Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007
Άστρετ, θα πει Αστάρτη

"Αστέρω θα σε φωνάζουμε, να τελειώνει η ιστορία", ανακοίνωση τελεσίδικη του Νίκου.
"Αστραδενή καλύτερα, που φέρνει στο νού το βιβλίο της Φακίνου. Άσε που στη Σύμη, έχουμε τέτοια ιδιόρρυθμα ονόματα", αντέδρασε η Χρύσα.
"Άστρα μη με μαλώνετε, άστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα...", ο σκοπός ο αγαπημένος στα χείλη του Μιχάλη να διασκεδάσει τις περίσσιες ανησυχίες για ταμπέλες σώνει και καλά και να σπρώξει τα κέφια προς τα πάνω...

Η Άστρετ είναι Γερμανίδα. Ζεί στην Κρήτη εδώ και είκοσι χρόνια. Γεννήθηκε σε μια πόλη κοντά στο Ντύσσελντορφ (γλυκοθυμώνει και σκούζει σαν πεισματάρικο θηλυκό σαν της λέω περιπαιχτικά "μα θύμισέ μου πως το λένε το... χωριό σου!") αλλά, του έρωτα η στρουφιχτή στράτα την έφερε σε άλλη Μάνα Γη.

Αγάπη ανυποχώρητη και μονοδρομημένη εκείνη των Γερμανών για την Κρήτη. Τα βήματά τους μπόλικα στη Μεγαλόνησο. Μιλώ για βήματα καθημερινά, αποτύπωμα βαθύ στο χώμα, όχι πατημασιές ευκαιριακές με χρώμα καλοκαιριού μονάχα.
Η Άστρετ, κάνει πράξη στην καθημερινότητά της έναν κόσμο όπου οι πολιτισμοί μπλέκονται μεταξύ τους αρμονικά. Μπολιάζουν ο ένας τον άλλον με ιδέες, έθιμα, παραδόσεις, τέχνη, ομορφιά. Ζωγραφίζει με τον λόγο της, μα πιότερο με την συμπεριφορά της, ένα μωσαϊκό χρωμάτων, τραγουδιών, λέξεων, φωνών, πατρίδων. Πολυπολιτισμικότητα; Αυτό. Ζει βαθιά στον Αποκόρωνα, μόνη πιά, μια και -καθώς γλυκόπικρα διαπιστώνει- δεν είχε την τύχη ν'ανήκει στο μόλις 1% των ευτυχισμένων ζευγαριών.
Ανταμωθήκαμε σε παρέα νταλκαδιάρικη. Του σεβντά και του θανατά, της τέχνης και -τάχα μου- του λόγου. Αφορμές να τα πίνουμε πες, να καθαρίσεις. Στην παρέα κι άλλοι ξενομπάτηδες που λέμε εμείς εδώ, μα όλοι τους, άνθρωποι που απλώνουν βλέμμα μπόλικο να χωρέσει η Κρήτη, να δώσει ματιά βαθιά και διεισδυτική, πέρα και πάνω απ' τα πρόχειρα τ' ανθρώπου.


Καθόμουνα και κοίταζα την Άστρετ. Ίσαμε το ταβάνι έφτανε. Ο λόγος κι ο τρόπος. Και συλλογίστηκα πως η ψυχή αυτού του τόπου, το βάθος του, το μέγεθός του, κοινωνάται σ' ανοιχτή γιορτή. Η λεβετοσύνη κι η καθαρότητα, η ειλικρίνεια, αυτό το έρμο το "έξω". Το έξω της καρδιάς, της σκέψης, της αξίας. Να στέκεσαι ορθός απέναντι στα πράγματα, να'χεις την ίδια αντρειοσύνη να κλάψεις στα πατώματα αν είναι να, να συρθείς για έναν Έρωτα που θαρρείς πως του πρέπει, μα να το κάνεις φλογίζοντας τον ουρανό. Όχι ζαρώνοντας το σώμα.
Πολύ με καίει η έλλειψη τούτης της στάσης ζωής. Πολύ. Η κυριαρχία της μιζέριας, του κακοφορμισμένου μασκαρέματος, του "είπα-ξείπα", νόμιζα αλλά δεν, μ' έχει τσακίσει.

Καμάρωνα τη Γερμανίδα. Κι όταν σηκώθηκε ο Δασκαλογιώργης κι έπιασε τη λύρα κι άρχισε ο Ερωτόκριτος παιχνίδι αιματηρό με το δοξάρι, είπα πως οι φλέβες γίνανε χορδές. Κι άρχισε η Άστρετ το τραγούδι. Να προσκυνήσω, τι άλλο πια; Που το'χω να κοκκορεύομαι πως ξέρω ένα κομμάτι! Κι εκείνη με άριστη προφορά -κρητική παρακαλώ-, να δίνει κέρασμα στο πάθος.
Έβαλα τα κλάμματα, ίδιο παιδί. Τι ταυτότητες και κουραφέξαλα. Εκείνη, πιότερο ντόπια από ένα σωρό νοματαίους.

Τόση χαρά δεν έχει τόπο να σταθεί, να καλμάρει. Ευθύνες και στο κρασί, όσο να πεις...
Θεών πανηγύρι. "Μονάχα όποιος συμμετέχει στο να φτιαχτεί το κρασί, πρέπει να πίνει" υπερβάλλει ο Άρης θέλοντας να δείξει πως κρασί, σημαίνει μέθεξη στην ουσία του ανθρώπου. Κι ο σεβασμός, μέγας.
Ματώσανε τα πέλματα απ' τον πεντοζάλη. Από κοντά κι η Άστρετ. Κορμί-ψυχή, το όλον. Αξεχώριστα. Σε Μάνα Γη ξένος; Ούτε να το λογαριάζεις.
Ο Τσαρούχης έλεγε πως η Κρήτη δεν είναι νησί. Είναι ήπειρος. 'Ιχνος έπαρσης σε τούτον το λόγο για τους μυημένους. Για το βάρος λέμε. Το μέγεθος. Αισθήσεις λεύτερες να'χεις να γραπώνεις εικόνες, γεύσεις, μιλήματα και συγκινήματα. Να σπονδυλώνεις τη ψυχή τ' ανθρώπου.
Να λέω και γω πως έχω γλύψει τα κρητικά χώματα κι έχω αναπνεύσει σε κάθε γωνιά, γυροβολιές και ταξιδέματα κι όλο να φέρνει στον αφρό η Άστρετ ένα ακόμα απάτητο μέρος! Που πήγε κι έκανε ανασκαφή θησαυρού, απορώ...

Καημοί, περιγραφές, πιώματα κι οι μαντινάδες, πάνω-πάνω στα χείλη. Οι σαΐτες που καβαλούν οι λέξεις τους τόσο επιδέξια τοξευμένες! Ζηλεύει ο στόχος τους που δεν τον άγγιξαν, άμα και ξαστοχήσουν.

"Όλοι οι ανθρώποι έχουνε
μια αγάπη απού κλαίνε
και μη θωρείς παλικαριές
και γι' αντριγιές που λένε"...

Κορυφή μωρέ Δασκαλογιώργη. Ν' ακονίζεις το δοξάρι να κόβει πιο βαθιά. Και να χαράζει δρόμους. Διαδρομή μια. Από καρδιά σ' άλλη καρδιά; Μπα... Από Κρήτη σε Γερμανία. Πιο κοντά είναι.


( Σπουδαίος κι αγαπημένος. Πως να τον πω τώρα; Ιρλανδοκρητικό; Κρητικό με το "Κ" του Κύρη. Ο Ross Daly και το Μουσικό του Εργαστήρι «Λαβύρινθος», σ' ένα έξοχο παραδοσιακό του πρωτομάστορα της κρητικής μουσικής Στέλιου Φουσταλιέρη:
Σαν είχες άλλον στην καρδιά, τι μ' ήθελες εμένα...

Οι φωτογραφίες, εκτός την πρώτη, χθεσινές )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:02 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


26 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 10:33:00 π.μ., Blogger el-bard

    Έτσι είναι! Όπως ακρβώς το έλεγε κι ο αρχαίος: το να είσαι Έλληνας είναι ζήτημα παιδείας και όχι καταγωγής. Είναι και ζήτημα έρωτα, θα πρόσθετα. Μα πάλι κι η παιδεία, έρωτας είναι.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:19:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Και εγώ, Ελληνίδα είμαι...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:51:00 π.μ., Blogger Alkyoni

    υποκλίνομαι καπετάνισσα !
    καλή βδομάδα να χεις :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:54:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Αργησα να καταλαβω πως δεν ειμαι αγγλιδα αλλα ΕΛΛηνιδα .
    Επρεπε να ξενητευτω για να νιώσω το αιμα της μανας μου .

    Για σε αγαπημενη Κρητικοπουλα η σκεψη της αγαπης μου δεν φτανει .
    Εχεις και τον ακρατο σεβασμο μου για την καθαροτητα της ψυχης σου .


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 12:47:00 μ.μ., Anonymous Λάμπρος Τσουκνίδας

    Πολυπολιτισμικότητα αυτό θα πει: να αφήνεσαι να μπολιάζει ο ένας πολιτισμός τον άλλο -εμπνευσμένος απ' τον αέρα, το νερό και το κρασί που αναπνέεις και πίνεις. Αυτό που δεν κάνουν οι Έλληνες και οι Ιταλοί στην Αυστραλία και την Αμερική, αυτό που δεν κάνουν οι μετανάστες στην Αθήνα -ίσως να βοηθά, σ' εσάς, ο άερας, το βουνό, η τσικουδιά, η θάλασσα μα περισσότερο απ' όλα -που λέει και η κυρά μου- η καρδιά που μόνον στην Κρήτη προσφέρεται αφειδώς στον ξένο. Νάστε καλά εκεί στο νησί-ήπειρο

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 1:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Τι έγινε, και δεν μπορώ να υπογράφω με το όνομά μου;
    Σε άκουσα προχθές, αλλά κοιμόμουνα, μες στη νύχτα.
    Σύλβια,
    Σλοβάκα μπολιασμένη με ελληνικότητα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 2:59:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Τέτοια μας γράφεις, και ψάχνουμε τι ώρες έχει δρομολόγια για Κρήτη...

    Και μετά: "Μονάχα όποιος συμμετέχει στο να φτιαχτεί το κρασί, πρέπει να πίνει" υπερβάλλει ο Άρης

    Ωχ, μας πήρανε χαμπάρι! ;^)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 3:02:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καπετάνισσά μου, όση ώρα διάβαζα, μαγεμένη, τις σκέψεις σου τον Ρος είχα στο νου μου! Να μιλάει με τέτοια ζεστασιά για τον "τόπο του" και να 'χει μια προφορά... δικιά μας!

    Μ' έκανες και ζήλεψα! Θα... ξανάρθω. Μόνιμα τώρα πια...

    Φιλιά και αγκαλιές τόοοοοοοοσες! :)

    Υ.Γ. Καπετάνισσα!!!!!!!! Η ερμηνεύτρια είναι θεία μου!! Σπυριδούλα Τουτουδάκη-Παπαδάκη! Και πολύ περηφανεύομαι!!! Αααααχχχχχχχχ!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 4:38:00 μ.μ., Blogger tatine

    τώρα κατάλαβα πόσο Νότος...
    πολύ τελικά
    εκεί ακριβώς που ο ήλιος αφήνει να φανεί ανενδοιάστα η πιο περήφανη ρυτίδα...
    δεξία κι αριστερά από το θαλασσινό χαμόγελο.
    χάρηκα που με βρήκες, θα έρχομαι, στην Κρήτη τη δική σου.

    καλησπέρα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 5:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard,
    μ' ορθάνοιχτες αισθήσεις σ' ακούω και σμίγω και τη δική μου φωνή: γιατί κι ο έρωτας, να παιδευτεί δε θέλει; Αυτός κι αν είναι ζήτημα παιδείας!
    Είδες αλήθεια...
    Όλα ανάκατα και συνάμα δήθεν τακτοποιημένα, σαν να τραβάνε δρόμους ξεχωριστούς.
    Μα η πηγή κοινή.
    Κι ο άνθρωπος, ένας.


    Σύλβια,
    δεν ξέρω τι τρέχει καλή μου. Μάλλον οι ιδιορρυθμίες του μπλόγκερ, οι γνωστές.
    Μ' άκουσες; "Στοιχειώνω" και τον ύπνο σου τώρα;
    Έλα, αστειεύομαι...
    Σαφώς και μια ψυχή ελληνίδας, λιονταρίσια μάλιστα, είναι σφηνωμένη εντός σου.
    Θαρρείς δε μαρτυριέται;


    Αλκυόνη,
    όλα τα καλά κοριτσάκι.
    Αγκαλιές να δίνεις και άσε στην άκρη τους τεμενάδες.
    Μπορεί να φουντώνει η ζέστη από μέσα αλλά τ' ανοιχτά χέρια των φίλων έχουν θέρμη μοναδική!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 5:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jo-Anna μου...
    Αέρηδες και νερά θα κάνω δρόμους. Να σφιχτοδέσω φιλιά καλοχαϊδεμένα και μουσικές γλυκολάλητες, να κόψω κι ένα μάτσο έρωντα -βότανο κρητικό, μεθυστικό- και να στα στείλω ευθύς αμέσως!
    Όχημα, η καρδιά...


    Λάμπρο,
    καλώς ήλθες, χαρά και τιμή που είσαι εδώ. Σωστά αφουγκράζεσαι την πατρίδα των Κρητών. Χαμόγελο ζεστό και ποτήρι που υψώνεται. Κυρίως, το δυνατό συναίσθημα ότι το χώμα, είναι μάνα. Ολωνών.
    Όχι πως δεν συναντά κανείς -κυρίως τελευταία- φαινόμενα ξενοφοβίας. Όμως η ισχύς του τόπου μπορεί και απορροφά τους "κραδασμούς".


    Μπαμπάκη μου!
    Η συμμετοχή στην παραγωγική διαδικασία σημαίνει κόπος, γνώση, αξιολόγηση. Βίωμα! Αλλά μια και το κρασί "παράγει" ευθυμία, ακόμα και η οινοποσία, παραγωγική διαδικασία είναι. Ε;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 6:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαριλία αγαπημένη!
    Σ' ευχαριστώ για την πολύτιμη πληροφορία και για την ορμή της ζαχαρένιας νιότης σου!
    Θα ξανάρθεις βέβαια!
    Γιατί; Μήπως υπάρχει κι άλλος δρόμος;
    :)


    tatine!
    Καλώς το κορίτσι.
    Και το λιόγερμα, γεμάτο μυρωδιές εδώ.
    Άσε την πλανεύτρα νύχτα με τ' άστρα της!
    Ομορφιές γύρω σου.
    Να'χεις και να δημιουργείς.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 6:07:00 μ.μ., Blogger oistros

    "Ευθύνη να 'σαι κρητικός" που λέει κι ο αξέχαστος. Να 'σαι. Όχι να κατάγεσαι απλώς. Κι ακόμη πιότερη ευθύνη να ξεχωρίζεις και τους άλλους κρητικούς. Και την Άστρετ ανάμεσά τους. Τούτος ο τόπος των ξεσηκωμών και των επαναστάσεων γίνηκε πιο γλυκός τους χρόνους της καρτερίας. Κι είναι τόσοι πια οι Γερμανοί που στην αρχή ντρέπονταν να σιμώσουν στην αγκαλιά του και τώρα έχουν χωθεί πια κι έχουν ριζώσει στα χωριά του.
    Σε καμαρώνω, Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 8:32:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Home is where the heart is

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 9:57:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    βρε συ καπετάνισσα, οι φράσεις σου μοιάζουνε με μεταξένιο θειάφι που καίει τη ψυχή μας...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:31:00 μ.μ., Blogger George

    Οι δεσμοί μου με την Κρήτη είναι πολλοί. Δυστυχώς μετά απο τέτοια κείμενα και τέτοια Κρητική λεβεντιά, λυπάμαι που δεν γεννήθηκα και εκεί. Να είσαι καλά μωρέ Λεβέντισσα της Κρήτης, γερακίνα του Ψηλορείτη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:32:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Τελικά τα ονόματα δεν είναι τυχαία! ΑΣΤΑΡΤΗ! Αυτή που πέταξε όμως με τον έρωτα τόσο ψηλά,τόσο μακριά, ζυμώνει κόμπο κόμπο με το δάκρυ χώματα και σμίγει με το γέλιο στάλα στάλα τα γλυκόπιοτα, έτσι που οι κοινοί θνητοί δεν θα μπορέσουν ποτε να το πετύχουν!
    "η"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 12:54:00 π.μ., Blogger Markos

    Στο χορό, στον πεντοζάλη, τράβηξες και μένα καθώς από λέξη σε λέξη απηδούσα...
    Καλό ξημέρωμα Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 11:55:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε,
    γλώσσα κοινή στα χείλη και στη ματιά. Τα παίνια τα πολλά καλή μου να τρέξουνε στους άξιους. Και τέτοιοι είναι όσοι σκύβουνε στη γη κι ακούνε καρδιοχτύπια κι όποιοι κάνουν τα όρη σύννεφα για να θωρούν τον κόσμο. Κι έχουμε μπόλικους τέτοιους εδώ γύρω.
    Πολύ σ' ευχαριστώ. Πολύ.


    Αθεόφοβε,
    ακριβώς! Η χαρτογράφηση εντός και η ψυχή, αλάθητη πυξίδα.
    Ακριβοχαιρετώ σε.


    VITA MI BAROUAK,
    κράτα τη ψυχή σου αλώβητη θα πω, μα, αν είναι να φλογιστεί στης παθιασμένης ορμής το χρώμα, δώσε της να καταλάβει!
    Φιλιά απ' τον Νότο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 12:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    George!
    Αχ, φουντώματα που'χεις στη ψυχή και του λόγου σου!
    Γράφω κι έχω τούτη την στιγμή εμπρός μου τη θωριά του Ψηλορείτη, την αγέρωχη! Φωτιά απ' τις πέτρες του θα σου στείλω, να σε κρατάνε δυνατό. Στα μέσα σου.


    "η",
    καλύτερα δεν θ' αρθρωνόταν!
    Μαζεύουμε τη θνητότητά μας από χάμω για να την εξυψώσουμε στ' ανέγγιχτα, ναι. Να μετουσιωθεί σε Έρωτα, σε Πάθος, σε Ψυχή που ορίζει τόπους και τρόπους.
    Την αγάπη μου!



    Μάρκο μου,
    να το'χεις κατά νου, όταν σε βγάλει κατά δω η στράτα. Πως θα σε βάλω σε κύκλο διονυσιακό, γλυκομέθης αποτέλεσμα. Να δεις και να βιώσεις την αρχέγονη -πες- τρέλλα της γιορτής!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 12:13:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ξέρεις εσύ, Καπετάνισσα να ζεσταίνεις τις ψυχές.
    Σύλβια

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 2:49:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στα ιερά σας εδάφη, ένοιωσα κι εγώ το συναίσθημα που γυρισμο δεν έχει: κεραυνοβόλο και απόλυτο έρωτα χωρίς ανταλλάγματα για μια γη τόσο μαγική για ένα τόπο που γέννησε όλα εκείνα που σε κάνουν περήφανο να κατάγεσαι από Έλληνες, έναν αγέρα τόσο γεμάτο από θεϊκές ανασεμιές και οι άνθρωποι.. αχ οι άνθρωποι. Των άκρων μόνο. Είτε καθάριοι είτε σκοτεινοί μα αληθινοί πάντα. Και με ομορφιά που δεν ξέρει τι θα πει απαλό και αχνό. Έντονα χαρακτηριστικά, έντονα χρώματα.
    Κάπου έξω από τον Αη Νικόλα γνώρισα και εγώ σε μια παρέα μια Γερμανίδα στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της που την είχε φέρει πρώτη φορά στην Κρήτη μια τουριστική εκδρομή με group συμπατριωτών της. Δεν κατάφερε να ξεφύγει από τους θεούς της νήσου που έστειλαν τα βέλη τους και με έρωτα αγιάτρευτο για τον τόπο λάβωσαν την ψυχή της για πάντα. Γυρνώντας στην πατρίδα της το φθινόπωρο, έψαξε και βρήκε πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικών και με τη χαρακτηριστική εργατικότητα του λαού της έκανε τη γλώσσα μας δικιά της. Την επόμενη χρονιά πήγε ξανά στην Κρήτη και από τότε μοιράζει ακριβώς το χρόνο της μεταξύ Κρήτης και Γερμανίας.
    Όπως η Αστρέτ, θέλει συνεχώς να μαθαίνει καινούρια πράγματα για την Κρήτ, για την Ελλάδα, για τα ελληνικά και δεν εφησυχάζει ποτέ.
    "Ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα" μου ειχε πεί "Μην το βάζεις κάτω. Όλα μπορείς να τα καταφέρεις"
    Γερμανική ψυχή ,ποτισμένη με το νερό της Κρήτης...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 5:48:00 μ.μ., Blogger estrella_

    Mα το κορμί κι αν έφθειρε
    του χωρισμού η οδύνη,
    αμάλαγος βασιλικος
    εχει η καρδια πομεινει
    που θρεφετε μες τον καημο
    ριζωνει μες τον πονο
    και φλεγα για να ποτιστει
    εχει το δακρυ μονο.
    Και ξεφουντωνει καθ' αυγη
    κι απλώνεται στην πλάση,
    σα να γυρευει με σεβντά
    τον κόσμο να σκεπάσει...
    Γιώργης Καράτζης

    ==

    Eτσι είναι/είμαστε οι Κρητικοί. Δε μας τρομάζει τίποτα. Μέσα σε όλα. Είναι στο αίμα μας. Και η Άστρετ είναι και εκείνη έτσι.

    :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 9:18:00 μ.μ., Anonymous efi

    καπετάνισσα μου σε χαιρετώ

    αρχικά ήθελα να σου πω οτι επιτέλους έβρεξε στη δική μου γή..ανανεώθηκε η καρδιά..

    όποτε έχω πίκρα και καήμο μέσα μου,έχω ένα φιλαράκι που μοιραζόμαστε τα φτερουγίσματα της καρδιάς μας πίνοντας ρακί..
    έυχομαι κάποια στιγμή που θα ξαναβρεθούμε στο όμορφο νησί να πιούμε και μαζί..
    ως τότε θα ταξιδεύουμε νοέρα και θα μοιραζόμαστε τους καήμους στις λέξεις..

    να περνάς πάντα όμορφα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007 12:51:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σύλβια,
    λόγια φίλων, αγάπης λόγια.
    Να τρέχουν τα σκοτάδια να κρυφτούν...


    Lupa,
    είσαι υπέροχη και ξέρω, δεν το πρωτακούς.
    Λογάριαζέ με όμοια με οικογένεια. Ο τρόπος που αφουγκράζεσαι τη ζωή, τα σημάδια, τα μηνύματα, τα χνάρια του καιρού και των ανθρώπων είναι καταγραφή στα κύτταρά μου. Είναι και δικός μου τρόπος. Ευλογημένοι κείνοι που'χουν λαλιά κοινή. Λέω. Τώρα, που η Βαβέλ, υψώνεται θεριό.
    Θερμοευχαριστώ σε.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007 12:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Estrella,
    αχ και ξανά-αχ...
    Χαρίζεις το "ωραίον" πάλι.
    Μαλάματα και στολίδια. Όχι για περισσεύει η απλοχεριά μα γιατί τέτοια θωρούν τα μάτια.
    Αυτό χαρακτηρίζει τη Μεγαλόνησο κι αυτό βλέπω για σπουδαίο.
    Τον τρόπο στο βλέμμα. Την κατεύθυνση, τον προσανατολισμό. Σε ορίζοντα καθάριο. Ψηλά.



    efi!
    Με χαρά θα ανταμώσω και σένα και το φιλαράκι σου! Σαν έρθει η ώρα να κατηφορίσετε, ζωγράφισε ταξίδια με το νου. Και βάλε πέλαγα στην όψη. Όλα εδώ θα τα βρείς. Και φιλιά καλωσορίσματος επίσης!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape