Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007
Πως γίνεται και η ζωή
τ' όνειρο απατάει...

Ήταν μια εποχή παλιά, αλλιώτικη κι αλλόκοτη, που ένα όνειρο, άρχισε να ρουφά ζωή. Δε μπουσουλούσε στη μαγική Ονειροχώρα, αλλά εδώ. Στη γη των ανθρώπων. Είχε γεννηθεί από άνθρωπο, παράξενο, ε;
Από έναν άντρα μάλιστα, που είχε μεγάλη συγγένεια με τα όνειρα. Μες στη ζωή του είχε γεννήσει μπόλικα. Τα περισσότερα μόλις τα έπαιρνε στην αγκαλιά του έμοιαζαν ασθενικά, ανήμπορα. Διατηρούσαν βέβαια το σχήμα και την μορφή τους για κάποιον καιρό, μα μετά διαλυόντουσαν στον αέρα, πάχνη του πρωινού θαρρείς. Καπνός που όταν πρωτοβγαίνει ορμητικός έχει σχήμα, υφή και μορφή. Στο πρώτο όμως ασθενές αεράκι που συναντά τρεμοπαίζει, απλώνεται στα ουράνια κι όσο κι αν μοιάζει ν’ ανασαίνει λίγο, σκορπίζεται, τυλίγει το φως και σβήνει στους μακρινούς ορίζοντες.
Έτσι και τόσο ζουν τα ασθενικά όνειρα, φόβος για τους πολλούς.

Το όνειρο όμως που μνημονεύουμε, εκτός από δυνατό, ήταν και πολύ έξυπνο και ζωτικό. Μόλις δημιουργήθηκε δεν απομακρύνθηκε για να διαλυθεί στον αέρα, αλλά κόλλησε επάνω στον γεννήτορά του, ενσωματώθηκε μαζί του σε σημείο που ο άντρας έγινε τ' όνειρό του. Μετουσιώθηκε. Το βαρύ, βαθύ, απόλυτο, γιγαντωμένο και μοναχικό όνειρο, μετέδιδε τις ιδιότητές του στον γεννήτορά του και εκείνος σε αντάλλαγμα το κρατούσε στην ζεστασιά της ψυχής του πολύ μακριά από οποιοδήποτε αεράκι που θα μπορούσε να το σκορπίσει.

Ήταν ένα όνειρο συντροφικότητας…
"Ένας κόσμος για δύο", ήταν τα λόγια εκείνου που το γεννοβόλησε και το σχηματοποίησε πιότερο στην καρδιά, παρά στην σκέψη. Γνωστό: Η ευτυχία στον κόσμο, είναι κάτι απολύτως σχετικό, που ο καθένας το εννοεί διαφορετικά και μάχεται γ' αυτό με άλλους τρόπους. Όπως ένας καλόγερος αγαπώντας βαθιά τους ανθρώπους ξεκόβει απ' αυτούς κι αφιερώνεται στο Θεό γι αυτούς, έτσι κι εκείνος ο άντρας, επειδή δεν είχε τίποτα ιερότερο από τις γυναίκες, απομακρυνόταν από αυτές γυρεύοντας τη μία, στην οποία αν αφιερωνόταν, θα ήταν σαν να είχε αφιερωθεί στις γυναίκες όλου του κόσμου. Αυτό φυσικά τον οδηγούσε σε μοναξιά, αλλά... θα μου πεις, αυτή είναι η έννοια της αφοσίωσης.

Το όνειρο σεργιάνισε τον κόσμο, μπήκε σε πολλές ψυχές, φιλικές και εχθρικές, ζεστές και κρύες, παραδείσιες και κολασμένες. Και δεν βρήκε μέρος να σταθεί, παρά μονάχα σαν αγαθός αλαφροΐσκιωτος, προσκεκλημένος για λίγο, που τον αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση και τυπική ευγένεια, ενώ μέσα τους βιάζονται να έρθει η ώρα που θα τον συνοδεύσουν στην εξώπορτα.

Είχε πάρει βέβαια, πολλά στοιχεία από τον γεννήτορά του. Ήταν εξαιρετικά περήφανο. Ή θα γινόταν πλήρως αποδεκτό, ή θα έφευγε.
Έτσι, δραπέτευε από παντού κι όλο αλήτευε και κούρνιαζε σε σκοτεινές, άνευρες αγκαλιές.
Όταν κουράστηκε απ' την αναζήτησή του, επέστρεψε πίσω στον άντρα. Όσο και να χτυπούσε όμως, εκείνος δεν του άνοιγε.

"Φύγε, είσαι γιος μου και ήρθε η στιγμή σου," του φώναζε αυστηρά. "Μη γυρεύεις να ζήσεις κι άλλο, πορεύσου θαρραλέα προς τους αέρηδες που θα σε διαλύσουν. Μη με ντροπιάσεις τώρα, μετά από μια ζωή ολόκληρη".

Το όνειρο ύψωσε τα χέρια του και κάλεσε τον αέρα.
Κι ο άντρας, στεκόταν και το έβλεπε να διαλύεται μπροστά του κομμάτι κομμάτι και να χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Σωριασμένος ο κόσμος του, τεμαχισμένη η ψυχή του.

Κανένας πια στον κόσμο των ανθρώπων δεν ξανασυνάντησε αυτόν τον άντρα.

Τ΄όνειρο όμως, αν και κουρελιασμένο, βούϊζε τις νύχτες μες στ' ανθρώπινα μυαλά. Δυό-τρείς τρελοί το βάλανε μέσα στα τραγούδια και στα ποτήρια τους και σιγά-σιγά, ξαναπήρε την αντρίκια του μορφή. Το μυρώσανε και κάτι νεράϊδες του φεγγαριού, του πετάξανε και μια χούφτα άστρα να χορεύουνε γύρω του, ε, βάλθηκαν να εξαφανιστούν οι αέρηδες μπρος στα αερικά!

Φαίνεται πως καμιά φορά, για να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο αρκεί να το σκοτώσουμε. Ε, λοιπόν, αν μετά τον θάνατό του διατηρήσουμε την μνήμη του ζωντανή, αυτό σίγουρα θα αναστηθεί ξανά.





( Ο τίτλος είναι από τις Νεράϊδες του Δημήτρη Ζερβουδάκη.
Η φωτογραφία είναι του Scott VanderStouw )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:05 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


23 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 10:19:00 π.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Καλά είναι τα όνειρα
    Αλλά η πραγματικότητα είναι πάντα
    διαφορετική
    Τα όνειρα είναι σαν τα παραμύθια
    που αρέσουν σε όλους μας

    Καλό πρωινό

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 12:11:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ξέρω τι θέλεις να πεις. Αρκεί να αγαπάμε τις προηγούμενες αγάπες μας και θα αναστηθεί και το όνειρο ζωής. Όσο τρελλό και αν φαίνεται αυτό.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 1:40:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Να μπορούσαμε, λέει, Καπετάνισσα, να ζούσαμε εμείς οι άνθρωποι τα όνειρά μας!!! Δηλαδή, να ζούσαν τα όνειρά μας. 'Ολα θα ήταν όμορφα. Γιατί όλοι έχουμε όνειρα καλά. Ακόμη και οι χειρότεροι ονειρεύονται μιαν άλλη ζωή που, για κάποιους λόγους, δεν τους βγήκε.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 2:47:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Αυτό που μ' αρέσει σε σένα είναι ότι επικεντρώνεσαι με συνέπεια στη μαγεία της ζωής

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 3:37:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Έπρεπε τώρα να αντιδράσω El-bard. Γιατί κόλλησες το σχόλιο σου πίσω από το δικό μου; Συγχίστηκα. Όλοι οι άνθρωποι είναι εν δυνάμει καλλοί. Και όσο ζούμε τα όλα τα όνειρα μας είναι εν δυνάμει ζωντανά. Αρκεί να είναι ζωντανή η αγάπη μας για τη ζωή. Και ας προσπαθούν οι χειρότεροι να τη σκοτώνουν, El-Bard.
    Επιτρέπονται τέτοια σχόλια σε τόσο μαγικά blog όπως είναι το δικό σου, καπετάνισσα;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 8:16:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    Kαλή μέρα Καπετάνισσα. Καλή μέρα σε όλους. Δεν έχω σχόλιο. Το χάρηκα και ... αυτό είναι όλο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 8:36:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "Τα μεγάλα παιδιά
    δε χωράνε στα ρούχα τους
    Το πολύ δε τους φτάνει
    και κανείς δε τους κάνει

    Τα μεγάλα παιδιά
    που ακόμα όταν σκούρα τα βρουν
    στης μαμάς τους τα πόδια γυρνούν

    Τα μεγάλα παιδιά
    μέσα στ' άνετα σπίτια τους
    να χαζεύουν ταινίες και να τρώνε αηδίες
    να κοιμούνται ως αργά
    το απόγευμα της Κυριακής
    Είναι ακόμα παιδιά, τι θαρρείς

    Στα τριάντα και κάτι
    στα σαράντα που φτάνουνε
    στο διπλό τους κρεβάτι
    μοναχοί το κενό να κοιτάζουν
    Να ξυπνούν μ' ένα φόβο
    τον κόσμο πως χάνουνε
    πως η καρδιά τους θα σπάσει
    όμως όχι δεν κλαίνε τώρα πια

    Τα μεγάλα παιδιά
    οι αιώνιες παρέες
    οι μοιραίοι έρωτες τους
    οι σκισμένες καρδιές τους
    και ο φόβος πως πια
    ν' αγαπήσουν ξανά δε μπορούν
    Μα με πείσμα αυτά προσπαθούν

    Τα μεγάλα παιδιά να περνάνε κοιτάζουν
    πίσω απ' τα μαύρα γυαλιά τους
    τα μεγάλα όνειρα τους
    όσα χάθηκαν κι όσα βγήκαν αληθινά
    Τώρα μοιάζουν χαμένα κι αυτά

    Κάποτε είχαν πιστέψει
    πως θα φανούν πιο δυνατοί
    στα βιβλία μια λέξη
    είχαν βρει, που τον κόσμο εξηγούσε
    Όμως πάλι όλα μείνανε
    σκοτεινά και ανεξήγητα
    κι όλοι οι δρόμοι που πήραν
    Δεν έβγαζαν πουθενά

    Τα μεγάλα παιδιά
    που δεν ξέρουν τι θέλουν
    που δεν θέλουν να ξέρουν
    τι τους φταίει κι υποφέρουν
    Τα μεγάλα παιδιά
    προσπάθησε να συγχωρείς
    είναι ακόμα παιδιά, τι θαρρείς"

    Φάμελλος Μανώλης

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 9:16:00 μ.μ., Blogger Mantalena Parianos

    Το τέλος της ιστορίας σου με το να σκοτώσουμε το όνειρο για να το κρατήσουμε ζωντανό, είναι πολύ σκληρό για τις αντοχές μου (ίσως επειδή είναι αλήθεια).

    Αντιθέτως, αυτό το
    "Δυό-τρείς τρελοί το βάλανε μέσα στα τραγούδια και στα ποτήρια τους"
    συνοψίζει σε μια φράση όλη μου τη ζωούλα.

    :)

    σε φιλώ γλυκά

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 11:12:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Δε σε πιάνω, Silvia Ok.
    Δεν αντιλαμβάνομαι τι θες να πεις σε μένα.
    Άσχετο το σχόλιό σου από το δικό μου. Δεν καταλαβαίνω.
    Ή είσαι πολύ πιο μπροστά από μένα ή πολύ πιο πίσω.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 11:41:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor, καλέ μου...
    Δείξέ μου τον, κείνον που μπορεί ανάσα να πάρει δίχως να λογίζεται το αύριο σαν πιο φωτεινό.
    Άνθρωπος δίχως όνειρα, τελείως στεγνωμένος. Εντός του, ξηρασία.


    Silvia Okaliova,
    ο λόγος ακουμπάει αλλιώτικα πάνω στην κάθε καρδιά. Σάμπως ο χτύπος της κοινός είναι; Κι έπειτα, δεν το μάθαμε πιά πως ό,τι ανοίγει την σκέψη του αφουγκράζεται ο καθείς;


    el-bard, αγαπημένε!
    Και ποιός σου είπε -τάχα- πως δεν τα ζούμε; Παραπονεμένα τα θωρείς; Τα όνειρα είναι καμωμένα γι αυτό ακριβώς: για να γυροφέρνουν τη σκέψη, όχι για να σέρνονται στις κατηφόρες της πραγματικότητας!
    Εμείς τα ξεπουλάμε στο παζάρι του ρεαλισμού, εκείνα, να αλητεύουν στα ουράνια λαχταράνε!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 11:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kerasia μου...
    Τα πικροκεράσματα φταίνε. Κολλάνε πεισματικά στα χείλη και για να πάνε κάτω, να ομορφύνει κι η όψη μια σταλιά, θέλουν ραβδάκια μαγικά. Στο λεπτό, τούμπα ο κόσμος...


    Silvia Okaliova,
    όσο μπορώ ν' αντιληφθώ καλή μου, δε βλέπω σκοτεινιά στα λόγια του el-bard. Η πραγματικότητα αναδύεται μέσα απ' αυτά. Μ' ένα τσιγάρο πικρό, άφιλτρο, κρεμασμένο στα χείλη.


    Ελένη μου!
    Και λίγο είναι να χαιρόμαστε λες; Τσιγγούνικες κυλάνε οι μέρες, καχύποπτες κι οι στιγμές μη και σκάσει λίγο το χειλάκι! Η ζωή είναι χαρά. Κι όσοι την πήρανε ανάποδα, στροφή επιτόπου αμέσως!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007 11:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τολίτσα,
    στο τέμπο αγαπημένων τραγουδιών χτυπά η καρδιά σου. Κι ο τρόπος που βουτάς εντός τους, ανασύροντας χίλια δυό πολύτιμα π' αστραποβολούν στο φως, δείχνει μαεστρία ζηλευτή.
    Χαρά μου να'σαι εδώ!



    Μανταλένα,
    φιλιά του νό(σ)του στο τρυφερό μαγουλάκι.
    Μες σε γουλιές και νότες κολυμπάνε τα μοναχικά όνειρα, αυτιστικά παιδιά που τρέμουν με την πλάτη στον τοίχο. Ιάσιμη η πορεία λένε κάποιοι να μας πείσουν. Καλώς. Να μάθουμε ξανά. Να πρωτονειρευτούμε.
    Τι απ' τα δυό;
    Να μπουσουλάμε ή να πετάμε;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 12:22:00 π.μ., Blogger bluesmartoulis

    Αχ, βρε καπετάνισσα. Πόσο όμορφα γράφεις. Συγκινήθηκα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 1:11:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    Come little dream and play,
    don't be afraid, don't fade away
    Quick little dream, before you're gone
    let's get it on....

    Stephen Sondheim - Little Dream

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 11:43:00 π.μ., Blogger atg

    oneira e?
    agrafos xartis pou deixnei to dromo mes ton xrono..na ta skotwsoume de kserw na ta amfisbitisoume ...sigoura

    omorfa grafeis kali mou ..kalimera

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 12:14:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Μάλλον φταίει που είμαι ακόμα (αφελέστατο) κοριτσάκι...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 1:38:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    Τι υπέροχο κείμενο Καπετάνισσά μου.
    Ο τίτλος σου και μόνο περιγράφει την πραγματικότητά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 2:34:00 μ.μ., Blogger oistros

    Αχ Καπετάνισσα
    πως γίνεται και τα όνειρα μας κρατάνε ζωντανούς. Κι ας τα απατάμε κάθε μέρα ...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 9:15:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι πολύ παρήγορο τα όνειρα να μην πεθαίνουνε ποτέ.

    Μετά όμως...να στοιχειώνουν το σύμπαν αφού θα έχουν μετατρέψει το μυαλό μας σε αστερόσκονη...
    Τραγικό.

    Πόσα άραγε στοιχειά να είναι εκεί έξω τα βράδια...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 1:34:00 μ.μ., Blogger marilia

    Εγώ θα κάνω όνειρα
    κι αληθινά ας μη γίνουν
    αρκεί που επροσπάθησα
    όνειρα να μη μείνουν

    Καλημέρα! :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 2:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    bluesmartoulis,
    αλήθειες κι αγάπη να βγάζουμε στις λιακάδες της ζωής, ν' ανοίγει το συναίσθημα, να λευτερώνεται η καρδιά!



    Καλολύκε μου,
    ακόμα δε καλοξεχώρισα: αν ειν' κατάρα ή ευλογία του ανθρώπου η ονειροπόληση. Να'ρχονται, να ταξιδεύουν την σκέψη, να στοιχειώνουν τη ζωή, να χρωματίζουν το βλέμμα, όνειρα μικρά, καθημερινά, ή άλλα, ζωής, για όσο...



    atg,
    ανοιχτή αγκαλιά να στοχεύσεις, να'χεις και ζωηρό καλωσόρισμα!
    Χαρά που είσαι εδώ. Ν' αναθρέψουμε μαζί όνειρα που ναι, διαφοροποιούνται, μεταλάσσονται, μακιγιάρονται ή τσιτσιδώνονται, με το πέρασμα του χρόνου.
    Κι άραγε:
    Πληθαίνουν ή όχι;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 2:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    πεθαίνει -λες- ποτέ το κοριτσάκι μέσα μας; Άλλο αν το βουβαίνουμε για χρόνια...


    Αργυρένια,
    σα να΄χουν... συγγένεια οι πραγματικότητές μας!
    Κοινός ο δρόμος τ' ανθρώπου. Ένας στην ουσία του. Κι αν οι βηματισμοί παραλλάζουν το σκηνικό, η διαδρομή είναι μία και με κόπο χαραγμένη.


    Οίστρε μου,
    ανάγκη να υπάρξουμε. Πρωταρχική. Αρχέγονη. Πες επιβίωση. Κι όσο πολύτιμο το οξυγόνο, άλλο τόσο της ελπίδας η μορφή. Να νιώθουμε το "ίσως", το "μπορεί". Σχοινάκι λεπτό, στη μαριονέττα του "θέλω".

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 2:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    dr.Uqbar!
    Γιατί έχουν ανοίγματα οι πόρτες θαρρείς; Χαραμάδες και σχισμές; Για να μη μουχλιάζουν τα δωμάτια; Χε! Για να γλυστράνε τα αερικά ειν' όλα τούτα αφημένα. Και μαζί, να σέρνουνε φιλιά αχόρταγα ανθρώπων που αγαπήθηκαν. Κι αγγίγματα που σάρκα διψασμένη ψάχνουν.
    Μα δε τα πήρες χαμπάρι ποτέ;



    Μαριλία μου!
    Γι την έρμη προσπάθεια ο λόγος που φουντώνει επικίνδυνα ώρες-ώρες το ανθρώπινο μυαλό. Μα και μια ζωή στεγνή, δίχως δυό στάλες γλύκας στα χείλη να υπόσχονται πως ίσως έρθει κι ο ποταμός, τι να την κάνεις...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape