Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007
Δίχως παλτό

Φίλη χιλιοαγαπημένη. Στην απέναντι άκρη του κόσμου.
Τούμπα την Υδρόγειο. Φωνή που με ορμή αποδεικνύει πως οι στεριανές αποστάσεις λογαριάζονται έτσι με τις μεζούρες του μυαλού. Μόνο. Ξεκάθαρο αυτό. Φιγούρα δυνατή, καταγραφή χαραγμένη εντός για την ουσία της, για την σκέψη που ανασκαλεύει κοινή οπτική, για τα χείλη που μιλάνε δίχως ν' ανοίξουνε, για την αναγνώριση της ανάσας στο τηλέφωνο.

Εδώ και τρία χρόνια, η Κωνσταντίνα ζει στο Μαϊάμι. Με τα αεράκι το ελληνικό να θροΐζει φυλλοκάρδια, νιώθει τα βήματά της να βαραίνουν στη ξένη γη, να καταβροχθίζουν καθημερινά χιλιόμετρα, παραβγαίνοντας τη σκέψη που μένει σκαλωμένη σε χάρτη θαλασσί.
Δε στεριώνει στη "Γη της Επαγγελίας", το'χει χωνέψει καλά. Περαστική απ' τον αλλιώτικο ουρανό άλλωστε, το καλοκαίρι επιστρέφει.
Χαρά λοιπόν. Μα πιότερο γνώση.
Λόγος που κουβάριαζε και ξεμπλεκόταν απ' τα δικά της και τα δικά μου χείλη, σήμερα. Σε τηλεφώνημα τεμπέλικο, ξεχασμένο απ' τα ρολόγια.
Μου' λεγε η αγαπημένη φίλη για το χρόνο, που εισχωρεί κάτω απ' τη σάρκα, στο πετσί μέσα, στα κύτταρα κι αναποδογυρίζει τον τρόπο που βλέπει κανείς τη ζωή. Το πως την αντιμετωπίζει, πως στέκεται στα δύσκολα και στα τραχιά. Μιλούσε γι' αυτό που λέμε ωρίμανση.
Που έρχεται με τον καιρό, με τα βιώματα, κυρίως με τον πόνο και κλέβει μπόλικη φλόγα και καταπίνει ποταμούς κι αποδυναμώνει το γέλιο που πηγάζει ανεμπόδιστο, την αγκαλιά που ανοίγει, πατρίδα παντοτινή. Χάνουμε δηλαδή τ' αυθόρμητα, εκείνη τη ζεστή αστοχασιά, μα κατακάθεται μέσα μας η γνώση. Του εαυτού μας, της πορείας μας.

Δεν έχω ιδέα αν αυτό είναι για καλό. Ξέρω απλά ότι συμβαίνει.
Κι ότι πονάει επίσης.

Ιδέα δεν έχω κι αν, μεγαλώνοντας, γίνομαι γίγαντας ανίκητος, ή σπουργιτάκι που τρέμει απ' το κρύο και λουφάζει στη γωνιά.

Σκληραίνουμε; Μαλακώνουμε;

Αλλάζουμε, να, αυτό, καταλήξαμε με την Κωνσταντίνα. Εικόνα καθαρή στα μάτια τα δικά μου, τώρα που αγωνίζομαι να ξανασυναρμολογηθώ.

Μεγαλύτερος ο πόνος γιατί αγαπούσα ό,τι υπήρχε εντός μου πριν. Ως σκέψη, ως άποψη, ως άνοιγμα στους ανθρώπους. Ως πίστη.
Η φίλη, καταλύτης: "Δεν είσαι συ αυτή. Εσύ φοράς ένα φουστανάκι λεπτό, λευκό, μια χούφτα ύφασμα και τρέχεις στους καιρούς. Και πας.
Χειμώνες, ανθοφορίες, όλο τρέχεις και τραγουδάς τη ζωή και γελάς στους ανθρώπους και δίνεις δύναμη και είσαι δύναμη και κρέμονται πάντα λόγια ζεστά απ' τα χείλη κι ο ήλιος πάντα πάνω σου και τρέχεις, τρέχεις. Και δεν χρειάζεσαι ούτε παλτό, ούτε αδιάβροχο, ούτε παπούτσια καν".

Μιλούσε η Κωνσταντίνα κι η θάλασσα είχε καβαλήσει την στεριά κι είχε μπει στα μάτια μου μέσα. Κι έτρεχε κι έτρεχε...

Αλλάζω να πάρει η ευχή. Και τρέμω μπροστά στο χρόνο. Στην απώλεια. Της πίστης μου στους ανθρώπους πρωτίστως. Που νιώθω να τη χάνω.
Και βγάζω νύχια και κρατιέμαι απ' του βράχου τη σχισμάδα. Κι όλο γλιστρώ.

Ξαναντύνομαι, Κωνσταντίνα αγαπημένη. Κι η ματιά μου, βαθαίνει κι άλλο. Και τα χείλη, μένουν συχνότερα σφαλιστά. Κι ο ουρανός, αναποφάσιστος, χάσκει απ' το κλειστό παράθυρο. Πάει να τρυπήσει τα κουφώματα και πισωγυρίζει.

Αλλάζω. Μα στ' ορκίζομαι, λόγω τιμής σου δίνω -και το ξέρεις, πως τέτοια έχω-, στ' ορκίζομαι λέω, πως δεν θα βάλω ποτέ μου παλτό...



( Οι φωτογραφίες από το Μαϊάμι, μυρίζουν ξένοιαστες στιγμές με τη γλυκιά φιλενάδα και μια χαχανοπαρέα έλληνες & λατίνους, την Πρωτοχρονιά του 2005. Στην πρώτη, βόλτα εν πλω και στην δεύτερη το hard rock cafe πριν από ελαφριά μέθη...

Κάτι τέτοιο πάντως, μας έκανε/κάνει κομμάτια:
Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 19:58 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


32 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 10:22:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Χωρίς να έχω διαβάσει ακόμη το ποστ σου,σου γράφω για να σε (ξανα)συγχαρώ για τις μουσικές επιλογές σου.Ό,τι ήμουν έτοιμος αυτές τις μέρες ν' ανεβάσω στο μαντείο το συγκεκριμένο τραγούδι-ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ...Στάζει μελαγχολία,νιώθω να περιέχει κάτι πολύ δικό μου...

    ΜΠΡΑΒΟ-ΜΠΡΑΒΟ-ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ!....
    (Τώρα που εκτονώθηκα μπορώ να διαβάσω και το ποστ σου...)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 11:27:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    ΄Κάποια νοσταλγία με ξύπνησε στα άγρια χαράματα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 12:01:00 π.μ., Blogger Markos

    Και όμως.
    Και παλτό θα βάλεις, μπορεί και γούνινο, και τουαλέτα μακριά, και κοσμήματα και απ' όλα.
    Και το παιδί θα μεγαλώσει.
    Μόνο που αυτό το παιδί, όσο πάει θα γίνεται και πιο όμορφο.
    Και δεν θα γεράσει...
    Θα ωριμάζει αενάως, αλλά δεν θα γερνάει
    Και τα παλτά και οι τουαλέτες και τα κοσμήματα, θα παίρνουν από την ομορφιά του, δεν θα του προσθέτουν...
    Μη το φοβάσαι.
    Όμορφα θα είναι.
    Ακόμα πιο όμορφα...
    Γιατί το παιδί ξεκίνησε να είναι όμορφο ...
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 10:48:00 π.μ., Blogger padrazo

    "Αλλάζω να πάρει η ευχή"
    και το νιώθεις.
    Ευτυχώς. Είσαι ζωντανή

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 1:28:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Η φιλία. Η ξενιτιά. Η ωρίμανση. Οι σκέψεις. Ο εαυτός. Η θάλασσα. Η μουσική. Όλα. Και τίποτα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 2:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γίγαντας και σπουργικάκι συνάμα, δύο αντίθετα... Όλοι η Γη δική μας.
    Σύλβια

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 4:39:00 μ.μ., Blogger soulmates

    o xronos ola ta allazei...
    opws h 8alassa glufei ton vraxo kai tou allazei sxhma..
    ena omws menei idio h psuxh mas...
    ta filia mou!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 6:00:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Βέβαια, αλλάζουν τα πάντα. Ο χρόνος αλλάζει τα πάντα ή -καλύτερα- με το χρόνο αλλάζουν τα πάντα.
    Το θέμα είναι να μπορούσαμε να ζούσαμε αυτές τις αλλαγές, να ήμασταν λέει εκεί, πάνω ακριβώς στη Στροφή την ώρα τη μεγάλη. Κι ας μας παρέσερνε και λίγο ο άνεμος, κι ας μας πιτσίλιζαν τα φώτα, κι ας ήμασταν και λίγο -στην αρχή- ντεμοντέ.
    Αυτό είναι το δικό μου ανεκπλήρωτο. Μπορεί όχι τόσο από ενδιαφέρον όσο -περισσότερο- από περιέργεια: να είμαι εκεί, μπροστά στις αλλαγές, να τις βλέπω κατάφατσα. Κι ας μου βγάζουν τη γλώσσα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 8:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τειρεσία μου,
    κοινές αγάπες. Η τέχνη, ξέρει καλά ν' ακραγγίζει ανθρώπους με όμοια παλλόμενες καρδιές.
    Τιμή μου που σου προκάλεσα συναισθήματα ενθουσιώδη και χαρά, ε; Αυτή κι αν μας χρειάζεται...


    Sigmataf, αγαπημένε μου.
    Κι εγώ, καθόλου καλά δεν κοιμάμαι τελευταία. Θες ψίθυροι απ' το χθες, θες εικόνες του παρόντος που ακροπατούν τριγύρω μου, άντε και κανά όνειρο αγριεμένο, πάει η νυχτιά. Πάνε και τα χαράματα.


    Μάρκο μου,
    δεν ξέρω αν είναι ακριβώς αυτό. Το παιδί μέσα μου ναι, παλεύει ν' ανασάνει κι εγώ, ίσως και να έχω -εν μέρει- μάθει να το προφυλάσσω από τις κακοτοπιές.
    Δεν ξέρω αν η δίψα για ζωή κι η αισιοδοξία είναι παιδιάστικα χαρακτηριστικά. Μπορεί. Επόμενο να τσακίζονται απ' τους καιρούς και τους ανθρώπους. Και να ζητάνε προστασίες, ή να λουφάζουν σε γωνιές. Δεν θα το πω απλά γνώση. Ούτε απόσταγμα εμπειρίας μόνο. Θα το πω, πικρία βαθιά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 8:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Padrazo,
    αν το συλλογιστείς μες στην προοπτική του τέλους και την πραγματικότητα του παρόντος, ναι. Δίκιο έχεις. Αλλά ως συναίσθημα σκληρό, βαρύ και άγριο, δεν είναι έτσι. Λυγμός είναι.


    Αείποτε,
    ακριβώς. Τα πάντα είναι παιδιά του τίποτα, έτσι κι αλλιώς. Διαδρομές, εικόνες, συλλογισμοί και μια ζωή που χαιρέκακα, δείχνει νύχια.


    Σύλβια, μπορεί.
    Μακάρι δηλαδή. Δικό μας πραγματικά, τι να'ναι τάχα; Ούτε κι η στιγμή, αν ορίζεται από δράσεις άλλων. Που ούτως ή άλλως, οι άλλοι, παίζουν ρόλο στο πως αισθανόμαστε.
    Μεγαλώνοντας λοιπόν, γινόμαστε σπουργίτια λέω. Και κρυώνουμε. Και φοβόμαστε, πιο πολύ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 8:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sulmates,
    θα το ευχόμουν από καρδιάς, αλλά δεν το βλέπω να λειτουργεί έτσι. Πάλι μας κοροϊδεύει η πραγματικότητα. Για τη ψυχή μας λέω. Όχι, δε μένει ίδια. Δε γίνεται να μείνει ίδια μετά από βιώματα δυνατά, μετά από πόνο. Μαζεύει, ζαρώνει, συσσωρεύει κλάμα και στεναγμό, μικραίνει τα όνειρά της...



    el-bard,
    αν αναφερθούμε στην προσωπική ζωή του καθενός, οι αλλαγές είναι παρούσες. Βιώνονται, δεν περνάνε από δίπλα μας. Τουλάχιστον, αν μιλήσω για μένα, τις νιώθω χαρακιές με σουγιά εντός μου. Με γδέρνουνε. Άλλο δέρμα. Έχω την κατάρα να βιώνω έντονα το κάθε τι, στο ζενίθ του. Ό,τι κι αν είναι. Άρα, η ώρα η μεγάλη (που δεν είναι μιά τελικά), καταγράφεται εντός μου δυνατά. Κι είναι συνήθως, μπλεγμένη με ανατροπές που'χουνε γεύση πικρή, ή στυφή.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 8:51:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "...Πόσες φορές δεν ζήτησα να θανατώσω τον Χρόνο, για να κρατήσω την μιά στιγμή, ετούτη την μοναδική, απόλυτα δική μου..."

    Τα σχόλια του τρίτου
    Μ. Χατζιδάκις

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007 11:36:00 μ.μ., Anonymous Λυκάων

    Μια και σε ξαναείδα στο διαδικτυακό πέλαγος ένα γειά σου μόνο να πω, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, και ξαναφεύγω.

    Λ.-

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 1:35:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Βλέπω, ή προσπαθώ να φανταστώ, τις αλλαγές στο μέλλον. Αυτές από τις οποίες θα απουσιάζουμε. Όλοι μας. Αυτές με καίνε κι αυτές θα ήθελα να δω και να ζήσω. Τις άλλες τις ζει και τις βιώνει ο καθείς, αναλόγως με τα όπλα του.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 5:25:00 μ.μ., Blogger northaura

    χιλιαδες χιλιομετρα οπτικες ινες για να καταλαβουμε αυτο που δε θα θελαμε να ξερουμε ποτε και που οσο πιο πολυ καλοκαιριαζει τοσο πιο πολλα ρουχα μας φοραει.αχ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 6:48:00 μ.μ., Blogger George

    Είρθα να ξαποστάσω στα πόδια σου ακουμπισμένος. Κουράστηκα σήμερα. Κόπιασα και πληγωμένος αισθάνομενος. Έπεσα πάνω στο πόστ για αλλαγές. Συγχώρα με δεν μπορώ να το σχολιάσω. Αλλαγές με βαραίνουν και μένα. Άλλου είδους. Μα δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. Την καλησπέρα μου λοιπόν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 6:48:00 μ.μ., Blogger George

    Είρθα να ξαποστάσω στα πόδια σου ακουμπισμένος. Κουράστηκα σήμερα. Κόπιασα και πληγωμένος αισθάνομενος. Έπεσα πάνω στο πόστ για αλλαγές. Συγχώρα με δεν μπορώ να το σχολιάσω. Αλλαγές με βαραίνουν και μένα. Άλλου είδους. Μα δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω. Την καλησπέρα μου λοιπόν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 7:03:00 μ.μ., Blogger just me

    Και τρέμω μπροστά στο χρόνο. Στην απώλεια. Της πίστης μου στους ανθρώπους πρωτίστως. Που νιώθω να τη χάνω

    Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο να χάνεις την πίστη σου στους ανθρώπους (την αφηρημένη ιδέα) ή τους ανθρώπους τους ίδιους, γιατί εγώ είμαι στην ηλικιακή φάση που περί αυτού πρόκειται. Δεν ξέρω επίσης αν υπάρχει χειρότερη απώλεια από την απώλεια του σώματος, με οποιαδήποτε τρόπο... με την έννοια του αναπότρεπτου, του πέρα από σένα και τις ιδέες σου και τα αισθήματά σου. Μ' αυτή την έννοια, εγώ με τις πρώτες ψύχρες ρίχνω κι ένα παλτουδάκι στους ώμους μου, για ν'αντέξω. Προς το παρόν, δικής μου επιλογής τουλάχιστον.
    (Το υπέροχο blue rain coat το είχα κι εγώ ανεβάσει πριν από μερικά ποστ, χωρίς λόγο και ταυτόχρονα για πολλούς).
    Άλλη μια φορά χαιρέτα μου το Λιμάνι, πατριώτισσα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007 7:16:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Ακούω τη μουσική
    Λέω καλύτερα να σιωπήσω...
    Έφτασε και η θάλασσα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 8:16:00 π.μ., Blogger ellinida

    Πότε σπουργιτάκι , πότε γίγαντας , πότε αδιάφορος παρατηρητής της ζωής .
    Αλλάζουμε αλλά τα διαφορετικά πρόσωπα που έχουμε μέσα μας παραμένουν . Νομίζω πως ωριμότητα είναι να μπορείς να συμβιβαστείς μ'εκείνα .
    Δεν ξέρω πολλά , τι είμαι εγώ , μιά αιώνια έφηβη που διανύει την τέταρτη δεκαετία της ...
    Καλά που έχουμε την θάλασσα στα μάτια και στην αγκαλιά της βρίσκουμε στοργή , φροντίδα και παρηγοριά .
    φιλιά

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 1:53:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Μου λες πως φταίνε όλοι αυτοί
    γνωστοί και άγνωστοι εχθροί
    που εμπόδια βάζουν
    διαρκώς στο πέρασμά σου

    Όμως δε σκέφτηκες ποτέ
    πως είναι η σκέψη σου κουτέ
    που σου μικραίνει συνεχώς
    το ανάστημα σου, το ανάστημά σου

    Ξανά πνίγηκες πάλι
    μέσα σ' ένα κουτάλι νερό
    και βαράς το κεφάλι
    βλαστημάς τον καιρό

    Σε είδα πάλι στο σταθμό
    χωρίς βαλίτσα ούτε παλτό
    να περιμένεις κάποιο τρένο
    που δε θα 'ρθει

    Τοτε θα μάθεις πως ο νους
    δεκτός απο τους ουρανούς
    μπορεί φαντάσματα και κόλαση
    να πλάθει να πλάθει

    Ξανά πνίγηκες πάλι
    μέσα σ' ένα κουτάλι νερό
    και βαράς το κεφάλι
    βλαστημάς τον καιρό

    Πώς γίνεται να ξεκινάς
    μακρύ ταξίδι στο χιονιά
    χωρίς παλτό χωρίς νταλκά χωρίς ελπίδα

    Άγρια θηρία θα σε βρουν
    και λαιστρυγόνες θε να μπουν
    μεσ' το μυαλό μεσ την καρδιά
    σαν καταιγίδα.. καταιγίδα

    Ξανά πνίγηκες πάλι
    μέσα σ' ένα κουτάλι νερό
    και βαράς το κεφάλι
    βλαστημάς τον καιρό

    Στίχοι: Μάριος Στρόφαλης

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 2:09:00 μ.μ., Blogger foulianna

    Ομορφο ποστ και λατρεμενο τραγουδι... χαρηκα που σε διαβασα!!! :D

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 5:45:00 μ.μ., Blogger elpida

    Σε άλλα θέματα σκληραίνουμε Μαρία μου και σε άλλα μαλακώνουμε, μεγαλώνοντας. Μπορεί να είναι διαφορετικά στον καθένα.
    Είμαι σίγουρη ότι εσύ θα τα καταφέρεις και δεν θα βάλλεις ποτέ παλτό. Έχεις τόσο ζεστή ψυχή που δεν θα "κρυώσεις" ποτέ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 5:50:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    ναι, σκληραίνουμε για να αντιστεκόμαστε στα χτυπήματα, και ναι, μαλακώνουμε γιατί η καρδιά μας συγκινήται ευκολότερα και με περισσότερο εύθραυστη προσέγγιση.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 6:39:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Πριν καμιά βδομάδα, μια φίλη από τα παλιά -μια ολόκληρη ζωή πια μετράμε- μου λέει "Άλλαξες τα τελευταία δύο χρόνια". Τη ρωτάω "Προς το καλύτερο ή το χειρότερο;", μου απαντάει "Προς το χειρότερο, βέβαια".
    Μια άποψη για το πώς βλέπουν οι άλλοι τις Αλλαγές μας. Εγώ πάντως συνεχίζω να Αλλάζω, πλησιάζοντας αυτό που θέλω εγώ για τον εαυτό μου. Εκείνοι που δεν μπορούν να αντέξουν τις Αλλαγές μας, ξεμακραίνουν αυτοδικαίως και αυτοβούλως, χωρίς να Αλλάζουν. Τι κρίμα. Μια ζωή έχουμε, να μην αλλάζουμε κιόλας;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 10:13:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    Εγώ τώρα γιατί συγκινήθηκα;
    Αμάν Καπετάνισσα έβαλες το χεράκι σου στο τιμόνι και με πήγες...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 11:23:00 μ.μ., Blogger mindstripper

    Το μυαλό αλλάζει, το μάτι μαθαίνει να βλέπει και αλλιώς, ο φόβος γίνεται γνώριμη ξορκισμένη φιγούρα, αλλά εγώ λέω πως η ψυχή δεν αλλάζει βρε συ Καπετάνισσά μου. Μπορεί να πνίγεται, μπορεί να ασφυκτιά, μπορεί και να αυτο-μαστιγώνεται ακόμα, αλλά δεν αλλάζει. Αυτό που ήταν στη αρχή, θα είναι και μέχρι το τέλος.

    Να είσαι καλά. Σε νοιώθω όσο δε φαντάζεσαι.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 12:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa, αγαπημέμη μου.
    Λέω πως ο χρόνος αιμορραγεί σαν δεν τον λογαριάζεις. Τότε κερδίζεις και στιγμές κι ανθρώπους κι αλήθειες βαθιές.
    Μα πως να στρέψουμε ματιά στ' ανοιχτά κι ανοχύρωτα εμείς, οι καλοκουρδισμένοι...


    Λυκάων!
    Καλώς ήλθες. Φως η παρουσία σου κι αγκάλη η ματιά σου. Με τιμάς που γυροφέρνεις στην αυλίτσα μου. Τα καλύτερα και από με.


    el-bard, καλέ μου.
    Μιλάς για τις συλλογικές αλλαγές λοιπόν. Κείνες που λογαριάζουμε ως κοινές. Που ανασυντάσσουν όλους εμάς, τα μιλούνια της ανθρωπότητας και χαρτογραφούν αλλιώτικα τον κόσμο. Ναι, ακόμα κι αυτές, οι σπουδαίες, θέλουν -θαρρώ- έδαφος εντός για να καρπίσουν.
    Τις ζούμε ήδη, φρονώ.
    Κι ιδέα δεν έχω, αν είναι για το καλύτερο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    northaura μου...
    Στάσου γυμνός στον κόσμο σαν το μπορείς. (Στον εαυτό μου το λέω).
    Έτσι άνοιξες μάτια και ψυχή στο φως, έτσι θα τ' αποχαιρετήσεις, έτσι καταθέτεις αλήθεια και συναίσθημα στους ανθρώπους.
    Έκθεση ολοκληρωτική;
    Φάτσα φόρα που λένε.



    George...
    Άλλο δεν είναι η ζωή μας από αλλαγές. Κι όσο πιο άγρια και βαθιά τις βιώνουμε (ανοίγοντας ρήγματα εντός μας), τόσο λιγότερο τις αρθρώνουμε...


    just me,
    στις προσταγές σου. Στην ακτή θα με βγάλει (κι)απόψε ο δρόμος. Είναι σίγουρο. Και στα υπόλοιπα θα πω ναι. Το Τέλος είναι ο Χαμός. Ο μεγαλύτερος.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο μου,
    άμα περνάς ν' αφήνεις αγάπη.
    Τέτοια, ναι. Που "ακούγεται" και σιωπηλά.
    Σε εποχές στερήσεων ζούμε.


    Ελληνίδα μου,
    όμοια πράγματα θα πω. Ναι, η αποδοχή υποδηλώνει ωριμότητα. Και η εξισορρόπηση, η εναρμόνιση όλων των ετερόκλητων στοιχείων.
    Έχω όμως την αίσθηση ότι μέσα σ' όλα αυτά, καρδιοχτυπούμε δυνατότερα.


    ΠΡΕΖΑ TV,
    αντάρτισσα ψυχή του λόγου σου.
    Μακρύ ταξίδι στο χιονιά, ναι.
    Κι είναι λαθεμένη η πυξίδα που δείχνει πως ζεσταίνει η αγάπη των ανθρώπων; Μόνο;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    foulianna,
    χαρά μου μικρή μου που είσαι εδώ. Καλώς μας ήλθες. Γαϊτανάκι κάνουμε το τραγούδι να μας ενώνει, τι θαρρείς...


    Ω, Ελπίδα μου, πόση αγάπη σου'χω! Να φέρνεις αγκαλιές τα γέλια της γιορτής και τα κεράσματα του φίλου! Ανοίγει η ψυχή κι ο κόσμος μου και η ματιά στο λόγο σου μπροστά. Πότε-πότε κράτα με απ' το χέρι, ε; Κι απ' τη δική σου ζεστασιά, έν' άγγιγμα να πάρω...


    Αλεξάνδρα!
    Και τα δύο λες, ε; Έτσι μάλλον είναι.
    Σπρώχνω τη σκέψη να παρηγορηθεί πως όλα θα πάνε καλά όσο ονειρευόμαστε και κοιταζόμαστε κατάματα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα, γλυκιά μου.
    Ουδείς πάει κόντρα στην αλλαγή. Πέρα και πάνω από μας είναι. Η ζωή κάνει κουμάντο σ' αυτά. Το "λίγο" μας να μας θυμίσει.
    Τώρα, το "χειρότερο" και το "καλύτερο", αξιολογούνται πολλαπλώς. Πρώτος κριτής, η μέσα φωνή. Που ούτε φίλοι, ούτε δικοί την ακούνε.


    Desposini Savio,
    να απολογηθώ καλή μου;
    Τι να κάνω λες... Ακροβασία στα αόρατα σχοινιά των συναισθημάτων τελευταίως. Πως λέμε "την τύφλα μας"; Έτσι ακριβώς...


    mindstripper,
    πες το μου ξανά. Να'ρχεσαι συχνά να μου το λες; Θα'ρχεσαι, ε;
    Δεν ξέρω. Φιλάω σταυρό.
    Την νιώθω ν' αλλάζει. Να τρέμει στους καιρούς, να μαζεύεται στη θέα των ανθρώπων. "Είναι όλοι τους τόσο μαύροι", έλεγε ο Σεφέρης.
    Κι έρχονται-νιώθω- καταπάνω μου.
    Αλλά δίκιο έχεις εσύ. Σίγουρα!
    Έχεις, ε; Δεν έχεις;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape