Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007
Poste Restante

Σκέφτομαι λοιπόν
Να καθομαι τα βράδια να γράφω επιστολές
Να γδύνω τη ψυχή μου και να της μπήγω λέξεις
Κι έπειτα τσίτσιδη, αιμορραγούσα και φλύαρη
Να την στέλνω σε αγνώστους

Να δείχνει πότε με φόβο
Πότε με συστολή
Τις πληγές
Κι άλλοτε με νάζι
Ή αντρειοσύνη

Εικόνα ζοφερή στους παραλήπτες
Κινδύνου μήνυμα δυνατό
Επίμονα χτυπάει στο κόκκινο

Θα κάθονται και θα θωρούν
Μπορεί και να λυπούνται
Θ' ακούν τις ιστορίες της
Και θα μονολογούν:

Μία ψυχή μονάχη αιματοβαμμένη
Μες σε επιστολόχαρτα
Για δες!

Θα την πετούν
Θα της μιλούν
Θα τη φοβούνται

Κι όταν γυρίσει πίσω στον αποστολέα της
Επιστολή κλεισμένη, άγγιχτη
"Άγνωστος παραλήπτης"
Η σημείωση
Θα ξέρω πιά
Πως έφτασε σε σένα.


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 09:02 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


26 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 9:39:00 π.μ., Blogger weirdo

    Να γράφεις, καπετάνισσα..
    Όπως τώρα, όπως πάντα..
    Η επιστολή θα φτάνει πάντα στον σωστό παραλήπτη............:)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 2:16:00 μ.μ., Blogger scalidi

    και ό,τι σκέφτομαι αυτές τις μέρες να γράψω ένα επιστολικό βιβλιαράκι. νόμιζα ότι μόνο σ' εμένα και πολύ λίγους αρέσει η επιστολογραφία...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 2:28:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Κι ας είναι placebo. Δουλεύει!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 6:41:00 μ.μ., Blogger Natalia

    κάποιες στιγμές μου θυμίζεις εμένα, αλλά πολύ πιο εξελιγμένη ψυχικά και φραστικά.
    τις περισσότερες φορές δεν έχω λόγια για να σχολιάσω αυτά που γράφεις. είναι τόσο βαθιά, που όλα τα σχόλια φαίνονται άχρηστα και περιττά.
    για άλλη μια φορά με συγκλόνισες με τον τρόπο που γράφεις κι ακόμα περισσότερο με το θέμα...
    οι δικές μου επιστολές είναι καταδικασμένες να μη διαβαστούν ποτέ...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 8:54:00 μ.μ., Blogger confused

    Μακάρι οι επιστολές σου να βρίσκουν πάντα παραλήπτες :))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007 11:53:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    "Εικόνα ζοφερή στους παραλήπτες..."
    εγώ βλέπω λίγο πιο μέσα στην εικόνα.
    Σουρεαλιστική ή ιμπρεσιονιστική θεωρείς το μέσα σου Καπετάνισσα μου;
    Το δεύτερο νομίζω... ή μήπως κάτι άλλο;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 12:46:00 π.μ., Anonymous atg

    kratas mustiko?...sta 20 mou tin eixa dei magissoula kai estelna se tuxaia noumera munima sto kin me lekeis opws "xamogela"...

    an epairnan pisw den apantousa...
    an apantousan den ksanapantousa...

    de kserw giati to ekana auto..ithela na skorpisw mageia...mallon tin eixa anagki egw...
    ssssst

    platuasa e?

    kalo sou bradu :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 6:26:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    εγώ πάλι δεν θα έγραφα σ'αυτήν την περίπτωση - αλλά εσύ μην μ'ακούς :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 11:02:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Μου θύμισες το τραγούδι Return to sender του Elvis Presley !

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 12:12:00 μ.μ., Anonymous Παράφωνος

    Πάντα το έλεγα ότι ένας άγνωστος θα είναι ο τυχερός...
    Καλημέρα καλημέρα καλημέρα, ειλικρινά, καλές να είναι οι μέρες σου!!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 1:38:00 μ.μ., Blogger ioeu

    Πατρίδα μου!
    Τις καλημέρες μου!!!

    (περνάω συχνά ακροποδητί...)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 8:32:00 μ.μ., Blogger melomenos

    μου θύμισες τα μπουκάλια που ρίχναμε μικροί στο νησί με την ελπίδα να φτάσουν στον αποστολέα που ο καθένας μας είχε μέσα του, ποτέ δεν ξέραμε που θα καταλήξουν... αλλά ελπίζαμε!
    καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 10:35:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καλησπέρα, Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007 12:05:00 μ.μ., Blogger Βασιλική

    η ψυχη θελει λ-εξεις...
    καλημερα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007 1:16:00 μ.μ., Anonymous foulianna

    Καταπληκτικο κειμενο!!!
    Αλλα σκιαχτηκα...Επιστολες σε αγνωστους, ξεγυμνωμα ψυχης με αγνωστο παραληπτη... Ποσο να τ'αντεξει μια πονεμενη ψυχη που διψαει να δειξει τα μεσα της?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007 6:06:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Δε συνηθίζω τους καθυσηχασμούς μα άκου αυτό περήφανη ψυχή. Μία στις πενήντα, ή μια στις εκατό, κάποιον θα βρει που θα αχνογελάσει κρατώντας την πληγή του.
    Τις λέξεις σου θα περιμένει...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007 8:15:00 μ.μ., Blogger Sandiago Nasar

    Πιστεύω πως ακόμα κι αν τη γράψεις και ευθύς αμέσως την παραδώσεις να καεί στη φλόγα (σαν αυτή της φωτογραφίας σου) εκείνη θα ταξιδέψει στο σωστό παραλήπτη. Και μόνο το γεγονός ότι την έγραψες θα είναι αρκετό.

    Υ.Γ. Πολλές φορές γράφουμε επιστολές σε άλλους ενώ ουσιαστικά ο παραλήπτης είναι ο ίδιος μας ο εαυτός...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2007 9:31:00 μ.μ., Blogger anthrakoryxos

    Επιστολή, αποστολή, συστολή, διαστολή, στολή, πολύ, χολή...μέχρι εκεί...
    Απ΄ τα πιο ωραία συναισθήματα είναι να φανερώνεσαι σε αγνώστους.
    Αρκεί αυτό να γίνεται με αρκετή επιμέλεια, ωστε να μπορέσεις να ξανακρυφτείς...Νομίζω.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    weirdo,
    ώθηση να βηματίσει η καρδιά. Κι ευχή ν'ανοίξει τ' αλεξίπτωτο.
    Έχεις δίκιο πλάσμα αγαπημένο. Ναι, το σκέφτομαι για λίγο και το βλέπω: ο παραλήπτης είναι εκεί. Αδιάφορο αν αγγίζει επιστολές, αν ανοίγει φάκελα.
    Αυτό που φεύγει απ' τη ψυχή πάντα κάπου πάει. Κι αν δε φτάνει εκεί που στοχεύει ο αποστολέας, είναι που είν' ατίθαση η διανομή...


    Σταυρούλα,
    νοσταλγοί ή όχι, δρόμο ανοίγουμε στο συναίσθημα. Να σταλεί, να περάσει σύνορα νου και γης, να αρθρωθεί πιο ήρεμα μες σε γραμμές, πίσω από τόνους...


    aeipote,
    μα γι' αυτό δουλεύει!
    Γιατί κάνει κουμάντο η ψυχή.
    Κι αυτή βλέπει και νιώθει ό,τι τη μαλακώνει. Ό,τι μοιάζει βάλσαμο και χάδι κι ας μην είναι παρά ο άνεμος που κοντοστάθηκε στην τρεχάλα του...

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 21, 2007 11:39:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ναταλία,
    λόγια που θυμίζουν ανθούς π' ανοίγουνε στον ήλιο...
    Χίλια καλά να'χεις στην επόμενη στροφή του δρόμου κι ας μοιάζεις ξεχασμένη σε φαρμακωμένα "εντός".
    Απρόβλεπτη η στιγμή καλή μου, ξέρε το. Κι ό,τι λογαριάζεις για μυστικό κρυφό και μόνο, στα μάτια κάποιου, θα είναι το πλέον ευανάγνωστο. Η ώρα μόνο να'ρθει. Που θα'ρθει.



    confused,
    θα΄χω στον νου στον ταχυδρόμο από δω και στο εξής. Παράδοση κατ' οίκον με ακρίβεια και συνέπεια.
    Αν τον πετύχω πρόθυμο και φιλικό, θα τον προσλάβω διά βίου. Ειδάλλως κάηκα. Στα ανεπίδοτα θα'μαι.

    Τετάρτη, Φεβρουάριος 21, 2007 11:47:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Desposini Savio, καλή μου...
    Για τους άλλους μιλώ. Τους παραλήπτες. Ό,τι δεν ταιριάζει στην εικόνα μας, ό,τι μας ζορίζει, ό,τι μας δείχνει κομμάτια μας αν θες, δεν το αντέχουμε.
    Το βάζουμε στα πόδια να μη βλέπουμε, να μην ακούμε, να μην κοπιάσουμε, να μην ταράξουμε λίμνες και στοιχειά.
    Καταλαβαίνεις.

    Τώρα, αν θες έτσι κι αλλιώς χαρακτηρισμό, το "μέσα" δεν είναι μια εικόνα. Κολάζ είναι. Χίλια δυό που σμίξανε και σφιχτοδέθηκαν.
    Αλλά ναι, εκφράζονται.
    Κι έχουνε και του κόσμου τα χρώματα.
    Σε φιλώ.

    Πέμπτη, Φεβρουάριος 22, 2007 12:07:00 πμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    atg!
    Η μαγική μπαγκέτα της τεχνολογίας στα χέρια σου! Απίστευτο πλάσμα είσαι. Πόσο γλυκό, πόσο τρυφερά ανθρώπινο αυτό που μοίραζες απλόχερα σε άγνωστους ανθρώπους! Ναι, σίγουρα πρωτίστως το'χες ανάγκη εσύ αλλά, είναι σπουδαίο πολύ να ΄χουμε κατά νου τη διάθεση των άλλων, τα συναισθήματά τους. Σ' έναν κόσμο εγωπαθή και νάρκισσο, ε, είναι πάρα πολύ καλή μου!


    Καλόλυκε,
    τ' αυτιά τεντωμένα στους φίλους. Ν' ανιχνεύουν σήματα και σχήματα.
    Κι η σιωπή, ομιλούσα είναι, το'χουμε πει...


    Αθεόφοβε,
    η ζωή μιμείται την τέχνη, ή η τέχνη αντιγράφει τη ζωή;
    Αλισβερίσι, ναι.
    Κι αν δεν γινόταν βίωμα, πως θα'μπαινε σε νότες;

    Πέμπτη, Φεβρουάριος 22, 2007 5:24:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράφωνε,
    μα να δεις πόσο τυχεροί οι... γνωστοί-άγνωστοι!
    Ομορφιές και σε σένα.
    Ν' ανοίγουν καρδιές και βλέμματα τώρα που μπουσουλάει γύρω η ανοιξιάτικη πνοή.
    Ή παραβιάζομαι μια κι εδώ διαφενεύουν μόνιμα τα καλοκαίρια;


    ioeu,
    πατριωτικοί εναγκαλισμοί λοιπόν!
    Άμμος στις χούφτες να μπεί σε φάκελο καλοκλεισμένο να'χεις να μυρίζεις και να γητεύεις τον αττικό άνεμο.
    (Στήνω αυτί και αφουγκράζομαι τ' ακραγγίγματά σου...)

    Πέμπτη, Φεβρουάριος 22, 2007 5:29:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε μου,
    αλήθεια το λες; Μα πόση τρυφεράδα -και μπόλικη ονειροπόληση βέβαια- δείχνει ένα τέτοιο παιχνίδισμα με τα νερά, με την τύχη, με τη ζωή...
    Μπουκάλια στο πέλαγο!
    Να τα πάρει το κύμα, να τα ξεβράσει στην απέναντι αμμουδιά, στην αγκαλιά του άλλου, σα να λέμε!
    Μωρέ λες;



    Μαριλία,
    γλυκό παιδί!
    Την ανάσα σου ν' ακούω, να σιγουρεύομαι πως είσαι καλά, ε; Και με τη σκέψη μου να σε σκεπάζω τα βράδια της σκοτεινιάς μ' ένα χάδι απαλό στα μαλλιά.
    Θολές οι νύχτες εκεί πάνω, ε;


    Βασιλική...
    Πόσα δε θέλει η ψυχή για να χορτάσει και πάλι, διψασμένη παραμένει.
    Αγάπη λαχταρά τ΄ανθρώπου η πνοή, το μάθαμε. Κι οι τρόποι αλλοπρόσαλλοι κι οι άνθρωποι πιο ξένοι κι οι εποχές π' ανθίζανε αγγίγματα αλλοτινές.
    Μα ξαναστήνεται ο κόσμος λέω!

    Παρασκευή, Φεβρουάριος 23, 2007 9:31:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    foulianna,
    να μη σου πω και μια ζωή!
    Κι όμως, ναι. Ατσάλι τ' ανθρώπου η ψυχή κι άμα δεν έχει αχτίδες να λαμπυρίζουν από απέναντι, λουκέτο βάζει βαρύ. Και μιλάει αλλιώς. Αλλού. Κι η λύτρωση, τι θαρρείς;
    Πολλές πατρίδες έχει.

    Φιλιά να σε φυλάνε!


    Δόκτωρα,
    την άλλη φορά να μου'ρθεις με λεπίδες και βέλη, να τρέξει ανεμπόδιστο το αίμα μαζί με στεναγμό βαθύ.
    Εντός μου τραμπαλίζονται τα λόγια σου σα γέλια και σα κλάμματα, τι απ' τα δυό, δεν ξέρω ακριβώς.
    Να, ίδια με φίλο σε νιώθω.
    Με τσίπουρο ανάμεσα;
    Καλώς. Εγώ ρακή.


    Sandiago Nasar,
    έλα δυό βήματα πιο δω να σ' ακούω καλύτερα. Να σ' ανοίξω και μια αγκαλιά με καλωσορίσματα. Έχεις μια αιχμηρή ματιά εσύ, οξυδέρκεια και διορατικότητα μαζί που πολύ με τσιγκλάει.
    Καλώς. Παραδίνομαι.
    Οι αιθέρες και τα σύρματα να τρέξουνε τις σκέψεις και τις λέξεις. Στο ένα μέτρο ή σ' ολόκληρη τη γη. Το ίδιο.

    Παρασκευή, Φεβρουάριος 23, 2007 9:47:00 μμ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007 7:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    anthrakoryxos!
    Καλώς μας ήρθες από τις σκοτεινές σήραγγες, σκονισμένος και μοναχικός...
    Μάλλον δίκιο έχεις.
    Θα προτιμήσω πάντως την έκδυση κι ας είναι το κόστος βαρύ. Μόνος τρόπος να ρισκάρεις ανοίγματα που θα'ρθουν πίσω να σε βρούνε.
    Άμποτε...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape