Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007
...Τα θαύματα που πίστεψα
τα χρόνια μου π' αχρήστεψα...


Ημίψηλο καπέλο και μπέρτα μαύρη, ανοιχτή όσο ο κόσμος. Μουσάκι λεπτό, περιποιημένο και ύφος σοφιστικέ, ανθρώπου που κοιτάζει τα πράγματα με ψυχραιμία και απάθεια, με την απόσταση και τη ματιά μιας ελίτ.
Όχι, όχι. Δεν σκιαγραφείται έτσι ένας θαυματοποιός...
Τούτη η εικόνα φλερτάρει πιότερο τους ταχυδακτυλουργούς με τα ψευτομαγ(κ)ικά τερτίπια που'χουν έτοιμα στο τσεπάκι . Τους λογής-λογής τσαρλατάνους που με τους εξυπνακίστικους εντυπωσιασμούς τους λένε πως θα χορτάσουν τα μάτια των αφελών θνητών.

Οι θαυματοποιοί είναι αλλιώς. Υπάρχουν, ε; Υπάρχουν λέει!

Δίχως κανένα πρόσχημα μπερδεύτηκε στο διάβα μου λεβένταρος θαυματοποιός, βλοσυρός μια στάλα, απόμακρος στην κορμοστασιά, μα όχι και στο λόγο:

"Με περνάς για τέτοιον εμένα; Χα! Οι θαυματοποιοί συνήθως ξεγελάνε. Δεν κάνουν αληθινά θαύματα. Οπότε, πρόσεξε τι θα πιστέψεις", ακούστηκαν τα βαριά πατήματα της ογκώδους φωνής του.
Κι ήταν τάχα στον ύπνο, ή στον ξύπνιο μου, που τα 'χω και τα δυό κουβαριασμένα; Εδώ σε θέλω! Όπως και να 'ταν, όπου κι αν ήταν, ατσάλωσε το τρέμουλό μου:
"Έτσι συστήνεσαι εσύ;
Έρχεσαι εμπρός μου και διαπραγματεύεσαι την αλήθεια των θαυμάτων μ' εκείνη της ζωής; Μα τα θαύματα γι αυτό υπάρχουν! Και γι αυτό τα λένε έτσι! Γιατί είναι θαύματα! Μη εξηγήσιμα, είναι παιδιά της ανταρσίας των παραμυθιών".
"Χαζομάρες. Οι διαπραγματεύσεις είναι υπαρκτές, κρατάνε χρόνια. Στην πράξη ποτέ δεν τελειώνουν. Εγώ έχω δοχεία διάφορα, υλικά σωρό, αναμιγνύω ουσίες, συνθέτω πρώτη ύλη, δημιουργώ τη βάση για να φεγγοβολήσουν θαύματα! Εσύ όμως, λαχταράς να τα δεις στο φως! Άρα, τα παζαρεύεις με τη ζωή... Και δεν το ξέρεις ότι από μόνη σου μπορείς να τα γεννήσεις"!

"Η γέννα θέλει σπόρο να βρεθεί. Όταν βρίσκεται, γεννοβολώ", αντέδρασα.
"Και; Μπορείς από χώμα να πλάσεις;" η δική του πρόκληση.
"Πρέπει να φτύσω! Ή, να κατέβω στην ακροθαλασσιά".
"Πως το ξέρεις; Μπορεί το χώμα του φεγγαριού σου του καθημερινού να μην το χρειάζεται"!
"Τα φεγγάρια μου είναι από αστερόσκονη!" θύμωσα. "Κι αυτή είναι πρώτης τάξεως υλικό! Τα δικά σου δοχεία";
"Από πόνους", έσταξε ο βαθύς του λόγος.
"Και η γέννα χρειάζεται τους πόνους", βγήκα στην αντεπίθεση.
"Όμως γέννα πάει να πει ζωή. Θα μου πεις βέβαια κι ο θάνατος με τους πόνους τραβολογιέται. Άλλο πράγμα όμως..."

"Ωραία!" διαπίστωσε ο θαυματοποιός κι άρχισε να απομακρύνεται.
"Εγώ βάζω τα δοχεία, η Μαρία την σκόνη των καθημερινών της φεγγαριών.
Αυτών που περνάνε απαρατήρητα και σβήνουν κάθε πρωί.
Και η Μαρία τρέχει τα χαράματα, πριν σβήσουν και μαζεύει λίγη σκόνη.
Κάθε μέρα, μα κάθε μέρα...
Κι ελπίζει η Μαρία πως κάποια μέρα θα έχει μαζέψει τόσο πολύ σκόνη που θα καταφέρει να φτιάξει το δικό της, κατάδικό της φεγγάρι που κανείς άλλος να μην το βλέπει, κανενός άλλου να μη φωτίζει το δρόμο. Και τότε πια η Μαρία, θα γυρίσει και θα μου πει:
Θαυματοποιέ, μάταια μάζευα τη σκόνη των καθημερινών μου φεγγαριών.
Μάταια ξύπναγα χαράματα και έτρεχα να προλάβω τα φεγγάρια.
Μάταια ξόδεψα τη ζωή μου.
Το φεγγάρι μου, το κατάδικό μου φεγγάρι, δεν φωτίζει το δρόμο κανενός άλλου. Κι είμαι ακόμα πιο μόνη.
Αυτή τη Μαρία τη γνωρίζεις";

"Άντε κι εσύ με τους εξυπνακισμούς σου! Ούτε ταχυδακτυλουργός!
Ξεχνάς πως η φεγγαρόσκονη, χωρίς δοχεία σκορπίζει! Τι λες; Θα βάλεις ένα χεράκι";

"Θα φωνάξω το Μορφέα, να σε κρατήσει σε αγκάλες τρυφερές!
Να κοιμηθείς νωρίς για να σηκωθείς πρωί να μαζέψεις την σκόνη των φεγγαριών", άκουσα τη μακρινή -πιά- φωνή του, που μου φάνηκε τόσο απειλητική...




( Ο τίτλος απ' το Ταξίδι του Σωκράτη Μάλαμα.
Η φωτογραφία είναι του αγαπημένου φίλου Ιωάννη Ιδομενέως,

τραβηγμένη σε εκκλησάκι της Μυκόνου.
Όλα τα λόγια, βροχή από γράμματα, κώδικες και στρογγυλέματα,
λέω πως ακούγονται αλλιώτικα από έναν
Παραμυθά )

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 16:55 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


27 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:50:00 μ.μ., Blogger oistros

    Εφεκτική στα θαύματα η Μαρία :-)
    Αλοίμονο, σε όσους δεν τολμούν να τα πιστέψουν πια.
    Ώρα καλή, Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 7:34:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Αυτό με το δοχείο με έβαλε σε μεγάλες σκέψεις...
    Μα δεν είν'άδικο; Τόσο υλικό και να σκορπίζεται χωρίς δοχείο-δέκτη-σώμα;

    Δεν κλεινονται όλα κάπου...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 7:57:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Μια στιγμή, θέλω μόνο μια στιγμή
    και θ' ανοίξει το παράθυρο η ζωή
    Λίγο φως, θέλω μόνο λίγο φως
    και θα γίνει το σκοτάδι μου ουρανός

    Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ δεν γίνεται αλλιώς
    αυτά που μας βαραίνουν να καούν μα πες μου πώς
    Τα πάνω να 'ρθουν κάτω και τα πίσω να 'ρθουν μπρος
    Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πώς

    Μια στιγμή, θέλω μόνο μια στιγμή
    να βγω για λίγο μια ανάσα καθαρή
    λίγο φως, θέλω μόνο λίγο φως
    και θα γίνει το σκοτάδι μου ουρανός


    Μαχαιρίτσας Λαυρέντης,Πλιάτσικας Φίλιππος,Τσακνής Διονύσης

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 8:05:00 μ.μ., Blogger Silio D' Aprile

    πολύ ωραίο, Μαράκι...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 9:56:00 μ.μ., Blogger melomenos

    αν σκάψεις μέσα σου
    εκεί στην άκρη της ύπαρξής σου
    θα συναντήσεις μια ψυχή
    φορτωμένη απο την χρυσόσκονη των αστεριών σου
    να χορεύει πάνω στα γραπτά σου
    με το ένα σου πόδι εδώ και το άλλο στον ουρανό σου!
    καλό σου βράδυ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 11:52:00 μ.μ., Blogger bluesmartoulis

    Καπετάνισσα, περνώ συχνά απ΄τα μέρη σου εδώ. Τις περισσότερες φορές νοιώθω πολύ "μικρή" για ν΄αφήσω την σφραγίδα μου. Έχεις μία πιστή αναγνώστρια (αυτό ήθελα να πώ μόνο)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 12:49:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου,
    ποιεί θαύματα η ζωή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Πότε-πότε βάζουν το χεράκι τους κι οι άνθρωποι.
    Μα είναι θαύματα-θεριά που κυκλώνουνε τις μέρες και στην ουσία σκοτάδια δείχνουνε,
    είναι και θαύματα-πνοές, ανάσες μικρές που κατεβάζουνε τα σύννεφα κι απλώνουν αλλιώτικους ουρανούς στα κεφάλια μας.
    Ποιά να πιστέψεις...


    Δόκτωρα,
    ναι, ε; Συλλέκτη φεγγαρόσκονης, συλλέκτη θαυμάτων να΄χα από δίπλα... Να τα σκορπίζει στους ανθρώπους, δίχως να τα σκορπά. Να βρίσκει γόνιμη γη να τ' ακουμπάει. Για ν' ανοίξει ζωές και καρδιές, ναι, όχι για να κλείσει δρόμους.


    Τολίτσα,
    το λένε και το λέμε.
    Πως ένα θαύμα θα μας σώσει, ε;
    Αγάπη θα το πω.
    Κι είναι στ' αλήθεια θαύμα. Τώρα πιά. Να πέσει πάνω μας και να μας τυλίξει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 12:55:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silio D' Aprile,
    παιδί των θαυμάτων εσύ, κάνε τους νεύμα να'ρθουν καταπάνω μας...


    Μελωμένε,
    λες καλέ μου;
    Λίκνισμα επιδέξιο και θαυμαστό!
    Πιάσε μου ένα αστέρι, θα πω!
    Να το'χω φυλαχτό τις νύχτες, ν' ανοίγει ο ουρανός μου!


    bluesmartoulis,
    με παρατιμάς, μόνο μην ακούω τέτοια! Από πότε "μικρή" η αγάπη, για να μάθουμε και μεις οι ανήξεροι! Να λες ό,τι σε προστάζει η καρδιά. Αυτό που αξιολογείς ως λίγο, για μένα είναι χάδι και φως.
    Και πόσο σ' ευχαριστώ!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 1:29:00 π.μ., Blogger Sigmataf

    Δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πω, πέρα τούτου:

    Ο λόγος σου είναι πραγματικά θαυμαστός.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 1:55:00 π.μ., Blogger Markos

    Μήτε τα δοχεία, μήτε η φεγγαρόσκονη μήτε τα φτιαγμένα φεγγάρια ..
    Η Μαρία.
    Αυτή είναι το θαύμα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 4:14:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    "δεν πιστεύω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα..."

    μα ελεύθερος δεν έγινα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 8:15:00 π.μ., Blogger soulmates

    asteroskonh...
    fegaroskonh...
    oneira kai elpides...
    sou stelnw thn kalhmera mou kai 2 sentoukakia gemata feggaroskonh kai asteroskonh..
    filia

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 1:40:00 μ.μ., Blogger Αλέξης Χαρισιάδης

    "Τα χρόνια μου που αχρήστεψα". Σκληρός ο τίτλος, με προβλημάτισε. Μ΄αρέσει όμως κατέληξα τελικά.

    Τα θαύματα και η μαγεία καμιά φορά είναι σαν τα φώτα επερχόμενου αυτοκινήτου που μαρμαρώνουν αθώα ζώα σε αυτοκινητόδρομο μέχρι να συναντήσουν τις λαμαρίνες.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 4:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μωρέ Sigmataf, είμαι που είμαι ευάλωτη τελευταίως, να πέσω και στα πατώματα δηλαδή...
    Αγκαλιές σου δίνω για τα λόγια που με κάνουν κοπελλούδα ερυθριούσα!
    Χαρά μου να σε/σας ταξιδεύω με το λόγο.


    Μάρκο, καλέ μου.
    Μέσα μας γατζώνονται τα θαύματα, μέσα μας στήνονται και τα Τάρταρα, ούτε λόγος. Κι αν είναι να φορεθεί αλλιώς η ζωή, εμείς γαζώνουμε το ρούχο. Του θαυματοποιού, πιθανόν!
    Σ' ευχαριστώ για την κουβέντα τη βαθιά.


    Καλόλυκέ μου...
    Τουλάχιστον, λευτερώθηκες από εμμονές και πεποιθήσεις, από φόβους κι αναστολές.
    Αν και... στον εαυτό μας πιστεύουμε, τι λες;
    Κι όλο και φοβόμαστε τ' άσχημα της ζωής, τ' απρόβλεπτα, ε;

    Λευτερωνόμαστε λέω.
    Όλο και περισσότερο.
    Όσο στρέφουμε τη ματιά προς τα μέσα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 4:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    soulmates,
    πλούσια τα ελέη σου!
    Φτάσανε όλα σώα και ασφαλή.
    Τα σεντούκια σου θα τα σύρω στην ακροθαλασσιά να βρέξει πάνω τους η αρμύρα να'ναι χιλιοταξιδεμένα σ' όλη τη γη.
    Θα τους γλυκομιλήσω κιόλας, μπορεί να ξεστομίσω και κανά ξόρκι, μπας και πολλαπλασιαστούνε!



    Αλέξη,
    υπόκλιση βαθιά. Εξαίσια παρομοίωση. Φώτα δυνατά, απρόσμενα, εκτυφλωτικά που ακινητοποιούν και για λίγο, έστω, ακυρώνουν την όποια πράξη.
    Υπάρχει και το φρένο όμως, (θέλω να) συλλογιέμαι.
    Μπορεί η σύγκρουση να μην είναι αναπόφευκτη. Σπανίως, αλλά μπορεί...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007 8:16:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    "Τι κάμνεις εδώ, τρεχαντήρα του λόγου
    μεσάνυχτα καιρό
    κι ανάβεις τη ρότα του μενεξέ...

    Πλαφ στο κύμα
    να , το κίτρινο, το πορτοκαλί
    ζήλευε το πιο κοντινό φεγγάρι
    και να σου στο βυθό των ονείρων

    με της αγρύπνιας το σεντόνι
    το σπαθί βαμμένο
    κοψιές κοψιές
    στάζεις πικρά χαμόγελα ανθρώπουκαι χρόνο θεό..."

    Εκεί να κρατιέσαι
    Σκαλοπάτι σκαλοπάτι
    Απ` του γκρεμού τη ρίζα
    Ξέρει αυτή και τρίζει ανάταση

    Την αγάπη μου

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 27, 2007 10:03:00 π.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Έμαθα καπετάνισσα πως ανοίγεις πανιά και ταξιδεύεις στο Αιγαίο…

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 12:44:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    لقشبخ شمشةحخغقىثئهنش يثى تثقر فه لقشبر زشممش حقثحثه ىش ثحهىشه شقشلاهنش نشه شغفخ ةخغ شقثسثه بهمهكش

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 1:32:00 π.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Η Ζωή δεν παζαρεύεται
    όσοι προσπάθησαν
    έμειναν στην προσπάθεια
    η Ζωή είναι μόνο για να την ζεις

    Το μόνο θαύμα
    είναι η ίδια η Ζωή

    Καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 6:24:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Μ αρέσουν οι ζωές που ξοδεύονται μαζεύοντας χρυσόσκονη ...ειδικά αυτές που ξέρουν οτι το πυθάρι δεν έχει πάτο....φαντάσου νάταν αλλιώς....τι πλήξη....

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 12:12:00 π.μ., Blogger el-bard

    Θαύμα είναι αυτή η παρέα που μαζεύεται στα διάφορα σπίτια κι αλλάζει λέξεις.
    Θαύμα αυτή η παρέα που με κρύα και με χιόνια γυρίζει αλήτισσα τα μεσάνυχτα (και μέχρι το πρωί ακόμη) και ψάχνει λέξεις.
    Θαύμα είναι αυτή η παρέα που λυτρώνεται καθημερινά με τους αόρατους ανθρώπους και τις λέξεις τους.
    Και θαύμα μέσα στα θαύματα αυτό το δοχείο που μαζεύει τη σκόνη των αστεριών και την ντύνει λέξεις.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 12:44:00 π.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Κάθε επίσκεψη ένα ωραίο ταξίδι

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 10:54:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη καλέ μου,
    επιμηκύνεται το χέρι και τα δάχτυλα ανοίγουνε,
    γατζώνονται στους καιρούς,
    μπήγουνε νύχια στα χώματα,
    βρέχουνε με μάτια τις πέτρες τις θολές.
    Χωμένο στα σύννεφα το πάνω.

    Για τον ήλιο σκάβω, μη θαρρείς.
    Στα χώματα κρύβεται.


    VITA MI BAROUAK,
    ραντισμένος με αρμύρα πλέον.
    Ξεσκόνισε τις μέρες και βούτα στ' ανοιχτά!


    ??????....
    ;;;;;;;

    Κάποιο εγχειρίδιο για μετάφραση ως συνοδευτικό;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 11:21:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    κουβέντες σωστές, καθαρές σαν βυθός π'απρόσμενα αποκαλύπτεται στο φως του κόσμου!
    Θησαυρός σπάνιος και μοναδικός η ζωή.
    Ισούται με θαύμα, σαφώς.
    Κι ο καθείς, παιδί του.


    Χάρυβδιςς!
    Δε θα αντιμιλήσω...
    Θα χώσω το χέρι να ψαχουλέψει το τέρμα να σιγουρευτεί και, αντ' αυτού, θα χαράξω τις γραμμές της παλάμης με χρυσόσκονη.
    Κι έπειτα θα τις δείξω στον ήλιο να χορέψει πάνω τους και να ζηλέψει για τα ωραία και λαμπερά που στήνονται στο λεπτό!


    el-bard...
    Θα'θελα να σ' ευχαριστήσω για πολλά.
    Ειπωμένα κι ανείπωτα.
    Μα πιο πολύ θα σ΄ανοίξω αγκαλιά για κείνη την αδιόρατη κίνηση που κάνεις με τ' ακροδάχτυλα, να στρέψεις τα χείλη προς τα πάνω.
    Θάμα ειν' οι άνθρωποι κι οι αγκαλιές και τα κλάμματα. Τα γέλια μέχρι το πρωί και οι μακρινοί περίπατοι στη νύχτα.
    Κι οι σκέψεις μας που συνταιριάζουνε με τέτοιους τρόπους...


    Τάσο,
    ταγμένη για τις θάλασσες.
    Τις όποιες, ναι;
    Κι εσύ, τι θαρρείς;
    Μ' ένα σάλτο στο κατάστρωμα...
    Περαστικοί από στεριές κι από λιμάνια.
    Δια βίου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 3:18:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Φεύγω κρατώντας λίγη φεγγαρόσκονη στην φούχτα .
    Καλησπέρα :))

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 9:06:00 μ.μ., Blogger elpida

    Θαύμα είσαι εσύ Μαρία μου! Δεν έχεις ανάγκη την φεγγαρόσκονη, αφού είσαι η ίδια φεγγάρι! Η φεγγαρόσκονη είναι για μας που σε διαβάζουμε.
    Θα βγω έξω να σου στείλω ένα φιλί.
    Είμαι σίγουρη πως θα το νιώσεις!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 3:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελληνίδα μου!
    Να'χεις να λούζεσαι καλή μου. Να ραίνεις το μαξιλάρι σου να'ναι τα όνειρα απ' τα καλά, τα πρώτα.
    Κι η ματιά σου να'χει την καθαρότητα της πανσελήνου, μες στα σκοτάδια των καιρών.


    Ελπίδα μου...
    Το μέλι απ' τα λόγια σου συλλέγω να το'χω να με γλυκαίνει μια ζωή. Αλήθεια. Πόσες φορές δε φτάσανε οι κουβέντες σου, φτεροκοπήματα κατάλευκου περιστεριού, που δρόσισε τη ψυχή μου!
    Όλες οι χαρές να τρέξουνε σε σένα!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape