Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007
Της αγκαλιάς η ξενιτιά είναι η πιο μεγάλη

Λέει ο Σωκράτης, λέει, παραμιλά και τραγουδά μαζί, ρέουνε κι οι στίχοι του ποιηταρά του Άλκη Αλκαίου, κι όλης της γης οι αγριεμένοι και ματωμένοι μαζί ούτε που ξεπλένουν τα βλέφαρα να μπει εντός το φως της μέρας.
Οι μυρωδιές της νυχτιάς εισβολή βάρβαρη στα ρουθούνια, μέθη ανάκατη με σάρκα που κολυμπάει σ' επιθυμίες, τις ρουφάει και τις αναδύει, τις αντιμάχεται και τους παραδίδεται, κυλιέται σ' ό,τι ανώφελα αρνείται.
Νύχτες. Και φεγγάρια μακριά, στο σύμπαν. Και κοντά, σε πρόσωπα. Σε μάτια θολά, σε χείλη που χάνονται στις παλάμες, σε γόνατα που κρατιούνται μη προδοθούν, σε κλειδώσεις που τρίβονται αμήχανα στο τραπέζι.

Για τις αγάπες μας τις φευγαλέες θέλω ν' αρθρώσω εικόνα. Τους έρωτες τους βιαστικούς, τους αγχωμένους, τους αμήχανους, τους εκ των προτέρων τελειωμένους. Της νύχτας σμιξίματα, ν' αναγνωρίσεις, να γευτείς, ν' αρπάξεις. Δίχως χρωστούμενα, χωρίς αναφορές σε χρόνους, σε τόπους, σε μνήμες και σε όρκους.
Λύτρωση. Για της νιότης τη λαιμαργία και τη βιασύνη ν' ανιχνεύσει τη ζωή, τη σάρκα, τη χαρά, το μεγαλείο να 'σαι μες στον άλλον και να καταβροχθίζεις γη και ουρανό, να βουτάς σε θάλασσες πλημμύρα και να ξέρεις πως θα 'ναι για τώρα. Για τη στιγμή. Για το θάμα της.
Πνοή ανεμπόδιστη, κρυστάλλινη και για άλλες ηλικίες. Που θέλουν να δοθούν στην ένταση που'χει ένα άγγιγμα ξένο, στη χαρτογράφηση μιας γης γι αυτούς απάτητης, σε ταξίδεμα άγονης γραμμής, μακρινής, απρόσμενης, φέγγος αχνό στον ορίζοντα.

Νύχτες σ' ανήξερες αγκαλιές. Με ζωώδη ορμή, με λύσσα, που δε χαρίστηκε στις γνώριμες. Και η ανάγκη να ξεγυμνωθείς εντός, να κομματιάσεις σάρκες -τις δικές σου πρώτα-, να φτύσεις κατάμουτρα τον έρωτα εξευτελίζοντας ό,τι άλλοτε σ' άγιασε, να υψωθείς ανατρέποντας γραβατωμένες ηθικές, ν' αφουγκραστείς τ' αμίλητα, ξορκίζοντάς τα.

Ο Διόνυσος να παραμονεύει και συ, ω! Μακροβούτι στη ζωή, να παγιδέψεις το χρόνο μια φορά, έστω, να πυρποληθούν τα κύτταρα, απείθαρχα, άτσαλα, άναρχα, μες σε αρχέγονο λυγμό που απαιτεί, που τρέχει ποτάμι, που γίνεται κραυγή, που ανοίγει τα σωθικά να κοινωνήσουν έρωτα πρωτόγονο, όμοια αλήθεια.

Το εφικτό και το ανέφικτο, τα ανικανοποίητα κι οι ουτοπίες, δειλά ψιθυρίσματα, αλλού ν' αλμυρίζουν. Μες στο δωμάτιο αυτό, το σκοτεινό, δυό πλάσματα, δυό κορμιά, προσφέρονται καννιβαλικά σ' έρωτα παράδοσης κορυφαίας, που 'ναι πιο αληθινός κι από συντροφικές πορείες χρόνων.

Ξένοι και ξεγυμνωμένοι μαζί. Τις ώρες που καταπίνει ο ένας τον άλλον και νιώθεις ότι κάθε ικμάδα της ύπαρξής σου δίδεται στον εραστή, την ερωμένη αντίστοιχα, μες σε μια αφαίμαξη απολαυστική, απογειωτική, παράξενα οικεία.
Και μετά, μες στην αμηχανία ενός τέλους προαναγγελθέντος, παλεύεις να στήσεις τα μέλη σου, να μαζέψεις τα λόγια που αγρίεψε το πάθος και να στρέψεις το βλέμμα από κείνον τον δοξασμένο ορίζοντα των επιθυμιών σου. Λιγότερο ψυχωμένος απ' ότι περίμενες λες να χειριστείς κομψά, άλλοτε άτσαλα κι εγωκεντρικά, το δεδομένο: χαιρετισμός γρήγορος, όχι πολλά-πολλά, ούτε και χοντροκοπιές όμως.

"Οι πιο μεγάλες αγάπες μου είναι της μιας νύχτας", λόγια αιωρούμενα, πλάτωμα να σταθούν τα ξέμπαρκα φιλιά. Γίνεται;

"Πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω", η ομολογία σπαθί του Μίλτου Πασχαλίδη...
Άλλος αγαπημένος δημιουργός να πετάει σαϊτιές θανατηφόρες μες στη νύχτα.

Που λες, μες σ' όλο το προφανές και το ξεκάθαρο του πράγματος (είπαμε, πιό αληθινό κι από τα τάχα μου αληθινά), νιώθεις αξεδίψαστος. Και πετρωμένος. Στεγνός. Απομυζάται τ' όνειρο σε λαχανιασμένες ανάσες και στέρφες αγκαλιές.

Είναι σαν τα "κορίτσια της συγγνώμης" που -χαρακιά κι αυτή!- έβγαλαν τα Κατσιμιχάκια χρόνια πριν, σε μελωδική απολογία. Και τούτος ο στίχος, κομμάτι γης για να μισέψεις:

Ένας γελοίος παρλαπίπας κοκοράκος
που όπου με παίρνει και μένα κοκορεύομαι
Ένας χαζός και ζαλισμένος ανθρωπάκος
μες του φαλλού μου το φολκλόρ να κοροϊδεύομαι...

Τρέχουνε οι μέσα δαίμονες με το ηλιόφως που άγρια τους τυφλώνει. Δρόμο. Μια καλημέρα μέσα από τα δόντια, ούτε καν καφές. Λόγια και ρούχα κουβάρια στο πάτωμα. Σχισμένες στιγμές, ξέφτια μες στη σκόνη. Όχι συνδέσεις, όχι συνομιλίες. Όχι σε όποιο συν.

Μέρα. Οι δρόμοι γέμισαν έξω. Μέσα;

Τσαλακωμένα σεντόνια και μπερδεμένα μαλλιά. Αμυχές στο δέρμα. Νυχιές και χάδια αξεχώριστα. Αέρας να πέσει πάνω. Λίγο. Κι έπειτα κάλμα τα νερά. Να καταπιώ μια ανάσα. Και ν' ακούσω Σωκράτη. Ξανά.
Ψυχή που δεν αμάρτησε, ποτέ της δεν αγιάζει...
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 21:33 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


28 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007 11:00:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Απ' όλα τα μαλάματα
    διάλεξες το Σωκράτη.
    Από τα πάντα στο πολύ
    κι απ' το πολύ στο κάτι...

    (Το συγκεκριμένο τεράστιχο το 'χω γράψει πριν από κάνα δυο χρόνια.
    Σήμερα,έτσι στα ξαφνικά το θυμήθηκα...)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007 11:06:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    "Να `ναι μια Μαρία
    με του καιρού το ρο
    και το κουπί των οριζόντων
    περνά τις θάλασσές μας
    πλώρη
    και μολυβιού αιχμή
    αλώβητη ξαδέρφη των κυμάτων

    εδώ σκιά
    εκεί φανέρωμα στην κόψη των θαυμάτων
    Αιραμ Αιραμ
    θαρρώ δεν είμαι εδώ
    εγώ που διαβάζω ρίζα βυθό
    σε φύκι τηλεγράφημα..."


    Καλό σου βράδυ, Νοτιά

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 12:42:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    apsogo ...
    nostalgisa :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 12:42:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    p.s.atg to apopanw ;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 12:59:00 π.μ., Anonymous γιώργος

    αχ βρε καπετάνισσα...
    αχ...

    την καληνύχτα μου...
    σε σένα και στις αγάπες σου...
    και στις δικές μου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 3:00:00 π.μ., Blogger greek-GAYLOLITA

    ναι.
    αναζητωντας.
    την πατριδα-αγκαλια.
    μεσα σε μουτζωρωμενες δονησεις.
    και τεκτονικες καρδιες.
    μια ζωη

    (για το θαυμα)

    φιλι

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 7:13:00 π.μ., Blogger tolitsa

    "Έφυγες νωρίς, κι ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω
    έφυγες νωρίς μα είχα κι άλλα να σου πω
    λόγια μυστικά την άλλη όψη σου ν' αγγίξω
    λόγια μαγικά απ’ έναν κόσμο μου κρυφό

    Έφυγες νωρίς και όλα μείνανε στη μέση
    ότι και να πω ακροβασία στο κενό
    τόση μοναξιά σε ποιο αστείο να χωρέσει
    τίποτα δε ζω που να μη φαίνεται φθηνό

    Ποιος φωνάζει, ποιος πληγώνει την σιωπή
    τι να θέλει να μου πει

    Έφυγες νωρίς, κομματιασμένες υποσχέσεις
    έφυγες νωρίς χειρονομίες βιαστικές
    έκλεισες σιγά, την πόρτα μήπως με πονέσεις
    βρήκες τελικά δυο τρεις κουβέντες τυπικές"

    Μια τετοια αγαπη, φευγαλεα, μου θυμισες αποψε. Πολυτιμη ψηφιδα στο χαρτη της ζωης μου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 8:02:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    Ο καθρέφτης, Απόλλωνας κι Ερινύα
    Ο καθρέφτης, σκατό κι Ελένη
    Ο καθρέφτης, εμείς
    Ο καθρέφτης, κομμάτια
    Και άπαν.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 8:39:00 π.μ., Blogger soulmates

    va8us anastenagmos...
    tipota allo...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 11:13:00 π.μ., Blogger marilia

    Μια καλημέρα... μόνο...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 12:19:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Της αγκαλιάς η ξενιτιά είναι
    πάντοτε η πιο μεγάλη
    Αυτή είναι η αλήθεια

    καλό σου πρωινό
    με μια αγκαλιά θαλασσινή

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 1:49:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι

    Tι ωραίο ήταν αυτό βρε καπεράνισσα μου!
    Ανακατευτίκανε τα στιχάκια με την ατμόσφαιρά και πήγαμε βαρκάδα. (πάλι)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 5:15:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Δυνατό σαν το κρασί

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 10:38:00 μ.μ., Blogger Αίσθησις

    Αντιφατική και αμφιθυμική η ανθρώπινη φύση.
    Μια τέτοια ερωτική επαφή, όπως τη περιέγραψες, σε φέρνει σε επαφή με το αρχέγονο πάθος, νιώθεις εκπρόσωπος του ανθρώπινου είδους, σαν όλες οι γυναίκες μαζί.
    Χωρίς αναστολές γεύεσαι ολόκληρη την εμπειρία και φαίνεται ότι όσο λιγότερο γνωριμος είναι κάποιος, τόσο μπορούμε να παραμερίσουμε τις αναστολές. Δεν το έχω ζήσει, αλλά μπορώ να φανταστώ. Εξ άλλου, με τόσο δυνατή περιγραφή...ταυτίστηκα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 11:26:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Εισαι η Μαρια των απιαστων χρωματων
    Πιασμενη στο κουπι της παλης ...




    Μερες προσπαθω να σου αφησω γραφη .
    Εμποδισμενη , αγνωστο γιατι .
    Σημερα σαν χειμαιρα τα καταφερα .

    Εισαι η 7 Μαρια της σκεψης μου


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 11:33:00 π.μ., Blogger Sandiago Nasar

    και ίσως...

    ο κάθε έρωτας της μιας βραδιάς
    είναι μικρή ραγισματιά
    στα φύλλα της καρδιάς

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 11:52:00 π.μ., Blogger Alexandra

    προτιμώ την απόλυτη μοναξιά από αυτή την διάλυση και σκόρπισμα ψυχής και σώματος...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 1:01:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Οι πιο μεγάλες αγάπες μου είναι της μιας ζωής.Αυτής που δεν κατάφερα να ζήσω ποτέ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 3:17:00 μ.μ., Blogger desprh

    Στα λόγια που έγραψε ο Καζαντζάκης για τον Αλέξη Ζορμπά, είχε πει και κάτι που, εγώ τουλάχιστο ερμήνεψα ως (καθετί που διαβάζουμε γίνεται δικό μας, αφήνοντάς μας ελεύθερους να το εξηγήσουμε, έτσι δεν είναι;) το θαυμασμό του στους μεγάλους ενθουσιασμούς, σ' αυτούς που δε λογαριάζουν χρόνους και τόπους και ιδιότητες, που ερωτεύονται στη μια στιγμή και για μια στιγμή, αγαπώντας τόσο πολύ τη ζωή που αντικρίζουν ο,τιδήποτε σα να 'ν' η πρώτη φορά, σα να μην έχουν δει τίποτα πιο όμορφο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007 6:39:00 μ.μ., Blogger anthrakoryxos

    Για σένα πού που περνάς έξω απ' την πόρτα μου Νοτιά
    Θα πω μια προσευχή
    Να 'ναι τα δένδρα ήσυχα
    και τα παράθυρα ανοιχτά
    όμορφα θαύματα ζεστά
    για τα μάτια είναι τα δάκρυα
    για τους χειμώνες είναι η φωτιά

    Απο τον Νοτιά του Σωκράτη.
    Κάπως έτσι δεν μοιάζουν όλα;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz,
    αγαπημένος πολύ και στους δυό μας, απ' ό,τι συμπεραίνω. Να χύνοονται πάνω σου οι τριγμοί της κιθάρας κι οι λυγμοί της φωνής και σωσμό να μη γυρεύεις.


    Σωκράτη!
    Το ρο αυτό και του καιρού και του έρωτα να κρέμεται στην άκρη των χειλιών, να τραμπαλίζεται στου ματιού τη κόγχη, να βουτά σε βυθούς σιμώνοντας Νηρηίδες.
    Ω, αγαπημένε μου, σαλεύουνε οι σκιές και στο βυθό, ιέρειες χορού αμίλητου, ακίνητου, ικετευτικού...
    Κι ο κάθε περαστικός, στη μέση του κύκλου.


    atg...
    Με τιμάς κάθε φορά π' αφήνεις στο χώμα μου ίχνη κι αρώματα!
    Κι η νοσταλγία, με τη γεύση μανταρινιού στο στόμα, με μυρωδιά χρόνου που πλημμυρίζει το παρόν, είν' επισκέπτρια καλοδεχούμενη. Μα δες, πόσο βιαστική!

    Δευτέρα, Φεβρουάριος 26, 2007 11:07:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο μου,
    αναστεναγμός βαθύς, μακρόσυρτος να βγεί στο φως, να ξορκιστούν τ' αγριεμένα δαιμόνια που μας ταλανίζουν.
    Αγάπη και κόλαση, ένα και το αυτό.
    Ώρες-ώρες.


    greek-GAYLOLITA!
    Φιλί να τρέξει πάνω σου, να κλείσει όλα τα ωραία, να διώξει σκοτεινιές, λυγμούς αγέραστους που πήγαν πίσω στο λαιμό, που γίναν κοίταγμα θολό, δειλό χάδι.
    Αγιογραφίες οι νύχτες μας.
    Σαν τις θωρεί η πρώτη αχτίδα.


    Τολίτσα,
    ξέρεις, ναι, πως ό,τι είναι για να μείνει εδώ, για να σταθεί εντός και δίπλα, ριζώνει εδώ. Έχει λόγο, έχει τρόπο, έχει μπόρεση.
    Μα κι όσα φεύγουνε νωρίς, άλλα χωρίς καλά-καλά ν' αρχίσουν, βότσαλα με πινελιές από κύμα είναι. Μα σ' ολόκληρο πέλαγο, που να τα βρεις...

    Δευτέρα, Φεβρουάριος 26, 2007 11:35:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράλληλε!
    Είδωλα, κάτοπτρα, καθρέφτες, ίσιοι, στρεβλοί, να συνομιλούν, να ζωντανεύουν, να αντανακλούν, να χώνονται σχισμές στις παλάμες, να προβάλλουν, ν' αλληλοκαλύπτονται, να αντιστρέφουν, να αλλοιώνουν, να αναιρούνται, να παραμορφώνουν, να επιμηκύνονται, να πετάνε στη μούρη τα όσα...

    Γυαλιστερές επιφάνειες, που; Στο φως ή στις σκιές;


    soulmates,
    ήχους παραπονιάρικους βιολιών, μουσικές υγρές που ξύνουνε την σκέψη θα σου στείλω, να πέσεις πάνω να κυλιέσαι, να καταπιούν οι φλόγες ό,τι πονά...


    Μαριλία,
    καλημερούδια από την ανοιχτάδα του κρητικού ουρανού και χούφτες αγάπη απ' τα όρη πίσω μου που'ναι πορεία και σύμβολο και πατρίδα-αγκαλιά!

    Δευτέρα, Φεβρουάριος 26, 2007 11:47:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor, αγαπημένε.
    Αγκαλιές πατρίδες, χώματα για να ριζώσεις, να καρποφορήσουν άνθη αγάπης μοσχοπλασμένης, ανταμώνει κανείς σήμερα, πες.
    Ξενιτιές ολόγυρα.
    Και πουθενά να μην πας, ξενιτιές.


    Κολοκύθι,
    να δεις που σαν ανοίγει ο καιρός -κι οι καρδιές μαζί-, τόσο θα τραβάμε στ' ανοιχτά και μεις, βαρκάδες στα ωραία κι απρόσμενα της ζωής! Και στ' άλλα, τα καθημερινά, που ταλανίζουν σκέψη και μυαλό και που ζητάνε ράντισμα με νερό μαγικό, αλμυρό...


    Silvia Okaliova,
    καλή μου... Να μην είναι -τάχα- η μέθη αποτέλεσμα πολλών τινών; Κι ο έρωτας, πρωτοχορευτής στο κέρασμά της!

    Τρίτη, Φεβρουάριος 27, 2007 2:56:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αίσθηση,
    ο έρωτας, ανθεί ολόγυρα, μα γνώριμο τοπίο του είναι η σάρκα. Κι εκεί, οι ορισμοί και οι καθορισμοί πηγαίνουν στη γωνία για να προβάλλει θριαμβευτικά η λαίμαργη διάσταση του πάθους. Που δεν έχει ταυτότητα, μήτε ζητά οδό και αριθμό. Σκέψη λευκή γυρεύει, να την ποτίσει ως τα μέσα.


    Jo-Anna, αγαπημένη μου, εσύ το ξέρεις το γιατί.
    "Kι έτσι, μαζί με τις εφτά κατηφορώ κι εγώ, με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει..."
    Όποια Μαρία κι αν σαρκώνω εντός σου, μου φτάνει που'χω την παλάμη σου αριστερά στο στέρνο. Φυλαχτό, φωνή και χάδι.


    Sandiago Nasar,
    πολύ πιθανό, ναι, σαν καταπιαστείς με λογαριασμούς, ξεφυλλίζοντας ένα-ένα τούτα τα φύλλα. Ραγισματιές από χείλη που μετά, κόψανε πορείες, από αγγίγματα που στάθηκαν σα μαριονέττες να μετράνε θέση, μέτρο κι ορμή.

    Τρίτη, Φεβρουάριος 27, 2007 3:13:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Alexandra,
    η μοναξιά, αγκαλιά έχει τον άνθρωπο. Όπου κι όπως να'ναι. Αν υπάρχει μιά αλήθεια στη ζωή κοινή, διάφανη, αξεχώριστη, αυτή είναι.
    Τώρα, αν βρεθούνε δυό άνθρωποι μαζί μόνο και μόνο γιατί τα κορμιά τους σπαρταράνε, είναι άλλο.
    Μπορεί, μετά απ'αυτό, να νιώσουνε πιό μόνοι. Μπορεί να αισθανθούν ότι η μέσα κάψα βρήκε διέξοδο. Ή, ότι δεν γύρεψαν τη ρότα της καρδιάς.
    Όπως και να'χει, ο δρόμος του ανθρώπου, οι αναζητήσεις, οι ανάγκες του, παντού μπορεί να τον βγάλουν.


    candyblue,
    η ζωή είναι εδώ και γουργουρίζει, γάτα τεμπέλικη στο πλατύσκαλο. Πίνει το φως του ήλιου να'χει να σε κερνά και σκαρφαλώνει ως αλήτισσα στα κεραμίδια για να σου νιαουρίζει τις νύχτες πως τα καλύτερα, δεν ήρθανε ακόμα.

    Τρίτη, Φεβρουάριος 27, 2007 3:29:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    desprh!
    Ω, ναι, σπουδαία παρατήρηση! Υπέρτατη αμαρτία το ν' αρνηθείς τον έρωτα μια γυναίκας, έλεγε ο Ζορμπάς, αυτό το θεριό που κουμάνταρε εντός του το θεό και το ζώο μαζί.
    Η φλόγα αυτή ακριβώς που καψαλίζει σωθικά και σκέψη, που τσαλακώνει ό,τι ο όποιος νους βάφτισε σωστό, είναι που βρίσκει πλήρη έκφραση σε δυό κορμιά που ζούνε τα πάντα, για λίγο. Μυθοποίηση πες, έκρηξη π' αναταράσσει λίμνες πες, όπως και να'χει, έτσι είναι.

    Κι αν υπάρχουν σχετικά γραφτά!
    Να, φέγγει εμπρός μου ο Καβάφης:
    Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
    που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
    Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
    την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.


    Τρίτη, Φεβρουάριος 27, 2007 3:44:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    anthrakoryxe...
    Έτσι όλα, ναι.
    Τα ίδια, τ' αλλιώτικα, τα οικεία και τα ξένα.
    Κι οι διαφορές για να ξυπνάει το μυαλό, το ναρκωμένο. Ενίοτε και να σαλέυει. Να ονειρεύεται ουρανούς μες στα δωμάτια. Τάχα μου...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape