Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007
Ένα σωρό από υπέροχα «τίποτα»

Πήγαμε σπίτι κι όταν κάποιος είπε "Που ήσαστε;" εμείς είπαμε "Έξω" κι όταν κάποιος είπε "Τι κάνατε μέχρι τόσο αργά το βράδυ;" εμείς είπαμε όπως πάντα, "Τίποτα".
Και τι ήταν αυτό το τίποτα: κουνιόμαστε στις κούνιες. Πηγαίναμε βόλτες. Ξαπλώναμε ανάσκελα στις πίσω αυλές και μασούσαμε χορτάρι. Κι όταν τελειώναμε, εκείνος -ο καλύτερός μου φίλος-, με πήγαινε ως το σπίτι μου κι όταν φτάναμε εκεί, τον πήγαινα εγώ πίσω στο δικό του σπίτι και μετά αυτός με ξαναπήγαινε στο δικό μου και... και...

Κοιτούσαμε διάφορα: κοιτούσαμε ανθρώπους να χτίζουν σπίτια, άντρες να διορθώνουν αυτοκίνητα και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον να μπαλώνει τα λάστιχα του ποδηλάτου με λαστιχένιες ταινίες... Κοιτούσαμε τους πατεράδες μας να παίζουν χαρτιά, τις μανάδες μας να φτιάχνουν μαρμελάδα, τις αδελφές μας να παίζουν σχοινάκι, να τυλίγουν τα μαλλιά τους...
Καθόμαστε πάνω σε κουτιά, καθόμαστε κάτω από μπαλκόνια. Καθόμαστε σε στέγες. Καθόμαστε σε κλαδιά δέντρων.
Στεκόμαστε σε σανίδια πάνω από εκσκαφές. Στεκόμαστε πάνω σε σωρούς από φύλλα. Στεκόμαστε στη βροχή που έσταζε από τις μαρκίζες. Στεκόμαστε βουτηγμένοι ως το λαιμό στο χιόνι.
Κοιτούσαμε πράγματα, όπως μαχαίρια και και ακρίδες και σύννεφα και σκυλιά και ανθρώπους.

Αναπηδούσαμε και κάναμε κουτσό και πηδούσαμε. Χωρίς να πηγαίνουμε πουθενά, μόνο αναπηδούσαμε και κάναμε κουτσό και πηδούσαμε και καλπάζαμε.
Τραγουδούσαμε και σκαλίζαμε και σιγομουρμουρίζαμε και ξεφωνίζαμε.

Αυτό που εννοώ, Τζακ, είναι ότι κάναμε ένα σωρό από τίποτα.

Robert Paul Smith
Where Did You Go? Out.
What Did You Do? Nothing.



( Η φωτογραφία είναι της Linda από το www.flickr.com )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:08 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


32 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 12:55:00 π.μ., Blogger Desposini Savio

    τίποτα..;
    μα είναι "τόσα πολλά" αυτό το "τίποτα".

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 2:14:00 π.μ., Blogger northaura

    ναι,απλα αυτος ο σωρος ειναι ενα ομορφο βουνο δασωμενο που το λενε "αγια ευτυχια"

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 2:35:00 π.μ., Anonymous greek-GAYLOLITA

    στεκομασταν.ναι.και γεμιζαν τα ξεχασμενα φαραγγια.με τιποτα.αλλα γεμιζαν..

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 8:59:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Κι η μόνη λέξη που γέμισε τη ζωή μου
    ήτανε πάλι "τίποτα"...

    Καλή σου μέρα Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 9:21:00 π.μ., Blogger snikolas

    Όμορφα αυτά τα τίποτα. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτά τα τίποτα. Άχρωμη μάλλον.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 11:26:00 π.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Χαίρε Καπετάνισσα, που και στο "τίποτα" βρίσκεις συγκίνηση και ομορφιά!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 11:27:00 π.μ., Anonymous mpampakis

    Και πόσο μας έχει λείψει να μην κάνουμε τίποτα, έτσι;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 11:49:00 π.μ., Anonymous αλεξάνδρα

    το τίποτα είναι όλα...

    ο τρόπος που βλέπουμε κάτι 'φταίει'.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 4:25:00 μ.μ., Blogger rockerblogger

    @Καπετάνισσα, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

    ΥΓ
    Κάποτε είχα επικαλεστεί τους στίχους αυτούς του Ισάακ Σούση, σε σχόλιο μου σε ποστ σου για το.. κάπνισμα :)

    Ωρα καλή, Καπετάνισσα.

    Καλή συνέχεια!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 5:21:00 μ.μ., Blogger Αίσθησις

    Απίστευτα, μαγικά παιδικά χρόνια, με το συναίσθημα αβίαστο, να λείπει η αμηχανία, γιατί απλά τα παιδιά έχουν έναν κοινό κώδικα, που οσμίζεται τη γλώσσα και την επιθυμία του άλλου. Ο,τι θέλει ο ένας περνά στην ψυχή της παρέας σα να το θέλουν όλοι ταυτόχρονα. Τόσο απλά, που μοιάζει σα να μην έγινε τίποτε.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 6:23:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Το τ ι π ο τ α ειναι η σεμνοτητα της πληροτητας .
    Το απεριττο του ΕΥ ...


    Ομορφο .
    Με γεμισε μια ιδιαιτερη νοσταλγικη χαρα .
    Γι αυτα που καναμε σαν παιδια . Για τον τροπο που κοιταζαμε τον κοσμο .
    Για την σταση μας στο χρονο .

    Γιατι το ΤΙΠΟΤΑ ειναι στην ουσια τα ερωτιματικα μας
    Τι?
    Πότε?

    και οι απαντησεις μας

    Ποτέ !

    Την αγκαλια μου εβδομη Μαρια.



    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 6:54:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Μακάρι να με κρατούσαν ακόμα τα κόκκαλα μου να κάνω τίποτα.

    Αυτό το τίποτα είναι ένα από αυτά που μου λείπουν πιο πολύ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 8:55:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Στα σημερινα παιδια δεν επιτρεπεται να ζουν αυτο το "τιποτα". Μολις περισσεψει λιγος ελευθερος χρονος, βρισκεται μια δραστηριοτητα, "χρησιμη για το μελλον", που διασφαλιζει οτι το πολυτιμο βλασταρι μας δεν θα περιφερεται κανοντας Τ Ι Π Ο Τ Α !!
    Γιατι αυτο θα ηταν ισοδυναμο του αποβλακωνονται.
    Ετσι φροντιζουμε να τα αποβλακωνουμε εμεις φορτωνοντας τα με αχρηστα ΤΙΠΟΤΑ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 11:58:00 μ.μ., Blogger mindstripper

    Και το αγαπημένο μου τέλος ξέρεις ποιό είναι Καπετάνισσα;...

    Όταν ο χαμένος τα παίρνει όλα. ;-)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 12:58:00 π.μ., Anonymous atg

    to tipota einai apo tis agapimenes mou lekseis...toso apli toso gemati...
    sullabise to
    ti ... po ... ta sa stales broxis

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 8:54:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    Το να μην κάνεις τίποτα, είναι μια τιτάνια δουλειά, έγραφε ο Ζακ Πρεβέρ.
    Για σκέψου το!
    Καλό μήνα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 10:54:00 π.μ., Blogger AVRA

    ειναι ομορφο να ζεις που και που το τιποτα...μονο που δεν ειναι ολοι ικανοι γι'αυτο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 11:33:00 π.μ., Anonymous efi

    "όλο τα ταξιδέυω και περνάει απ'το παράθυρο η ζωή
    κάποτε θα μοιάζει ψέμα
    πότε φτάσαμε ως το τέρμα

    τί είναι αυτό που με κρατάει
    κάθε μέρα που περνάει
    κι ας μην ξέρω
    τι γυρεύω που πατώ

    κι όλο δεν πιστέυω
    πως το δρόμο δεν θα βρείς
    να ξαναρθείς

    δεν θ'ανοίγω σε κανένα
    και θα περιμένω εσένα
    θα γυρίσω και στην πόρτα το κλείδι.."

    γιατί πάντα οι αναμνήσεις είναι κρυμμένοι θησαυροί
    κι οι προσμονές
    θησαυροί κι αυτές

    το άκουγα με τον πρωινό καφέ μου
    και στο χαρίζω

    καλό μήνα..

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 1:07:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Τα λόγια σου χαϊδεύουν τις ψυχές μας.. Καλό Μήνα γλυκιά μου Καπετάνισσα:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 2:09:00 μ.μ., Blogger funEL

    σχετο και σχετικό...

    έγινε θέμα μεγάλο με τους νεοταξίτας σατανιστάς αντιορθόδοξους
    δείτε το:
    http://video.google.com/videosearch?q=promethea

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 28/2
    ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ

    Εκδήλωση αλληνοαμερικάνων με θέμα τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό. Μόνο που δεν το λυντσάραν το κοριτσάκι γι αυτά που είπε

    +σκοτάδισον+

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 2:26:00 μ.μ., Anonymous foulianna

    Ενα τιποτα με ολη τη ζωη μεσα του! Ομορφες εικονες!!! Καλο μηνα να'χουμε! :D

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 4:55:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Αναστέναξα γαμώτη μου:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 6:11:00 μ.μ., Blogger Τίποτα

    Συγκινητικά τα τίποτά σου, Καπετάνισσα...:)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Desposini Savio,
    ω, μα πως αλλιώς!
    Και που να βρούμε τάχα το κατάλληλο βαρίδι να ζυγιάσουμε ζωές. Τα δικά μας, σημερινά πολλά κι εκείνα τα απίστευτα, ατέλειωτα παιδιάστικα τίποτα...


    northaura,
    τι όμορφο!
    Αγία ευτυχία!Απόλυτη κι απέραντη ευχαρίστηση. Τόση, που να μην ξέρεις που σταματά και που αρχίζει. Μήτε η χαρά, μήτε η στιγμή. Τότε. Μόνο τότε. Και ποτέ ξανά...


    greek-GAYLOLITA!
    Φαράγγια, χαράκια, άκρες των γκρεμών, πηγάδια να βάζεις φωνή και να σου απαντάνε τα ξωτικά και τα δαιμόνια του κενού! Ναι, μιλώ για κείνο ακριβώς το κενό, που αντηχούσε τα γλέντια της ψυχής μας.

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 28, 2007 4:05:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz,
    τα ωραία, τα μεγάλα κι ακριβά, κάποιες αλλοτινές στιγμές δεν είχαν εξέχουσα σημασία στην καθημερινότητά μας. Και τώρα, που τ' αξιολογούμε αλλιώς και πεινασμένες ψυχές τα λαχταράμε, στεκόμαστε μπρος σ' ένα άλλο τίποτα. Ξεθωριασμένο, πιά.


    snikolas,
    αν δεν τα είχαμε ποτέ εννοείς καλέ μου; Χμ! Μάλλον ο συναισθηματικός μας κόσμος θα ήταν κατά πολύ φτωχότερος, οι μνήμες μας αρρωστημένες και το παρόν μας, ω, νεύρωση το μεγαλείο σου!


    Τάσο, αγαπημένε,
    πόσο γλυκός! Το ξέρεις πως το περιεχόμενο των λέξεων είναι δικό μας κουμάντο. Και το βάρος της κάθε μιας ακουμπάει σε εφαλτήριο καρδιάς. Οπότε κι "ένα τίποτα" ναι, μοιάζει αδελφάκι του... "τα πάντα"!

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 28, 2007 4:15:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη,
    τώρα τι θες και μας τσιγκλάς, εσύ που'χεις ψυχή πιτσιρικά;
    Αν μας έχει λείψει λέει!
    Με λύσσα αναζητάμε στιγμές απόλυτης τεμπελιάς κι ανεμελιάς, όπου θα κάνουμε ό,τι μας κατεβαίνει, δίχως προγραμματισμό!
    Μα να δεις που... κάτι μου λέει πως αυτή ακριβώς είναι η ουσία του ανθρώπου!


    Αλεξάνδρα μου,
    ο τρόπος που βλέπουμε, που αντιμετωπίζουμε, που ερμηνεύουμε, που αξιολογούμε. Ο τρόπος που ζούμε!
    Λες και θα μας χαριστεί κι άλλη ζωή και θα'χουμε και περίσσευμα στην πορεία!
    Αμ, δε...

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 28, 2007 4:19:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    rockerblogger!
    Να σ' αγκαλιάσω με δύναμη φίλου δοκιμασμένου. Θυμάμαι τα λόγια σου και το τραγούδι αγαπημένο πολύ, φαλτσάρει μέσα μου, λες για να με γλυκοπονά.
    Να πας στο καλό λοιπόν. Στους αιθέρες του κόσμου σου. Της ματιάς σου. Τα χώματα άστα για τους έρποντες, εσύ πέτα σ΄ό,τι λαχταράς.
    Κι αν τριγυρίζεις εδώ γύρω, ρίχνε πότε-πότε κανά σημάδι κοκκινωπό.
    Έτσι, σα φιλί.


    Αίσθησις!
    Αλάθητο παιδικό ένστικτο, ατόφια, ακατέργαστη ψυχή με την οποία πιά, εμείς δε γίνεται να ταυτιστούμε.Έχουμε τόσο λαθέψει στη ρότα μας, μακριά απ' ότι κάποτε νομίζαμε όνειρο μεγάλο, που ούτε μια στιγμή δανεική δεν μπορούμε να πάρουμε απ' την παιδικότητα.
    Κι αυτό το μαζί που ρέει, το παρεΐστικο, τόσο άπιαστο πιά...


    Jo-Anna μου,
    η άγνοια είναι μεγάλο χάρισμα στον άνθρωπο. Δώρο η αναζήτηση. Περίπατος με μόνο χάρτη την καρδιά. Ανοίγεις το παραθύρι σε θύελλες με τη βεβαιότητα του στεγνού. Και μετά, τρέχεις μονάχος και βουτάς στις φουρτούνες.
    Μα δεν είμαστε ευλογημένοι που τα ζήσαμε καλή μου;

    Φιλιά της χαράς!

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 28, 2007 11:55:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα,
    εγώ λιώνω, να σου πω. Πονάω σοβαρά. Ποτέ δεν συμβιβάστηκα με το "όλον" της ενήλικης ζωής. Κι αν με σώζει κάτι, είναι που είμαι καθημερινά μ' εφήβους. Και ξεγελάω τη ψυχή.


    Τολίτσα μου,
    λες τα σπουδαιότερα. Δεν τα αγαπάμε τα παιδιά. Το εννοώ. Δεν μας ενδιαφέρει αν θα είναι ευτυχισμένα. Δεν θέλουμε να είναι καν παιδιά. Λέμε π.χ με περηφάνια: "καλά, το δικό μου παιδί είναι πολύ ώριμο"!
    Φτού μας. Ντροπή σε μας και στη σαπίλα μας. Αναποδογυρίσαμε τα σημαντικά και τ' ασήμαντα.
    Γερνάμε τις γενιές από τα πρώτα τους χρόνια. Η μεγαλύτερη πληγή.
    Λέω πως αυτή θα'ναι που θα ξεσκίσει τ' ανθρώπου τις σάρκες. (Τα όνειρα, τα'χει κομματιάσει προ πολλού)

    Πέμπτη, Μάρτιος 01, 2007 12:03:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    mindstripper,
    μαζί κι εγώ. Που'χω σχέση τροζαμένη που λέμε στην Κρήτη(=θεότρελη) με τις νίκες και τις ήττες. Και θέλω μπροστάρη τον χαμένο και τον -τάχα μου- νικητή με το κεφάλι στο χώμα.
    Κανόνες απ' την αρχή.
    Μπας και ξαναφτιαχτεί κι ο κόσμος.

    Πέμπτη, Μάρτιος 01, 2007 12:07:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    atg!
    Δεν έχεις καθόλου άδικο γλυκιά μου! Και ψιχάλισμα σε ώρες ρέμβης και θρόϊσμα μες στην εξοχή από άνεμο δοξαστικό και βηματισμός παιδιού την ώρα που παίζει κουτσό!


    Παράλληλε, αγαπημένε μου.
    Μόνο να το σκεφτώ; Κονταροχτυπιέμαι μόνιμα μαζί του, λέω στον εαυτό μου "κάλμα, σταμάτα. Τώρα παραδίνεσαι στο τίποτα, δεν κάνεις το παραμικρό, γλεντάς την στιγμή μονάχα"! Μα που... Συνήθειες-φαρμάκια που μας ποτίσανε βαθιά ξεριζώνονται μεμιάς;
    Ναι, συμφωνώ λοιπόν.
    Δουλειά τιτάνια, δεν το συζητώ...


    AVRA...
    Η καθημερινότητα μας διαβρώνει καλή μου. Σκάβει μέσα μας, ανοίγει λαγούμια πονηρά. Άσε τους κανόνες τους κοινωνικούς, τα "πρέπει" και τα "μη" του δυτικού πολιτισμού, που μας απομακρύνουν τόσο από τη φύση μας και τα ζητούμενα της καρδιάς μας...

    Πέμπτη, Μάρτιος 01, 2007 3:10:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    efi μου καλή...
    Στίχοι ροδοπέταλα, ανθοί να σε λιγώσουν, να φέρεις -τραγουδώντας- τούμπα το χρόνο, αυτόν τον μέγα κλειδοκράτορα της καρδιάς και της σκέψης.
    Παρηγοριά τρυφερή οι μνήμες, πόσο πολύ αλήθεια...


    kwlogria, αγαπημένη μου,
    φιλιά ν' ανθίσουν λοιπόν!
    Να 'ρθεί η άνοιξη γύρω και μέσα, να λουλουδιάσουμε και μεις οι κοπελλούδες, να βρούνε δρόμο ανοιχτό τα συναισθήματα!


    funEL,
    όπως και να'χει, σημαντική η παρεμβολή σου! Κι αφού ο λόγος στη νιόβγαλτη άνοιξη και στον αγγελιοφόρο της, το Μάρτη, άντε ν' ανοίξει και μια στάλα η σκέψη, να μπεί φως σε κανά μυαλό μπας και απλωθούν ορίζοντες εμπρός μας!


    foulianna,
    ομορφιές παντού καλή μου! Και ανάσα βαθιά, έτσι, για το... τίποτα! Να εισπνεύσουμε ζωή και χαρά και να εκπνεύσουμε όλες τις γκριζάδες των εντός χειμώνων!

    Πέμπτη, Μάρτιος 01, 2007 3:23:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 6:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kwlogria,
    ελπίζω να'ναι για καλό, ε;
    Να ξύνουμε ευαισθησίες πότε-πότε! Κι όσο οι καιροί αφήνονται ορθάνοιχτοι σε ρομαντζάδες, τόσο θα πυκνώνουν οι στεναγμοί!
    Έτσι, για το... τίποτα!



    Τίποτα,
    του λόγου σου τα καλοξέρεις! Όλα εκείνα τα "μικρά", φευγαλέα τίποτα, που σαν τα βάλεις δίπλα-δίπλα, συνθέτουν μια ολόκληρη ζωή. Στο πιο βαθύ της μπλε. Του ουρανού και του πελάγους.

    Πέμπτη, Μάρτιος 01, 2007 9:52:00 μμ

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape