Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007
Χώρια και μαζί, μακριά και δίπλα

Πιτσιρικάδες τρίβονται στις μοκέτες και παίζουν το "τηλέφωνο".
Αρσενικός και θηλυκή.
"Ελένη!" φωνάζει ο μπόμπιρας κρατώντας με ύφος πολυάσχολου επιχειρηματία το ακουστικό.
"Δεν είμαι εδώ", αποκρίνεται κοφτά το κορίτσι χωρίς καν ν' ακουμπήσει το -δικό της- τηλέφωνο.
"Μα πως... Δηλαδή, πότε θα γυρίσεις;" απορεί το έτερο μουτράκι.
"Μα δεν είμαι εδώ, είπαμε! Πως θα σου απαντήσω; Δεν είμαι ήδη εδώ!" πεισμώνει η νεαρά.
"Ναι, μα πότε θα γυρίσεις;" το απέναντι πείσμα γένους αρσενικού.
"Καλά, δεν καταλαβαίνεις ότι λείπω; Αφού έχω ήδη φύγει, έφυγα πριν, δεν μπορώ να σου μιλήσω! Εσύ νομίζεις ότι είμαι εδώ, δεν ακούς!"

Παρακολουθώ, βουτώ κλεφτά στην αυθεντικότητα της παιδικότητάς τους, χώνω τη γλώσσα στο μέλι της αφέλειας, πισωπατώ και πνίγομαι σε γέλιο δυνατό. Και μετά συλλογιέμαι. Αλήθειες, που να πάρει η ευχή. Μαυριδερές, συνάμα και διάφανες, κραυγαλέες, μαζί και έρπουσες στην σκουριά των μυαλών και την κατήφεια των καιρών.
Άνθρωποι που βρίσκονται εδώ, εκεί, όπου, αλλά στην ουσία τους δεν είναι, άνθρωποι που νιώθουν απουσίες μα καμώνονται πως δεν, ζευγάρια που μπλέκουνε ζωές κι ονείρατα και κρίματα και κάποια στιγμή ο ένας φτερουγάει γι αλλού κι ο άλλος στην τυφλόμυγα χαμένος... Μαζί και χώρια, ένα και το αυτό. Άλλοτε πάλι να στέκονται ακροβατώντας στο μεταίχμιο, βλέποντας να τους βγάζουν νύχια λογής λογής ανασφάλειες και βολέματα...

Ποιός δεν το 'δε! Δυό άνθρωποι είναι "διαζευγμένοι" μέσα στο γάμο. Στήνοντας οχυρά καμωμένα με υλικά γνωστά: ψευτοσυμμαχίες, πισώπλατα μαχαιρώματα, κουβέντες βαριές, αγορασμένες παραχωρήσεις.
Κι είναι δυό άνθρωποι που μοιράζονται στέγη και κλίνη, συναισθήματα και πορεία ζωής ενώ, οι ψυχές τους, τα θέλω τους, μπορεί να μην ανταμώσανε ποτέ.
Μωρέ! Επειδή βαδίζουμε στα ίδια δωμάτια, πάει να πεί πως περπατάμε χέρι-χέρι στη ζωή;
Κι αν ρωτήσεις τα δυό "μισά", θα ισχυριστεί με θέρμη ο καθένας -και με πίκρα προφανώς-, ότι δίνει "τα πάντα", ενώ κατά την αντίληψη του συντρόφου του, δεν έχει δώσει ούτε τα θεμελιώδη.
Κι άντε να αξιολογήσεις το αλισβερίσι! Με τι μέτρα και σταθμά;
Και μια ωραία πρωία, που ο ένας παύει να "είναι εδώ", όντως όμως, όχι σαν τα νάζια της μικρής στο παιχνίδι με το τηλέφωνο, ο άλλος, χώνοντας σκόνη μες στα ίδια του τα μάτια, τάχα μου απορεί. Και βαφτίζει τα θρύψαλα του εγωισμού του, έγνοια. Αγάπη ακόμα! Συντροφικότητα!
Σάρκα μία -είπανε κάποτε-, σαρκώματα πολλά, εδώ, τώρα.

Αχ, ο κόπος της αγάπης... Ματωμένα γόνατα, παλάμες μες στο χώμα, να μπουσουλάς κι όρθιος ποτέ να μη στέκεις.

Άλλοτε πάλι, δυό άνθρωποι μένουν "παντρεμένοι", επιμένουν δηλαδή, κόντρα στην δική τους απόφαση πεισμώνουν, ενώ έχουν πάρει διαζύγιο.
Αλυσοδεμένοι πες, εθελουσίως, είτε τρώγοντας ο ένας τις σάρκες του άλλου -μέσα σ' έναν αέναο κύκλο έμμεσης ή άμεσης δηλητηριώδους επιθετικότητας-, είτε διατηρώντας μια συναισθηματική εμπλοκή που γραπώνει τη ζωή τους και δεν την αφήνει να λευτερωθεί και να πάει παρακάτω.

Κι είναι τούτο βαρύ φορτίο για τους αδύναμους ώμους των παιδιών, τα οποία -ούτε λόγος- οφείλουμε να προστατεύουμε από κάθε απρονοησία των γεννητόρων τους. Είναι που το ζεύγος, δεν μπορεί να πάει ούτε πίσω ούτε μπρός. Χωρίς ουσιαστικό δεσμό, διατηρεί μονάχα τα δεσμά. Όχι τυπικά αυτή τη φορά, αλλά επί του πρακτέου.
Πες ο φόβος για το άγνωστο, μπορεί η δύναμη-μαγνήτης της συνήθειας, βαθιά μέσα κι η ελπίδα-αυταπάτη ότι όλα θα πάρουν άλλο δρόμο, αυτή τη φορά συντροφικό.

Κουβάρια, ε; Νήματα ανάκατα, μπουρδουκλωμένα οι ανθρώπινες ζωές. Κλωστές να ράβεις τ' αύριο κι αυτό να (σε) ξηλώνει. Κρίσεις, θα πουν οι σπουδαγμένοι. Σαπίλα, οι αγριεμένες λαλιές. Σήψη, ως την αποσύνθεση. Θανατικό που ζεί. Σημεία των καιρών. Των ανθρώπων δηλαδή, που είναι και υπεύθυνοι για τους καιρούς. Δυναμίτες, που ξεριζώνουν χτίσματα. Μα κρύβουνε διαμάντια συχνά. Στιγμές τεντωμένες που τις ζούμε, τις αντιμετωπίζουμε, πονάμε, μα τις μετουσιώνουμε σε εξέλιξη, σε ενδυνάμωση της σχέσης και σε βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου. Διαφορετικά, γίνονται πληγή. Που σκάβει ύπουλα και διαβρώνει...

Η αλλαγή πονάει, ε; Αλλά φέρνει και γνώση. Που πρέπει να φανεί.
Έπειτα, χωνεμένο το'χουμε πως στη κόψη του ξυραφιού μετριέται ο καθείς. Στα δύσκολα. Στις αποφάσεις.
Με αναβολές, ξεγλυστρίματα και γενικόλογες τοποθετήσεις, τα κουβάρια γίνονται θηλιά. Οι δεσμοί, δεσμά.

Και δε μου λέτε... Αυτό που λογαριάζει η ψυχή του καθενός για χαρά, για ζέστα ως τον πάτο της ζωής, για άνοιγμα σε φως αυγής και συναστρία μαγική, δεν αξίζει τ' ολοκληρωτικό μας δόσιμο;
Ξέρω πως μυρίζετε τα νυχτολούλουδα το βράδυ -τ' αγκαλιάζει αλήθεια η αττική γη;-, πάει να πεί λαχταράτε τη ζωή, τη ζωή σας, το νιώθω. Κι ο Μάρτης σας λιγώνει έτσι που -μες στα πρωτόγεννά του-, σκορπάει τριγύρω τους ανθούς μιας άλλης εποχής, πυρακτωμένης. Χρυσαφιάς σε ήλιου και καρδιάς ξοδέματα!

Ίδια η ψυχή του ανθρώπου. Μιά. Κοινή. Λαχτάρες, απ' τις ίδιες. Κι η αγωνία γι αγάπη, κατάρα κι ευλογία μαζί.
Μα έλα που τα συμβόλαια για το αύριο, είναι ξεχασμένα στην τσέπη του Θεούλη! Και το σήμερα, είναι ήδη χθες. Πάψε λοιπόν να με κοιτάς. Προχώρα.
Η άνοιξη φωνάζει. Κι απ' τη μέσα σάρκα, απ' τους δικούς σου πόρους, άκου: αποκρίνεται η ζωή.




( Οι φωτογραφίες είναι του Dave Nitsche )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 21:36 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


24 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 11:15:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Προσυπογράφω. Να ξέρεις, πάντως: δε με έπεισε τόσο η συναισθηματική σου προσέγγιση (αυτή μου άρεσε από αισθητική σκοπιά) όσο το μικρό θηλυκό μουτράκι που επαναλάμβανε "δεν είμαι ήδη εδώ". Κι από όλα όσα είπε το διαολάκι, περισσότερο απ' όλα, με σκότωσε αυτό το "ήδη".

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 11:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αχ αυτό το υπέροχο παιχνίδι! Πολλά μπορούμε να μάθουμε παρακολουθόντας πώς το παίζουν τα παιδιά. Καλή σου νύχτα Καπετάνισσα, αν είσαι εκεί. Ή μήπως έχεις ήδη φύγει;
    "η"

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 12:08:00 π.μ., Blogger Jason

    Μα όλοι παιδιά είμαστε, αγαπητέ ανώνυμε...

    Τουλάχιστον εγώ είμαι!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 12:16:00 π.μ., Blogger Θεοδόσης Βολκώφ

    Λεβέντισσα τση Κρήτης...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 11:21:00 π.μ., Blogger tolitsa

    "....δυό άνθρωποι μένουν "παντρεμένοι", επιμένουν δηλαδή, κόντρα στην δική τους απόφαση πεισμώνουν, ενώ έχουν πάρει διαζύγιο.
    Αλυσοδεμένοι πες, εθελουσίως, είτε τρώγοντας ο ένας τις σάρκες του άλλου -μέσα σ' έναν αέναο κύκλο έμμεσης ή άμεσης δηλητηριώδους επιθετικότητας-, είτε διατηρώντας μια συναισθηματική εμπλοκή που γραπώνει τη ζωή τους και δεν την αφήνει να λευτερωθεί και να πάει παρακάτω.

    Κι είναι τούτο βαρύ φορτίο για τους αδύναμους ώμους των παιδιών, τα οποία -ούτε λόγος- οφείλουμε να προστατεύουμε από κάθε απρονοησία των γεννητόρων τους....."

    Με τσακισε και με στοιχειωσε αυτο το φορτιο χρονια τωρα. Κανενας γονιος που φορτωνει ετσι τα παιδια του δεν μπορει να ισχυριζεται οτι "νοιαζεται" γι'αυτα!! Κι εγω ,καταφερα να συγχωρησω μετα απο πολυ κοπο. Γνωριζω ομως πολλους, που ακομα τους κατατρεχουν τα φαντασματα!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 1:47:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Τα αινίγματα των ανθρώπινων σχέσεων. Τόσο βαρειά και τόσο απαραίτητα. Και παρόλα αυτά, λίγοι τολμάμε να δούμε ότι δεν χωράνε σε ζυγαριές και δικαστήρια οι σχέσεις, χωράνε μόνο σε μια ερώτηση:

    Θέλεις να δεις ξανά αυτό τον άνθρωπο αύριο;

    (Τα καλύτερα ποστ πάντως εμπνέονται από τα παιχνίδια των παιδιών, άκου που σου λέω, ξέρω! χαχαχα)

    Την καλημέρα μου καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 3:20:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Τώρα είμαι το ένα βλέμμα στις λέξεις σου... Τόσο όμορφες λέξεις από μια τόσο γλυκιά γλώσσα... Να είσαι πάντα καλά και καλοτάξιδη Καπετάνισσά μου...:)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 4:00:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Προχθές η φίλη μου η Α. ξεκίνησε με το αυτοκίνητο να πάει στη δουλειά της. Φτάνοντας εκεί, αντί να παρκάρει και να ξεκινήσει κανονικά τη ρουτίνα της έκανε στροφή 180 μοιρών και έφυγε. ΕΦΥΓΕ! Είπε τέρμα στην τεράστια αράχνη της παράνοιας που γέμιζε ιστούς τρέλλας τη ζωή της και αποφάσισε να χωρίσει, Οριστικά (λέει) αυτή τη φορά. Όσοι την ξέρουμε γνωρίζαμε ότι είχε δώσει η ίδια στον εαυτό της πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα θρίλερ για γερά νεύρα, τη ζωή της. Ή σχέση της με τον Η. πέρασε απο 40 κύματα πιέστηκε να φτάσει σε γάμο και από εκέί και πέρα κάθε μέρα ήταν και για τους δυο σαν το τρενάκι του τρόμου. Η Α είχε φτάσει να τρέφεται αποκλειστικά με σάρκες: τις δικές της και του Η. Ο Η. είχε αποφασίσει να απέχει γιατί έχανε μέρα με τη μέρα τα μυαλά του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Α. λέει "φτάνει". Ελπίζουμε όμως όλοι αυτή τη φορά να είναι αποφασισμένη. Να ξαναρχίσει με τον εαυτό της, από την αρχη...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 5:11:00 μ.μ., Anonymous αλεξάνδρα

    είναι που κάποτε οι δύο ήταν ένα...

    και από τότε που χωρίστηκαν αυτό δεν σταματά...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 8:04:00 μ.μ., Anonymous Παράφωνος

    Δεν μπορώ να σχολιάσω. Δεν θέλω να προσθέσω η να αφαιρέσω ούτε μια λέξη στα όσα έγραψες...
    Αφήνω σχόλιο μόνο για να ξέρεις ότι πέρασα από εδώ και απόλαυσα πολύ το κείμενό σου...
    Γέννησες σκέψεις και μνήμες μέσα μου και γι αυτό ακόμη μια φορά σε ευχαριστώ...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 8:24:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Η αγωνία για αγάπη... όπως λες. Ο Μάρτιος που αρχίζει να τραβάει με τη δύναμη του Ήλιου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 8:44:00 μ.μ., Blogger Αίσθησις

    Η ομπρέλλα προστασίας του γάμου, τα παντρεμένα ζευγάρια που βγαίνουν και πάνε διακοπές μαζί, η σίγουρη ετικέτα ότι όποιος ΄χωρίζει δε μπορεί, κάποιο κουσούρι θα έχει...
    Πώς να βρεις τα κότσια να μείνεις μόνη!
    Ομως μεγαλύτερα κότσια χρειάζονται να κουβαλάς βουνά από θυμό, θλίψη και παράπονο και όμως να μένεις μαζί. Είναι κρίμα μια ζωή χαμένη, να αναλώνεται όλο το δυναμικό στη διατήρηση της ψυχραιμίας και όχι στην πρόοδο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007 9:20:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Υπάρχουν λάθη. Υπάρχει η αδράνεια. Υπάρχει το εγώ που τόσο επιδέξια βυθίζει τους ανθρώπους στην ψυχρή του μήτρα. Υπάρχουν καταβολές, ρόλοι, ακάλυπτες ανάγκες, ευθύνες, αίμα που φτάνει στο κεφάλι των θερμοκέφαλων.
    Όλα αυτά και άλλα τόσα που δεν μετρούνται ούτε απαριθμούνται. Ποιος είναι αγνός μαζί και διάολος σωστός για να τ' αντέξει;
    Ποιος θα θυμάται το χέρι που τον κρατάει όταν πάψει πια να το νοιώθει;

    Εδώ υπάρχει μια σοφία, μια δύναμη κι ένας πόνος που τιθασεύονται μόνο από την Αγάπη. Τη μία τη μοναδική και παντοδύναμη, υπεράνω ημών.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαρτίου 03, 2007 8:20:00 μ.μ., Blogger Markos

    Πώς να διαφωνήσεις με αυτά, αλλά και πώς να τα δεχτείς;
    Το σήμερα δεν είναι χτες, δεν είναι μόνο προβολή του χτες.
    Γιατί το σήμερα δεν είναι ένας, είναι το ζευγάρι πια.
    Και τι είναι το ζευγάρι; Δυο ή ένα;
    Να φύγεις.
    Ναι.
    Και;
    Το ζευγάρι που θα γίνει δύο "ένα";

    Ο Μάρτης φέρνει την Άνοιξη. Την Ανα-γέννηση.
    Ποιος αντέχει τους πόνους του τοκετού;

    Την Καλησπέρα μου Καπετάνισσα..

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007 5:37:00 π.μ., Blogger marado

    Καλή Ανοιξη να έχουμε
    Α!ρε και να ήμουν στα Ανώγεια στο καφενείο του Σκουλά να πίναμε τις ρακές μας .

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007 6:08:00 μ.μ., Blogger bluesmartoulis

    Ωχ καπετάνισσα. πόσο όμορφα τα λές. Αβάσταχτα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 12:02:00 π.μ., Anonymous with a ukulele

    Γλαφυρή και δραματοποιημένη η περιγραφή της Καπετάνισσας των Λέξεων
    Τώρα με το να υπερθεματίζουμε αναφανδόν συμφωνώντας… ανακυκλώνουμε το πρόβλημα ρίχνοντας νερό στην ομολογημένη μίζερη κατάσταση και φυσικά δε βάζουμε το δάχτυλο στον ΤΥΠΟ ΤΩΝ ΗΛΩΝ!!!
    Το θέμα της συζήτησης έπρεπε να περιστρέφεται γύρω από τα καίρια ερωτήματα: «Tις πταίει;» και «Τώρα τι κάνουμε;» Για το πρώτο πρέπει να μπει, όπως λένε το μαχαίρι στο κόκαλο και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους… Αλλιώς οι εύκολες λύσεις «παίρνω το καπελάκι και σφυρίζω κλέφτικα» είναι ένας ακόμα κρίκος στο ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ.
    Ρίχνω λοιπόν το μπαλάκι με μια υπόθεση: μήπως τελικά για όλον αυτό τον τραγέλαφο φταίει το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός επέβαλε να αγοράζουμε σ’ ένα πακέτο (= λίστα γάμου) στην τιμή του ενός πολλά και διαφορετικά πράγματα; Και με αυτή την έννοια μήπως (λέω εγώ;) ήταν κομματάκι πιο σοφοί οι αρχαίοι που φαίνεται να ήξεραν στην πράξη ότι άλλο πράγμα ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ (γαμώ στην αρχαία ελληνική) και κάνω οικογένεια (κοινωνικοπολιτική φύση του ανθρώπου), άλλο «συναγελάζομαι» με τους ομοίους μου για να κάνω βιώσιμη τη μοναξιά και να δίνω χρώματα στις σιωπές μου (ποιητική/ λυρική διάθεση του ανθρώπου), άλλο θέλω συνοδοιπόρους στις μεταφυσικές αναζητήσεις και τις άλλες συγγενείς υπαρξιακές αγωνίες (φιλοσοφική πλευρά) κι άλλο πρέπει να ικανοποιώ που και που και τις σεξουαλικές μου ανάγκες (φροϋδική διάσταση). Δεν είναι λοιπόν φυσιολογική κατάληξη να μπερδεύονται τα μπούτια τόσων πολλών και διαφορετικών πραγμάτων, όταν εμείς επιμένουμε μ’ ένα σμπάρο να τα «σκοτώσουμε» όλα;
    Και νομίζω ακόμα ότι για αυτούς που έχουν ξεκαθαρισμένους στόχους στη ζωή και κάνουν συνειδητές επιλογές, δεν υπάρχουν αδιέξοδα στις σχέσεις. Κι όποιος συνειδητά επιλέγει να παντρευτεί για να κάνει οικογένεια, έχει εκ των προτέρων αποφασίσει δύο πολύ σημαντικές αλλαγές στη ζωή του: α] υποχωρήσεις και συμβιβασμούς σε πράγματα που μέχρι τότε μπορεί να θεωρούσε αδιαπραγμάτευτα και β] επειδή σίγουρα ο γάμος δεν είναι πανάκεια, το μαγικό ραβδί που εξαφανίζει ως δια μαγείας όλες τις άλλες ανθρώπινες ανάγκες και ανησυχίες του, ξέρει ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά από αυτόν και η αναζήτηση του νοήματός της μπορεί να γίνεται και έξω απ’ τον γάμο.
    with a ukulele
    κατά κόσμο: κ ART ά SOS (Κάρτας Τάσος)
    in MEDIAS Res 69 Χρυσηίδες Ρέμβης στο δικό μου “Blog”:
    www.afterzed.gr/kartasos
    όπου λέξεις παντογνώστριες, με εικόνες μεταξένιων συνειρμών
    σέρνουν λυρικό χορό πάνω στην ελάχιστη πραγματικότητα στίχων
    flying_libido@yahoo.gr

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007 12:10:00 π.μ., Anonymous with a ukulele

    Τελικά θα μπορούσα να πω ότι ζητούμενο είναι η χρυσή εκείνη μεσότητα, για την οποία πρώτος μίλησε ο Αριστοτέλης,
    Διότι, μπορεί η υπερβολική εκλογίκευση να είναι το ένα άκρο (αν και δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να μελετήσει αυτά τα φαινόμενα, με δεδομένο ότι ακόμα και οι ανθρωπιστικές λεγόμενες επιστήμες σε λογικές μεθόδους στηρίζουν την έρευνά τους – εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψη μου παράδειγμα όπου να μπόρεσε κανείς να μελετήσει κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις στηριζόμενος στο συναίσθημα),
    αλλά εξίσου ακραία κατάσταση είναι να ανάγεται ο συναισθηματικός παράγοντας σε κυρίαρχο και μοναδικό στοιχείο που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Για τον απλούστατο λόγο ότι αυτές δεν μπορούν να νοηθούν ξεκομμένες από το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο στο οποίο διαδραματίζονται. Και πιο ακραία και στυγνή κατάσταση από το να ρίχνουμε αθώα παιδιά σ’ έναν κοινωνικό Καιάδα, στο όνομα της συναισθηματικής ισορροπίας, και με ελαφρά καρδιά να «νίπτουμε τας χείρας μας» από τα όποια ορατά αποτελέσματα, δεν νομίζω ότι υπάρχει. Φυσικά δεν αναφέρομαι στις εξαιρέσεις εκείνες όπου η οικογενειακή ζωή έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο ανεκτής συμβίωσης. Και στο τέλος- τέλος, για να μιλήσουμε με αντικειμενικούς όρους (αποβάλλοντας για λίγο από τη συζήτησή μας την πολύτιμη για την ποίηση εσωτερική εστίαση), δεν πρέπει να πάρουμε σοβαρά υπόψη μας τα δεδομένα των ερευνών που με στοιχεία ρίχνουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη σημερινή κοινωνική παθογένεια (πρόβλημα ναρκωτικών, νεανικής εγκληματικότητας κ.ά.) στη διαλυμένη οικογένεια ή στους χαλαρούς δεσμούς της;
    Πάρε τη λέξη μου Καπετάνισσα (= ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ), δος μου το χέρι σου (= ΛΟΓΙΚΗ)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard,
    καλημερούδια. Αποκωδικοποιημένη επικοινωνία στην πιο καθάρια της μορφή. Για απουσίες που δε θωρούμε, για παρουσίες που λογαριάζουμε.
    Και το "εδώ" και το "εκεί", κατασκευές της σκέψης.Ο καθένας κι η αλήθεια του. Τελικά.


    "η"!
    Από τους τόπους π' αγαπώ κι από αγκαλιές που καλοδέχονται τον άλλον όπως κι αν είναι, δε φεύγω, σου τ' ορκίζομαι!
    Κι αν το κορμί γι αλλού τραβά, το μυαλό στριφογυρίζει άναρχα εκεί που λαχταρά.
    Όπου κι αν είμαστε, να είμαστε με ψυχή. Αυτό λέω!


    Jason,
    πως λέμε "βρήκες το μάστορά σου"; Εδώ να δεις παιδιάστικα καμώματα!
    Απ' αυτά που καλώς μας λυτρώνουν από... ενήλικες εκλογικεύσεις!

    Παρασκευή, Μάρτιος 02, 2007 12:11:00 μμ


    Θεοδόση μου,
    φιλιά να'χεις μπόλικα να στολίζεις την Άνοιξη! Και μέσα απ' τα τραγούδια της να σου γλυκομιλά του Νότου η πνοή!


    Τολίτσα,
    είμαστε άνθρωποι καλή μου. Κι όσο κι αν αντρειωνόμαστε, αδύναμοι παραμένουμε. Λάθη βουνά πολλές φορές, μα να τα βλέπουμε, αυτό μετράει. Και να στρέφουμε την πυξίδα προς άλλη ρότα. Να μαλακώνουμε λέω. Να κατανοούμε και τους εαυτούς μας και τους άλλους, να στρογγυλεύουμε.
    Και να μαθαίνουμε απ' τη ζωή. Εν τέλει.

    Παρασκευή, Μάρτιος 02, 2007 12:40:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη μου,
    τα απλά και τα περίπλοκα, αυτά που απ' το ένα περνάνε στο άλλο και τούμπαλιν... Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες, δεν το συζητώ. Πάει να πει, για όνειρα κοινά κι αρμονικά ταιριάσματα.
    Μωρέ πολλούς ανθρώπους θέλουμε να ξαναδούμε κι αύριο, να ζήσουμε σκουντουφλώντας ο ένας πάνω στον άλλον πως θα γίνει. Και να παραμένουμε ο εαυτός μας. Και να'μαστε και ισορροπημένοι -όσο γίνεται τέλος πάντων- ως δυό ζωές.

    (Για τα παιχνίδια, τι να πω! Οι αλήθειες στα μούτρα μας με τρόπο καταπληκτικό!)


    kwlogria, καλή μου,
    αεράκι χαδιάρικο και στα δικά σου πανιά! Για τη γλώσσα μου, μη βάζεις στοίχημα, ακονίζεται και πάνω σε μαχαίρια!
    Όπως και να'χει, πάρε ένα μάτσο φιλιά να'χεις να γλεντάς!


    Lupa!
    Δουλειά του καθενός πως θα ορίσει τη ζωή του. Τις αντοχές του, τις γραμμούλες τις λεπτές εντός του, εκείνος μόνο τις ξέρει. Να ξημερώνει για τη φίλη σου, εύχομαι. Να΄ρχεται αυγή με υπόσχεση δυνατής λιακάδας. Τα χρόνια μας δεν είναι για να τα πετάμε στο δρόμο.
    Σίγουρα.

    Σάββατο, Μάρτιος 03, 2007 12:10:00 μμ

    Αλεξάνδρα,
    γίνονται άραγε οι δύο ποτέ ένα; Και είναι -λες- αυτό το ζητούμενο;
    Δεν ξέρω αν μ' αυτήν την έκφραση αναφέρεσαι σε μια ταύτιση, σε μια απόλυτη παράδοση του ενός στον άλλον, σ' έναν θρίαμβο της έννοιας "κοινή ζωή".
    Θαρρώ πως οι δυό, είναι δυό κύκλοι που τέμνονται σε κάποιο σημείο, εκεί εντοπίζεται η έννοια του "κοινού". Κατά τα λοιπά, κρατάει ο καθείς τα κομμάτια του, τον εαυτό του, την αυθυπαρξία του, τις προσωπικές του ανάγκες.
    Το "ένα", το ονειρικό και μυθικό, όπως μας το μάθανε, ο ένας μες στον άλλον, δεν έχω ιδέα αν (πρέπει να) υπάρχει.


    Παράφωνε,
    δική μου η χαρά να νιώθω εδώ μέσα τη δική σου ανάσα. Παράλληλες οι ανθρώπινες πορείες, τα όμοια περισσότερα απ' τα χωριστά κι η γλώσσα μιά να λέμε ό,τι μας πονά.
    Απ' τα ίδια λοιπόν. Κι αλλού, ίδιες καρδιές χτυπάνε.


    Silvia Okaliova,
    αυτός ο ήλιος για να ορίσει εντός, να καλοκαθίσει, να σκορπίσει ζεστασιές! Να δυναμώσει τη ψυχή, να ορθώσει το λόγο, μα πιο πολύ να φωτίσει τα μέσα, τα καλά κρυμμένα...

    Σάββατο, Μάρτιος 03, 2007 12:25:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αίσθηση,
    ακούω -τι αλήθεια;- και καρδιοχτύπι και λαχάνιασμα μαζί και στεναγμό και μετρημένη ανάσα. Όλα, σε λόγο που'χει πηγή την καρδιά.
    Ψυχή και θάρρος θέλει η ζωή, τα'παμε. Η ζωή που ο καθείς διαλέγει. Που τον λευτερώνει, που τον γαληνεύει. Η άλλη, όχι. Φόβο θέλει. Δάκρυ βουβό που λουφάζει και δε γίνεται κραυγή.
    Ναι, το "μαζί" είναι το πιο δύσκολο. Μα το "μαζί" το ουσιαστικό, όχι το μασκαρεμένο. Το άλλο, απλή δουλειά: ο κόσμος μας.


    Δόκτωρα,
    γίνεσαι αχτίδα μεσημεριού και μπαίνεις στη καρδιά μου. Κι έχεις και την πιο καθαρή ανάγνωση.
    Σπουδαία τα λες. Και καμαρώνω που είσαι εδώ. Κι αν δεν σου'πα ποτέ ευχαριστώ, να στα πω μαζεμένα, να φύγουν τα χρωστούμενα.
    :)
    Ωραίος είσαι μωρέ. Να σε χαίρεται η Κυρά. Ν' αγαπιέστε αχόρταγα κι ανελέητα. Μαζί.

    Σάββατο, Μάρτιος 03, 2007 12:35:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο,
    ναι. Αντοχές και ζυγιάσματα και σμιξίματα και μπόρεση και θέληση μαζί. Τίποτα απλό κι όλα ένα βήμα. Η ψυχή ξέρει. Ποιός άλλος.
    Αν ποθείς, αν ονειρεύεσαι, αν λαχταράς.
    Κι αν πεισμώνεις για να γεννηθείς και να γεννήσεις.
    Έρχεται η ώρα νομίζω. Για ό,τι. Και για τις οδύνες τις βαριές.
    Μα κι εκεί, μια σπρωξιά είναι που θα φέρει τη ζωή. Με κλάμα.


    marado,
    καλώς ήλθες αδερφέ. Να'σουνα, λέει... Κάμε τον σάλτο κι έλα. Δυό ζάλα που λέμε. Όπου κι αν βρίσκεσαι, μαζί σου η ψυχή της Κρήτης. Και μια ρακή για πάρτη σου. Και δυό και τρείς. Άμα θες στο Μυλοπόταμο, εκεί. Αλλιώς, στη Χώρα.


    bluesmartoulis,
    σάμπως ξέρουμε καλή μου και τι βαστάμε, άμα δε 'ρθεί; Θεριό το μέσα τ' ανθρώπου...
    Πολύ σ' ευχαριστώ για τα λόγια τα ζαχαρωτά, τα κυριακάτικα!

    Κυριακή, Μάρτιος 04, 2007 8:49:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    with a ukulele.
    Μπουρδουκλωμένες εποχές, τις ζούμε όλοι. Κι αν δεν αγγιζόμαστε, αν δεν επι-κοινωνούμε, φταίνε πολλά. Προσωπικά και συλλογικά.
    Τώρα, το πως πρέπει να είναι ένα κείμενο, ή μία συζήτηση, πέρα από την υποκειμενικότητα της κάθε εκτίμησης, τούτο είναι κάτι που έχει ανεξέλεγκτη πηγή. Κυρίως εδώ που δεν υπηρετούνται σκοπιμότητες. Και πηγή είναι μονάχα ό,τι ορίζει η καρδιά. Κι ό,τι τη λυτρώνει.

    -Πάμε παρακάτω.
    Η φυγή από μια κατάσταση συμβατική, που γίνεται θηλειά για όποιον τη βιώνει, δε λογίζεται ως "εύκολη λύση" κατ' εμέ. Το να πορευτείς στη ζωή διεκδικώντας τα θέλω σου, είναι έργο βαρύ.

    -Φταίνε πολλά. Ούτε ένα, ούτε δύο. Κι οι θρησκείες προφανώς. Οι κοινωνικές πραγματικότητες και "οι κατασκευές" τους, σίγουρα. Οι εικόνες. Τα που νομίζουμε, τα που προσδοκούμε.
    Και ναι, το "όλον" του άλλου γυρεύουμε πλάι μας. Κομματάκια από τα όσα αναφέρεις. Τώρα, αν τα σκοτώνουμε ή τα αναδεικνύουμε, ε, αυτό θαρρώ κάνει τη μεγάλη διαφορά. Κι εδραιώνει το μαζί ή το χώρια.

    -Οι ξεκαθαρισμένοι στόχοι και οι συνειδητές επιλογές σε μια ζωή που τρέχει, σε πράγματα που έχουν πορεία δυναμική και εξελίξιμη, είναι εγγύηση μικρή. Πιο σωστά, είναι μια καλή αρχή, τίποτα παραπάνω.
    Αλλάζουμε. Κι ο σύντροφός μας. Και η σχέση. Κι οι στόχοι μετατοπίζονται. Κι η ζωή αλλάζει φορεσιά.

    -Η νοοτροπία και η κουλτούρα του καθενός είναι δική του ιστορία. Και οι συνειδητές αποφάσεις, μπορεί να προϋποθέτουν τα δύο στοιχεία που αναφέρεις, μπορεί και όχι. Η αλήθεια, έχει πρόσωπα πολλά.

    -Το κυρίαρχο όμως είναι ότι κουμάντο στις σχέσεις των ανθρώπων κάνει το συναίσθημα. Κι εκεί, υποσυνείδητες λειτουργίες κρατάνε τα λουριά. Άρα, δεν είναι μόνο οι αποφάσεις κι οι εκλογικεύσεις που αναφέρεις. Είναι η καρδιά που χτίζει τη σχέση, μας φέρνει σε καθημερινή τριβή με τον άλλον, ορίζει την πορεία.
    Αυτό εισπράττει κι ο άλλος από μας. Είτε έχουμε αποφασίσει -στο μυαλό- να συμβιβαστούμε, είτε όχι, συναισθήματα βγάζουμε στο φως. Που μας μαρτυράνε.

    Ξέρω μόνο πως η αγάπη θέλει κόπο πολύ.
    Με τα νύχια στο χώμα. Συνεχώς.

    Δευτέρα, Μάρτιος 05, 2007 1:04:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 5:50:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αγαπητέ with a ukulele.
    Τούτος ο διαχωρισμός, ή και πάντρεμα, αν θες, λογική-συναίσθημα, ταλανίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και μέσα από τα δημιουργήματά της, την επιστήμη, αιώνες τώρα. "Μπας κι είναι αξεχώριστα τα δυό;" υποστηρίζουν πολλοί. Πιθανόν.

    Τίποτα δεν κάνουμε δίχως συναίσθημα, έχει αποφανθεί η επιστήμη. Τίποτα. Το συνειδητοποιούμε ή όχι, σε αποφάσεις που λαμβάνουμε, σε αντικείμενα που σπουδάζουμε, το τι νιώθουμε έχει τον πρώτο λόγο.
    Αν το νομίζουμε αλλιώς, είναι άλλη ιστορία.

    Η πραγματικότητα, ιστορικά και κοινωνικά προσδιορισμένη, είναι εκείνη που θα χαρακτηρίσει το συναίσθημα. Θα το αποδεχθεί, θα το κατασκευάσει, θα το (απο)μυθοποιήσει.
    Σαφώς και δεν υπάρχει τίποτε ξεκομμένο, αυθύπαρκτο αν θες.

    Όσο για τα παιδιά, πρώτη προτεραιότητα και στη δική μου σκέψη, να'σαι βέβαιος.
    Θα διαφωνήσω ως προς την περιρρέουσα αντίληψη περί ενοχοποίησης των διαζευγμένων γονέων για λογής-λογής παρεκκλίνουσες συμπεριφορές.
    Μύθος μέγας καλέ μου.
    Η κοινωνική έρευνα είναι κομμάτι της δουλειάς μου και υπεύθυνα σου αποκαλύπτω ότι προβλήματα όπως π.χ εκείνο των ναρκωτικών, δεν συναντώνται συχνότερα σε μονογονεϊκές οικογένειες.
    Τουναντίον, οικογένειες που συμβιώνουν -αν και αρρωστημένα- έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες, λόγω του σαθρού ιστού τους ν' αντιμετωπίσουν παρόμοια φαινόμενα.

    Εν κατακλείδι, αν μπορούμε να φτιάξουμε ένα περιβάλλον αγάπης, μόνο ωφελούμε παιδιά, εαυτούς κι αλλήλους(συντρόφους).

    [Το δικό μου χέρι προς χάδι το πάει, άρα την καρδιά έχει για πηγή!
    :)]

    Τρίτη, Μάρτιος 06, 2007 5:07:00 μμ

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape