Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007
Σιγά! Το συναίσθημα κοιμάται...

Αν είναι να μιλήσω,
Να βάλω γράμματα να παρελάσουν
Θέα κοινή
Θέα γυμνή
Θα πάρω για αμόνι
Λόγο βουβό
Που μήτε να αρθρώνεται
Μήτε να ορθώνεται έμαθε ποτέ

Θα 'χω για πέλεκυ
Την ομιλούσα σιωπή
Από σκόρπιους ήχους πεταμένους καταγής
Από βλέμματα πυρακτωμένα
-καίνε ή κλαίνε;-
Από κινήσεις ράφτρας αδέξιας
Που ξηλώνει γαζιά
Ξανά και ξανά
Σφιγμένοι καρποί
Λυμένα γόνατα
Λιασμένα, στεγνωμένα χείλη

Θ' ακούσω τα ζευγάρια
Συμπλέοντα σκάφη
Ποτέ τους δεν πορεύτηκαν
Στην ίδια ρότα
Κι όμως
Ίδια τα δώματα
Που σκοντάφτουν μια ζωή

Και τ' άλλα
Που σπάσανε τη μέσα σιωπή
Στη σιωπηλότερη ερωτική συνεύρεση
Με ηχόραμα τις ανάσες

Κι εκείνα
Ζευγάρια που δεν κοιτούν μη δουν
Ω, πως μείνανε στη σιωπή των άσκοπων φλυαριών!
Συγγνωστό φιλί
Δίχως νοστιμάδα

Εκεί
Παρούσα η σιωπή
Αδιάφορο αν γεμίζει από ήχους
Σιωπή μοναχική, στείρα, σφαλιστή
Κι ας επικοινωνείς
Σιωπή μεγαλειώδης
Πως επικοινωνείς
Πως;
Επικοινωνείς;


Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα
Θυμάσαι;


Σιωπή εγκυμονούσα
Η δική μου
Πότε περιμένω;

Εσύ θα μου πείς
Εσύ έχεις τον τίτλο
Δημοσιευμένο
Μεταφραστής σιωπής
Copyright.


( Secret Garden - Silent Wings
Η πρώτη φωτογραφία είναι του Jim Kramer
και η δεύτερη του andi2's από το www.flickr.com
)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:56 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


31 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 9:12:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Καλή σου μέρα Μάγισσα Καπετάνισσα! Αν είναι οι σιωπές έτσι ηχηρές σαν κραυγές, και ταξιδιάρικες σαν καταστρώματα, να σιωπάς συχνότερα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 9:53:00 π.μ., Anonymous Ροΐδης

    και για τα
    "Ζευγάρια που δεν κοιτούν μη δουν"
    ήρθα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 10:32:00 π.μ., Blogger melomenos

    τότε δεν ξέραμε για τον μεγάλο κόσμο τίποτα
    ούτε μας ένοιαζε αν η γη ήταν στρογγυλή
    μιλούσαμε με τα πουλιά στην γλώσσα τους
    λουζόμαστε στην στέρνα του παππού πίσω απο τις μυρτιές πρωτογνωρίσαμε τον έρωτα κια το φιλί
    και ψιχάλισαν τα πρώτα μας δάκρυα...
    κι ύστερα μεγαλώσαμε μεμιάς!
    ύστερα ξεχάσαμε τι άλλο να γευτούμε
    σκάψαμε μέσα μας βαθιά
    και τι παράξενο!
    τώρα μόνο σιωπή...

    καλημέρα σου
    οι λέξεις δεν θέλουν ν' ανατείλουν
    μόνο θύμησες στο μυαλό τριγυρίζουν
    και σιωπή

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 10:40:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα

    Θυμάμαι !!!!!!



    κανενα αλλο σχολιο , Τα γραψες ολα


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 12:52:00 μ.μ., Blogger scalidi

    όαση είναι πάντα το μπλογκάκι σου για τα μάτια, για την ψυχή και την ακοή (προφανώς κι ας εδυνατώ να ακούσω, λόγω αυτιστικού υπολογιστή)...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 1:01:00 μ.μ., Blogger el-bard

    "Βγήκα από το σχολείο
    με τους συμμαθητές μου βόλτα
    και συναντήσαμε
    τις ψηλές λεύκες
    και τα όμορφα
    λυγερά κωνοφόρα
    δέντρα της Σουηδίας
    μέσα στη σιωπή
    που περίμεναν να μας ξεναγήσουν
    στις αντιπροσωπίες
    των συγχρόνων φορτηγών
    Scania
    συναντήσαμε τον σιωπηλό αέρα
    της χώρας
    και τον βάλαμε στην τσέπη μας
    για να τον φέρουμε
    χαιρετίσματα
    στον μπάτη".

    Το γράφει ένας μαθητής μου της Β΄ Γυμνασίου σήμερα. Δυσλεκτικός και απίθανος. Τον συμπαθώ πολύ. Γεμάτος θετική ενέργεια για τον κόσμο γύρω του.
    Αλλά λέει... μέσα στη σιωπή. Κι αυτό με έστειλε. Όπως και τα χαιρετίσματα του σιωπηλού ανέμου της Σουηδίας στον δικόνε μας μπάτη. Με ξανάστειλε.
    Όπως το κείμενό σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 2:56:00 μ.μ., Blogger scalidi

    λεφτέρη, ο πιτσιρικάς είναι ήδη μεγάλος ποιητής μέσα του, απίθανη η οπτική του

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 3:26:00 μ.μ., Blogger apousia

    Η σιωπή,η άλλη όψη της κραυγής,μερικές φορές...

    Ή πάντα?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 3:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia!
    αγκαλιές του νότου που'ναι κοντοχωριανές της ερήμου, άρα, απλωμένες και ζεστές.
    Σωπαίνω τα τελευταία χρόνια, πίστεψέ με. Αλλά και πάλι μιλώ.


    Ροΐδη,
    ξέρεις ότι μου δίνεις πάντα γλυκιά χαρά, όμοια με παιδιού.
    Ναι, κείνα τα ζευγάρια και τούτα και τα παραπέρα, μάθανε ν' αποστρέφουνε βλέμματα και να μετράνε τ' αγγίγματα με τόπους, όχι με τρόπους.
    Να στα συστήσω λες;


    Μελωμένε...
    Ακόμα ψιχαλίζουμε αγαπημένε μου. Και σαν ακούμε τραγούδι πουλιών, το νιώθουμε οικείο.
    Όμως η σιωπή, ήτανε χωμένη εκεί μέσα που σκάψαμε. Την ανασύραμε, τη βγάλαμε στο φως. Ξέρεις τι ζητά;
    Να της μάθουμε απ' την αρχή να συλλαβίζει.
    Αλφαβητάρι και μολύβι ζητά.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 3:36:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jo-Anna,
    μνήμες, οι δυνατές καταγραφές.
    Πιότερο του παρόντος λέω.
    Όχι γιατί εδώ βρίσκουν αναγωγές.
    Δεν είναι η σύνδεση. Είναι η ουσία τους.
    Μας βλέπεις, ε;



    Σταυρούλα,
    φιλιά του μεσημεριού. Που'χουνε το μεστό χυμό του πρωινού και τη προσδοκία της μάγισσας νύχτας με τα πολλά και τ' αφανέρωτα.
    Πάντα με τιμάς.
    Το ίδιο νιώθω για σε, ξέρε το.



    el-bard, καλέ μου.
    Τι θαυμάσια γραφή! (Θα συμφωνήσω με τη Σταυρούλα) Ο έφηβός σου έχει πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και -πόση ευλογία!- το χάρισμα της ποιητικής απόδοσής του.
    Χαρά με κέρασες μεγάλη.
    Εκεί στα ξένα... να'χεις αέρηδες να σε χαϊδεύουν και να σου γλυκοψιθυρίζουν, ε;
    Φιλώ σε.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 3:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Απουσία, αγαπημένη.
    Η αλήθεια είναι ότι η σιωπή αποκωδικοποιείται πολλαπλώς. Αν αφήσουμε στην άκρη θυμούς και πείσματα, τεχνικές προσχεδιασμένες που κάπου αποβλέπουν, ναι. Σιωπή σημαίνει φωνή μεγάλη που καλεί σε βοήθεια.
    Με άλλα λόγια, συναίσθημα δυνατό που δυσκολευόμαστε να χειριστούμε ή (και) ν' αρθρώσουμε.
    Αυτό μας ακινητοποιεί. Το συναίσθημα βουνό, που έρχεται καταπάνω μας...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 9:19:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα
    Θυμάσαι;

    Aν θυμάμαι λέει;

    Να είσαι καλά.
    (Το ξέρω πως θα είσαι)
    Γερό το σκαρί σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 9:31:00 μ.μ., Blogger marilia

    Ένας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο μάς έλεγε: "Θέλετε να φωνάξετε; Σιωπήστε!" Πόσο δίκιο είχε...

    Φιλιά, Καπετάννισά μου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 10:13:00 μ.μ., Blogger marilia

    Χμ... δασκάλα... τςτςτςτς! Σε τι σόι θάλασσες θα ταξίδευε μια... καπετάννισα; Τι χρώμα να 'χαν; Τι γεύση; Τι μυστικά να έκρυβαν; Ποτέ δε θα μάθουμε... :S

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 1:10:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Eσύ μου χρωστάς βαρκάδα.
    Κρατάω το παρακάτω:
    "Κι όμως
    Ίδια τα δώματα
    Που σκοντάφτουν μια ζωή"
    που μου έκανε γκλιν και πάω.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 3:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sigmataf,
    γέλια μέσα σου. Να φέρνουνε παρόν καλύτερο απ' τις μνήμες.

    Σκαρί γερό ε;
    Ξέρεις, μεγάλωσα -και μεγαλώνω- ακούγοντας συνεχώς εκείνο το "δε σε φοβάμαι εσένα".
    Και τα γερά σκαριά, θέλουνε κύματα να τρέχουνε σα χάδια, πίστεψέ με...



    Μαριλία,
    φιλώ σε καλή μου. Και... μη σκιάζεσαι! Δε βαθμολογούμε εδώ, οι αγραμματοσύνες της καρδιάς πιότερο μας νοιάζουν.

    Όσο για τις θάλασσες... να μάθετε, πως όχι! Στον αφρό λικνίζονται τα μυστικά μου!
    Το χρώμα του πελάγου, όμοιο με κείνο του έρωτα π' ανοίγει βάθη κι αποδέχεται ορίζοντες. Γεύση καθαρή, διάφανη, νερό κρύσταλλο όπως τα βλέμματα και τα λόγια τόσων λίγων ανθρώπων πιά...
    Τα μυστικά, είπαμε: λιάζονται στην επιφάνεια και με γοργόνες περαστικές, τραγουδάνε την αγάπη!



    Κολοκύθι,
    εικόνα γνώριμη καλή μου. Οι γνωστοί-άγνωστοι κατά πως λεν. Στους ίδιους τοίχους, όμως χιλιόμετρα μακριά.
    Ζευγάρια του διπλανού διαμερίσματος, του κάτω ορόφου, ζευγάρια της διττής μοναξιάς.

    Βαρκάδα;
    Όσες βόλτες λαχταράς.
    Θα'ρθει η ώρα, λέω. Για ό,τι έχει αξία, πάντα έρχεται.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 6:00:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Καλησπέρα πληθωρική καπετάνισσα
    Και με τις σιωπές σου τρικυμία προκαλείς

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 6:26:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    πάλι με πονάς...

    ξέρω ότι θα προχωρήσεις, αλλά με πονάς...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 6:52:00 μ.μ., Blogger Τίποτα

    "...Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω. Πολύ ακριβά..." Μ. Α.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 11:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τάσο,
    τα μέσα-έξω γυρίζω.
    Στεγνώνουνε καλύτερα τα συναισθήματα (ρούχα κι αυτά, ζεσταίνουνε το αίμα) σαν τα απλώσεις με φόδρα γυρισμένη στον ήλιο.
    Κι αν κάνουνε φασαρία πότε-πότε, είναι που παραμείνανε κρεμασμένα...


    Αλεξάνδρα,
    να πω σ' ευχαριστώ και πάλι δε φτάνει.
    Πολύτιμη μια λέξη μόνο, όταν η καρδιά ζητά ψιχάλες να την ποτίσουνε. Κι η δική σου έγνοια, τέτοια είναι. Φιλί και αγκαλιά.
    Παρηγοριά μου μεγάλη, πολύ μεγάλη, οι άνθρωποι που όμοια καρδιοχτυπούν.


    Τίποτα,
    καλώς ήλθες με τα χέρια γεμάτα διαμάντια. Αναγνωστάκης λατρεμένος.
    Κι οι σιωπές μας ξεπουλημένες πιά. Φτηνές, εύκολες. Ίδιες ζωές κι αυτές.

    Μα τις ξεχωρίζουμε, ε; Μάθαμε, δε μάθαμε; Ο ήχος της σιωπής -άκου!- ευδιάκριτος πόσο...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 12:11:00 μ.μ., Anonymous γιώργος

    η Λίνα Νικολακοπούλου λέει:
    "Η σιωπή πολλά θα σου πει αχ ένα σωρό
    Ετοιμάσου και πες στην καρδιά σου να φτιάχνει καιρό
    Θα κλάψεις στην αρχή μα θα βγεις μετά εξοχή
    Η σιωπή είναι δρόμος παλιός, δε φεύγεις αλλιώς."
    ...

    άδικο έχει;;;

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 2:47:00 μ.μ., Anonymous roides

    υπέροχα και αφαιρετικά συναισθηματικό.
    αποζημιώθηκα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 3:21:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Αγαπημένο συγκρότημα οι secret garden-έχω όλα τα cd τους.
    Απ' όσο θυμάμαι το κομμάτι που προσφέρεις είναι ένα από τα καλύτερά τους.Ας επωφεληθούν οι επισκέπτες σου...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 4:21:00 μ.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    εκει ειναι ολη η λυπη..στην ελλειψη επικοινωνιας..στη ψυχραδα των στιγμων..στα αναγκαστικα φιλια..!!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 4:45:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    el-bard ,
    κι εγώ, σε απόλυτη συμφωνία
    και για το δάσκαλο και για το μαθητή του.
    Να τον αγαπάς όσο μπορείς ν` αντέχει ακόμα ένα βήμα προς τα θαύματα


    Ας είσαι καλά,Καπετάνισσα, που δίνεις τις λαβές
    Έχεις κάμει μακρινή ομήγυρη, το ξέρεις;! Γεωγραφικοί χιλιόκυκλοι

    Ας είναι καλά κι όλοι οι φίλοι

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 7:14:00 μ.μ., Blogger ioeu

    ( ).

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 7:31:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    τα μέσα-έξω γυρίζω.
    Στεγνώνουνε καλύτερα τα συναισθήματα (ρούχα κι αυτά, ζεσταίνουνε το αίμα) σαν τα απλώσεις με φόδρα γυρισμένη στον ήλιο.
    Κι αν κάνουνε φασαρία πότε-πότε, είναι που παραμείνανε κρεμασμένα...

    Μα, αυτό δεν είναι απλή απάντηση
    Είναι μοντέρνο ποίημα και μάλιστα πολύ ωραίο.
    Το συνειδητοποιείς;
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 8:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο αγαπημένε, τα δίκια μαζί σου. Και με τη Λίνα βέβαια. Κι εκείνοι οι μοναχοί οι Βουδιστές οι απίστευτοι, που κάνουν συνεχείς ασκήσεις σιωπής κι αγγίζουν τ' άφταστα για μας, πόσα κατέχουν!
    Και πόσα θα 'χαν να μας πουν...


    roides,
    ο δικός σου άνεμος, διαυγής, δροσίζει και ανοίγει τόπους. Πόσο καλοδεχούμενος!


    Τειρεσία,
    στο ίδιο πατρόν οι μουσικές μας προτιμήσεις, έχει φανεί και άλλοτε.
    Πολύτιμο και ασυνήθιστο -πιά-να'χεις στην τέχνη και στη ζωή, ακούραστους συνοδοιπόρους...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 8:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    με το φεγγαρι αγκαλια,
    η ζωή του καθενός είναι δικό του κουμάντο, θα πω. Κι ό,τι σέρνει μέσα του, είναι ευθύνη του, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος.
    Να'ναι τα μάτια μου που με γελούν, ή τα περισσότερα ζευγάρια βαδίζουν σε τέτοια ρότα;


    Σωκράτη,
    όση αγάπη και να σου στείλω, θαρρώ πως η μισή μένει πίσω.
    Ακριβέ μου φίλε, παρηγοριά για μας, τροφή για τα όνειρα να μας σιμώνουν πότε-πότε...
    Όμορφη παρέα, ναι!
    Χέρια ενωμένα βλέπω και χαμογελώ.


    ioeu!
    Να βάλω στην παρένθεση ό,τι της πρέπει τότε. Τα αυτονόητα; Τα περαστικά και εμβόλιμα;
    Της σιωπής τον ήχο;
    Διαλέγω κείνο που περνά. Και φεύγει. Ν' ανασάνουμε γρήγορα.


    Τάσο μου,
    περίσσια τιμή! Ευχαριστώ από καρδιάς. Δεν το'χα κατά νου, να με σκουντάς πότε-πότε...
    Η καρδιά μιλά και στα τόσα της, χάνομαι.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 5:52:00 μ.μ., Blogger elpida

    "Εκεί
    Παρούσα η σιωπή
    Αδιάφορο αν γεμίζει από ήχους
    Σιωπή μοναχική, στείρα, σφαλιστή
    Κι ας επικοινωνείς
    Σιωπή μεγαλειώδης
    Πως επικοινωνείς
    Πως;
    Επικοινωνείς;"
    Με την σιωπή Μαρία μου! Είναι νέο είδος επικοινωνίας αυτό.Μερικές φορές λέει πιο πολλά απ' τς λέξεις, που έχασαν το νόημά τους...
    Φιλιά!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    elpida μου,
    λόγια σωρό, ιστορίες ολόκληρες χωράνε στη σιωπή.
    Μόνο που υπάρχουν σιωπές και σιωπές.
    Εκείνες που βάζουν τρικλοποδιά στο συναίσθημα και το μπλοκάρουν, κάθε άλλο παρά λυτρωτικές είναι...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape