Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007
Λοιπόν, τι ξέρεις εσύ από ταξίδια;

Τέλος ο Γενάρης, αρχή ταξιδιού σε χώρους και χρόνους αλλοτινούς.
Γύρω ανάσες που κοπιάζουν τον καιρό και μας φέρνουν στο διάβα του βράχου. Αγιασμένος απ’ τα νερά, δαιμονισμένος απ’ τα κορμιά π’ αντήχησαν στα σπλάχνα του.

Κρεμασμένο πάνω μου το βλέμμα σου να με τρυπά, να μ’ ακολουθεί καθώς περνώ τη μικρή λουρίδα στεριάς κι ανηφορίζω στο γλείψιμο της θάλασσας προς τη πύλη. Ανάκατη, υγρή στιγμή, να σαλιώνω τον καιρό με το διάβα του ανέμου. Όλα τα στοιχειά καταπάνω μας κι η νύχτα μέγας δικαστής. Ωκεανοί στους ουρανούς, σύννεφα στα χώματα. Εσύ, εγώ κι η φουσκοθαλασσιά.

Ο βράχος της Μονεμβασιάς μισάνοιχτο κοχύλι που αφορίζει τους καιρούς στο πέρασμα της θάλασσας, τα τείχη ξέχειλο παράθυρο του Μεσαίωνα στα μάτια σου. Αφήνεις με το δάκρυσμα του ανέμου παλιές αναμνήσεις να στάξουνε θολά χρώματα στην αγριάδα της πέτρας. Συναπαντάς τη ματιά μου πριν από εμένα. Μυρίζεις γογγύζοντας τη γυναίκα που φαντάστηκες μέσα από το βλέμμα μου. Το βήμα της σάρκας υπαρκτό, λεπίδα στο σεληνόφως, αστράφτει και διεκδικεί. Σκάβει η αγωνία τη σάρκα, νοτίζονται τα χείλη μ’ εκείνη την αλμυρή, βαριά γεύση, ίδια θάλασσα που θρυμματίζει την υγρασία της πάνω σε προαιώνιους βράχους.

Πρώτο φιλί απ’ τα πρώτα. Βαθιά συναπαντήματα στοματικής βλέννης. Τα χέρια πασχίζουν να κουρσέψουν τα κορμιά. Λαίμαργα πρωταγγίγματα κι ο χρόνος δεσμεύει. Σιωπή. Χωρίζουμε με τα μάτια. Διαγράφεις ακροθωρίζοντας τους γοφούς μου, τα τόξα της παλιάς πύλης συνένοχοι. Οσμίζεσαι τους βαρθολίνιους μου μες τον άνεμο.
Αισθήσεις, πιο καθαρές κι απ’ τον ανοιχτό ορίζοντα, αναγνωριστικές κι ανέλπιστα σίγουρες.

Ένα κερασμένο κρασί στο βυζαντινό δρομάκι ενώ τα μάτια σου εκλιπαρούν τους ρώθωνες να σμιλεύσουν με την οσμή τους βοστρύχους μου.
Ένα και μόνο βράδυ στα Κελάρια, πάνω από τη θάλασσα, στα τείχη. Κι η πανσέληνος πληροί με φως το μοναστηρίσιο φεγγίτη.
Εδώ αρχίζει ο κόσμος; Πες. Εδώ τελειώνει, ακούω το μουρμούρισμά σου.


Τα χείλη καταπίνουν δίψα. Το απαστράπτον ροδάλισμά τους σκανδαλίζει το γιόμα του φεγγαριού και το δικό μας τρέμουλο. Ρουφά τις αλήθειες μας ο βοριάς, τις μπασταρδεύει το ανεμόνερο της θάλασσας.
Κατάφωρα ευάλωτοι στη γύμνια μας, σπαρταράμε εντός μας. Σμίξιμο με κάθε σάρκινο τσαλάκωμα, κάθε αρμό και συνάμα γλίστρημα μακριά, μέσα στο έρεβος.
Ακραγγίγματα με χείλη και δάχτυλα μέχρι την ανελέητη κατάρρευση του πόθου μας. Κι ώσπου να μας απηυδήσουν οι σπασμοί της σάρκας, εξαγριώνουμε τα υπολείμματα της ερωτικής μέθης ξανά και ξανά. Μετρώ, ξαναμετρώ, χιλιόμετρα αφής, ίδια πορεία θανάτου. Απ’ το φίλτρο του έρωτα πάντα περνά ο θάνατος, ούτως η άλλως.

Πάνω στα τείχη, πάλεμα με τους καιρούς. Αφουγκράζεται τ’ άστρα η ψυχή και στραγγίζει στον άνεμο. Τρυπώνουμε στο παλιό μοναστηρίσιο δώμα κι ανοίγουμε δρόμο σ’ ό,τι λογίζεται για χάδι και στεναγμό, ατελείωτα, τυραννικά έως το χάραμα, δίχως δικαίωμα εισχώρησης, μέχρι το λύτρωμα της αυγής.
Ο έρωτας τότε αρχίζει.

Θρηνεί η αντάρα της θάλασσας όσες ψυχές αγίασαν και κολάστηκαν εκεί. Μνημονικό της η ορμή της φωτιάς που χυμάει εντός μας.
Απάνεμο όνειρο τα φιλιά μας, ωκεανός δίχως υπόσχεση στεριάς.



Amos Lee - Arms of a woman
Michal Pavlicek - Teskliva
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:48 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


37 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 10:06:00 π.μ., Blogger Mantalena Parianos

    Καλημέρα τρικυμισμένη Καπετάνισσα.
    Κοίτα να δέσεις για λίγο απάνεμα, να σε προλάβω στο επόμενο αρόδο με το καϊκάκι μου.
    μουτς
    :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 11:32:00 π.μ., Blogger ioeu

    Πάλι ταξίδι σε χρόνο αστρικό...
    Κάθε φορά που σε διαβάζω.
    Τα σέβη μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 12:08:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Άγιο Κείμενο! Γραφή!
    Για τούτο το λόγο, ας δεχτείς την ευχή κάθε γδαρμένου.
    Και εμού προσωπικά.
    Να χαίρεσαι.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 2:39:00 μ.μ., Blogger melomenos

    ωδή στον "βράχο" και στον έρωτα...
    θαυμάσιο!!!
    σε λίγες μέρες θα βρεθώ εκεί να συναντήσω τις αιθέριες ψυχές που αφήσατε για να ποιούμαι το κόκκινο κρασί πάνω στην Μαλβουαζί, στο κάστρο με την "μονή έμβαση"!
    καλησπέρα σου

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger northaura

    Λοιπον πολλα δεν ξερω, αλλα οταν παω το νιωθω (φυσα δυνατα ε;)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 6:00:00 μ.μ., Blogger Markos

    Ταξίδι χωρίς συντεταγμένες, μπούσουλα, αστρολάβο.
    Ταξίδι στο άπειρο, δηλαδή εδώ...
    Ταξίδι με σίγουρο καραβοκύρη.
    Καπετάνισσα για την ακρίβεια..

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 11:57:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Για σένα!

    Ας χορέψουν οι δαίμονες στη φουρτούνα της ψυχής μου
    Και ‘γω θα βγω στους δρόμους,
    θα γυρνώ
    και το ρυθμό θα τους κρατώ
    με μεταξένιο ντέφι…

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 12:00:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Ο βράχος της Μονεμβασιάς με την προκλητική του διάσταση στο χώρο φαίνεται ότι δημιουργεί στον άνθρωπο την διάθεση για αγώνες.
    Σε άλλους ερωτικούς όπως στο κείμενο σου και σε άλλους κοινωνικούς όπως στον μεγάλο ποιητή του.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 1:58:00 π.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Εσυ εγώ και η φουσκοθαλασσιά
    αυτό και μόνο φτάνει

    καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 11:54:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μανταλενοπουλάκι μου,
    ω, ναι!
    Σ' αραξοβόλι ζηλευτό, με τον Ποσειδώνα να σέρνεται νωχελικά στα πόδια μας κι ένα τσούρμο Νηρηΐδες να λικνίζονται στους αφρούς.

    Θα σε προσμένω μες στην καλοκαιριά, ναι;


    ioeu!
    Άλλο δε κουρνιάζει στη καρδιά να την ζεσταίνει τόσο, όσο η υπόσχεση του ταξιδιού.
    Η σύλληψη, η αγωνία, η περιγραφή του, πιότερο κι απ' την στιγμή της ίδιας της σάρκωσης.

    Αγάπες απ' τα κύματα.


    el-bard,
    ανήσυχε, ανυπόταχτε φίλε!
    Πως να συμβιβαστεί η αλλιώτικη μαγιά με τους καιρούς τους τωρινούς...
    Ο λόγος ναι, η ύλη η πρωτογεννημένη, γίνεται αγκάλη κι εφαλτήριο και βυθός.
    Πίσω απ' ό,τι βλέπω, λέω πως θα δω.
    Και το ελπίζω.
    Και σένα, στα ίδια σε λογαριάζω.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 12:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε,
    πλάσμα τυχερό! Να΄χεις παρέα που στήνει αυτί σ' αέρηδες, θα ευχηθώ. Και νερά που κερνάνε τη νυχτιά μ' αντανακλάσεις αστερισμών, βγάζοντας στο φως μυστικά χιλιομοιρασμένα.
    Πιές, για τη ζωή.



    northaura,
    αυτήν την αίσθηση την ιερή, να την προφυλάσσεις απ' τη λύσσα των καιρών και των ανθρώπων.
    "Όταν πηγαίνεις, να το νιώθεις".
    Ο άνθρωπος δεν είναι κόκκαλα και σάρκα, μα συναισθήματα.
    Και το ταξίδι, το ίδιο ακριβώς.

    Οι άνεμοι, να σου φέρνουν αρώματα.



    Μάρκο...
    Σ' εκτιμώ βαθιά, στο'πα ποτέ;
    Μόνο σιγουριές μη μου γυρέψεις.
    Μ' έχει γελάσει η ζωή πολλάκις.
    Κι η Αμφιτρήτη μ' έχει διδαγμένη να χαμηλώνω βλέμμα σαν κάθομαι στο τιμόνι.
    Βουνά ήρθανε τα κύματα τότε που έβλεπα μπρος απανεμιά.
    Κυρίως τότε.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 12:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    VITA MI BAROUAK,
    κατέχω τους τους δαίμονες που ανασκαλέυουν τα σπλάχνα ως μέσα βαθιά. Μπήγοντας νύχια με ορμή και σέρνοντας τις πύρινες ουρές τους.
    Τόπο τους κάνω να σταθούν, σωστά.
    Έτσι κι αλλιώς, περαστικός ο Πάνας...


    Αθεόφοβε,
    ο λόγος σου σωστός.
    Τόπος μαγεμένος κι άγριος, γαλήνη κι αντάρα μαζί, συμφιλίωση με το χρόνο και συνενοχή με τ' ανθρώπινα πάθη.
    Το όραμα, μ' όποια γυαλιά και να το δεις, όραμα παραμένει. Θαλασσί.


    Sailor!
    Η λιτή, βαθιά γλώσσα των ανθρώπων της Κυράς Θάλασσας.
    Σα να λέμε... βλέμμα, ίδιο πέλαγο.

    Χαρές μόνο, Γιέ του Γαλάζιου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 4:08:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    "Ωκαιανός δίχως ελπίδα για στρειά..."
    μου καρφώθηκε στο μυαλό.
    Ακριβές!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007 5:28:00 μ.μ., Anonymous estrella

    Όντε θωρώ τη θάλασσα να'ναι ταραχισμένη
    τάξε πως βλέπω τη ζωή απού 'χω περασμένη.

    (καλό μήνα με νηνεμία και ελαφρό αεράκι.)

    :)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 12:15:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Ξέρω πως εκεί που τελείωνει ο κόσμος αρχίζει ένας άλλος. Που έχει θάλασσες, έχει και βράχια και άμμο και από όλα.Και πανιά να μην έχουμε , δύναμη να τραβάμε κουπί έχουμε. Μας ταξίδεψες πάλι.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 2:35:00 π.μ., Blogger Sigmataf

    Μου άρεσε όλο αλλά κυρίως η ατάκα:

    Θρηνεί η αντάρα της θάλασσας όσες ψυχές αγίασαν και κολάστηκαν εκεί.

    Καλό μας μήνα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 10:34:00 π.μ., Blogger candyblue

    Μνημονικό της η ορμή της φωτιάς που χυμάει εντός μας.

    Να την θυμάσαι αυτή την κουβέντα...στην πήρα και τώρα με αυτή για σκυτάλη ξεκινάω για ακόμα πιο μακρινά ταξίδια.

    Κι ας μην έχω κατάρτι να δεθώ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 2:14:00 μ.μ., Blogger George

    Ταξίδι στο όνειρο. Ταξίδι στο μέλλον. Ταξίδι ..... Είναι ωραία να ταξιδεύει κανείς μαζί σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 2:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ??????,
    όπως το βλέπει ο καθείς. Κι όπως κυλάει εντός του της θάλασσας ο ήχος και το άπλωμα. Υπάρχουν κι οι αγκυροδεμένοι, ε; Δίχως υπόσχεση πελάγους.



    estrella,
    καλό μήνα αγαπημένη μου.
    Κι αφού το λαχταράς...
    Ωκεανοί και θάλασσες
    και ποταμοί του κόσμου
    σταγόνες είναι στο σεβντά
    που'χω για σένα φως μου!




    Κολοκύθι,
    το πιο μακρύ ταξίδι, το πιό απρόσμενο και μαγικό, γίνεται στων ανθρώπων τις ψυχές.
    Απ' όλα:
    Κι αντάρες και μπουμπουνητά και χαμηλωμένοι ουρανοί και ξεκούραστα νερά.
    Και σφηνωμένοι να'μαστε, η ζωή μας αρμενίζει...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 3:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sigmataf,
    ομορφιές, μέσα κι έξω μας.
    Να'ναι Φλεβάρης ολάκερος σε γέλια και λογιών-λογιών ταξιδέματα κι ας είναι κουτσαμένος στις μέρες του.
    Κι η σκέψη μας η αντάρτισσα, στην κόλαση την άγια.
    Που υπάρχει. Ναι.


    candyblue,
    πλάσμα θαλασσί, από νερό κι αλάτι.
    Αγκαλιές να σε κρατάνε, ίδιο κύμα αξόδευτο που ξαπλώνει πάνω σε βράχια διψασμένα.
    Τη φωτιά, ναι. Δεν τη λησμονώ. Πως αλλιώς, αφού τη βιώνω!
    Κι ό,τι χτυπάει στο κόκκινο, λέω πως χορεύει μανιασμένα πάνω στο μπλε.


    George,
    ευχαριστώ σε φίλε μου καλέ. Συνταξιδευτή και συμμέτοχε-συνένοχε σ' όσα ανοίγουν οι ορίζοντες και οι βυθίσεις.
    Ν' αποδεχτείς πως μέσα σου ένας παλμός ματώνει στο αλλού, στο αλλιώς, στο πέρα και συνάμα στο εδώ, είναι μεγάλη ιστορία...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 3:37:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Κάποιες ανθρώπινες επαφές μοιάζουν ως «μόνη έμβασις». Πρέπει να περάσεις οπωσδήποτε από αυτόν ή από αυτήν για να προχωρήσεις.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007 7:06:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    βλέπω, με χαρά, ότι ίδια μέρη μας αγγίζουν και ότι τα βλέπουμε με ίδια ματιά!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007 12:19:00 π.μ., Anonymous γιώργος

    εγώ, μπορεί να μην ξέρω...
    εσύ όμως, ξέρεις καπετάνισσα...
    σίγουρα...

    καληνύχτα...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007 11:38:00 π.μ., Blogger dr.Uqbar

    Γενάρης ή Φλεβάρης, η λύσσα αυτή των κορμιών σε μια στιγμή δίχως αύριο δεν έχει μήνα. Ούτε εποχή έχει.

    τι όμορφια

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007 12:54:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Εγώ αλλιώς το εννοούσα. Να χάνεσαι στο Πέλαγος από φιλιά και να νωμίζεις πώς ποτέ δεν θα τελειώσει... Αλλά και αυτό με τους αγκυροδεμένους, ακριβές...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007 6:25:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kerasia,
    ανθός αλήθειας ο λόγος σου.
    Ό,τι έρχεται μπροστά κι ό,τι μας γονατίζει ακόμα, είναι πέρασμα για το αλλού. Γνώση του τοπίου. Μάθηση και χαρτογράφηση.



    Αλεξάνδρα μου!
    Και ποιός-τάχα- μένει ασυγκίνητοςαπό τούτο το αλόγιστο ξόδεμα της ομορφιάς που λαίμαργα καταπίνουν τα μάτια κι η σάρκα κι η ψυχή;
    Άγιος τόπος.
    Ιεροσύνη και μόνο η θέα του.


    Γιώργο,
    γλυκομίλητε κι αγαπημένε.
    Νερά χτυπιούνται εντός μου, άγκυρες ξεκολλάνε και σαλεύουνε...
    Σ' όλους μας μέσα, τρέχουν ταξίδια.
    Πες ότι μερικοί, είναι πιο καταρεμένοι.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007 7:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Doctor,
    καμμία αντίρρηση!
    Ορίζουν οι καιροί τα πάθη;
    Τ' ανάποδο μάλλον:
    Τα πάθη ορίζουν τους καιρούς.
    Και σ' εποχές ξηρές κι αδιάφορες, μια θάλασσα να καταπιείς και πάλι δε σου φτάνει...


    Silvia,
    οι αέρηδες μεταφέρουν ιστορίες απ' αγάπες μυρωμένες, από έρωτες ταξιδεμένους.
    Αυτούς τους αέρηδες ακούς μου φαίνεται και μιλάς για ωκεανούς από φιλιά!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007 12:53:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ναι, αέρηδες δυνατούς ακούω...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007 12:55:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ναι, αέρηδες δυνατούς του έρωτα ακούω...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007 7:29:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Λοιπόν, μου έλειψες πολύ Καπετάνισσα... Νέκταρ η γραφή σου...
    Καλώς σε ξαναβρίσκω...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 12:57:00 π.μ., Blogger discolata

    εξαιρετικό καπετάνισσα.

    με χόρτασες απόψε τσάρκα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 3:56:00 π.μ., Blogger the_return

    Κάποτε η σάρκα μπορεί να είναι πιο λυρική ακόμα και από το φως ενός κεριού...

    Το κέιμενό σου το αποδεικνύει αυτό, μιας και -εκτός των άλλων- είναι σαρξ εκ σαρκός...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 5:20:00 π.μ., Anonymous argyrenia

    άυπνη ναι, σκέφτομαι την Πράγα μας.
    ουφ
    κοντοζυγώνει λες?

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 11:08:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ??????,
    φιλιά κι ακραγγίγματα στο διάβα σου!


    Serenity,
    γλυκιά μου... Πόση χαρά με κερνάς με τις λιακάδες που σκορπίζεις στην οθόνη μου! Η απουσία σου, πηγή ανησυχίας αρχικά! Και μετά, η σιγουριά πως οι αγαπημένοι τριγυρίζουν εδώ γύρω!
    Και μέσα μας, πρωτίστως...


    discolata,
    αγκαλιά ανοιχτή για σένα, καλωσόρισμα ζεστό τώρα που μας θυμήθηκαν οι χειμώνες κι ασπρίζουνε τα όρη!
    Να βολτάρουμε μωρέ.
    Ν' αρμενίζουμε κόντρα σ' ό,τι μας βαλτώνει. Ν' ανοίγει η ματιά. Κι η καρδιά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 11:16:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    the_return,
    ντυμένη η ψυχή με τα λούσα της σάρκας, δεν ξέρω αν λαχταρά την έκδυση, ή αν αγκιστρώνεται γερά σε μια θνητότητα που σημαίνει πάθος και τέρμα και αρχή και φωνή και σιωπή και όλα και τίποτα...

    Πως ν' αρνηθώ, ό,τι με ορίζει;



    Αργυρένια,
    νυχτοπουλάκι μου εσύ!
    Τα ταξίδια και τα παραμύθια πάνε μαζί. Κι αναπνέουν δίπλα μας. Η Πράγα, πόλη παραμυθένια, είναι όνειρο μ' ακόμα πιο πολύ: Είναι βήμα σίγουρο κι είναι μπροστά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 4:56:00 μ.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Με τί μαεστρία που υμνείς Καπετάνισσά μας τις ομορφιές του Έρωτα! Να είσαι πάντοτε ερωτευμένη & ...δικαιωμένη!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 5:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ηλιαχτίδα,
    ευχή καλύτερη, δε μπορούσα να'χω!
    Φυλαχτό θα την κρατήσω να τη γυροφέρνω στη καρδιά.
    Να με προστατεύει απ' τις κακοτοπιές, λέω...
    Που πόσες τέτοιες!

    Φιλί ζεστό του νότου!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape