Δευτέρα, Ιουνίου 25, 2007
Υπόδηση και Υπόδυση

Λένε κάτι ανατολίτικοι αέρηδες που μεταφέρουν χρώμα βαθύ, στοχαστικό και πρακτικές δοκιμασμένες, πως την ουσία του ο άνθρωπος τη μυρίζεται απαλλαγμένος από ρόλους. Κοινωνικούς. Κι όταν τα πέλματά του γδύνονται την καθημερινή φορεσιά τους κι αφήνονται στα χαϊδέματα και τα γδαρσίματα της μάνας γης, μπορούν ν’ αφουγκραστούν καλύτερα. Την πηγή τους, τη μήτρα τους, τον αρχέγονο φλοιό τους.
Όποιος βρέθηκε σε χώρους μαγικούς –και μύησης μπορεί,- όπου τεχνικές θεάτρου λύνουν ψυχές και μέλη, το ’χει βιωμένο πως πρέπει να ξυποληθεί.
Μακριά απ’ την υπόδηση, θα επιτευχθεί η –των ρόλων- υπόδυση.
Γιατί, αν κάτσεις να συλλογιστείς τα παπούτσια που στριμώχνουνε το είναι σου καθημερινά –άλλα στραβοπατημένα, άλλα μισολιωμένα, μερικά ξεχειλωμένα, να χάσκουνε, κάποια πάλι γάντι στο πόδι, γέννα του πες-, ε, θα’χεις να μετράς για ώρα. Άσε κείνα που θα μπορούσαν να σε χωρέσουν, μα δεν τ’ ακριβοκοίταξες ποτέ. Ή τα άλλα, του διπλανού σου, που δεν μετεωρήθηκε ούτε για μια στιγμή εντός σου η σκέψη να τα δοκιμάσεις.

Μάλλον σε μια τέτοια διαδικασία σε βάζει η θεατρική πράξη.
Έτσι τουλάχιστον, την αφουγκράζεται η δική μου ψυχή. Κι έτσι μορφοποιείται εντός μου το θέατρο. Ως θείο Ιατρείο.
Ξυπόλητος, αν γίνεται και ξεγυμνωμένος, να σκύβεις σε άλλα παπούτσια και να περπατάς μέσα τους. Και συνάμα, να νιώθεις το πέλμα σου γυμνό.
Να υποδύεσαι απεκδυόμενος.

Κοίταζα τις προάλλες τον Δάσκαλό μου στο θέατρο, τον Αντώνη Περαντωνάκη ν’ αλωνίζει ξυπόλητος τη σκηνή, ν’ ανεβοκατεβαίνει σκάλες και θρόνους και συλλογιζόμουν χίλια δυο. Τη δυναμική του θεάτρου, τις ποικίλες φορεσιές μας, την ανάγκη μας για μετουσίωση, τις προσωπικές παραμυθίες μας, τις σκουριές και τα γυαλίσματά μας.
Ήταν μια βραδιά ξεχωριστή. Στη σκηνή, το έργο “Εσκοριάλ” του βέλγου συγγραφέα Μισέλ ντε Γκελντερόντ. Λόγος δυνατός και άγριος, κατάδυση βαθιά στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση που ευτύχησε ν’ αναδυθεί χάρη στην σκηνοθεσία του Αντώνη Διαμαντή. Γυμνή και αυτή απ’ τα περίσσια, αφαιρετική ώστε να συνθέσει ουσία και να δομήσει – και να δαμάσει μαζί- κείνα τα πρώτιστα υλικά της ανθρώπινης ψυχής.
Δ/ντής του Θεάτρου Όμμα Στούντιο ο Αντώνης Διαμαντής, στέρεη φωνή του θεάτρου εδώ, στα εκτός της αττικής γης, ηθοποιός και σκηνοθέτης με βίωμα ισχυρό.
Παράσταση από κείνες τις πολύ ιδιαίτερες, που νιώθεις να σε γραπώνουν με τη δύναμή τους περισσότερο μετά: αφού απομακρυνθείς απ’ την σκηνή και γυρέψεις τα χνάρια σου στους ήχους της πόλης και μπερδευτείς στο ιδρωμένο πλήθος και σωπάσεις μπρος στο βουητό της μνήμης σου. Διεργασία εσώτατη, που δρα εν αγνοία σου, ίδια υπόγεια αρτηρία.
Οι ερμηνείες θαυμάσιες. Συναίσθημα να ρέει μεθυστικό, ζαλιστικό σχεδόν κι ένταση να γαντζώνεται εντός σου και να σε λούζει στο κόκκινο.
Εξαιρετικό το κείμενο, πλούσιο σε υλικό να συλλογιστείς, να μεταφέρεις, να ανασκευάσεις, μα πιο πολύ, να αισθανθείς. Πετριές και λεπίδια ο λόγος, όλα τα κορυφαία σε συμπόρευση, η ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας, η μοναξιά, η εξουσία, ο παραλογισμός, ο φόβος, το γέλιο και το κλάμα, το εσύ και το εγώ και το εμείς. Η ενδοψυχική και η διαπροσωπική τραγική σύγκρουση να σαρκώνεται, ν’ ακούγεται φωνή δική σου, να νιώθεις πως σε αφορά, να τραυματίζει τη βολή σου, να σε τρομάζει, να επαναπροσδιορίζεται εντός σου.


Η τραγική φιγούρα ενός βασιλιά εκφυλισμένου, τα γύρω λυσσασμένα γαβγίσματα δαίμονες να τον στοιχειώνουν, η βασίλισσα αγκαλιά με το θάνατο, ο γελωτοποιός να ξορκίζει με χαχανητά τα τελώνια των σκοταδιών και ξάφνου, ν’ αλλάζει το σκουφί του με την κορώνα του βασιλιά. Φάρσα, τερτίπι, σκέρτσο, τόλμη; Υπόδηση; Υπόδυση στα του άλλου. Κατάδυση μαζί.

«Τίποτα δεν είναι πιο γκροτέσκο από το τραγικό», έγραφε ο Beckett στον σκηνοθέτη Roger Blin πριν από το ανέβασμα του έργου En attendant Godot.
Κι είναι πολύ τάχα να πει κανείς πως η εποχή μας, τραγική –ή όχι;- καταβροχθίζει κάθε τι που είναι στον πυρήνα του τραγικό; Κάθε συναίσθημα που συνεπάγεται οδύνη και κάθε πράξη ανάλογη όπως ο έρωτας, η ποίηση, η παράταιρη φαντασία… Η ανθρώπινη ψυχή εν τέλει.
Μυθοφάγος εποχή, χασκογελά μες στη μελαγχολία της…
Συλλογίζομαι τα κομμάτια του καθενός μας που κείτονται σε κάποιον βυθό. Μνήμες που γδέρνουνε τη σκέψη, στιγμές θολές που η ζωή κατακρήμνισε να ξεπλυθούνε πες, να επιστρέψουνε μεταμορφωμένες στον τόπο το γενέθλιο.
Να βγούνε ξυπόλητες σε μια ακροθαλασσιά και να μας σπρώξουν ν’ αναπνεύσουμε αέρα πελαγίσιο.

Το ξέρετε, ε;
Και στο θέατρο, πρώτος λόγος είναι:
Εκεί που ανθεί ο πόνος, εκεί φύεται κι η γιατρειά.



(Για τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ να ενημερωθείτε για τη διαδρομή του Θεάτρου Όμμα Στούντιο.
Οι φωτογραφίες είναι του αγαπημένου φίλου κι επίσης συμπορευτή στη σκηνή, Ζαχαρία Κατσακού.)

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 23:40 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


17 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007 12:19:00 π.μ., Blogger Γιάννης Φιλιππίδης

    Έτσι μαγική είναι η θεατρική λειτουργία, χαίρομαι που σου δίνεται η ευκαιρία να τη βιώσεις σε τόσο προσωπικό επίπεδο, επίπεδο ψυχής.

    Χασκογελάνε μόνον όσοι φοβούνται να αγγίξουν το σφυγμό των πιο βαθιών συναισθημάτων τους, αλλά γιατί άραγε;
    Αποφάσισα από παλιά ν’ αρνηθώ να τους καταλάβω, να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους, ούτε ένα στιγμιαίο αίσθημα, ούτε μια φευγαλέα κίνηση του βλέμματός μου…

    Γιατί το θέατρο σε διδάσκει κάτι αληθινά μεγαλειώδες:
    σε μαθαίνει να χαμηλώνεις στο μηδέν, να ξεκινάς ξανά την αναζήτηση μέσα από ένα έργο, έναν ρόλο, που μόνο καλύτερο μπορεί να σε κάνει.

    Επιδοκιμασία και φιλί,
    ο Γιάννης…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007 12:38:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιάννη μου,
    το θέατρο και ο,τι συνεπάγεται -η βουτιά εντός μας και η έκθεση των καλά κρυμμένων μας-, δεν είναι δουλειά που την αντέχουν όλοι.
    Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι θεατράνθρωποι είναι οι γενναίοι, ε; Συχνά είναι οι πιο ανασφαλείς και ναρκισσιστές που υπάρχουν, αλλά ας τ΄αφήσουμε για την ώρα.

    Αναφορικά μ' εκείνους που δεν αγγίζουν τον σφυγμό των βαθιών συναισθημάτων κατά πως λες, ε, το γενικό πλαίσιο είναι αυτό.
    Εκεί κινείται ο άνθρωπος πλέον. Σε δρόμους ασφαλείς. Το ξεφλούδισμα έχει φόβο, έχει ρίσκο, έχει ανατροπή.
    Και το "καλά είμαστε κι έτσι" είναι μεγάλη ιστορία.
    Και καραμέλα γλυκιά.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007 10:47:00 π.μ., Blogger Fatale

    καπετάνισσα,
    κάθε φορά που βλέπω μια παράσταση κάτι ρέει μέσα μου...ίσως σγκεντρώνω την ενέργεια που διαχέεται ...και βγαίνω αλλιώς...ακόμα και προβληματισμένη ή θλιμμένη να βγω ...νιώθω γεμάτη...συντονίζομαι..αν μπορώ να το πω έτσι....ηθοποιός σημαίνει φως.....φωτίζομαι από το φως...

    φιλιά δροσερά στέλνω

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007 6:25:00 μ.μ., Blogger Viz

    Καθισμενη πανω σε ενα σωρο σκουπιδια, κλεινω την ομπρελα μου, δε φοβαμαι τα βολια εγω. Βγαζω και τα παπουτσια μου και τα πεταω στη φωτια, δεν το φοβαμαι το χωμα, οι φτερνες μου ειναι ξορκισμενες και αντεχουν. Βγαζω και το στεφανι μου και το χαριζω σε οποιον το θελει, στο κατω κατω, τι βασιλιας τι τσαρλατανος, το ιδιο μου κανει. Μονο τον ηλιο μη μου κρυβετε, τον ηλιο και τη θαλασσα,γιατι μια φορα και εναν καιρο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 12:15:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Τα είπες όλα...
    Εγώ σου στέλνω την καλημέρα μου
    Κι ένα μπράβο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 1:58:00 μ.μ., Blogger onlysand

    Καπετάνισσα γλυκειά
    Πολύχρωμος χείμμαρος, δροσερό
    αεράκι ψηλορείτικο ο Λόγος σου, Μελίρρυτη,
    ανυπόκριτη, αν-υπόδητη
    στις αετορράχες πέταγμα - και πώς να σε προφτάσω!...


    Εδώ κάτω, φιλί-δελφίνι σε περιμένει στην "άμμο" μου... :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 11:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    fatale,
    γλυκιά μου! Έχει μια θεία μαγεία το σανίδι, ταιριασμένη απόλυτα με τ' ανθρώπινα... Να τραβάει την ακούραστη νιότη της ψυχής μας να πάρει ρόλο πρωταγωνιστικό, να ποτίζει κάθε αρμό της σκέψης, κάθε ραφή του κορμιού μας με μια ανεξήγητη, ζωογόνα δύναμη!
    Το θέατρο, το συναπάντημα όλων των τεχνών κατά πως λεν!


    Viz,
    δικός σου ο δίσκος ο χρυσός μικρή μου. Κι η αρμύρα, τα πόδια σου προσκυνά.
    Μη σκιάζεσαι λοιπόν και δώσε σπρωξιά στο παραμύθι.
    Όλα τα περίσσια στη φωτιά κι η φλόγα της καρδιάς, να κρατά στον ουρανό τα ίσια!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 11:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο μου,
    χαμόγελα ολόλαμπρα τα λόγια σου, σ' ευχαριστώ.
    Κοινές αγάπες μας φέρνουν κοντά κι αν τα χέρια μας δεν δένονται, στις ίδιες ματιές ανταμώνουν οι καρδιές μας.


    onlysand,
    αγαπημένο φτερούγισμα εσύ, θα πετάξω τα σανδάλια μου στον αφρό και θα τρέξω! Να βουτήξω με τον ήλιο στην πλάτη μου, ν' αγκαλιάσω τη ράχη του δελφινιού και να σκίσω τα πέλαγα με τραγούδι που θα μου μάθεις στα χείλη!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 12:39:00 π.μ., Blogger elpida

    Ξυπόλητη θεατρίνα μου, εσύ! Άδικο να είμαστε τόσο μακριά! Θα έκλαιγα βλέποντάς σε απ' την συγκίνηση!
    Μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός, μα δεν μ' άφηναν. Έτσι έπαιζα στην αυλή με τα σεντόνια. Από τότε μου έμεινε φαίνεται η ξυπολησιά!Μ' αρέσει να περπατάω ξυπόλητη και ακόμα με μαλώνει ο άντρας μου. Φαντάζομαι πόσο απαραίτητο είναι για σας τους πραγματικούς ηθοποιούς!
    Τι κρίμα να είσαι μακριά απ' την κόρη μου! Έδωσε Εθνικό πριν 5 χρόνια και πέρασαν μόνο 14 παιδιά. (τα 7 ήταν απ' την Κύπρο)
    Παραμένει όνειρό της όμως και εύχομαι να το πραγματοποιήσει!
    Ηθοποιός σημαίνει φως, Μαρία μου κι εσύ είσαι ΦΩΣ!
    Φιλιά πολλά-πολλά!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 6:32:00 μ.μ., Blogger Viz

    "Οσο αισθανομαι την αυρα στα μαλλια μου, και βλεπω τον ηλιο να λαμπει πανω στα φυλλα
    Δεν θα ζητησω ποτε κατι παρα πανω.
    Τι παραπανω θα μπορουσε να μου χαρισει η μοιρα απο αυτο το αισθησιακο περασμα της ζωης σε στιγμες?
    Αγνοιας οπως αυτο εδω" F. Pessoa
    Ειναι τα πρωτα λογια που βασανιζουν το μυαλο του μικρου τσαρλατανου ενω κοιταει με ματια αδεια την αλμυρα να του καιει της φτερνες στο λιοπυρι των καιρων.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 8:50:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Καλό Σαββατοκύριακο, Μαρία

    και να το ξέρεις
    εγώ δε θα λείψω
    από κανένα μάθημα των φτερών σου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 10:42:00 μ.μ., Blogger Markos

    Ξυπόλητος σε διαβάζω αρνούμενος να μπω σε καλούπια εργοστασιακά.
    Προτιμώ τους δρόμους και τους διαδρόμους του νου που τόσο καλά ξέρεις να τους ανοίγεις και να παρασύρεις τους συντρόφους(αν το επιτρέπεις)-αναγνώστες σου.
    Καλό βράδυ καπετάνισσα
    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007 8:45:00 μ.μ., Blogger φεγγαραγκαλιες

    Εκεί που ανθεί ο πόνος, εκεί φύεται κι η γιατρειά.

    αυτο το κραταω μεσα μου..
    φιλια καπετανισσα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 12:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Elpida,
    αγαπημένη! Ξεγλύστρησες απ' τα λημέρια μας και μας λείπεις, μάθε το! Να'σαι καλά όμως, ε; Άνθη να μπουμπουκιάζουν εντός σου!
    Θα στείλω ευχές ολόδροσες στη κόρη σου, μα... ηθοποιός όχι, ούτε που τολμώ να πω πως είμαι!
    Το φως πως να το σφίξω στις χούφτες μου, πως; Ένα λαμπύρισμα να κλέψω, ένα άναμμα την ώρα της ανατολής και πολύ είναι. Για να σταθώ σε μια γωνιά στη σκηνή να πω πως "κάτι είδα, κάτι μυρίστηκα".

    Την αγάπη μου!


    Viz,
    είσαι παιδί των δρόμων εσύ, άρα, διαδρομές καρδιάς ακολουθείς.
    Και τι παραπάνω να'ρθει δηλαδή;
    Να κατεβεί ο ήλιος να φωτιστεί απ' τη ματιά σου, λίγο είναι;


    Σωκράτη,
    γλαροπούλι να γινόμουν, για φαντάσου! Πόσα δεν θα'χα να διηγηθώ στις θάλασσες για τις στεριές και τις σκηνές και τα πολλά ωραία! Να ταξιδέψουνε τα κύματα όλης της γης τα χρώματα, μπορεί να γίνει; Ανάκατα, χωρίς ρόλους. Και να λουστούμε ομορφιά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 1:02:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο,
    ιερή λέξη η συντροφικότητα και πολλαπλώς τιμητική.
    Ωραίο να σε νιώθουν έτσι! Συνοδοιπόρο με πόδια γυμνά, ναι!
    Κι όταν το έδαφος τραχύ, να επιμένεις.
    Εκεί τα σπουδαία, ε;


    φεγγαραγκαλιες,
    καλά θα κάνεις.
    Είναι και το σημαντικότερο.
    Στη μεγάλη σκηνή, την εκτός θεάτρου.
    (Και εντός υποκριτικής, συχνά).
    Θυμήσου το λοιπόν.
    Πίστεψέ με, θα΄ρθει η ώρα του...

    Σε γλυκοφιλώ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 6:28:00 μ.μ., Blogger Viz

    Ups, μ'επιασες,...

    Την ωρα που ο μικρος τσαρλατανος εδινε αλλο ενα σαλτο ζωης και πιανοτανε στην ακρη του ρασου του μοναχικου καβαλαρη,
    (http://www.youtube.com/watch?v=E1tr-twsv4E)
    και οι λεξεις τελειωνανε και ο δρομος ξαναρχιζε και η πορεια των δυο γινοτανε δρομος για τον τριτο, τον ταπεινο...

    Καλο απογευμα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007 12:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz!
    Μα τι ωραίες μουσικές μας φέρνεις δώρο!
    Εικόνες γαλανές και μελωδίες ξέχειλες από αισθήσεις να τρέχουν στους δρόμους σου!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape