Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2007
Κόσμος στη σκόνη, μυαλά στο ενυδρείο


Παγκόσμια ημέρα νερού σήμερα:
Να θυμηθώ να κλαίω, να μη στεγνώσω...



Βουτιές στην υγρασία της μουσικής
που ποτέ δε κοκάλωσε την εφηβεία μας.
Κόντρα στη ξηρασία των καιρών,
των μυαλών, των λόγων.
Κολύμπι στ' ανοιχτά της εποχής που εμείς διαλέγουμε για να μουλιάσουν τα διψασμένα μας μέλη, έτσι, σα μουσκεμένο ξόρκι στις στραγγισμένες συνειδήσεις και στην αποστειρωμένη θέαση της ζωής.

Άνυδρες πατρίδες οι άνθρωποι. Στερεοποιημένο υλικό η σκέψη. Άκαμπτο. Κι είναι η μνήμη πόσο νοτισμένη!

Σ' αυτήν την αγκυλωμένη, αφυδατωμένη πραγματικότητα τόσων μαραζωμένων ονείρων, ποιός άλλος απ' τη ψιχάλα της μουσικής
θα μας καταβρέξει;

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:21 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


17 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2007 10:46:00 μ.μ., Blogger fevis

    Να παραδεχτούμε πως ο καιρός την τίμησε απολύτως την ημέρα.... Μπράβο του....

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2007 11:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γιατί να κλαίς καλέ;
    Με τέτοια μουσική να γελάς πρέπει!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 5:56:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    Με το συμπάθιο, ρε Καπετάνισσα, αλλά σε πείσμα του θέματος, πολύ στεγνό (παρά τις υγρές λέξεις) βγαίνει το ποστ.
    Γνώμη μου.
    Αφού η ψυχή σου άλλα κουρταλεί...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 4:20:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Με δρόσισες κορίτσι μου...:)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 4:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    fevis,
    καλώς μας ήλθες με τις ανυπόμονες βροχές παρέα. Ανοιξιάτικοι καταρράχτες κι εδώ. Με εναλλαγές φωτεινών αχτίδων. Τη μια κλαίει, την άλλη γελάει, που λένε. Καιρός και ζωή, ένα και το αυτό.



    Ανώνυμε/η,
    σα να 'χεις δίκιο! Κι η αλήθεια είναι ότι το γλυκύτατο βιντεάκι ήταν που με προκάλεσε να σταθώ χωρίς ομπρέλλα στους κατακλυσμούς. Και γέλασα με τον τρόπο του. Κι έπειτα συλλογίστηκα πως διψώ. Είδες τώρα παραλογισμοί; Αντί για νερό να γυρεύεις δάκρυα;
    :)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 4:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράλληλε,
    σωστά μιλάς.
    Ξεχνώ φορές-φορές πως είμαι ανοιχτό βιβλίο. Και να σου πω, τα τελευταία χρόνια, σκουντουφλώ πάνω σ' αυτό. Και σπάω και τα μούτρα μου.
    Λοιπόν, η κάθε στιγμή κι άλλη στιγμή. Κι εγώ πολύ φτωχή να τις γεμίσω με δύναμη όλες. Άνθρωπο με είπανε.
    Έπειτα, κείνος που μιλά για νερά δε μπορεί να'ναι ξεδίψαστος!
    Θεόξερος είναι και τα ονειρεύεται.



    kwlogria, αγαπημένη...
    Στα τραγούδια οι τιμές!
    Θα'θελα βέβαια να'μουνα... ποτιστική (!), να'φερνα γιατρικό για τη δίψα, μα που... Ακόρεστη η κυρά! Μόνο σκέψεις φωτεινές να μην καταπίνει, ε;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 6:23:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    σου στέλνω δάκρυα βροχής για να σε συντροφεύουν - κάπου στη μέση θα συναντηθούν με τα δικά σου, εύχομαι...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 7:29:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Υ-Π-Ε-Ρ-Ο-Χ-Ο!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007 9:51:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Δυναμική και χειμαρρώδη καπετάνισσα γιατί είσαι τόσο αρνητική απόψε;
    Το βιντεάκι πολύ ωραίο.
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 11:38:00 π.μ., Blogger Ιουδας Ισκαριωτης

    Κυρία μου, έχετε την απάντηση σας στον Ιούδα. Ελπίζω να έλυσα σωστά την άσκηση που μου βάλατε.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 11:39:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα μου!
    Μα να δεις που έβγαλε ο θεός σεργιάνι τις λιακάδες να μας αποτρελάνει! Και μαζί έναν νοτιά μπουκωμένο κίτρινη σκόνη απ' την Αφρική, λίβας μεθυσμένος, ν' αποκάμει τις αισθήσεις τις ταλαίπωρες...


    Tradescadia!
    Με το τραγούδι στα χείλη μου'ρχεσαι! Να το γυροφέρνεις εκεί, στην άκρη, ώστε να πάρει και σπρωξιά να φτάσει στη καρδιά!


    Τάσο μου.
    Δεν ξέρω βέβαια τι εννοείς ακριβώς, πως με προσλαμβάνεις δηλαδή, αλλά κάπου θ' ακουμπάς, δε γίνεται! Να μη συμβαίνουν χαλασμοί μέσα μας κάθε τόσο; Κι έχουν και χρώματα διάφορα, άλλοτε κάπως θαμπά και σκιερά, όσο να πεις...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 12:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ιούδα μου...
    Πηγή η πρόσκλησή μου ή όχι, θάλασσες σμίλεψες με τα λόγια σου.
    Και πες μου τώρα, πιάνεται η θάλασσα;
    Πως μπλέκεις έτσι το νερό, πως το κουλαντρίζεις και πλάθεις δίχως φύκια πέλαγα;

    Τιμή. Κι αγάπη.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 12:17:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Η αλλαγές που λες. Μου έδωσες ερέθισμα. Η αλλάγές δεν είναι μόνο σύμφωνες με τον καιρό, τις εποχές του χρόνου, όλο σε έναν κύκλο (υγρό-στεγνό) συνέσχεια, όπως κάποτε. Τότε οι άνθρωποι δεν έκαναν άλματα. Τώρα όμως...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 1:59:00 μ.μ., Blogger melomenos

    για μένα τραγούδι στο νερό τα λόγια σου
    χαμογελούσαμε επροχθές στον ύπνο μας
    θυμόμαστε τις βρύσες των ματιών μας
    στα παιδικά μας πρόσωπα
    και το τραγούδι του νερού ακούγοντας
    γεύσεις εφηβικών χρόνων σε περιβόλια υγρών ονείρων...
    γυμνοί ως το γλυκοχάραμα όντε ακούγαμε το τραγούδι του νερού τα χείλη μας!
    καλό σου Σαββατοκύριακο

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 8:52:00 μ.μ., Blogger nosyparker

    Eκπληκτική σύλληψη το βιντεάκι όμως. Εδώ πάνω ξηρασία...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 10:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    ωραία και τούτη η ρότα. Της σκέψης εννοώ. Δεν ήταν πρόθεσή μου να δείξω κάτι τέτοιο αλλά, δίκιο έχεις. Ο καιρός και το κύλισμά του. Αργά, να τον αφουγκράζεσαι, να τον εσωτερικεύεις, να τον ακούς εντός σου και να τον μεταφέρεις στις πράξεις σου... έτσι γινόταν παλιά, ναι.
    Και με τεράστιες δρασκελιές και γοργή αναπνοή: όπως τώρα.
    Γίνεται έτσι να τον αισθανθείς βαθιά, να ρολάρεις μαζί του;
    Αμ δε γίνεται...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007 10:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε μου,
    αχ τα λόγια σου πως έρχονται και ακουμπούν εκεί που χάσκουν νύχτες...
    Παρηγοριά μωρέ. Όσοι μαρτυρούν ψυχή. Όσοι -καλή ώρα εσύ- γυμνώνονται και αγαπούν και καλοξεχνούν υπολογισμούς και κρατούμενα. Και καταβρέχονται!


    nosyparker,
    κόβεται στα δυό η γη λέμε. Ραγισματιές, χαράδρες να γλυστρήσεις. Τι ποιά γη; Ρωτάς δηλαδή; Ξέρεις άλλη απ' το χώμα που πατά η σκέψη;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape