Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006
Δούναι και λαβείν

Το συλλογιζόμουν έντονα τώρα που άνθρωποι και πράγματα φοράνε τα καλά τους και δίδονται έτσι ατσιγγούνευτα, στο χρυσαφί των καιρών. Αλισβερίσι τυποποιημένο, κάποιες φορές κι ανέλπιστα αυθεντικό. Πάρε-δώσε.
Ακόμη τραμπαλίζει μέσα μου η σκέψη και δε με βλέπω να'χω γλυτωμό. Η προτροπή χιλιοβιωμένη κι από αλλοτινές γιορτάδες. Χύμα ψυχή στον άνθρωπο, να δώσει γλυκασιά, να τείνει χέρι, να γίνει κουπαστή κι άπλωμα στο στέρνο, να νοιαστεί για τον μόνο και τον λίγο, να δέσει κόμπο τις ενοχές με κορδέλα γυαλιστερή, σε συσκευασία δώρου.

Ήρθε και η εξέλιξη της σχέσης δυό φίλων, από κείνους που "εδώ και χρόνια, ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια" και με αποτέλειωσε.
Για το "δίνω" ο λόγος. Και για το "έδωσα". Όπως και να'χει, για την προσφορά. Το δόσιμο και το δέσιμο(;). Προτροπή των καιρών, επιβολή κάποιες φορές, τεχνική απενοχοποίησης συχνά, μανιέρα δήθεν ανιδιοτέλειας, κυρίως. Καθαρτήρια διαδικασία. Όχι σπάνια με το πρόσχημα της θυσίας. Μαθημένο το'χουμε: «μακάριόν εστι μάλλον δινόναι ή λαμβάνειν».
Άνοιξε καρδιά, αγκαλιά, μυαλό, τσέπη ακόμα και δώσε. Και μετά ζήτα. Ή όχι;

Σίγουρα πάντως, λογάριασε. Βγάλε τεφτέρι και κάνε πράξεις απολογισμού. Εκτιμήσεις. Το "πολύ" και το "λίγο". Ποιός θα μπορούσε τάχα να μετρήσει; Να ζυγιάσει, να εκτιμήσει. Και πως;
Στο ζευγάρι των φίλων, αμφότερα τα μέλη ισχυρίζονται ότι έδωσαν "τα πάντα", ενώ κατά την αντίληψη του συντρόφου τους, δεν έχουν δώσει ούτε τα θεμελιώδη.
Πως λοιπόν να αξιολογήσεις το αλισβερίσι; Με τι μέτρα και σταθμά;

Ποιός είναι κείνος που γνωρίζει την ποσοτική διάσταση των συναισθημάτων.
Τη βαρύτητά τους, την αξιολόγησή τους σε "λίγο" και "πολύ". Όποιος γνωρίζει την... ανάλογη εξίσωση, ή, την όποια μαθηματική πράξη, ας τολμήσει να την φανερώσει γιατί -αν μη τι άλλο-, θα κάνει την επανάσταση στις ανθρωπιστικές επιστήμες...

Έτσι έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε αγαθά, έτσι θαρρούμε πως ζυγίζονται κι οι άνθρωποι κι οι πράξεις τους. Κοινωνίες της αφθονίας και της λογιστικής.
Των pin και των αμοιβαίων κεφαλαίων.
Μα πως αλλιώς να λογαριάσουμε κι εμείς την πραγματικότητά μας...

Λοιπόν, το "λίγο" και το "πολύ" το δικό μου, μπορεί να διαφέρει από το δικό σου, αφού άλλες αξίες, εμπειρίες και προσδοκίες έχει ο καθείς. Το "όλα" μου, μπορεί να 'ναι για σένα "πολύ", ή και καθόλου. Άρα, δεν υπάρχει εδώ κοινός τρόπος υπολογισμού του... δείκτη προσφοράς και ζήτησης!

Οι πάντες, ισχυρίζονται πως δίνουν τα πάντα. Κι αφού έτσι νιώθουν, έτσι θα 'ναι. Μόνο που οι σχέσεις, έχουν αλλιώτικο βάρος. Δεν μπαίνουνε σε τέτοιου είδους ζύγια.
Στη δύναμη, στην αντοχή της ψυχής του μετριέται ο καθείς, τα 'χουμε ξαναπεί. Σ' αυτό που λέμε παλικαροσύνη, γενναιοδωρία καρδιάς.

Ό,τι δίνουμε κι ό,τι παίρνουμε, καλώς καμωμένα. Δεν είναι το "πολύ" που τ΄αξιολογεί. Έτσι κι αλλιώς, ο άλλος, πάντα αλλιώς το εισπράττει. Μακριά οι κριτές με τα ζύγια, τα βαρίδια και τα υποδεκάμετρα. Κοντά οι καρδιές που απλά και απίστευτα μαγικά, ξέρουν.
Την στιγμή, την αξία της, τη χαρά που 'χει το ανθρώπινο αλισβερίσι.

Οι υπολογισμοί, τα κρατούμενα και τα χρεωστούμενα υπάρχουν θαρρείς για να ψευτονανουρίζουν την ιδέα που έχουμε, ότι τάχα μου μονάχα εμείς δίνουμε. Η μεγαλοσύνη της ψυχής, η δοτικότητα, είναι δικό μας χάρισμα.
Όλοι μόνο δίνουν. Όλοι προσφέρουν, όλοι νιώθουν ότι παραπανίσια ξοδεύονται στην ανθρώπινη τράπεζα συναλλαγών. Κι από την άλλη, ουδείς λαμβάνει. Κανείς δεν νιώθει ότι καρποφορεί, ότι ξημερώνει άλλος κόσμος εντός του, φτιαγμένος απ' ατόφια υλικά.


Σκότος πολιορκεί την σκέψη μου και στήνω βουνά τις αντιστάσεις: αν είναι όλοι πιά του δούναι, ποιόν θα φέρουμε να λάβει;
Να δεις που τελικά είναι πιο εύκολο το δούναι από το λαβείν.
Η ευθύνη του "λαμβάνω", άρα διαχειρίζομαι, αξιοποιώ ό,τι μου χαρίστηκε, εξυψώνω το δώρο τ' ακριβό, κοινωνώ τη μοναδικότητά του κι εξελίσσομαι, είναι μεγάλη. Κι ανεπιθύμητη.

"Ζητείται παραλήπτης", η ταμπέλα του άμεσου μέλλοντος.
Γερός, αποφασισμένος. Ικανός ν' αντέξει αυτό το "όλα" του αποστολέα.

Να μην του παραπέσει βαρύ.




( Δεν ξέρω αν ήταν στον ύπνο μου ή στο ξύπνιο μου -που τελευταία όλο τα μπερδεύω-, όμως, γαργάλισε τ΄αυτί μου νανούρισμα τρυφερό.
Χάρισμά σας, μια και δε ζητήσατε τίποτα.
Αρετή Κατιμέ, το χαρισματικό πλάσμα με τη θεία φωνή.

Η φωτογραφία είναι της Virgil Mlesnita )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:35 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


37 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 2:15:00 π.μ., Blogger elpida

    Πάλι ποδαρικό σου κάνω καπετάνισσά μου! Χρόνια Πολλά για τις Άγιες μέρες που έρχονται και ο καινούργιος χρόνος να σου φέρει ότι ποθείς!
    Κι εγώ κορίτσι μου τα έχω βάλλει πολλές φορές με την επιστήμη, που δεν εφεύρε ακόμη ένα πονόμετρο, ένα συναισθηματό-μετρο, να ξέρουμε που βαδίζουμε, αλλά μάλλον δεν θα το βρουν ποτέ. Γι΄αυτό ας μάθουμε να δίνουμε πολλά και να παίρνουμε ότι μας δίνουν. Εγώ έτσι κάνω.
    Φιλιά πολλά!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 10:04:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Κάποτε ο καλός μου, μου είχε πει. " Μ' αρέσει που ξέρεις να παίρνεις, χωρίς σαχλά ευχαριστώ." Βεβαίως, ευχαριστώ του έχω πει πολλές φορές. Φιλιά πολλά κι αγάπη για σένα καπετάνισσα.
    "η"

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 11:38:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Να δεις που τελικά είναι πιο εύκολο το δούναι από το λαβείν.



    Δεν ειναι μονο ευκολο αλλα και βολικο πολλες φορες.
    Το βασανακι των ψυχων που βολοδερνει στα γιηνα αλλα και στ αποκοσμα .
    Μην βγαζεις τεφτερι των απολογισμων και των στοχασμων .
    Κρατα μονο πως ειναι ενα ταξιδι που πρεπει να το κανεις και να το περασεις ετσι, οπως εισαι , αυτη που εισαι .
    Μην λυπασαι κι οταν πονας κανε τον πονο ζυμαρι για ζεστα γλυκα αγαπης .

    Την δικη μου αγαπη σου στελνω κι ας μην σε ξερω , κι ας μην με ξερεις , κι ας μην ειδες ποτε τις αποσχωσεις του δουναι και λαβειν στην ιριδα των ματιων μου αλλα ουτε κι εγω στην δικη σου .
    Αυτο μπορει να μην σε ησυχαζει , παρτην ομως για το βαθος του χρονου και βαλτην ροδονερο στα γλυκα σου


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 12:13:00 μ.μ., Blogger ioeu

    Σαν δω τον κόσμο σ’ έναν κόκκο άμμου
    Και σ’ ένα αγριολούλουδο τους ουρανούς
    Κρατώ το άπειρο στην αγκαλιά μου
    Κι ευθύς αιώνια κάνει τη στιγμή ο νους.

    William Blake
    Auguries of Innocence

    Επειδή ξέρεις να παίρνεις...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 2:54:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Αχ! ποσο ανεκτιμητα ειναι αυτα που παιρνω εδω μεσα. Βαλσαμο πολυτιμο, και απαραιτητο για την ψυχη. Κι ας μην περιμενα ποτε οτι θα τοβρισκα αυτο, μεσα στο ημερολογιο μιας αγνωστης μα τοσο φιλικης ψυχης. Ελπιζω μοναχα κι εγω ,να μην ειμαι μουσαφιρης μ'αδειανα χερια !!!!
    Καλη σου ωρα καπετανισσα και πολλες , απο καρδιας, ευχες!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 3:39:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Αυτοαναιρήσε Καπετάνισσα: "Η ευθύνη του "λαμβάνω",........... είναι μεγάλη"
    Γιατί χρησιμοποιείς ποσοτικούς προσδιορισμούς? Γιατί όχι στο "πολύ" και στο "λίγο" και ναι στο "μικρό" και στο "μεγάλο"?

    Η μαθηματική ανάλυση συναισθημάτων έχει ήδη γίνει. Η πρωταρχική ποσοτική και μαθηματική παρουσίαση συναισθήματος έγινε από τον Πυθαγόρα δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς όταν κατάφερε να θέσει μαθηματικό Λόγο στο συναίσθημα της ακουστικής αρμονίας.
    Κι έτσι ένα συναίσθημα που η πρωταρχική του ιδιότητα είναι ότι δεν χρειάζεται να διδαχθεί έγινε διδάξιμο. (Βλέπε θεωρία της αρμονίας)

    Εξάλλου η στατιστική εφευρέθηκε στην προσπάθεια ποσοτικοποίησης ποιοτικών χαρακτηριστικών.
    Τις μαθηματικές εξισώσεις μπορείς να τις ζητήσεις από τους φίλους της ρομποτικής που προσπαθούν να σχεδιάσουν μηχανές με συναισθήματα. Έχεις υπόψιν σου καμμιά μηχανή που να λειτουργεί χωρίς μαθηματικές εξισώσεις?

    Η ύπαρξη ψευδαισθήσεων οδηγεί στην δημιουργία ψευδοσυναισθημάτων. Υπάρχουν πολλές επιστήμες που προσπαθούν μελετήσουν με αντικειμενικό τρόπο τις ψευδαισθήσεις.
    Αν όμως κάποιος επιθυμεί την υποκειμενικότητα είναι σεβαστό, για να τον παραδεχθώ όμως θα πρέπει να την χρησιμοποιεί σ' όλα τα συναισθήματα του, σ' όλα τα αγαθά.
    Χωρίς μέτρα και σταθμά το δόσιμο, εντάξει, αλλά χωρίς μέτρα και σταθμά και η υγεία, και η μόρφωση, η δικαιοσύνη, η επικοινωνία, η εργασία, ο πόνος, η δυστυχία κοκ

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 4:02:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 4:06:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Μεγάαααλη τέχνη να μπορείς να λαμβάνεις! Και αμάθητη από πολλούς.


    Shareετώ σε Κρητικοπούλα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 5:41:00 μ.μ., Blogger Dralion

    Δεν νομιζω οτι υπαρχει καν αυτο το "δινω" και το "παιρνω". Ποσο μαλλον ο ποσοτικος προσδιορισμος του (πολυ - λιγο).

    Εισαι αυτος/η που εισαι και εισαι με τον συντροφο σου. Οσο η μαγεια της παρουσιας του κανει την καρδια σου να χτυπαει, μην φοβασαι τιποτα.

    Ολα τα υπολοιπα ειναι για τους λογιστες.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 5:49:00 μ.μ., Blogger Desposini Savio

    Μετράω τι παίρνω. Ναι, αυτό είναι αλήθεια.
    Και επειδή δεν είμαι άνθρωπος που κάνει χαρούλες σε όλο τον κόσμο, αγκαλίτσες και φιλάκια... Χαρίζω ώρες, μέρες, χρόνια απ'τη ζωή μου σε λίγους ανθρώπους. Γι'αυτό έχω λίγους φίλους και καθόλου "γνωστούς". Και παίρνω συναίσθημα, χρόνο, γέλια και σιωπές ενίοτε.
    Ναι, μετράω και τι δίνω. Μάλλον εκτιμώ τι δίνω. Γιατί δεν χαρίζομαι εύκολα... Και πληρώνω το τίμημα, εννοείται...
    Καπετάνισσα, από τις πιο ωραίες σου γραφές.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 7:19:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Πήρα τόσα απίστευτα πολλά την άνοιξη και το καλοκαίρι φέτος, αλλά και έδοσα. Τώρα είναι ώρα για χειμερινή νάρκη. Δεν είμαι αϊθαλές δέντρο, σαν και σένα, καπετάνισσα! Το κατάλαβα πρόσφατα.
    Τώρα. Ίσως γιατί κάνει ακόμα ζέστη.
    Τα φύλλα μου ξέραναν και έπεσαν, μάταια θέλω να μοιάσω στα δέντρα τα αϊθαλή.
    Θα περιμένω το πρώτο χάδι της ηλιαχτίδας της άνοιξης να με ξυπνήσει.
    (Δεν έδωσα όσα ήθελα! Με πρόλαβε ο χειμώνας.)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 7:27:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Ωραία η γραφή σου
    Μας αγγίζει, γιατί, φαίνεται, όλοι τοποθετούμε τους εαυτούς μας σε αυτούς που πιο πολλά δίνουν παρά παίρνουν.
    Πιστεύουμε πως αντέχουμε την ευθύνη του "λαμβάνειν"
    Να είσαι καλά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 9:18:00 μ.μ., Blogger Markos

    Δεν είναι ότι δεν υπάρχει παραλήπτης του δούναι, ότι χάθηκε η πλευρά του λαβείν.
    Το θέμα είναι γιατί την ψάχνεις, αν την ψάχνεις, αυτή την πλευρά...

    Καλησπέρα Καπετάνισσά μου..

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 10:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Elpida μου,
    όλου του κόσμου οι ομορφιές και τα καλούδια, στο σπιτικό σου!
    Χαρούμενες γιορτές να γλυκάνουν τις μέρες σου.
    Όσο για το πάρε-δώσε;
    Χμ... Συναλλάσσομαι, συναλλάσσεσαι, συναλλάσσσεται λέει ένα ποίημα αγαπημένο -με αλλιώτικη χροιά βέβαια-, του Μανόλη Αναγνωστάκη.


    "η"!
    Αγάπη θα λάβεις κι από τούτη την πλευρά.
    Και τα δικά σου καλή μου, θα πιάσουν τόπο. Ανάγκη μεγάλη να μείνουν εδώ.
    Τέτοια συναισθήματα, ποτέ δεν είναι παραπανίσια.


    Jo-Anna, πόσο σημαντική για μένα τούτη η απλόχερη, χαδιάρα αγάπη να'ξερες...
    Όχι, όχι, δεν κρατώ λίστες σημειώσεων. Ούτε χρεώνω δότες και λαμβάνοντες. Νιώθω μοναχά. Αυτό είναι το κέρδος.
    Ροδόνερο να νοτιστεί η ψυχή. Αυτός είναι ο χώρος σου. Να μοσχοβολά το σύμπαν!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 10:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ioeu,
    υπέροχο!
    Σε αγκαλιά μ' αστέρια χύνομαι και κάνω τη στιγμή γιορτή.
    Κι έρχεται ο Βρεττάκος
    ζητώντας...
    Πες μου ένα λόγο ροδοδάφνη
    να σε θυμηθώ
    πες μου ένα λόγο θάλασσα ν' ανοίξουν τα πανιά μου




    Tolitsa,
    μα τι λες, αγαπημένο πλάσμα!
    Δώρα ξεχειλίζουνε τα χέρια σου, κάθε που προβάλλεις!
    Ο λόγος που φτερουγίζει και μπουμπουκιάζει μαζί, μέλισσα κι άνθος σε ένα, είναι δικό σου παιδί.
    Να το κρατώ στα χέρια πότε-πότε, να γλυκαίνομαι...


    Μ' έπιασες στα πράσα Ανώνυμε!
    Αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας όλες μου τις δυσερμήνευτες φράσεις...
    Στα σοβαρά τώρα, κρίμα που στα μάτια σου φαντάζω έτσι, αλλά τούτο είναι δικός σου λογαριασμός.
    Οι παραναγνώσεις δεν ωφελούν ούτε και ως βάση για επεξηγήσεις.
    Κατά τα λοιπά, ενδιαφέρουσες οι τοποθετήσεις σου αλλά, στο έχω ξαναπεί: η επιθετικότητα και το ανταγωνιστικό ύφος του στυλ "εγώ ξέρω περισσότερα, άρπα την", δεν με αφορά.
    Αγάπη θέλω να τριγυρίζει εδώ μέσα.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 10:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε, αγαπημένε μου!
    Αμάθητη, μιλάς σωστά.
    Είτε γιατί δεν παιδεύτηκες ποτέ στο "λαμβάνειν", είτε γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις τόσο δόσιμο απ' τον άλλον, τόση ψυχή...
    Αφήνω τις ενοχές με τις οποίες μας χρεώσανε γενιές του παρελθόντος!
    Φιλιά γιορτινά, ε;



    Dralion,
    καμμία αντίρρηση, θαλασσόλυκε.
    Οι αποτιμήσεις γίνονται κατά κόρον όμως. Και οι εκτιμήσεις και οι συγκρίσεις.
    Σου λέει τίποτα η χιλιοακουσμένη φράση "μωρέ άμα βρω κάτι καλύτερο θα φύγω";
    Γι ανθρώπους μιλάμε, ω... ναι!


    Δεσποσύνη μου,
    φεγγάρια στα πόδια σου απόψε, έτσι που μιλάς. Η επιλογή και η εκτίμηση των "απέναντι", δείχνει σωφροσύνη. Μια αγκαλιά ανόθευτη από μένα κι ένα όνειρο χωμένο στα χέρια σου να ζητά φωνή.
    Φωνή χαράς, έτσι, δίχως μέτρο!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006 10:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    κάθε φορά αποκαλύπτεις και μια τρυφερή, τόσο ζεστή πλευρά σου!
    Ευαίσθητο πλάσμα, εσύ!
    Δεν υπάρχουν αιωνιότητες, μήτε αγέρωχα δέντρα, μην αυταπατάσαι.
    Σπουργιτάκια είμαστε όλοι, που σαν βγάλουμε φωνή, γινόμαστε και αητοί.
    Να ραντίσεις τα φύλλα σου καλή μου. Να ανασάνουν. Δροσιά σκόρπισε. Και γλυκομίλησε στην καρδιά σου, ε;


    Τάσο,
    τιμή για μένα τα λόγια σου.
    Χαμόγελο πλατύ να βγούνε ήλιοι.
    Και στ' αυτιά ζουζουνίζει τραγούδι αγαπημένο:
    Για την αγάπη όσα κι αν δίνεις
    είναι λίγα
    και να το ξέρεις
    δεν υπάρχει ανταμοιβή...



    Marko, καλησπέρα καλέ μου.
    Κίνητρο η διψασμένη ψυχή πάντα, το ξέρεις. Ορμώμενοι από κάπου όλο αναζητάμε. Κι αν δεν είναι της καρδιάς η λαχτάρα που σπρώχνει τη φωνή, τι είναι τάχα...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 9:47:00 π.μ., Blogger melomenos

    Μετά το χάος υπάρχει η δίψα για κάτι
    έπαψα να αρνούμαι τα πάντα
    έμαθα όμως να μην δέχομαι
    έπαψα να συμμετέχω, έμαθα όμως το γιατί
    έμαθα να συμμετέχω, γιατί γνώρισα τους κανόνες
    άρχισα να βλέπω πάντα μπροστά κοιτώντας όμως πίσω.
    Έμαθα να κλαίω χωρίς να ξεχνάω να γελάω
    έμαθα την αλήθεια, αναγνώρισα και αγνόησα το ψέμα
    έμαθα να ζω και να απολαμβάνω την ζωή αγνοώντας τον θάνατο
    έμαθα να σκέφτομαι για τους άλλους όσο για τον εαυτό μου.
    Ζω για κάποιο σκοπό (πάντα υπάρχει)
    Θα φροντίσω όμως πεθαίνοντας να μην τον έχω ξεχάσει.
    Χαμογελάω από γνώση κι όχι από απόγνωση
    Χαμογελάω στην λύπη και στην ειρωνεία
    Τραγουδάω τη ζωή και την αγάπη!
    Ολα αυτά... γιατί έμαθα να δίνω όσο και να παίρνω!

    μιά όμορφη καλημέρα να ξεχειλίσει την ζωή σου...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 12:19:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Λυπάμαι, Καπετάνισσα, που προσλαμβάνεις μ' αυτόν τον τρόπο τα λόγια μου. Που δεν αισθάνεσαι τους ρυθμούς της καρδιάς μου.

    Αλλά πέρα από τα λόγια επεκτείνεται ο Λόγος, σ' ένα ασύνορο καμβά που διαπλέκονται συνειδήσεις και συναισθήματα σ' ένα υφάδι που προσπαθεί να αγκαλιάσει το άπειρο, μόνο και μόνο για να το κατανοήσει.

    Αναζητώντας, μαθαίνοντας, με αγάπη.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 1:17:00 μ.μ., Blogger Κασσιανός

    Για το "δίνω" ο λόγος. Και για το "έδωσα".

    Για το "δίνομαι" προτιμώ. Και για το "δόθηκα".

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 1:23:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Η αλήθεια του post είναι σημαντική: Σημασία έχει να ξέρεις να παίρνεις. Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Όλοι δίνουμε δεξιά κι αριστερά, ο καθείς με τα μέτρα του. Πόσοι όμως ξέρουν να παίρνουν; Με αξιοπρέπεια, με τιμή κι εκτίμηση για το συνάνθρωπο που δίνει και για τον εαυτό μας που λαμβάνει.
    Η μητέρα μου δεν καταδέχτηκε να πάρει τίποτα από μένα, ούτε έναν καφέ, που λέει ο λόγος. Αντιθέτως, νιώθει ότι μου έχει δώσει τα πάντα. Εγώ πιστεύω ότι έδινε για τον εαυτό της μόνο, για να νιώθει εκείνη ότι δίνει τα πάντα.
    Ο μεγάλος ο λόγος: Δύσκολο είναι να ξέρεις να παίρνεις, όχι να δίνεις.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 3:33:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Η αρχική αιτία του δοσίματος είναι το ατομικό "συμφέρον". Κινείται στα όρια του "εγώ δίνω" αλλά για να "λαμβάνω". Δίνω με μόνο σκοπό την απολαβή, από τον εαυτό μου. Δίνω αγάπη - λαμβάνω γαλήνη πχ.

    Γιαυτό και δεν έχει νόημα η φράση "του/της έδωσα τα πάντα και δεν πήρα τίποτα".

    Το ξεπέρασμα των ορίων έγκειται στο ξεκρέμασμα του αιτίου, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο εαυτός διαχυθεί στο περιβάλλον του σε μια πλήρη ένωση, όπου η γνώση ταυτίζεται με την άγνοια, η σύγχυση με την γαλήνη.

    Το πλήρες δόσιμο, η απόλυτη ένωση, ο αιώνιος έρωτας είναι ακόμα ανέφικτος για τα δικά μου μέτρα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 5:11:00 μ.μ., Blogger zero

    Παρα πολυ καλο ποστ!

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 9:17:00 μ.μ., Blogger George

    Μώρε Καπετάνισσα μ' έκανες μαθητούδι κανονικό. Κάθομαι και συλλογίζομαι αυτά τα ωραία που λές. Το δούναι και το λαβείν. Πρώτον μου αρέσουν περισσότερο σαν λέξεις, απο το δίνω και παίρνω. Οι δεύτερες θυμίζουν τόσο έντονα συναλλαγή που και αυτή με τη σειρά της και μόνο σαν λέξη αντηχεί άσχημα στα αυτιά μου. Όμως θέλω να πώ εδώ ότι είναι άδικο να δίνεις και να μην παίρνεις. Είναι άδικο να δίνεις ψυχή και να παίρνεις απόρριψη. Μην το ξεχνάς και αυτό. Να δίνεις μόνο θα σε κουράσει. Άνθρωποι είμαστε. Χρειάζεται κάτι πιο ανώτερο απο τις δικές μας δυνάμεις να δίνουμε μονάχα και να μην αισθανόμαστε οτι ο άλλος ένιωσε αυτό το ελάχιστο που του δώσαμε. Η θεϊκή δύναμη μπορεί να το υπομένει εμείς όμως οι γήϊνοι δεν το μπορούμε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 10:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε,
    είσαι σπινθήρας ζωής!
    Σε χαίρομαι πραγματικά... Κι ακόμα περισσότερο χαμογελώ πλατιά για τις χαραμάδες που αφήνεις, να γλιστράνε εικόνες, χρώματα, φωτεινά παιχνιδίσματα της κάθε σκέψης. Να μπορεί ο καθένας, να κάνει το χαμόγελό σου δικό του και τον λόγο σου, φωνή του!


    Ανώνυμε.
    Μέσα στη λύπη μας λοιπόν, ας φροντίσουμε να κάνουμε πιο καθαρή την επικοινωνία μεταξύ μας, έχοντας κατά νου τον αλληλοσεβασμό.


    Κασσιανέ, στους ίδιους δρόμους σ' ανταμώνω. Και συλλογίζομαι που λες, μια κουβέντα με φίλο αγαπημένο.
    "Σε καλύπτει που γράφεις"; με ρώτησε.
    "Εκφράζομαι. Γεμίζω συναισθήματα", του απάντησα.
    "Μήπως τα αδειάζεις χωρίς αντίκρυσμα"; η ερώτησή του.
    "Αλισβερίσι είναι, ό,τι φεύγει επανέρχεται στο πολλαπλάσιο", η απάντησή μου.
    "Εγώ πιστεύω το αντίθετο σε σχέση με τους αποδέκτες. Όταν γράφεις και εκτίθεσαι, βιώνεις απώλεια, όπως και όταν δίνεις".

    Δεν συμφωνώ, μα... πίστεψέ με, με βασανίζει τούτη η άποψη.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 10:50:00 μ.μ., Blogger anonymos

    George, να με συγχωρείς που προσπαθώ να διαλεχθώ μαζί σου αλλά αυτά που αναφέρεις είναι πολύ ενδιαφέροντα.

    Όλοι μας έχουμε νιώσει την απόρριψη ή την αχαριστία, γεγονός που στην αρχή πονάει και δημιουργεί ανασφάλειες. Αλλά μπορεί να οφείλεται στο ότι ο σύντροφός μας δεν χρειάζεται ή δεν θέλει αυτά που προσφέρουμε. Ή ακόμα στο ότι δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τη αξία τους. Ή μπορεί να είναι απλά αχάριστος, κατά το γνωμικό "κανείς δεν είναι πιο αχάριστος από τον ευεγερτημένο". Δεν νομίζω πως όλες αυτές οι αιτίες εμπλέκονται στην έννοια της δικαιοσύνης. Μπορεί να είναι επώδυνο αλλά είναι απολύτως δίκαιο.
    Ποιά είναι η γνώμη σου?

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 10:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard...
    Και πολύ καλά πιστεύεις για τη μητέρα σου. Ό,τι δίνουμε, μα ό,τι -και ελεημοσύνη ακόμα-, για τον εαυτό μας το δίνουμε πρωτίστως. Ανάγκες δικές μας καλύπτουμε.
    Βέβαια, ο περίφημος μύθος της "θυσίας", αυτή η απίστευτη πληγή, η μήτρα ενοχών με την οποία μας κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές, μας καταδυναστεύει.
    Αναπαράγεται κιόλας, από ζευγάρια νεαρά, τόσο μεταξύ τους, όσο και προς το παιδί τους: "Εγώ που στα δίνω όλα και... και... και..."


    Ανώνυμε,
    συμφωνούμε λοιπόν.
    Το πλήρες δόσιμο, όπως το ονοματίζεις, δε νομίζω να αφορά θνητούς. Ο εαυτός μας οφείλει να παραμείνει ακέραιος μέσα σε μια σχέση, να μην δοθεί δηλαδή χωρίς "κρατούμενα", γιατί τότε όχι μόνο να προσφέρει δεν θα μπορεί, μα ούτε καν να υπάρξει.


    Ζέρο,
    ήρθες πάλι με τα χαμόγελα της νυχτιάς να φέγγουνε...
    Την αγάπη μου ευγενικέ μου νέε!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 11:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    George, αγαπημένε!
    Άνθρωποι είμαστε, ποιός αντιλέγει.
    Συλλογίζομαι κι εγώ την "αφαίρεση" στη διαδικασία του δούναι και λαβείν. Τα συναισθήματα που φεύγουνε, που δίδονται απλόχερα. Αν μας κάνουν "λιγότερους", όπως γράφω παραπάνω στον Κασσιανό.
    Κάπου, ίσως και τούτη η άποψη, να ακουμπά μια αλήθεια. Ως προς το
    όφελος.(Την έλλειψή του δηλαδή)
    Αν δεχόμαστε -κατά πως λες- απόρριψη σ' ένα περιβάλλον και συνεχίζουμε να δίνουμε, κάτι δεν πάει καλά με μας. Εκεί δεν έχεις να πάρεις τίποτα, να τσακιστείς μονάχα. Γιατί να επιμένεις; Μπας και γίνουν θαύματα;

    Μάθαμε να θεωρούμε ότι με τη δύναμη της αγάπης όλα τα μπορούμε. Ακόμα και να κάνουμε τον άλλον να "δει". Και να δώσει.
    Μας συμφέρει να το βλέπουμε ακόμα και αλτρουϊστικά. Σαν μια επιστροφή, που χρεώνεται στο χρόνο. Οι έρωτες, δε θα σου πούνε όμως ποτέ "μη δίνεις άλλο, τώρα θα λάβεις".

    Έπειτα, συλλογίσου και το άλλο: δεν είναι απαραίτητο αυτά που δίνουμε σώνει και καλά οι άλλοι να τα θέλουνε, ε;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 1:23:00 π.μ., Blogger ioeu

    Κάθε μέρα ρουφάω το άρωμά σου, ροδοδάφνη μου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 2:13:00 π.μ., Blogger anonymos

    Πιθανά το πλήρες δόσιμο να μην ταιριάζει σε θνητούς...

    Η ευχαρίστηση είναι ένας καλός λόγος για να συνεχίσεις ακόμα και χωρίς ανταπόδωση. Η ωφέλεια εκπορεύεται από και εισέρχεται στον εαυτό. Έστω και με την μορφή μιας καινούριας ιδέας ή της άσκησης.

    Δεν νομίζω ότι ο έρωτας απαιτεί δόσιμο. Απαιτεί μόνο παρουσίαση μετά την οποία επέρχεται ή όχι η ταύτιση. Εκθέτεις και εκτείθεσαι.
    Η αγάπη προϋποθέτει το δόσιμο, μόνο του έχεται, εντελώς απλά.

    Ο έρωτας φοβάται την μοναξιά, η αγάπη την αντέχει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 8:14:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Έρωτας, θεός και βασιλίας εκείνος που κατέχει το μυαλό να δει πίσω από τα πράγματα. Να διαβάσει ανάμεσα από τις γραμμες!

    Γιατί όλα τα ζυγίζουν οι άνθρωποι και όλα θαρρούν πως τα καταλαβαίνουν οι φτωχοί (λες και άνθρωπος δεν είμαι εγώ!)
    Η ανιδιοτέλεια κόντεψε να πεθάνει. Τώρα ζει στα χέρια ενός παιδιού γιατί μόνο εκείνο είναι ικανό να την κρατάει...

    ...συγκλονισμένος για μια ακόμα φορά

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 9:02:00 μ.μ., Blogger George

    Φίλε ανώνυμε και καπετάνισσα (δημοσιεύω το ίδιο και στα δύο μπλόγκ), ήρθα εδώ να αφήσω το αποτύπωμα μου για το σχόλιο σου στην καπετάνισσα.
    Θα επιμείνω στην άποψη μου. Ίσως δεν έδωσα σωστά την έννοια της αδικίας ίσως διαφέρει η έννοια της δικαιοσύνης που χρησιμοποιώ. Άδικο μάλλον για σένα. Δηλαδή όταν δίνεις και βρίσκεις απόρριψη απο τον άλλον είναι άδικο για σένα να επιμένεις. Νιώθεις να σε τυλίγει η αδικία. Μια αδιόρατη αδικία που δεν μπορείς να την δείς καθαρά.
    Ίσως μάλιστα το να συνεχίσεις να δίνεις άπτεται της θεϊκής υπόστασης; Ίσως;
    Βέβαια όταν μιλάμε για συναισθήματα, όταν είναι αληθινά και πηγάζουν απο μέσα σου ίσως και να μην μπορείς να τα ελέγξεις. Δηλαδή πολλές φορές μπορεί να αισθάνεσαι οτι κάποιος σε απορρίπτει αλλά εσύ επιμένεις, ακόμα και όταν νιώθεις οτι οδηγήσε σε ουτοπία. Μια ουτοπία που μπορεί να σε πληγώνει αλλά νιώθεις οτι δεν μπορείς να την απομακρύνεις. Το όπλο για το ξεπέρασμα αυτό πιό είναι; Ο χρόνος ; Η απομάκρυνση; Μπορεί και τα δύο;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 4:04:00 μ.μ., Blogger anonymos

    George, απ' ότι κατάλαβα αναφέρεσαι σε ερωτική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Ή σε μονομερή ερωτική διάθεση.

    Περιμένοντας την διευκρίνηση να αναφέρω ότι στην ερωτική σχέση δεν δίνεις αλλά παίρνεις καμιά φορά και εκβιαστικά.
    Η δικιά μου αναφορά ήταν για την αγάπη. Καμία σχέση με τον έρωτα αν και κάλιστα μπορούν να συνυπάρχουν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 6:35:00 μ.μ., Blogger George

    Φίλε ανώνυμε (με συγχωρείς καπετάνισσα) δεν αναφέρομαι σε ερωτική σχέση. Το αντίθετο, στο μυαλό μου είχα την έννοια της αγάπης. Αγάπη χωρίς αντίκρυσμα. Μονομερή αγάπη.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 11:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ioeu!
    Ένδυμα βραδυνό. Να'χει η ψυχή χαρά, να σε υποδέχεται.


    Δόκτωρα, ναι και ξανα-ναί!
    Να δεις που βρήκα τι θα ζητήσω απ' τον Άγιο Βασίλη! Εκλιπαρώντας, ίσως...

    Να'χω αγάπη να σου στέλνω μωρά Δόκτωρα! Να πληθαίνει με τον καιρό, να ζεσταίνεται με τους χειμώνες.



    George,
    μην σκοτίζεσαι ούτε στο ελάχιστο. Κουβέντες να ξεδιπλώνει η καρδιά, ν' αγγίζει ο ένας τον άλλον!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 2:44:00 π.μ., Blogger anonymos

    George, αν αναφέρεσαι στην αγάπη...
    Τότε έχασες φίλε μου. Ούτε ο χρόνος, ούτε η απομάκρυνση, ούτε ο πόνος, ούτε η καταστροφή μπορούν να σου την στερήσουν. Η αγάπη δεν είναι χρονικά και τοπικά προσδιοριζόμενη, δεν εξαρτάται καν από την επαφή. Η αγάπη έχει τα χαρακτηριστικά της έμπνευσης: μέχρι να την φτάσεις διαρκώς την αναζητάς και όταν την ακουμπήσεις το μόνο που επιδιώκεις είναι να την αυξήσεις.

    Θα σου αναφέρω ένα πολύ ωραίο και γνωστό παραμύθι που διαπραγματεύεται την αγάπη.

    Μια κοπέλα θολωμένη από την κυριαρχία της πάνω σ' ένα αγόρι του ζητάει να της αποδείξει τον έρωτά του: "Σκότωσε την μάνα σου για μένα" του λέει "και φέρε μου την καρδιά της για να αποδείξεις ότι την σκότωσες". Το αγόρι πηγαίνει αμέσως και σκοτώνει την μητέρα του, ξεριζώνει την καρδιά της και τρέχει για να την προσφέρει στο κορίτσι του.
    Στον δρόμο, απ' την βιασύνη του, σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Και τότε η καρδιά της μάνας τον ρωτάει "Μήπως χτύπησες παιδάκι μου?"

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 7:55:00 π.μ., Blogger George

    Φίλε ανώνυμε
    Δεν διαφωνώ ούτε χιλιοστό απ' ότι λές. Μόνο που εγώ μίλησα για την αδικία της μονομερής αγάπης. Αυτό που παρά την απόρρριψη συνεχίζεις να τυραννιέσαι.
    Όσο για το παραμύθι που λές, το cd του Θαλασσινού έχει λιώσει στο συγκεκριμένο κομμάτι, και νομίζω αποτυπώνει καλά αυτό που λέω.
    Νάσαι καλά φίλε και καλές γιορτές.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape