Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007
Μάθε με να πεθαίνω
Είναι από κείνες τις φορές που έρχονται τα πράγματα ασορτί, κομμένα από πατρόν προσχεδιασμένο λες κι απορείς μάλιστα πως κι έγινε το θάμα.
Έπεσε στα χέρια μου συμπτωματικά, μα σάστισα, λες κι η στιγμή είχε όσφρηση κυνηγόσκυλου που ιχνηλάτησε πάνω σε στόχο λαχταριστό και φέρμαρε σταθερά και αποφασισμένα. Η τύχη λοιπόν που θελε αρμονία -καθώς φαίνεται- με το γύρω σκηνικό, μ' έβαλε να ξεφυλλίσω τα "εκατό ερωτικά σονέτα" του Πάμπλο Νερούδα. Και να γυρίσω "έτσι, για το παιχνίδι του τι θα βγει" μια σελίδα για να σταθώ εδώ:

Πεινώ για την φωνή σου, το στόμα σου, το δέρμα
και στους δρόμους γυρνώ νηστικός, βουβαμένος
δε με κρατάει πια το ψωμί κι η αυγή μ' αναστατώνει
γυρεύω των ποδιών σου τον υγρό ήχο στη μέρα.
.......................................................
Κι έρχομαι πεινασμένος κι οσφραίνομαι το σούρουπο
γυρεύοντας σε
τη ζεστή γυρεύοντας καρδιά σου
σαν ένα πούμα στη μοναξιά του Κιτρατούε.

Κι ένιωσα ξαφνικά, τόσο απόλυτα, τόσο σκληρά, λεπίδα και χιονόνερο, πως (και πόσο) καθυστέρησε ο χειμώνας. Και βάλθηκα να κρυώνω με το ζόρι. Και να λιμάζω της πείνας, σχεδόν να λιμοκτονώ. Ήρθε κι ο Οκτάβιο Παζ κι έκατσε σε καρέκλα αδειανή να μου θυμίζει. Να με διδάσκει ξανά. Τι γοητευτική σκέψη! Πόσο βαθιά αντίληψη! Πως συνδυάστηκαν τώρα η πείνα του έρωτα κι η μοναξιά, νηστική μονίμως, μες σ' ένα σατανικό -για με- πάρε-δώσε...


Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι,
λέει ο Παζ στη Διαλεκτική της Μοναξιάς.
Η ζωή μας είναι καθημερινή μαθητεία θανάτου. Περισσότερο παρά να ζούμε, μας μαθαίνουν να πεθαίνουμε. Και δε μας το μαθαίνουν καλά.
Ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο κυλά ο βίος μας. Και ζητάμε στον έρωτα, ένα κομμάτι αυθεντικής ζωής, αυθεντικού θανάτου. Μια στιγμή πλήρους ζωής όπου να συγχωνευτούν τ' αντίθετα και ο θάνατος κι η ζωή, ο χρόνος κι η αιωνιότητα να συμμαχήσουν... Οι καημοί του έρωτα, είναι και καημοί της μοναξιάς. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μόνοι, αλλά επίσης, είμαστε καταδικασμένοι να υπερβούμε τη μοναξιά μας.

Κι ήρθανε οι αλήθειες, νυχιές κοντά στα βλέφαρα, ν' ανοίξουνε την όραση, που λαίμαργα καταπίνει μύθους. Αδειάσανε τα σώματα, κείνα που να καταβροχθίζουν τον έρωτα, ναι, ακριβώς αυτό καλογνωρίζουν. Κανιβαλλικά θαρρείς, αφού αν δεν εσωτερικεύσεις τον άλλον, αν δεν τον δεχθείς εντός σου, όλον, μετάληψη κανονική, πως να μιλήσεις για έρωτα που'ναι βίωμα ζωής και θανάτου μαζί...

Δε μας μαθαίνουν καλά το θάνατο λέει ο Παζ. Χίλια δίκια. Κοίτα πως θρηνούμε μια ζωή για τα χαμένα. Την ίδια τη ζωή πενθούμε στην ουσία. Προετοιμασία τέλους. Πρόβα τζενεράλε πες. Σέρνοντας ενοχές, σκοτάδια, ελλείψεις που χάσκουνε, φαντάσματα-ουρλιαχτά, κλαίμε για ό,τι ήρθε, για ό,τι δεν έφτασε, για ό,τι τώρα βιώνουμε, για ό,τι με το τέρμα θα'ρθει. Κοντολογίς, για όλα. Απώλειες διαρκείας. Στον έρωτα, η κορύφωση. Δημιουργία και καταστροφή -πως το'πα στην αρχή;- πράγματα ασορτί.

Κι εγώ που μια ζωή νοιαζόμουνα να ζω και να ξηλώνω ραφές που γδέρνουνε το δέρμα, ήρθα για χάρη σου να αφουγκράζομαι βρόγχο θανάτου. Τουλάχιστον, να μου το μάθεις καλά. Για να μπορώ να συναντήσω στην επόμενη στροφή την αναγέννηση, ε; Άνοιξης σπαρτάρισμα, έστω και στα θολά του. Ναι, μα για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να'ρθει βαρύς χειμώνας.



( Στιγμή τυχαία, ίδια με το ξεφύλισμα των σονέτων, μ' έφερε μπρος σε τραγούδι ευχή μαζί και μοιρολόι:


Να 'χα δυο ζωές, απ' την αρχή να ξαναρχίσω
Αχ, καημέ, κι όλα μου τα λάθη να τα σβήσω

Να 'χα δυο ζωές, όλα μου τα πάθη να τα ζήσω
Αχ, καημέ, κι από την αρχή να ξαναρχίσω

Ο Γιάννης Κότσιρας σε ποίηση Μιχάλη Γκανά. Μιχάλης Καλαντζόπουλος, μουσική.
Η φωτογραφία είναι του/της Galeota από το www.trekearth.com )


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 18:29 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


24 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 6:47:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Στο γραψα .... μιση ανασα μακρυα ειμαστε εμεις οι δυο .

    Ζω μεσα στα μαθηματα του πεθαινω
    Αυτοσαρκαζομαι στους υπνους μου την ζωντανη .

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 11:04:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Ευτυχώς που υπάρχει αυτή η ποίηση για να αισθανόμαστε αυτά που μας λείπουν και για να φωτίζουν μακρινές καμπές που ποτέ δεν θα διαβούμε. Ποίηση που δεν συμπληρώνει αλλά αφαιρεί. Το βάρος του σαρκίου, της ηλικίας, του περιβάλλοντος στο οποίο αναγκαστικά, και από δειλία πολλές φορές, κινούμαστε και ζούμε. Πανάκριβος ο έρωτας κι από την άλλη πάμφθηνος. Πως αλλιώς; Τον ουρανό με τ' άστρα για μια δεκάρα! Αυτό.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 11:18:00 μ.μ., Blogger Αλέξης Χαρισιάδης

    Κοίτα σύμπτωση, κι εγώ σήμερα τα "εκατό ερωτικά σονέτα" του Νερούδα ξεφύλλιζα, τυχαία εντελώς. Για το Σεφέρη μου έψαχνα, ματαίως.

    Μιλας για τον θάνατο και τη ζωή. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και στη μέση ο έρωτας, φυσικά. Αν για κάτι αξίζει να τον κοιτάξουμε, τον θάνατο, στα μάτια είναι ακριβώς γιατί κάτι έχει να μας πει για το πως να ζούμε τη ζωή.

    Μάθε με να πεθαίνω ίσως σημαίνει και μάθε με να ζω.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 11:32:00 μ.μ., Blogger Markos

    Άλλο το θέμα σου, μα εγώ θα σταθώ σε αυτό το "είμαστε καταδικασμένοι να υπερβαίνουμε τη μοναξιά μας"
    Ναι έτσι είναι. Και ξέρεις γιατί;
    Γιατί κάθε φορά που την υπερβαίνουμε ξαναείμαστε μόνοι.
    Και ξέρεις πότε βιώνεις την απόλυτη τη μοναξιά;
    Όταν ο άλλος είναι μέσα σου και μέσα του είσαι και εσύ.
    Στην κορύφωση του Έρωτα.
    Στου θανάτου τη στιγμή...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:50:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    Δεν θα σταματήσω να σε διαβάζω.
    Σε ευχαριστώ για αυτά που δίνεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:51:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    Δεν θα σταματήσω να σε διαβάζω.
    Σε ευχαριστώ για αυτά που δίνεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:54:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    Δεν θα σταματήσω να σε διαβάζω.
    Σε ευχαριστώ για αυτά που δίνεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 9:37:00 π.μ., Anonymous Dirty Old Man

    ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι ο θάνατος, δεν υπάρχει ρε καπετάνισσα, ζούμε ένα μικρό διάλλειμα, μια μετάβαση από το "πριν" στο "μετά" και ούτε πριν θυμάσαι ΤΙΠΟΤΑ μα, αλήθεια στο λέω, ούτε μετά θα καταλάβεις ΤΙΠΟΤΑ γιατί, πολύ απλά, ΤΙΠΟΤΑ δεν υπάρχει πριν και ΤΙΠΟΤΑ μετά!

    Και πόσο τραγικά αστείο να χτίζουμε, σ αυτό το μικρό διάλλειμα του ΤΙΠΟΤΑ που το λέμε ζωή, μια ζωή φοβούμενοι το... ΤΙΠΟΤΑ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 2:56:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Από την φωτιά προερχόμαστε, στη φωτιά θα καταλήξουμε...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 3:29:00 μ.μ., Blogger apousia

    Η ζωή ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να είναι μια καθημερινή μαθητεία θανάτου!
    Δεν είναι λέω εγώ..
    Γι'αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν ζουν τη ζωή,εκείνοι που ''έζησαν,περιμένοντας να ζήσουν''.

    Και ναι,θα συμπηρώσω,αιρετικά λίγο, τον Μάρκο.
    Τη μοναξιά την υπερβαίνεις με μοναξιά.
    Γιατί την άκρα ώρα,την άκρα στιγμή,όταν μανιακά πυρπολείσαι από έρωτα,όταν ''τον κοινωνάς'' τον άλλον-εκείνη η μετάληψη,όπως τόσο ωραία γράφεις εσύ-εκείνη την ώρα,μόνος σου είσαι

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 3:56:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Να ξεφύγεις από την εποχή της αναμονής της εποχής που δεν έρχεται. Νομίζω ότι κάπου εκεί κρύβεται ένα μεγάλο μυστικό.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 5:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jo-Anna,
    τ' αντίθετα μας κατασπαράζουν. Κι όλο μας το είναι αγωνίζεται να τους ξεφύγει. Ή, να εναρμονιστεί μ' αυτά. Συμμαχία, συγχώνευση, συμπόρευση, μόνο στον Έρωτα. Μόνο.
    Έξω απ' αυτόν, τραμπάλα.

    Να πω πως σε νιώθω; Να το πω...


    Αείποτε,
    όπως τα απλά κι ακριβά, έτσι κι ο Έρωτας. Ή μάλλον, παραπάνω. Μια και στο σμίξιμο των δύο, για χρόνο ελάχιστο, κλάσμα δευτερολέπτου λέει ο Παζ, "ο άνθρωπος διαβλέπει αχνά μια τελειότερη κατάσταση".
    Δημιουργία και καταστροφή, σφιχταγκαλιασμένες.


    Αλέξη με τον ουσιώδη λόγο, καλώς μας ήλθες. Κι έφερες και δίκια μαζί να τα βλέπουμε να τρέμει η ψυχή!
    Μου θύμισες λοιπόν κάτι που είχα πει δυό-τρείς μήνες πριν σε φίλο αγαπημένο, που'χε το μαύρο του θανάτου στη σκέψη:
    "Όταν ζητάς κατεύθυνση για το θάνατο, στην πραγματικότητα γυρεύεις συντεταγμένες που θα σε πάνε στη ζωή..."

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 5:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο, αντίρρηση καμμιά.
    Ο Παζ μιλά για προσπάθεια αναίρεσης της μοναξιάς. "Το να αισθανόμαστε μόνοι, έχει διττό νόημα. Συνίσταται στο να έχουμε συνείδηση του εαυτού μας και στην επιθυμία να εξέλθουμε από τον εαυτό μας".
    Και ναι, δοκιμασία κι εξιλασμός, πληρότητα και υπέρβαση, η κορυφαία στιγμή του Έρωτα.


    Στέφανε!
    Τιμή μεγάλη ο λόγος σου και η... επιμονή σου, που βέβαια -αστειεύομαι- είναι προϊόν των καμωμάτων του μπλόγκερ.
    Δική μου η χαρά να ανταμώνω φίλους και να φέρνουμε κοντά σκέψεις και ψυχές. Ω, μα είναι πολύ!


    Dirty Old Man.
    Κι η δική σου η παρουσία μου γεννά χαμόγελα, πως λοιπόν να μη σε καλωσορίσω. Έχεις ψυχή εσύ κι όλα τα "τίποτα" που αναφέρεις για να αρθρωθούν θέλουνε κόπο πολύ και χαρακιές εντός σου.
    Μια ιδέα, μια κατασκευή, ένας μύθος; Ναι. Μα η ζωή είναι πάνω και πέρα απ' αυτά. Έστω κι αν το λέμε για να μη λολαθούμε.
    "Να'ναι άραγε ο θάνατος επιστροφή εκεί, στη ζωή που βρίσκεται πριν από τη ζωή; Πεθαίνεις όταν παύεις να είσαι και οριστικά υπάρχεις μόνο; Ή, ίσως, να γεννιέσαι θα πει να πεθαίνεις και να πεθαίνεις, να γεννιέσαι;"... αναρωτιέται ο Παζ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    διαπίστωση καθαρή, αληθινή, παρά τη ματαιότητά της. Κι ο Έρωτας, από φωτιά καμωμένος. Δημιούργημα και δημιουργός της.


    Απουσία,
    το λέω κι εγώ και με αποκαλούν αντάρτισσα. Αν και συντροφική, έχω λέει ψυχή καλογέρου. Θαρρώ όμως πως απλά, αντέχω να το πω. Να το αποδεχθώ και να το κάνω συνοδοιπόρο μου.
    Κάλλιο να μη βλέπεις βαθιά, ε;


    kerasia,
    αν εννοείς αγαπημένη μου ότι περιμένοντας τη ζωή ή και το θάνατο, βιώνεις μια συνεχή αναμονή, μια αγωνία κι έναν σάκκο ενοχές, σωστά το λες. Αποδοχή σημαίνει σοφία. Τελικά.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 6:45:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    ψυχές ασορτί... τόσες πολλές. Καλησπέρα καλή μου. Καλησπέρα φίλοι μου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 7:03:00 μ.μ., Anonymous αλεξάνδρα

    εύχομαι να είσαι καλά.
    τώρα τελευταία μου φαίνεται βαριά η γραφή...

    φωτεινές σκέψεις...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 8:01:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Τα 100 ερωτικά σονέτα είναι για να το κουβαλάς επάνω σου. Κάθε φορά που το ανοίγεις κάτι θα λεπιδώσει την ψυχή σου. Μακρυά έτη φωτός από τις κοιλάδες του κανιβαλλικού "έρωτος" (μου άρεσε το εύρημα).
    Έχω απ'το καλοκαίρι να το πάθω αυτό. Μάλλον θα το κατεβάσω από το ράφι...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 9:19:00 μ.μ., Blogger confused

    Αγαπημένη Καπετάνισσα + αγαπημένος Νερούδα + αγαπημένος Λιδάκης τραγουδώντας "Το κλειδί" (είναι αμαρτία να μη ζεις την αμαρτία της ζωής, λέει ο στίχος) = άσχετο σχόλιο δικό μου.

    Φιλιά αγαπημένη συνονόματη :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007 12:04:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελένη μου,
    καλημέρες βουτηγμένες στα πέλαγα και στις ανοιχτάδες του νότου, να'ρθουν στην αγκαλιά σου!

    Κοινά τα χνώτα, ναι.
    Σπουδαίο πράγμα να νιώθεις δίπλα σου τον άλλον.
    Ν' ακούς αναπνοή...



    Αλεξάνδρα,
    σωστή αντίληψη καλή μου. Στην αναρρίχηση με συναντάς. Κι είν' άγριος ο τόπος και τα βράχια κοφτερά. Μα τα σχοινιά κρατάνε, ε;



    Δόκτωρα,
    έρχεται ξάφνου η στιγμή η άγια, ξέρω γω; Που όλα γύρω, γραφτά και άνθρωποι και χρώματα και καταστάσεις, συμπλέουν. Εν αγαστή σύμπνοια και ομοψυχία που λένε! Βουρ για την απογείωση;
    Ίσως. Και όχι, αν είσαι ουρανός...



    confused,
    να την καλοδεχθώ, να τη γλυκοκανακέψω και να στην αντιγυρίσω τόση αγάπη. Αχτινοχάδια από Νότο μεριά. Χαρά Θεού, τι να πω! Σκάνδαλο να μένεις μέσα. Αμαρτία με τόση ζωντάνια τριγύρω...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007 5:38:00 μ.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    μεταληψη κανονικη..τα κειμενα σου..οι εικονες που μας προσφερεις με τοση τεχνη..καλησπερα καπετανισσα..!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007 7:34:00 μ.μ., Blogger melomenos

    κανείς δεν άκουσε ποτέ την φωνή μας
    την ανάσα μας
    τις νύχτες τα σκυλιά των πόθων μας
    μας γαυγίζουν ξεδιάντροπα
    όταν εμείς δειλά με ένα κλαρί βασιλικό στ'αυτί
    αποδημούμε ακολουθώντας τ'άστρα
    στα περιβόλια των ονείρων...
    όμως εμείς θα μείνουμε γυμνοί μέχρι το αργοπορημένο τούτο χειμωνιάτικο γλυκοχάραμα
    ωραίοι και πάντα έφηβοι
    έλα λοιπόν καλή μου κοντά μου
    να μην σωπάσει όλη νύχτα το τραγούδι του νερού στα χείλη μας...

    πηγή έμπνευσης πάντα τα υπέροχα κειμενά σου Καπετάνισσα
    την καλησπέρα μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 12:40:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    με το φεγγαρι αγκαλια,
    καλησπερούδια αστροφώτιστη μικρή!
    Οι εικόνες αναβλύζουν μέσα απ' τον καθένα και κατά τη στιγμή, γίνονται τραγούδι, χάδι, ή φωνή!


    Μελωμένε,
    η εφηβική σου η ψυχή ξεγυμνωμένη, αποδημιτικό πουλί -όπως της πρέπει-, φτεροκοπάει ολούθε κι όλο για έρωτα και για νεραϊδόσπιτα μιλά.

    Ποιός τυχερός εζύγωσε το όνειρο και το'χει κρυμμένο στον κόρφο του μέσα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007 6:01:00 μ.μ., Blogger elpida

    Αχ! Μαρία μου!
    Γιατί κορίτσι μου σε βρίσκω τελευταίως τόσο μελαγχολική;
    Εύχομαι να είσαι χαρούμενη και η μελαγχολία να ήταν μόνο της γραπτής στιγμής.
    Ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο δεν είναι μόνο ο έρωτας. Είναι και τόσα άλλα!
    Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007 5:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    elpida, φίλη μου καλή.
    Πάλι αφουγκράζεσαι σωστά τους χτύπους της καρδιάς μου.
    Κι οι κατηφοριές, κομμάτια της διαδρομής μας είναι.
    Ναι, είναι πολλά μέσα στην πορεία μας, σαφώς. Μα κείνο που σπαράζει εντός, που βάφει κόκκινα τα σωθικά, φως μαζί και αίμα, είναι ο έρωτας. Πως αλλιώς...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape