Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007
Διακόσμηση χρόνου



«Λοιπόν, αγαπητοί μου, θα συμφωνήσω πως ένα σωρό καθ΄έξη αεριτζήδες, ιθαγενείς διανοούμενοι, δεν κάνουν άλλο από το να διενεργούν νεκροψία εις βάρος του πτώματος της τέχνης, αντί να προβούν σε μια μεγαλειώδη ανασκευή. Έτσι ακριβώς, λειτουργούν και με το χρόνο τους. Εκεί κι αν χρειάζεται τέχνη! Εν ολίγοις, τίποτα δεν χαμπαριάζουν από τις αλλαγές που συντελούνται γύρω μας».

"Και μέσα μας", τόλμησα να ψιθυρίσω στην Εύα. Κούνησε το κεφάλι ωθώντας με να συνεχίσω. "Μωρ' τι'ναι τούτος εδώ... Λέει, λέει, ανάσα δεν παίρνει πιά... Και τούτος ο λόγος! Με καλέμι τον χάραξε";
"Άλλο δεν κάνει", μουρμούρισε η Εύα, "από το να γυρίζει από διάλεξη σε διάλεξη μιλώντας πότε για την σκοπιμότητα της τέχνης, πότε για τη διαχείριση του χρόνου. Άλλοτε και για τα δυό μαζί".

Φίλη καλή η Εύα, μ' έσυρε στην ουσία, σε τούτη την εκδήλωση. Τους γυρολόγους του κάθε δημόσιου βήματος, τους αντιμετωπίζω με την κατανόηση που ενδείκνυται σε όσους πάσχουν από ενδοδιαταραχές με μεταστάσεις ψυχοπαθολογικής υφής.
Άκου ειδικός στη διαχείριση χρόνου, αυτός που μόνο το τικ-τακ του ρολογιού μοιάζει ν' αφουγκράζεται!
Επιβεβαίωσε την άποψή μου η σύντομη παρέμβαση ενός κυρίου ηλικιωμένου, με δωρική φυσιογνωμία, που περιέγραψε τον τρόπο που οι Ινδοί προσλαμβάνουν της έννοια του χρόνου, σχετίζονται με το πέρασμα του καιρού, βιώνουν τη στιγμή και τα αιτήματα της ψυχής τους.
Αιφνιδιάστηκα ευχάριστα όταν άκουσα πως ακολουθούν τις επιθυμίες τους κι όχι ωράρια επιβεβλημένα. Χρόνος και λήθη; Αδελφάκια! Αν για παράδειγμα λαχταρούν νωχελικό περίπατο, αντί για πιεστικό οκτάωρο, ο εργοδότης τους απλώς, συναινεί.
Άλλη χρήση του χρόνου, πραγματική τέχνη, σημείωσε ο "παρεμβολέας".

Ο ομιλητής προσπάθησε μάταια, να καταπιεί τις αγριάδες που τον τσιγκλούσανε:
«Μα, τι λέτε κύριε; Τι παράδειγμα αναφέρετε; Στην Δύση, η επιβολή του γραμμικού χρόνου μας φέρνει εμπρός σε άλλες πρακτικές.
Για τι πράγμα μιλάτε; Για χρόνο κυκλικό; Δήθεν ευέλικτο; Αποδυναμωμένος πλέον, σας υπενθυμίζω. Ο χρόνος ο προσδιορισμένος, ο προγραμματισμένος μέσα στη δράση, δεν είναι κάποιο στάδιο στην ιστορία της ανθρωπότητας που πρέπει ν' αποφεύγεται! Είναι συντάσσον δεδομένο, ιδρυτικό στοιχείο της προόδου των κοινωνιών. Για ανάπτυξη ομιλώ, σας υπενθυμίζω. Για εξέλιξη!
Μήπως να λάβουμε υπόψιν κοινωνίες που πολιτισμικά υπερτερούν των Ινδιών; Εδώ δεν θεωρητικολογούμε ούτε θρησκειολογούμε γυρεύοντας τη λύση στο πρόβλημα της κατανόησης του χρόνου.
Οι Ινδοί, μπορεί να προσεγγίζουν την κατανόηση του χρόνου και της τελειότητας του ανθρώπου, στο μεθόριο του φυσικού και του επέκεινα.
Εμείς, κοινωνικά και ιστορικά προσδιορισμένοι, θέλουμε τον χρόνο μας παραγωγικό».

"Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοεί", εκνευρίστηκε η Εύα. "Δηλαδή, εμείς καλοπερνάμε; Μήπως οι Ιάπωνες που είναι στεγνοί, ξερακιανοί και καλοκουρδισμένοι; Μωρέ αν μπορούσα εγώ να κάνω σκασιαρχείο απ' τη δουλειά με τις ευλογίες του δ/ντή..."

«Το ζήτημα των καιρών, είναι ο χρόνος. Ο χειρισμός του. Πως θα τον γεμίσουμε αποδοτικότερα, πως οι δραστηριότητές μας θα λειτουργούν προς όφελός μας, κάνοντας τον χρόνο μας μήτρα που θα γεννοβολά τα σπουδαία και όχι τ' ασήμαντα. Ας το τολμήσουμε! Μερικοί από μας, έστω και ... ετεροχρονισμένα! Να δημιουργούμε συνεχώς, να μην αφήνουμε λεπτό χαμένο, να δημιουργήσουμε με δράση κι όχι με νωθρότητα, τη δική μας, προσωπική ιστορία. Σας ευχαριστώ».

"Δεν πάει καλά", θύμωσε η Εύα. "Το θέμα είναι πως θα αδειάσουμε το χρόνο μας όχι πως θα τον γεμίσουμε! Έτσι που φορτώσαμε τη ζωή μας, λυγάει, λιώνει, δεν το νιώθει τούτος εδώ";
"Εσύ, τον είδες να νιώθει;" τσίριξα.

Είπα να τον πλησιάσω στο τέλος. Να σταθώ απέναντι στο "φωτισμένο" του μυαλό. Δηλαδή, για την ακρίβεια, στάθηκα δίπλα σε μικρό κύκλο που τον περιέβαλε. Τον άκουσα να μιλάει σε εκπρόσωπο της δημοτικής αρχής για το χώρο. Που ήταν λιτός, δίχως περίσσια έμπνευση, χωρίς παρέμβαση από ειδικούς της (δικής του) τέχνης.
«Χρειάζεται τέχνη αυτή η αίθουσα, να μεριμνήσει ο δήμαρχος. Απαραιτήτως, να προσλάβει κάποιον που να ασχολείται με τη διακόσμηση χώρου».
Δεν άντεξα. Άνοιξα τον ανθρώπινο κύκλο των κολάκων με την παλάμη κι έβγαλαν τα μάτια μου φωτιά.
"Θαυμάσια ιδέα και για σας! Απαραιτήτως, να προσλάβετε συμβουλάτορα που να ασχολείται με τη διακόσμηση χρόνου".


(Έμφαση δίνεται στις λέξεις που μου φόρεσε χαμόγελο παιχνιδιάρικο
ο Γιώργος, για να τους δώσω μιλιά.
Η φωτογραφία είναι της "coda67" από το flickr.com )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:19 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


22 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 1:32:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Σωστή συμβουλή!
    Να ανοίξει μπλόγκ!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 9:11:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Καλόοοο...
    Ο αθεόφοβος είπε κάτι που με έβαλε σε σκέψεις:
    "Ο χρόνος και τα μπλογκς":όμορφο θέμα για ποστάρισμα...
    Μα...δεν έχω τα κότσια!
    Καλημέρα...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 10:12:00 π.μ., Blogger Markos

    Διακόσμηση το χρόνου...
    Αλλά τίνος χρόνου; Του δικού του ή του Ινδού;

    Πάντως πέρα από την περιπαιχτική μου διάθεση, καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας τις θέσεις του ομιλητή, πόσο επικίνδυνοι γίνονται οι νεοφιλελεύθεροι του πολιτισμού!!
    Και, συγνώμη που θα πολιτικολογήσω λίγο, πόσο, αφού υποτίθεται ότι εξοβέλισαν τον θείο Κάρολο, ξεδιάντροπα εφαρμόζουν όσα εκείνος επισήμαινε.
    Γιατί αυτή η γραμμικότητα του χρόνου, στις αναπτυγμένες δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες δεν είναι τίποτα άλλο, από το μηχανισμό παραγωγής υπεραξίας και κατανομής της μέσω της αγοράς.

    Πρωί πρωί ... οικονομικούρες θα μου πεις ότι άρχισα, αλλά ...

    Καλό Σαββατοκύριακο να έχεις

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 5:13:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Δεν με χαλάει διόλου ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι Ινδοί τον χρόνο. Να είσαι καλά καπετάνισσα που μου θύμισες από τι έχω δραπετεύσει.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 6:14:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ορίστε ! Τι κατάλαβες τώρα;
    Έγραψες ένα κείμενο-χρονοκλέφτη.

    Χρονοκλέφτης: Μια εξαιρετικά αστεία λέξη ορολογίας στις ελληνικές βερσιόν αυτής της "επιστήμης" που μου ήρθε καρφί στο μυαλό και κόντεψα να σκάσω απ' τα γέλια!

    να σαι καλά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 11:33:00 μ.μ., Blogger elpida

    Καπετάνισσά μου, νόμιζα πως μόνο εγώ είχα το πρόβλημα της διακόσμησης του χρόνου! Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη μου! Λύση όμως δεν βρήκα! Μήπως ήταν κρυμμένη στο κείμενο και δεν την έπιασα; Πάω να το ξαναδιαβάσω!
    Φιλιά πολλά!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 11:43:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μακάρι ν' άκουγε τη συμβουλή σου ο κύριος "τικ τακ" αλλά πού...
    "η"

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007 11:57:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Δύσκολες λέξεις, μα τις ταίριαξες όμορφα, σε ένα κείμενο με στροτή ροή και χιούμορ
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 4:17:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Έξυπνο.
    Δεν έχει καμιά σημασία ο τρόπος απεικόνισης του χρόνου όταν δεν γνωρίζεις τι είναι....

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 7:19:00 μ.μ., Blogger ector p

    Ρολόγια από λάστιχο και πλαστελίνη ,επειγόντως(!),για να έχουνε τα όνειρα μνήμη και οι ώρες ποιότητα από αιωνιότητα.(Στο μέτρημα της αβύσσου κόβεται το σκηνί).
    Α προπό:Ο λαγός όσο αν τρέξει ποτέ δε θα προφτάσει, του λείπεται χρόνος,η χελώνα όσο αργά πάντα προφτάνει,της περισσεύει ,στην κυρτή σκακιέρα του καύκαλου της κάθε τετραγωνάκι και μάτ στο χάρο!
    ΥΓ Καπετάνισσα , στολισμός εσωτερικής χρονικότητας;

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 8:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε!
    Συνετή τούτη η αξιοποίηση του χρόνου, λες; Όπως και να'χει, με τα γραφτά (και τα ηλεκτρονικά), βρίσκει τρόπο η σκέψη να πεταρίσει. Και το συναίσθημα! Έστω και μέσα από τα καλώδια. Με συμμάχους τους αιθέρες και των ανθρώπων τις μοναξιές...


    Kyriaz, καλέ μου.
    Κι ο χρόνος μας κανάκεμα θέλει. Γλυκομιλήματα για να μας καλοφερθεί. Κι αν λογίζονται για φιοριτούρες τα μπλογκς, περίσσιες χάρες στο στένεμα του χρόνου σα να λέμε, ε, αν μας γλυκαίνει, είναι για καλό!


    Μάρκο,
    σμίγω τη φωνή μου με τη δική σου. Μονάχα οι αφελείς και οι ανήξεροι θα πουν πως όλα τούτα γίνονται στο όνομα μιας πολιτιστικής... ανόρθωσης! Σαφώς κι η ταμπακέρα έχει να κάνει με το ξεζούμισμα ημών έτσι ώστε όμως να θαρρούμε πως είναι αναπόφευκτος δρόμος, άρα "φυσιολογικός". Ζωές σε γρήγορη κίνηση, στεγνές, αποκαμωμένες, εθισμένες σε ταχύτητες παράλογες -που κληροδοτούν και τα παιδιά μας-, άριστο υλικό για την εδραίωση μιας ωραιότατης ψυχοπαθολογίας.
    Κι από την άλλη, να γεμίζουν τα ταμεία. Πως το λένε να δεις...

    Α, ναι! Παραγωγικότητα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 9:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ellinida αγαπημένη,
    το ζητούμενο και το επιθυμητό είναι για μας η αντίληψη και το βίωμα των Ινδών. Ο τεχνοκρατικός πολιτισμός μέγα δηλητήριο κι ο χρόνος της τρεχάλας βασικό συστατικό του.


    dr.Uqbar!
    Λαίμαργος ο χρόνος, απαιτητικός, ίδιος μπαμπούλας που μας την έχει μονίμως στημμένη. Τη μαγκιά λέω να του κλέψω, την έπαρση πως όλα τα κατέχει κι όλα τα μπορεί. Και ξέρω και πως γίνεται αυτό: αγνοώντας τον.


    elpida μου,
    να λιγοστεύουμε το χρόνο απ' τα πολλά. Απ' τα ψιμύθια των υποχρεώσεων που τις νομίζουμε ανάγκες. Να γευόμαστε τη γλύκα της στιγμής και να τεμπελιάζουμε δίχως ενοχές! Να μη φορτώνουμε τις ζωές μας! Αχ και να το καταφέρναμε...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 9:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η"...
    Εγώ μουρμουρίζω μπας και βάλει μυαλό το "άλλο" τικ-τακ, της καρδιάς. (Όλων μας, ε; Της δικής μου πρώτα-πρώτα!) Αλλά που...


    Τάσο καλέ μου,
    πολύ σ' ευχαριστώ για τον τιμητικό λόγο. Μη θαρρείς πως είμαι τεχνήτρα στο σμίλεμα του χρόνου, αγώνα κάνω να συνταιριάξω τα αταίριαστα. Και πολύ θα'θελα φορές-φορές, να ζούσα σε τόπο μακρινό, παρθένο, δίχως ρολόγια και κυνηγητά...


    Ανώνυμε,
    αν πρωτοπερνάς, καλώς ήλθες.
    Ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα πράγματα προσδιορίζει το περιεχόμενό τους, λέω. Με αυτή τη λογική, αν εισπράττουμε το πέρασμα του καιρού με την ινδική απόχρωση(αστοχασιά ή σωφροσύνη, όπως το βλέπει κανείς), έτσι ορίζουμε το χρόνο. Για μας, είναι αυτό. Η συγκεκριμένη οπτική, πρακτική, αυτός ο στοχασμός αν θες.
    Τ' ανάποδα, αν ανήκουμε σε δυτικοπλασμένη γη.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007 9:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Έκτορα,
    θυμούμαι πως έζησα στιγμές που γράψανε μέσα μου με διάρκεια αλλιώτικη. Σαν να ΄τανε και βίωσα τον κόσμο απ' την απαρχή του ως τα δω. Σε ένταση. Πέρασα και περιόδους κουτσές, βραδυπορούσες, που λεγα αχ και να μπορούσα μ' ένα φου να κάνω τα χρόνια στιγμή!

    Η αναφορά στα εντός είναι δεδομένη.
    Κι ο στολισμός μίνιμαλ.
    Που σημαίνει, αφαίρεση.
    Τέτοια διακόσμηση... ναι!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007 4:48:00 π.μ., Blogger Tamara de Lempicka

    χαχα Καπετανισσα, μου εφτιξες το βραδυ...(η μηπως πρωι να ελεγα?)
    μηπως αυτο δεν κανουμε ολοι μας? διακοσμουμε το χρονο μας εδω πανω με χρωματα αλλοτε μουντα κι αλλοτε φωτεινα με σκοπο ν'αφησουμε ενα εργο γι'αυτους που θα ακολουθησουν...Μα το ιδιο το εργο που θ'απομεινει ειναι αυτο που εχει σημασια. Θα ειναι αραγε ενα εργο διακοσμητικο, απο αυτα που παιρνεις για να ταιριαξεις με το καλυμμα του καναπε, η θα ειναι απο αυτα που σε κανουν ν'αναρωτιεσαι αν εχουν νοημα τα επιπλα στο δωματιο?

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007 9:29:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tamara de Lempicka,
    καλημερούδια.
    Δεν έχω ιδέα αν το στόλισμα του χρόνου γίνεται με σκοπό να δουν οι επόμενοι. Η ζωή μου'χει δείξει -με το καλό και το άγριο- πως ό,τι κάνει ο καθείς το κάνει για την πάρτη του. Έστω κι αν νομίζει διαφορετικά (πως θυσιάζεται ή παραχωρεί πράγματα, ή, ή, ή...).
    Τώρα, αν στεκόμαστε στο ανούσιο φαίνεσθαι ή αν σκοντάφτουμε σε "έπιπλα"-στοίβες που κατά βάθος θέλουμε να πετάξουμε απ' το παράθυρο,ε, αυτό... Είναι πράγματι η ουσία των αποφάσεων που παίρνουμε για τη μία, τη μοναδική πολύτιμη ζωή μας!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007 12:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλώς σας βρήκα.

    Θα με υποχρέωνες αν περιέγραφες την αίσθηση που έχουν για το χρόνο τους οι Ινδοί. Τον τρόπο που τον ερμηνεύουν. Την κυκλική φορά του χρόνου. Το ακούω πολύ συχνά αλλά δεν το καταλαβαίνω.
    Χωρίς να περηφανεύομαι πάλι πως καταλαβαίνω την γραμμική απεικονισή του.

    Όπως και νάχει, σ' ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007 3:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να σου μεταφέρω εμπειρίες φίλων που έχουν ζήσει για ένα διάστημα στην Ινδία κι έχουν βιώσει αυτό το "διαφορετικό". Δεν καμώνομαι πως έχω εντρυφήσει στο θέμα, τ' αντίθετο, τα λιγότερα απ' όλους ξέρω. Επιπλέον, διατηρώ επιφυλάξεις στο κατά πόσον στην έννοια του χρόνου τους έχουν παρεισφρήσει στοιχεία δοξασιών, μύθων ή πίστης έντονης, μια και οι Ινδοί είναι βαθιά θρησκευόμενος λαός.
    Απλά-απλά λοιπόν, δεν δεσμεύονται από τα ρολόγια, δεν τους αφορά η ροή του χρόνου που ορίζει ένα πλέγμα υποχρεωτικών δραστηριοτήτων και καθορισμένων ενεργειών.
    Κάνουν ό,τι προκύψει μες στη μέρα, στο όνομα μιας εσωτερικής γαλήνης
    (Γνωρίζοντας βέβαια περί κοιν. διαστρωμάτωσης εκεί, υποθέτω αυτό το κάνουν οι κοιν. αποδεκτοί).
    Υποψιάζομαι λοιπόν ότι ο κυκλικός χρόνος έχει να κάνει με μια συνεχή επανάληψη της ύπαρξης, μια αέναη τροχιά δηλ., στοιχείο της φιλοσοφίας τους θαρρώ.
    Από την άλλη, στη δύση, πορευόμαστε με συγκεκριμένα δεδομένα, με στόχους σαφείς(;) και ως προς την καθημερινότητά μας. Όλα με πρόγραμμα, με οργανόγραμμα, μελετημένα ως προς την τελευταία λεπτομέρεια. Αυτό θαυμάζουμε άλλωστε. Την συνέπεια, την ακρίβεια, την προκαθορισμένη πορεία. Μια γραμμική οδός που φέρνει απτά αποτελέσματα. Εκλογικευμένα. Όχι "όσα πάνε κι όσα έρθουν".

    Μια φίλη που έζησε στην Ινδία σχεδόν ένα χρόνο, μου έλεγε ότι όλοι προσφέρονται σε όλους, παρατάνε τις δουλειές τους για να πάνε βόλτα μαζί σου, να κουβεντιάσουν κλπ αν αυτό τους καλεί η ψυχή τους να κάνουν.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007 3:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Σ' ευχαριστώ για την απάντησή σου.

    Το αστείο είναι ότι έτσι ακριβώς λειτουργώ στην καθημερινότητά μου και γνωρίζω πάρα πολλούς που λειτουργούν μ' αυτόν τον τρόπο.
    Και νομίζω, τώρα μου ήρθε, ότι έτσι λειτουργούν οι ελεύθεροι άνθρωποι.

    Παρόλα αυτά δεν μπορώ ακόμα να ορίσω τον χρόνο, κι ούτε νομίζω ότι θα το καταφέρω ποτέ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007 1:52:00 μ.μ., Blogger discolata

    σου χτυπώ την πόρτα, καπετάνισσα αγαπημένη.

    ήρθε η σειρά σου και πάλι.
    επτά ταινίες τούτη τη φορά, οι πιο αγαπημένες σου.

    το μπαλάκι στο δικό σου μοναδικό τερέν.

    σμουτς, σματς
    http://the6milliondollarstory.wordpress.com/

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007 11:07:00 μ.μ., Anonymous γιώργος

    ευχαριστώ πολύ,
    για το στόλισμα που έκανες στις λέξεις που σου έδωσα,
    καπετάνισσα λεβεντογεννημένη...

    να είσαι καλά...

    την καληνύχτα μου...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007 8:56:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    χαρά μου και τιμή μου.
    Όσο για τα υπόλοιπα; Τα... μεγαλοπιάσματα, δεν είναι μάλλον για μας. Νερό ο χρόνος και πως να σταθεί σε σχήματα. (Μας) στεγνώνει.


    discolata,
    σινεφίλ παιδί! Βυθίζομαι βαθιά σε πολυθρόνα αίθουσας σκοτεινής, καλώ μύθους κι αστέρες να χορέψουν για την Έβδομη Τέχνη εμπρός μου και σκηνοθετώ!
    Φιλί. Κι όχι "στα ψέμματα, όπως στο σινεμά"!


    Γιώργο,
    να μοιραζόμαστε όσα μας σμίγουν. Ό,τι μας ταλανίζει εντός κι ό,τι βαθιά αγαπάμε. Γι' αυτό δεν είμαστε εδώ;
    Χαρά μου λοιπόν.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape