Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007
Δαντέλες ζωές

Με την πρώτη ματιά, αζύγιστη ακόμα, την υπολόγισα γύρω στα πενήντα.
Μπα, λίγο παραπάνω, βάρυνε η δεύτερη ανάγνωση.
Φωνή βραχνή, έγδερνε θαρρείς το λαρύγγι για ν΄αναδυθεί, σα να 'θελε να βεβαιωθεί πως είναι μάχιμη, πως σκαρφαλώνει μ' αξιοσύνη.
Γυναίκα χυμώδης. Ζουμερή πιότερο στην κίνηση, παρά στην εμφάνιση. Αρχοντική στους χορούς, σκέφτηκα. Σ' ό,τι έρχεται από Ανατολή.

Αιφνιδιάστηκα όταν έβγαλε μισοτελειωμένη δαντέλα λευκή από την τσάντα. Κι άρχισε να πλέκει αναπάντεχα γρήγορα, πες αγριεμένα. Τρανταζόταν τα δάχτυλα πάνω στο βελονάκι, σφίγγανε με πείσμα τα χείλη, παλλότανε η καρδιά, σχεδόν την άκουγες! Επιδέξια λαξέματα στο νήμα, χωρίς υπομονή, αλλά με τον όγκο της γνώσης να διαφαίνεται σε κάθε τράνταγμα του καρπού.

Μιλούσε με την ίδια ταχύτητα. Αλύπητοι ρυθμοί, να τρυπάνε ανελέητα τη σιωπή, να σφυρίζουν ανάμεσα σε κάθε κενό, εκείνο το μικρό, το απειροελάχιστο, που στριμώχνει μια ανάσα. Διήγηση ζωής, αρχικά προβλέψιμα μονότονης, γάμος στα δεκαεφτά, "την έκλεψε" ο κύρης, πατέρας δεσποτικός, μάνα υποτακτική, εκείνη παιδί του φόβου. Κι άλλαξε πουκάμισο ο αφέντης κι έγινε σύζυγος, έφερε το πρώτο το φιλί, το ματωμένο, τις γέννες τις τρείς στην πορεία, κανά χάδι που και που, να ραγίζει μια ιδέα η μοναξιά, η πανταχού παρούσα. Κι εκείνη, αντάρτισσα ψυχή μες σ' ερωτοπλάνταχτα στήθια, άρχισε να μετρά εραστές.

Διαδρομή μακρά. Μνημονικό απίστευτο. Την άκουγα να αραδιάζει αριθμούς, να χτίζει λεπτομέρειες, μ' ακρίβεια ωρολογοποιού.
Έρωτες τόσοι! Χρόνων, ωρών, στιγμών. Φάρμακα και φαρμάκια.
Και ξάφνου, το σπαθί καταπάνω στον κόμπο. Αλλού τα θέατρα. Τέρμα η συμβατική ζωή. Νέα ξεκινήματα, νέες ισορροπίες. Κι η αγάπη μες σε δεκάδες πρόσωπα. Ξανά. Κυνήγι απεγνωσμένο, σούρσιμο ελεινό, μα και εξύψωση στ' άπιαστα, τ' απέραντα.

Κάτω το πλεκτό. Έξω απ' το βελονάκι η θηλειά το νήμα.
Ματιά κόντρα στο φως.
"Έζησα πολλά. Μετάνοιες δεν κάνω, με βλέπεις. Σάμπως, ακόμα δε ζω; Τον χόρτασα τον έρωτα. Χόρτασα! Ε, αν πεις τώρα ότι γίνεται να σου παραπέσουνε δυό χάδια περίσσια! Αγάπησα τον άντρα. Τη γυναίκα, δεν ξέρω, τον εαυτό μου δεν έχω να πω, μα τον άντρα τον λάτρεψα. Και να σου πω; Μετά από τόσα χρόνια και τόσα παιδέματα, θα πω πως τον μεγαλύτερο πόνο απ' τον έρωτα τον πήρα.
Όχι από το γάμο μου. Ούτε από άντρα που έζησα μαζί του για καιρό, για χρόνια. Τη λαβωματιά την άγρια την ένιωσα από άντρα που, μίλησα δε μίλησα μαζί του ένα τέταρτο. Κι ούτε φιλί της προκοπής δεν πήρα. Ούτε ματιά να με θερμάνει. Να, αυτό".


Αρπάχτηκα απ' το χρόνο κι άρχισα -επίμονα, όπως εκέινη-, να μιλώ για το γιατρικό που 'ρχεται με τον καιρό.
Για τα πολλά που ξεθυμαίνουνε, για τις φωτιές που κοπάζουν.
Τους αέρηδες, που λουφάζουν στη γωνιά.

Σηκώθηκε, τύλιξε στο βελονάκι τη δαντέλα, τη φύλαξε και έκανε να φύγει. Στην πόρτα, γύρισε. Καρφί η ματιά κι ο λόγος:

"Λένε στη φεύγα του ο καιρός
είναι γιατρός του πόνου.
Μα γω πονώ, για δεν κλουθά
η σκέψη μου του χρόνου".


Μαρμάρωσα.
Βροχή πάνω μου η εικόνα σου. Ο μη λόγος σου. Η απουσία της ματιάς σου. Νερό μανιασμένο στο πέτρωμα.


Γι αυτό λατρεύω την Κρήτη. Και γι αυτό. Γιατί την έχω στα σωθικά μου να κάνει κουμάντο σε μιλημένα κι αμίλητα.
Γιατί σκάβει μέσα μου. Εκεί, στη γη της.

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 21:22 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


20 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007 9:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αχ Καπετάνισσα, με κάνεις πάλι να δακρύζω. Μα ξέρεις πόσο καλά είναι τα δάκρυα τα καλοσυντροφεμένα; Κι είναι η συντροφιά σου καλή μου βάλσαμο κι ας μας χωρίζουν χίλια μύρια κύμματα!
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007 9:46:00 μ.μ., Blogger elpida

    Κι εγώ γι' αυτό λατρεύω εσένα! Για τον τρόπο που πλέκεις τις λέξεις και τις εικόνες!
    Μοναδικά τα πλεκτά σου, Μαρία μου!
    Φιλησέ μου την Κρήτη και τους ωραίους ανθρώπους της!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007 10:14:00 μ.μ., Blogger bluesmartoulis

    Πόσο τρυφερή, πόσο πονεμένη η ανάμνηση που δεν ξεθωριάζει ποτέ...
    Είναι απίστευτες οι ιστορίες που μου'χε πεί κι εμένα η γιαγιά μου πλέκοντας έτσι, απίστευτα γρήγορα. Πόσο πολύ μου την θύμισες.
    Μού΄λειψε....
    Η σοφία της, η απλότητά της, η αυθεντικότητά της.....
    Σ΄ευχαριστώ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 12:33:00 μ.μ., Blogger Στέφανος

    Χωρίς ανάσα το διάβασα, και ακόμα δεν έχω πάρει.
    Καλή βδομάδα να έχεις και όμορφη άνοιξη

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 12:50:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ιστορίες που γεφυρώνει τα πάντα η αγάπη. Και την απιστία... τρόπος του λέγιν. Δύο είναι οι περιπτώσεις τόσης δύναμης: αν αγαπάς απόλυτα και αν δεν σε νοιάζει και τόσο να συνεχίζεις.
    Εγώ είμαι του απόλυτου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 1:51:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Αυτά τ' ανεπάντεχα τα χαρισμένα τ' ανεκτίμητα. Όπως όλα κι αυτό. Χρειάζεται δύο. Έναν που να χαρίζει, και έναν που να δέχεται.

    Ανάπνεε.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 2:11:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Αρχόντισσα Καπετάνισσα,
    Δεν είναι ο καιρός που λυώνει τον πόνο, αλλά -αλίμονο- ο πόνος που λυώνει τον καιρό.
    Έτσι λέω εγώ, τουλάχιστον. Αλλά κι η δική σου δαντέλα το ίδιο ένιωσε.
    Να ζει. Ας είναι και με μνήμες, ας είναι και μ' αγκάθια. Το πρώτο και το κύριο: να ζει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 2:12:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Σε ευχαριστώ απέραντα για το σχόλιό σου στην Κολόνα μου. Κάποιος έπρεπε να αποκαταστήσει την ομορφιά. Και την αλήθεια.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 3:22:00 μ.μ., Blogger marilia

    Και για μένα το βελονάκι σημαίνει γιαγιά. Ο ήχος της κλωστής που τινάζεται στο δάχτυλο σε αρμονία με το ψιθυριστό μέτρημα. Η δε τυλιγμένη κλωστίτσα γύρω από το δάχτυλο ν' αποτελεί χρονόμετρο: "Να... να τελειώσω την κλωστή και πάμε...". Μα και η τελευταία επιθυμία: "Όταν κατέβεις, θυμίσουν να φέρεις το τραπεζομάντηλο. Δεν του 'χω βάλει δαντέλα". Και έτσι έμεινε. Χωρίς... δαντέλα ζωής.

    Αμάν, ρε Καπετάνισσα, ώρες ώρες...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 5:10:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    μ'άρεσε ιδιαίτερα η περιγραφή... ζωντανή.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 5:42:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Ομορφα τον κέντησες τον λόγο, ελπίζω να κεντάς όμορφα και τον χρόνο σου
    Φιλιά, φιλιά, φιλιά και χαμόγελα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 6:17:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Είναι σαν να την είδα, σαν να την ξέρω, σαν να καταλαβαίνω πώς εκείνο το βλέμμα την τρύπησε -σαν το βελονάκι που έπλεκε τη δαντέλα του έρωτα. Το ξέρω το βλέμμα, Καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 7:01:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "Λένε στη φεύγα του ο καιρός
    είναι γιατρός του πόνου.
    Μα γω πονώ, για δεν κλουθά
    η σκέψη μου του χρόνου".

    Με ποιο μαγικο, ανεξηγητο τροπο, δεκα κουβεντες ενος αγνωστου ανθρωπου, μπορουν να εξηγησουν αυτα που η ψυχη παλευει να βαλει σε ταξη χρονια τωρα? Σ'ευχαριστω!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007 12:42:00 π.μ., Anonymous αλεξάνδρα

    ακόμα και η απάντησή σου, στολισμένη, αλλά χωρίς περίσσια στολίδια. στον στόχο...

    σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007 11:02:00 π.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Α, καπετάνισσά μας
    το τρυφερό νερό απ` το περίμενε του χειμώνα είσαι
    που κατεβαίνει στο χρόνο του
    στης δίψας τα στόματα

    κι έτσι κινεί η άνοιξη
    κι έτσι σχεδιάζει ήδη η ροδιά
    πόσους τι κύβους αίματος για τον καιρό που θα ρθει

    Mοιρασμένη να `σαι παντοτινά
    ευχή με μάτια με πηγές μ` ανείπωτα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007 11:44:00 π.μ., Blogger kwlogria

    Α ρε Καπετάνισσα. Σε διαβάζω αλλά τι σχόλιο ν'άφήσω; Τι να πω για τα υπέροχα λόγια σου; Για τις τόσο υπέροχα τοποθετημένες σκέψεις σου; Να πω συμπληρωματικά ότι αγαπώ την Κρήτη και όλους τους Κρητικούς; (Η κουμπάρα μου και κολλητή μου κρητικάτσι, η άλλη κολλητή μου κρητικάτσι, η άλλη κρητικάτσι και πάει λέγοντας). Μπλα μπλα μπλα χωρίς ουσία. Είσαι φανταστική. Ό,τι και να γράψεις, είναι ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Σ'ευχαριστώ. Είσαι ένας άγγελος :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2007 9:37:00 μ.μ., Blogger confused

    Λένε στη φεύγα του ο καιρός
    είναι γιατρός του πόνου.
    Μα γω πονώ, για δεν κλουθά
    η σκέψη μου του χρόνου".


    Πόσο αληθινό.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η", αγαπημένη μου, ξέρω.
    Και τα μοναχικά τα καλοξέρω.
    Σα θάλασσες τα παίρνω. Και τα περνώ. Μια χαψιά τα πέλαγα αν είναι να μιλάνε οι ψυχές. Το εννοώ. Ένιωσα ανθρώπους πέρα απ' τον Ατλαντικό να'ναι κοντά μου. Κι άλλους, εδώ, πλάι, με φαράγγια χάσματα ανάμεσα.

    Φιλιά να καταπιούνε τα νερά.
    Να τρέξουνε.

    Κυριακή, Μάρτιος 04, 2007 9:50:00 μμ

    Elpida,
    μπόλικες οι αγκαλιές. Να γελάς, να στριφογυρνάς, να παίζεις. Άντε να μη πω, που τις τσιγγουνεύεται ο κόσμος. Λες και θα'ρθει η βαριά η πληρωμή.
    Με βρέχεις μ' αγάπη και σου χρωστώ.
    Τα ξέφωτα π' απλώνονται εντός μου, τις ανοιχτάδες της γης, τα εύφορα τοπία που μου λένε πως ναι, μωρέ. Ναι. Ακόμα αγαπάει ο κόσμος.
    Λίγοι, αλλά πολύ.

    Κυριακή, Μάρτιος 04, 2007 9:55:00 μμ


    bluesmartoulis...
    Μορφές λατρεμένες, αρυτίδωτες που περάσανε απ' τις ζωές μας κι ολόλαμπρες παραμένουν εδώ. Δίχως να τις ξεθωριάζει καμμιά σύγχρονη αστραφτερή οθόνη, κανένα κατασκευασμένο φως...


    Στέφανε,
    τα καλύτερα κι από την κάτω γειτονιά. Ήλιοι να σουλατσάρουν στη διάθεσή σου κι ανθομοσχοβολιές να βολτάρουν στις μέρες σου.
    (Και στις νύχτες σου πιο πολύ!)


    Silvia Okaliova!
    Κουβάρια οι ανθρώπινες ζωές. Νήματα χρωματιστά, άλλοτε σε δαντέλες ταιριασμένα, άλλοτε αξεχώριστα, ένα σωρό.
    Όλα για κάποιο λόγο καμωμένα. Όλα. Και τα ίσια και τα στραβά.

    Δευτέρα, Μάρτιος 05, 2007 5:57:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    aeipote,
    η εισπνοή είναι της άνοιξης. Χάρισμά της. Στολίδια να'χει. Οι εκπνοές να πάνε παρακάτω, σπρωξιές από την αύρα την εσπερινή να κυλήσουνε οι μέρες.
    Να μεγαλώσουνε πιο πολύ, να μας πάρει αγκαλιά το φως.


    el-bard,
    του καιρού τα καμώματα και της σκέψης τ' άλλα. Αντάρτης, ποιός;
    Μωρέ, ναι.
    Φεύγω, όμως τη σκέψη μου
    επάνω σου θ' αφήσω.
    Να πω πως κάτι ξέχασα
    και να ξαναγυρίσω.

    Να ζούμε, πάσο. Και να 'μορφαίνουμε.
    Γίνεται λέω.

    Αγάπες κι από δω, να πίνεις στο ποτήρι.


    Μαριλία μου,
    καλά-καλά σε νιώθω, το κατέχεις.
    Είναι κι οι αγγέλοι που κατεβαίνουν μες στης άνοιξης τη γιορτή. Και μας κάνουν άνω-κάτω, όσο να πεις...
    Ίνες που μπλέκονται κι οι λέξεις κι οι σκέψεις και οι θύμησες.
    Μα δίχως τους, ποιός μπορεί;

    Δευτέρα, Μάρτιος 05, 2007 6:08:00 μμ


    Αλεξάνδρα,
    τη γαλήνη τούτου του δειλινού να΄χεις. Και μαζί, αν γίνεται -που γίνεται-, το μαγευτικό πορφυρό τ' ουρανού, που βάφεται στα σκούρα.


    Κερασιά,
    έλα με τα κεντίδια σου και συ.
    Να'χουμε αντίκρυ το γαλάζιο, να μετράμε σαλπάροντας τον καιρό, να σου πω όμορφα που ράβεται το νερό μες στο χώμα.

    Φιλιά καταπάνω σου.

    Δευτέρα, Μάρτιος 05, 2007 6:12:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα μου.
    Υπάρχει μια πάστα ανθρώπων, καταραμένοι πες, ευλογημένοι, όπως σου ταιριάζει βάφτισέ τους, που ακουμπάνε αλλιώς στα πράγματα.
    Τα ρουφάνε και μαζί τα ποτίζουν.
    Δε γλιστράει πάνω τους το νερό έτσι, σαν φευγαλέα δροσιά.
    Φλόγα το μετράνε.
    Κι είναι τούτη η γενιά που για λεπίδες, έχει τις κόρες των ματιών. Προς τα έξω και προς τα μέσα.

    Δευτέρα, Μάρτιος 05, 2007 6:23:00 μμ


    Τολίτσα μου,
    γράφει η ψυχή, σβήνει, τακτοποιεί, διορθώνει. Κι ο χρόνος κυλά. Και λες πως περνάνε μαζί κι οι μπόρες. Και μαλακώνει το σκάσιμο της σάρκας.
    Και ξαφνικά, μετά καιρό πολύ, αντιλαμβάνεσαι πως στο πρώτο γράμμα είσαι ξανά. Λες και τίποτα δε σβήστηκε, καμμιά πληγή δεν έδεσε. Φτου κι απ' την αρχή...

    Έχει δικό της χρόνο η καρδιά. Κατάδικό της.


    Αλεξάνδρα!
    Τα δικά μου φιλιά να σε πρωτοφτάσουνε!


    Σωκράτη της αγάπης.
    Διακοπή αίματος φορές-φορές...
    Κι έκκλιση, να μπαίνουν τέρμα τα ηχεία. Ν' ακούσει. Ποιός;
    Μπορεί κι η άνοιξη, καλά το λες.
    Πέταλα παπαρούνας σ' εσπερινή δροσιά.
    Φτιάχνω ακόμα και λιβάδι λέω.
    Άνθη. Κι ας σκορπίζονται.


    kwlogria,
    τρυφερό παιδί, εσύ!
    Άντε λοιπόν, δώσε μια σπρωξιά σε ψυχή και κορμί να κουτρουβαλήσουν προς τα δω! Χαρά μου να'χω στα χείλη ρακή γλυκόπιοτη κι απέναντι το χαμόγελό σου!
    Άγγελος λες, ε;
    Χμ... Μα υπάρχει μέσα μας τίποτα χωρίς τ' αντίθετό του, πες...

    Φιλώ σε!

    Τρίτη, Μάρτιος 06, 2007 5:26:00 μμ


    confused
    Και ποιά μαντινάδα που σπαράζει μέσα σε στήθια κρητικά, συλλαβές δεκαπέντε να λευτερώσει, πες μου, ποιά μαντινάδα λέω μοιάζει με ψέμμα;
    Αλήθειες καλοακονισμένες, όλες τους.

    Τετάρτη, Μάρτιος 07, 2007 11:48:00 μμ

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape