματα και να τους δίνω ζωή με το μολύβι. Να καμαρώνεις, για τα γραφτά και τα προφορικά, για όλες τις ανηφόρες που δεν αναβάλλανε το σκαρφάλωμα, μα κάνανε τα πόδια να λογαριάζουνε το χώμα για ουρανό. Μιλάς σταθερά, καθαρά, με δύναμη κι ορμή για τα όσα κέρδισες με μουτζούρες και στουπιά στα χέρια και μες απ’ τη διδαχή και τη σπουδή τα κληροδότησες σε μένα. Ακούω περιγραφές για χρόνια σκληράδας, χρόνια νηστικά, λειψά, αγριεμένα. Που στάθηκες άτριχο παιδαρέλι να φροντίζεις, να κουβαλάς χρέη κι ευθύνες και να ΄χεις τη ματιά τιθασευμένη στο αύριο.
Λες για τότε, για τώρα, συνταιριάζεις απολογισμούς, μετάνοιες και πείσματα, καταδίκες και μυθοπλασίες.
Και σιωπώ.
Όχι πως δεν ακούω, μα λαχταρώ άλλα ν’ αγκιστρώνονται στα τύμπανα.

Δες. Μεγαλώσανε τα χρόνια, δες.
Πώς να νανουρίσεις τον καιρό να γλυκαθούν οι νύχτες, πως;


Κείνο το τραγούδισμα τ’ ανέμου μέσα απ’ τα φύλλα του ευκαλύπτου τότε, τα βράδια της Κυριακής που περνούσαμε από δίπλα, θυμάσαι;
Γι αυτά θέλω να μου πεις. Όχι για τα κατορθώματα τα έντιμα.
Ούτε για τα χαμένες σελίδες απ’ τα ημερολόγια.
Κι ας την ηθική να παραστέκει για λίγο, να θωρεί.

Άσε να σου πω εγώ, άσε.
Για κείνη η φλέβα στο μέτωπο, κλωστή και συρματόσχοινο, αντάρα μαζί κι απανεμιά, τη φλέβα σου, ναι, λαχτάρα στα κοριτσίστικά μου μάτια, πως στάζουν, δες τα.
Πόσο ανέλπιδα διψούν για την αποδοχή σου.
Όχι έτσι, όχι. Όχι με υπογραμμίσεις και με πίνακες λογιστικούς.
Να ’χα να λέω κι εγώ πως κάποτε με κράτησες αγκαλιά, να αυτό.
Δεν είναι πως δεν το ξέρω.
Δεν είναι η γνώση, τ’ ακούς; Το συναίσθημα είναι.

Δεν είναι για να την ξέρεις την αγάπη. Για να την κοινωνείς είναι.

Με χάδια, ναι. Αν θα καθόμουνα στα γόνατά σου λες; Ναι, θα το ’κανα, στ’ ορκίζομαι. Να ’χα τα δάχτυλά σου στα μαλλιά, γίνεται; Κι ένα χαμόγελο που δεν εξηγεί, δεν ερμηνεύει, δεν διαπιστώνει, δεν νουθετεί, δεν κρίνει.
Υπάρχει, έτσι, για να ξοδεύεται. Χαζολόγημα πες, πες το έτσι.
Κι εγώ θα βγάλω απ ΄την ντουλάπα τη καρυδένια –στο βάθος είναι, το ξέρω-, κείνη τη φούστα την πλισέ, την κόκκινη. Φλόγα παιδιού να τρέξει εντός. Όχι για να ξεπληρώσω, μη θαρρείς. Έτσι, για να ξαπλώσει η ψυχή μια στάλα, να χασκογελάσει κι αυτή, να κυλιστεί στις πιέτες.

Πατέρας για όλους εσύ, στήριγμα και βουνό θεόρατο, η Κρήτη όλη.
Μου ’λειψες. Μέσα σ΄ αυτό, σ’ έχασα θαρρώ.
Το χάδι, το «ησύχασε», το «όλα θα πάνε καλά», γίνεται να τ ΄ακούσω;


Λέω πως αν ήταν χειμώνας, μπορεί κι όλο ετούτο να ταίριαζε, να, αυτό το παραμιλητό μου. Θα ’χα να συμπράττουν κρύσταλλα του καιρού και αναπνιές μολύβι· συνενοχή, όσο να πεις.
Έπειτα θα ΄χα δυο λεμονανθούς πικρούς, λευκά πανιά στο νερό να ταξιδεύουνε τα λόγια, να ξεμπλέκουνε τ’ αμήχανα σκαλώματα.
Τώρα, βρες μια δικαιολογία, ένα άλλοθι, κάτι· συμπόρευση να βαφτιστεί στ' ανήμπορα.
Να λέω χρόνε σε χαϊδεύω, σε κερδίζω ξανά μέσα από μια δειλή λαλιά και δυο πυρωμένα μάτια.

Είναι καλοκαίρι πατέρα, καλοκαίρι.
Ν' απλώνεις χέρι, να σφουγγίζεις τη ζωή, αυτή που στην ατίθαση χαρά της δε γεύτηκες ποτέ. Έτσι, χυμένη στο σήμερα, με στήθια να κραδαίνουνε στο φως και πέλματα γυμνά και δάχτυλα στο μέλι.
(Παιδιών χαχανητά και ποδοβολητά ακούω;)

Πώς να στα δώσω πίσω όλα τούτα και πως εσύ να φέρεις εμπρός μου τα χρωστούμενα…
Σε βλέπω που ’σουνα μια ζωή θεριό, να λυγάς, να αποχαιρετάς το χρόνο.
Σε χάνω. Άνθισμα του καιρού, μπορεί να γεννηθεί;
Να καταπιεί τη κούραση των τόσων χρόνων, να μελώσει τη φωνή σου, να μερέψει το τρέμουλο των χεριών, την έγνοια σου για τα ανολοκλήρωτα.
Να σ’ αλαφρώσει απ’ τη σκέψη της δύσης που σε τρομάζει και δε ‘μολόγησες ποτέ, τη ζυγαριά που σέρνεις και σου γδέρνει τα πόδια, την αίσθηση ότι τα λίγα είναι μπροστά κι όλο και τσιγγουνεύονται.

Κοίτα με.
Αυτά τα μάτια, που σου μοιάζουν τόσο, σκαλώνουν σ' ένα σ' αγαπώ που ποτέ δεν κρέμασαν για σένα.
Το σπρώχνουνε να τρέξει κι αυτό κουτρουβαλάει στο χρέος και την ευθύνη, στις αξίες, την ηθική, το σεβασμό και τους πληθυντικούς, τα χάρτινα πρέπει και τις τόσες αγκυλώσεις…

Κι είσαι ίδιο παιδί εσύ, το ξέρω. Από πάντα μεγαλωμένο.
Με τα παράπονα να γίνονται ατσάλι κι αντρειά.
Φιλί απ' τον αφρό ωκεανών να θρέψω, να ταξιδέψω τα όνειρά σου όσο είσαι εδώ.

Πατέρα μου εσύ.
Να ’χα τη δύναμη να σου το πω το σ' αγαπώ πριν φύγεις...
Να το βουτήξω στο αίμα μου, να ’χει δρόμο για τα χείλη. Να το πω.
Μετά απ' το φοβάμαι.


(Η φωτογραφία είναι της "coda67" από το www.flickr.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 17:50 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


44 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 6:38:00 μ.μ., Blogger Τίποτα

    Μας παιδεύουν τα σ' αγαπώ μας. Όσα είπαμε κι όσα δεν είπαμε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 8:42:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Ναξερες τι πληγες ακουμπησες. Τι κομπο στο στομαχι ξυπνησες. Ποιον καλα κρυμμενο λυγμο λευτερωσες.
    Εβαλες λογια σε αυτα που αισθανομαι. Μονο που ο δικος μου τιτλος θα ηταν...
    "Ακου μαμα!"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 9:33:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Kαι τι περισσεύει από τα χρόνια μας; Η μνήμη απομένει. Η μνήμη, κουβέρτα απαλή, γλυκιά στην υφή της ικανή να ζεσταίνει τη σκέψη, όλα εκείνα τα παράξενα βράδια και τα ηλιόλουστα πρωινά, πάλι η μνήμη έρχεται να δώσει λόγο στη σκέψη, ώθηση στο περπάτημα, να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Ένα βήμα παρακάτω κάθε μέρα.
    Και δεύτερη προίκα από τα χρόνια, μένει η λήθη. Να επουλώσει τον πόνο να χαιδέψει πληγές...
    Να κλείσει τα παράθυρα που επιμένουμε να κρατούμε ανοιχτά, γιατί η θύμηση είναι πυξίδα μας και μεγαλύτερο προικιό η αγάπη.
    Η αγάπη των αγαπημένων. Η αγάπη που θα κρατήσει τη λάμψη στα μάτια μας.

    Υπέροχο το κείμενο σου, ακριβοδίκαιο, άφησε το νου μου να ταξιδέψει στα χρόνια, σε όσους έλειψαν,αλλά περπατούν δίπλα μας στ' αλήθεια.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 10:08:00 μ.μ., Blogger Estrella_

    Με ταξίδεψες πάλι, Καπετάνισσά μου..
    Τότε που τον είχα μέσα στην αγκαλιά μου και του έλεγα οτι τον αγαπάω, οτι τον λατρεύω, οτι είναι τα πάντα για μένα αλλά αναρωτιόμουν αν με πιστεύει.. Και με πίστευε βέβαια, αλλά εγώ πάντα αναρωτιόμουν..

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 11:01:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    για όλους εκείνους που έφυγαν, αλλά είναι πάντα δίπλα μας...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 11:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τίποτα,
    η ένταση στο συναίσθημα είναι κι άγκυρα, είναι και κουπί.
    Δύσκολα είναι τα δυνατά. Και τα μεγάλα.


    Τολίτσα μου,
    ξέρω. Πίστεψέ με, ξέρω.
    Η ψυχή τ' ανθρώπου είναι μιά. Κοινές πορείες, ίδιες ματιές. Και τα γδαρσίματα που ανοίγουνε και κοκκινίζουν, όμοια. Βαρύ, να'σαι παιδί. Και γονιός το ίδιο.


    Γιάννη,
    χαίρομαι που είσαι παρέα μας κι ανοίγω αγκαλιά να σε καλωσορίσω. Φαίνεται πως είσαι της αγάπης παιδί. Φυλαχτό αριστερά στο στέρνο, ε; Εκεί θωρώ να την ζεσταίνεις. Ν' ακροβατεί ανάμεσα σε λησμονιά και θύμηση κατά πως λες και να κρατά το ίσο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 11:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Εστρέλλα,
    η αγάπη φτάνει εκεί που ξέρει.
    Εκεί που είναι να πάει. Παρηγοριά μου ετούτη η σκέψη, που έχει να κάνει με τη σοφία των συναισθημάτων. Άκουσέ τη μιλιά της καρδιάς: ακριβώς έτσι, την ακούνε κι οι άλλοι.


    Σπύρο,
    δεν ξέρω γιατί έδωσα την εντύπωση πως έχω χάσει τον πατέρα μου. Εδώ είναι. Ζει. Μιλώ για κείνα που στοιχειώνουν μέσα μου και τρέμω μη και δε προλάβω να του πω.
    Άγριο θεριό ο χρόνος. Κι ύπουλο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 1:23:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Το "σ' αγαπώ" του πατέρα μου σε μένα,λίγο πριν ξεψυχήσει,ήταν το πιο όμορφο ποίημα που άκουσα ποτέ μου.
    Από τότε βάλθηκα να το ξεπεράσω με τις δικές μου λέξεις-κι ακόμη αποτυγχάνω...
    Γεια σου Καπετάνισσα.
    Υπέροχο...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 2:15:00 π.μ., Blogger Where is my happiness

    Μια καλησπέρα πέρασα να πω, να πάρω λίγη φώτιση, τα λόγια σου διαβάζω συνεχώς και χαμόγελο στο πρόσωπό μου με μιας αναρτώ.:)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 2:42:00 π.μ., Blogger ellinida

    Να του τα πεις. Υπάρχει πιό όμορφο δώρο;
    φιλιά

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 8:13:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    Ευχή μου μεγάλη,
    να το διαβάσει

    αυτό μόνο

    καλή σου βδομάδα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 8:40:00 π.μ., Blogger Alkyoni

    respect!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 9:54:00 π.μ., Blogger aeipote

    Γι' αυτό αξίζουν τα λόγια και οι λέξεις. Γιατί αποκαλύπτουν ψυχές και αισθήματα. Συναισθάνθηκα. Είμαι γιος και πατέρας. Δάκρυσα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 10:28:00 π.μ., Blogger Fatale

    .....σκάλωσα στο σ' αγαπώ .....

    χρειάζεται να ειπωθεί η αγάπη και με λέξεις...... η ζέστη της αγάπης μοιράζεται έτσι γρηγορότερα ....αλλά γιατί σκαλώνει το σ' αγαπώ βρε Καπετάνισσα..?

    Υπέροχο κείμενο...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 10:49:00 π.μ., Blogger dreamerland

    Δυο λέξεις μόνο. Πόσο εύκολα τις λέμε σε άλλους, πόσο δύσκολα στον πατέρα... Τόσες φορές τον έχω κοιτάξει στα μάτια και έχω προσπαθήσει να το πω, μόνο στη φαντασία μου τα έχω καταφέρει... Ίσως να βλέπω στα μάτια του το φάντασμα καπετάν-Μιχάλη... η αγάπη δεν μιλιέται...
    Αχ μωρέ Καπετάνισσα, ξεσκεπάζεις την παιδούλα και κρυώνει...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 12:05:00 μ.μ., Blogger Βασιλική

    δεν εχω να πω τιποτα...
    δεν θελω να χαλασω ισως τα λογια σας...

    απλα μια καλημερα αφηνω...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 12:24:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Τρυφερό κείμενο
    Σαν την αγάπη σου
    Την Καλημέρα μου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 12:56:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    "Κι ένα χαμόγελο που δεν εξηγεί, δεν ερμηνεύει, δεν διαπιστώνει, δεν νουθετεί, δεν κρίνει..." Όλοι αυτό δε χρειαζόμαστε καλή μου Καπετάνισσα. Για μια ακόμη φορά μίλησες και για μένα (λίγο πριν εμένα για να πω τον... πόνο μου). Καλή σου μέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 1:05:00 μ.μ., Blogger Mist

    ...άκουσα τούτο το σ' αγαπώ αντίλαλο να ηχεί...να επιστρέφει πάλι και πάλι, μια νύχτα πρίν την απώλεια, μια μέρα μετά...και όλα τα χρόνια που ακολουθήσαν...το δικό του φυλαχτό κρατώ, για τις νύχτες που φοβάμαι και κρυώνω, για τις μέρες που βαδίζω...οδηγός.
    Και θυμάμαι τις φορές που δεν το ψέλησαν τα χείλη κ' αγκυλώνεται η ψυχή...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 2:38:00 μ.μ., Blogger just me

    Σπεύσε, καλή μου, σπεύσε να του τα πεις, και τα περασμένα και τα τωρινά΄_ ο χρόνος δεν είναι ποτέ επιεικής. Ας μείνει μόνη εκκρεμότητα το τελευταίο, που πάντα μένει, όσα κι αν έχεις πει· για σένα θα πονάει το ίδιο, εκείνος όμως θα έχει αποθησαυρίσει όλα τα προηγούμενα.

    Να χαιρόσαστε ο ένας τον άλλο!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:00:00 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος

    Τυχερός και άξιος ο Πατέρας που γέννησε τέτοια κόρη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kyriaz!
    Το θυμάμαι καλά, φίλε μου.
    Εκείνο το κείμενό σου ηχούσε μέσα μου για καιρό, ίσως να μην στο έχω ξαναπεί.
    Ό,τι γράφεται με τη γραφίδα βουτηγμένη στης ψυχής τον ποταμό, καταπίνει τους καιρούς και μένει σημάδι.
    Παντοτινό.


    Where is my happiness...
    Μου δίνεις χαρά, είχα πολύ καιρό να σ' ανταμώσω. Έλεγα πως εγκατέλειψες το Μπλογκοχωριό και μετοίκησες σ' άλλα δώματα!
    Φιλιά και χαμόγελα.
    Φωτεινά, ναι!


    ellinida.
    Το ξέρεις και σύ, πως αλλιώς;
    Δεν αρθρώνεται στο λεπτό ο πόνος. Φτυάρι κρατάς και πας.
    Και σκάβεις εντός και καταβροχθίζεις σκοτάδια σωρό, ώσπου ν' αναδυθείς.
    Να λευτερωθείς απ' τα παράπονα και να γυμνωθείς στην αγάπη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Στέφανε,
    από καρδιάς σ' ευχαριστώ. να το διαβάσει όχι, δεν το περιμένω.
    Ούτε να τ' αφήσω στην τύχη προσδοκώ.
    Να υψώσω ψυχή, να παρηγορήσω το μέσα παιδί και ν' ανοίξω.
    Αυτό θα γίνει, λέω.


    Alkyoni,
    αγάπες στους αιθέρες. Να πιάσουνε και ήλιους στο σεργιάνι τους να σε γλυκάνουνε για τα καλά!


    aeipote,
    σ' εκτιμώ βαθιά, στο'πα ποτέ;
    Χωράφια οι ψυχές μας. Πιο χωράφι δεν πονά σαν το σκάβεις; Αν είχε μιλιά, θα σου'λεγε "φτάνει"!
    Μα και ποιό χωράφι ανθίζει αλλιώς...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Fatale,
    για λόγους πολλούς καλή μου. Γιατί το "σ' αγαπώ" προς τους γονείς μας (γιατί εκεί είναι τα δύσκολα, ω, ναι!),
    σκοντάφτει πάνω σε καταγραφές που πονάνε βαθιά. Γιατί όλοι μας έχουμε υπόλοιπα από πράγματα και συμπεριφορές που θα θέλαμε να'ναι αλλιώς. Πυρήνας της ύπαρξής μας, της αυτοαναφοράς μας, οι γονείς.
    Και δυστυχώς, συχνά, η προσωπική μας ζωή ματώνει από τα "χρέη" που μας κληροδότησαν.

    Μα να δεις που η συγχώρεση η ώριμη κι ανοιχτόμυαλη όλα τα λευτερώνει!


    dreamerland,
    θεόγυμνη την αφήνω να δαμάσει τους βοριάδες, αυτό κάνω στην παιδούλα κατά πως λες.
    Έτσι, ξεσκέπαστη θα νιώσει την αγάπη.
    Κι έτσι θα κατανοήσει πως αυτή ακριβώς είναι το ρούχο.
    Τι τα θέλω τα πανιά σαν ανεμίζω αγάπη;


    Βασιλική
    Εσύ μωρέ θα μας τα χαλάσεις, μα τι λες;
    Ομορφιές στη μέρα σου κι εντός σου.
    Χέρια ενωμένα θα πω. Όπως κι όπου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο,
    ξέρεις... Έχω πάρει τη δική του τρυφεράδα ναι, στο πιο γενναιόδωρό της όμως, και τρέχω να την απλώσω στο φως χωρίς ενδοιασμούς. Έχω κληροδοτήσει από την άλλη και μια αψιά γεύση στην άκρη των χειλιών, που κάθεται στις λέξεις και και τις δυσκολεύει...



    Αδαή...
    Δεν υπάρχει παιδί πάνω σ' αυτή τη γη που να μη γύρεψε αγκαλιά. Σκέτο.
    Όχι αγκαλιά εάν, ούτε αγκαλιά αφού, ούτε αγκαλιά όταν...
    Σκέψου μονάχα πόσα ευλογημένα πράγματα έρχονται στη ζωή μας (τώρα, ενήλικες γαρ), όταν τίποτε δε ζητάμε.
    Απλά, ανοίγουμε αγκαλιά. Κι έτσι σκέτα, την δεχόμαστε.


    Mist,
    είναι σκοτάδι πυκνό και πηχτό οι ενοχές. Αγριάδα, να φοβούνται μέχρι και τα θηρία.
    Άσε τις να πάνε στο καλό. Αυτά που γίνανε, είναι του καιρού.
    Τα εδώ είναι τα δικά μας. Κι αυτά, τα ορίζουμε.
    Φιλί, να ζηλέψει ο ήλιος.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 3:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    just me,
    όποιος καβάλησε βουνά για να βρεί χώμα καθαρό να χτίσει σχέσεις, ξέρει πως δεν είναι ιστορία εύκολη.
    Ακόμα σκαρφαλώνω θαρρώ. Ανάσα ως τ' ακρόνυχα θα πάρω και, θα το πω. Τη στιγμή που θ' ατσαλώσω(;)...


    Μαυρογατούλη,
    έλα μωρέ... Κουβέντες να κατεβάζω κεφάλι. Και ν' ανοίγω χέρια για να σε κλείσω μέσα, που με ραίνεις με λόγια-ρόδα.
    Φιλιά του νότου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 8:14:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Τα σ'αγαπώ αυτά, που ποτέ δεν ειπώθηκαν, υπάρχουν. Αλήθεια υπάρχουν. Γιατί δεν είναι η γνώση. Είναι αυτό που πάει πέρα απ' τις λέξεις. Αυτό που ο χείμαρρος σου ξέβρασε μπροστά στα απαίδευτα μας μάτια.
    Ίσως και να μην υπάρχουν πιο δυσπρόσιτες αγάπες απ' αυτές. Και η αποδοχή;
    Αχ... Τροχός μαρτυρίου για μια ζωή στην πλάτη.
    Μα έτσι όλα τ' αντέχουμε. Με τέτοιες αγάπες που ποτέ δεν αναλύονται, ούτε και αναλώνονται.

    Οι υπέροχες σου λέξεις...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 11:25:00 μ.μ., Blogger Mist

    Kαλή μου καπετάνισσα μάλλον λάθος τόδωσα θαρρώ...για τα σ' αγαπώ που θάθελα ακόμη να πώ...μίλησα...γι' αυτά που δεν είναι εδώ ν' αφουγραστεί..και στη ματιά του...την λάμψη να δώ...κι εκείνα που με τη δική του σειρά αντιγυρίζει...αυτά λείπουν...ευτυχώς που οι ενοχές απόσταση από εμέ κρατούν...γιατί ο κορμός κι ο νούς θα είχε λυγίσει.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 7:41:00 π.μ., Blogger aisthisis

    Aνατρίχιασα πολλές φορές διαβάζοντας το κείμενο. Είμαι σίγουρη πως κι αν δεν του το είπες, το ξέρει. Το είδε στα μάτια σου-σας, γιατί το συναίσθημά σου ξεχειλίζει έτσι κι αλλιώς και το νιώθει όποιος είναι δίπλα σου.
    Κρίμα που δεν άκουσε την ανείπωτη λέξη, αλλά πόσα κέρδισε αλήθεια από 'σένα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 10:25:00 π.μ., Blogger melomenos

    είναι τόσο δυσκολο να το πείς στον πατέρα αν και το νοιώθω!
    εμένα πριν μερικά χρόνια μου το είπε ο ίδιος (στα 40 μου ήμουν) σε μια ανύποπτη στιγμή μας!
    με είχε άφησε άφωνο να αναρωτιέμαι,
    θα το θυμάμαι για πάντα!
    καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 1:57:00 μ.μ., Anonymous ο φλύαρος αίολος

    Πώς περνούν οι άνθρωποι, μ' ένα γεια σου οι άνθρωποι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 4:44:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    δάκρυα στα μάτια μου καπετάνισσα.

    εγώ πλέον τολμώ να λέω 'σ'αγαπώ' στους γονείς μου, και ας έρχονται εκείνοι σε δύσκολη θέση!

    φιλί

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 6:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    dr.Uqbar,
    τίποτα δε φεύγει και τίποτα δεν είναι παντοτινό. Κι οι αγάπες τεμπελιάζουν στην καρδιά, ναι, μα καλό είναι ν' ανηφορίζουν και προς τα χείλη. Μεγάλη απόσταση, θα μου πεις. Η μεγαλύτερη στον κόσμο, θα συμπληρώσω.

    Φιλιά καλοκαιριού


    Mist,
    σοφά τα'χεις ξεχωρίσει λοιπόν. Να ξεκουράζεται κι η σκέψη, γιατί αλλιώς, πως θα'χει χώρο να παραδουλέψει η καρδιά;
    :)


    aisthisis,
    έχεις στα χείλη λιακάδες κατάλευκων νησιών, μα δε θα κανακέψω τ' ανήμπορα. Δε φτάνει να το ξέρει έτσι. Για κανέναν δε φτάνει. Κι αν καμωνόμαστε πως μας περισσεύουν θάρρητα, να πάμε καταπάνω στα δύσκολα.
    Να δεις μετά πως ανοίγει το συναίσθημα στο φως!
    (Στον εαυτό μου μιλάω, το ξέρεις...)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 6:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε!
    Ευλογημένη κείνη η στιγμή!
    Προίκα γερή για σένα.
    Ξέρεις, είμαι και γω της αστραπής. Μια λέξη να στάζει χυμούς αγάπης και μεμιάς, όλα τα σκούρα, στον πάτο της θάλασσας.


    Φλύαρε Αίολε,
    καλώς ήλθες με την μπέρτα σου ανοιχτή στους καιρούς. Να πολυμιλάς. Για ό,τι συναντάς στα ταξίδια σου. Και ναι, για τα τόσα, που -όντως- περνούν οι άνθρωποι.


    Αλεξάνδρα μου,
    δύσκολο διαγώνισμα.
    Προετοιμασία χρόνων. Ούτε μια ματιά στα sos. Ούτε σκονάκι λέμε. Και πάλι, στην αναβολή.
    Λέω, για λίγο...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 7:01:00 μ.μ., Blogger Viz

    Το σ’αγαπω, ψιθυρισε το, χαμηλα και ταπεινα, σαν χαδι,να πεταξει.
    Δυο φορες. Η μια να φτασει στην καρδια του πατερα σου και η αλλη στ’αστρα, στον δικο μου τον πατερα.
    Δεν προλαβα να του το πω.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 8:08:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Τι ωραία που υπάρχεις
    να `χει η μέρα, η βραδιά μια δικαιολογία λόγο ομορφιάς
    Από πού το κληρονόμησες τούτο το ξέρω
    το φώναξες μέσα στην κάμαρα με τ` ανθάκια του πόνου
    φρέσκαρε ο αέρας

    Να `σαι καλά , καλό μου...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007 10:13:00 μ.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Ανυπομονώ να δω καινούργια κείμενα με τη τόσο δυνατή γραφή σου. Ελπίζω να είσαι καλά

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007 12:43:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    viz...
    Αγάπη να γεννιέται εκεί που πνίγονται οι λυγμοί.
    Μα να δεις πως λαμπυρίζουν απόψε τ' άστρα!

    (Εσένα θα σου στείλω βροχή φιλιά, το ξέρεις;)


    Σωκράτη, μα...
    Η δική σου ύπαρξη φέγγει να φλέγεται τ' όνειρο.
    Να'σαι κοντά, να θωρώ..


    Γιάννη μου,
    με τιμάς και με συγκινείς.
    Καλά, ναι. Με τα φεγγάρια συνομιλώ, υπάρχει κανείς αλλιώς;

    Και... ναι, εδώ γύρω θα τριγυρίζουμε με τις σάρκες μας στα χέρια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007 4:43:00 μ.μ., Blogger Viz

    καπ.,
    παιδι του ηλιου ειμαι εγω και η βροχη με λιωνει

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007 7:05:00 μ.μ., Blogger Viz

    κατι ακομα καπ., επιτρεπεις να σου "κλεψω" το ποστ της αμνηστιας?
    Sorry αν το ζηταω εδω αλλα ειναι ο μονος τροπος (δεν εχεις mail posted)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007 7:22:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καλησπέρα, Καπετάνισσα! Και μια αγκαλιά τόοοοοοοοοση!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007 8:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz,
    ως προς το πρώτο σχόλιο: αφουγκράζομαι τη φωνή σου, μη θαρρείς: καψαλιασμένη και μουσκεμένη ταυτόχρονα...

    Στα περί του κλιπ της αμνηστίας, βεβαίως καλή μου. Το mail νομίζω γράφεται στα στοιχεία του κάθε blogger. Πάντως είναι lexeis@gmail.com.


    Μαριλία μου,
    πέφτω μέσα. Και να μη μ' ενοχλήσει κανείς!
    Φιλιά απάνεμα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007 10:18:00 π.μ., Anonymous σαββας

    ο πραγματικος θανατος καπετανισσα κυρα ειανι οταν δεν τους θυμασαι μπορεις να τους μιλας καθε μερα τιμωντας την κληρονομια που σου αφηνουν τις συμβουλες που σου δωσαν ειναι κοντα σου μιλα τους ακουνε.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007 7:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα...
    Το ξέρω πως όλα ανασαίνουν εντός.
    Το νιώθω. Εδώ είναι οι δικοί μου, παρόντες. Μα ώρες-ώρες, συλλογίζομαι όλα τα "δεν". Και θέλω να τους αλλάξω όψη και να τα χρωματίσω με βυσσινί βαθύ: καρδιάς απόσταγμα.

    Πολύ σ' ευχαριστώ για τα ζεστά λόγια.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape