Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006
Ξενιτιά

Όλη μου η γη εκείνη η γωνιά στο κάτω χείλος σου
Η μόνη μου γραφή
Ο λόγος μου ο πρώτιστος
Ακράγγιγμα και χάδι
Κοίλο να πέσω, να βουτήξω
Ίδιο δελφίνι η ψυχή
Ίσια στο ρεύμα
Να πάλλεται, να τρέμει στο βυθό σου
Φιλί στα νερά μου
Σύγκορμο

Ω, μυαλοπλάνα στεριά
Να'ναι το σπίτι μου, στο χάρτη σου που είδα;
Η εξορία μου μια ανάσα μακριά σου
Δες
Ό,τι ορίζω για ξηρά, για ξενιτιά και πέλαγο
Μες σ' ένα βλέμμα
Πιο μεγάλο κι απ' το γέλιο σου
Πιο πολύ κι απ' τ' όνειρο

Κι αν με καταπιεί;

Στεριά που ριζώνω
Αγέρας, φέγγος
Ορίζοντας
Βορριάς μαζί και Νότος

Πως ξενιτεύτηκα σε στέρφα γη!
Πως αντάριασε στα ξάφνου ο καιρός μου!

Μου λείπεις
Σαν πατρίδα.


( John Waite - Missing You )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 22:32 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


23 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 11:30:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Όμορφο κείμενο - όμορφη ψυχή. Ευρυματικός ο συνδυασμός των εικόνων που το περικλείουν. Οι ράγες που γίνονται αποβάθρα, η στεριά που γίνεται θάλασσα. Ο λόγος που, τέλος, γίνεται ζωή.

    Καλό Ξημέρωμα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 11:50:00 μ.μ., Blogger nosyparker

    Πανέμορφο! Τι γεννάει η απουσία, η έλλειψη, ο πόνος...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 12:28:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Aeipote,
    μάτια διεισδυτικά, απ' τη ψυχή δανεισμένα.
    Αγάπη για ό,τι αντέχουμε, μα πιο πολύ για όλα τα "δεν"...
    Κι εικόνες, γαι κείνα που ταράζουνε τα χείλη και χώνονται πάλι μέσα, φοβισμένα παιδιά.


    nosyparker,
    αν το χαμόγελο είναι παιδί των δακρύων, καλώς είναι!
    Η θάλασσα δε φαίνεται με το πρώτο.
    Μπροστά ορθώνονται βουνά.
    Και το σκαρφάλωμα, δίχως σχοινιά και προστασία.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 1:20:00 π.μ., Blogger candyblue

    το πρόσωπο του ...το πιο όμορφο μέρος που έχω πάει ποτέ

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 12:46:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Η επιστροφή από τη ξενιτιά...
    Στον σωσία της πρώτης μας αγάπης.
    Δύο πατρίδες ενωμένες.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 12:53:00 μ.μ., Blogger confused

    Πως ξενιτεύτηκα σε στέρφα γη!

    ...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 1:28:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Στέρφα γη;
    Η Αμερική για σένα, confused;
    Για σένα Καπετάνισσα...;
    Για μένα η Ελλάδα μια χαρά καρποφόρα είναι.
    Απλά, όχι το χειμώνα.
    Στην πατρίδα μου δεν έχει λεμονιές και μανδαρινιές, αλλά δάση από βελανιδιές...
    Εγώ εκεί το χειμώνα, σκεπασμένη με χιώνι.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 1:57:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδια... όπως έχει πει και ο Μανώλης Ρασούλης.
    .. αλλά και οι λέξεις, θα συμπληρώσω εγώ καπετάνισσα, που σε αποθεώνουν με τα φτερά τους και σε ξεσκίζουν με τα νύχια τους μα αν δοκιμάσεις μια φορά τον έρωτά τους μένεις δέσμιός τους για πάντα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 2:59:00 μ.μ., Anonymous Pink Panther

    Ααααααχ, θα πω τον ντοκτορ να μπει να το διαβαζει. Θα μου επιτρεψεις να του το αφιερωσω μια και με εκφραζει απολυτα
    (μπορεις να ζεις με καποιον στο ιδιο σπιτι και να σου λειπει, ετσι?) Τι ομορφιες που βρισκεις να ντυσεις την αγαπη Καπετανισσα! Φιλια

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 4:59:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    kalh patrida kapetanissa...ma
    to taxidi einai poy bgazei toyta ta logia

    se filw

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 7:56:00 μ.μ., Blogger Alkyoni

    Μαρία....

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 10:43:00 μ.μ., Blogger George

    Τέτοιες στιγμές δεν σχολιάζεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    υποκλίνομαι στον 'έρωτα'
    που ζωγράφισες καπετάνισσα...

    δύσκολες οι θάλασσες,
    αλλά πιο δύσκολες οι στεριές...

    καληνύχτα...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 12:56:00 π.μ., Blogger Xνούδι

    "Μου λείπεις
    Σαν πατρίδα."
    ουφ Μαρία... καρφιτσούλες μικρές.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 4:15:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    Σαν Καπετάνισσα που είσαι ξέρεις καλά ότι όπου γης δεν είναι πατρίς...

    Και καλά κάνεις!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:21:00 π.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    .οτι οριζω για ξενιτια ξηρα και θαλασσα το βλεμμα σου..η αγκαλια σου,τα χερια σου,οι λεξεις σου,το δερμα σου..βυθιζομαι μεσα του..βυθιζομαι μεσα σου..χανομαι..!!καλημερουδια..!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 2:55:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι

    Τι πάθατε όλοι γαμώτο χριστουγεννιάτικα?

    Πολύ όμορφο κάπταιν, σα γη λίγο μετά τη βροχή.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 4:20:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Ξενιτεμένη ψυχή, ήρθε ο καιρός να γυρίσεις στην πατρίδα σου!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 4:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue...
    Φοβού τους αγεωγράφητους!
    Αλήθεια, χαρτογραφούνται τα συναισθήματα;
    Έλα, δώσε συντεταγμένες.


    Silvia Okaliova,
    καλή μου. Ποτέ μου δεν αντάμωσα σωσίες, δεν ξέρω αν υπάρχουν κάν. Κι ό,τι στρογγυλοκάθησε στη ψυχή και ζήτησε μερτικό απ' τ' όνειρο, ήταν μοναδικό και δίχως περιθώρια αντιγραφής.
    Όσο για κείνα που λες παρακάτω, δεν γνωρίζω ακριβώς τι έχεις κατά νου. Η Αμερική, κομματάκι μακριά. Μα κι η Ελλάδα, ώρες-ώρες, το ίδιο ξένη.



    Confused, γλυκιά μου.
    Σκέφτομαι κάποιες φορές πως είμαστε καταδικασμένοι να σέρνουμε μέσα μας λογής-λογής ξενιτιές.
    Μέτοικοι σε αγκαλιές, σε συναισθήματα και σ' ονείρατα ακόμα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 5:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Lupa,
    καλά μου φαίνεται πως τα'πε το πατριωτάκι. Ένας λόγος παραπάνω λοιπόν, να νιώθουμε ξεριζωμένοι.
    Όσο για τις λέξεις;
    Παράδοση άνευ όρων στη γη τους.
    Κι ας μας προδίδουν ενίοτε.


    Pink Panther,
    έχει ευλογημένη τύχη να του πεις. Πως λέμε "φτου να μη σας βασκάνω";
    Τώρα, για την αγάπη...
    Ξεγυμνωμένη τη βλέπω να στέκεται εμπρός μου. Να τουρτουράει απ' το κρύο. Κι όσο κι αν λέω να της φορέσω μια αγκαλιά -για στολίδια ούτε λόγος-, τόσο πιο πολύ λουφάζει στη γωνιά της.
    Για την απ' έξω μιλώ, ε;
    Γιατί η από μέσα, τι να πω! Σε σημείο βρασμού.


    Χάρυβδις,
    όλα το ταξίδι τα φέρνει στον αφρό.
    Και στο βυθό, εκείνο τα πηγαίνει.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλκυόνη,
    τα σκοτάδια είναι για να ξεχωρίζουμε το φως, καλή μου. Κι η προσφυγιά για να σκάβουμε σήραγγες ως τη φιλόξενη γη.


    George,
    ανοίγεις μήπως αγκαλιά;
    Αυτή κι αν είναι ευπρόσδεκτη!
    Και παραπάνω από μια, να σου πω...


    Γιώργο μου,
    όλα δύσκολα σε τούτη τη ζήση κι όλα απλά.
    Κείνα που φαίνονται στοιχειά και βουνά μαζί, είναι τα σύνορα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χνούδι μου.
    και να δεις που περπατάμε ξυπόλητες, δεν το'παμε;


    Παράλληλε,
    σαν τι να ξέρω τάχα εγώ που'μαθα απ' τα κύματα, τα σύννεφα και τα γλαροπούλια;
    Πατρίδα μου'πανε πως είναι το φιλί, μα μένα ξεραθήκανε τα χείλη απ' την αρμύρα...


    με το φεγγαρι αγκαλια,
    τουλάχιστον εσύ, σεληνοπερπατάς. Κι αν συνοροπονάς, δεν είναι που δεν έχεις τόπο, μα που'πεσε ολάκερο σύμπαν στα πόδια σου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κολοκύθι,
    η γιορτή είναι για να παίρνει αγκαζέ τον πόνο και να τον περιφέρει στα φωτισμένα πεζοδρόμια. Κι έπειτα να τον κρύβει στην εσοχή μιας στολισμένης πολυκατοικίας μπας κι αποκοιμηθεί μες στην νάρκη της ματαιοδοξίας μας.


    VITA MI BAROUAK,
    διωγμένη μωρέ, τι να σου κάνει μ' ένα απαγορευτικό εισόδου στα χέρια και με κακοτράχαλα βουνά μπροστά...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape