Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006
Καισαρική τομή

"Αν δεν υπήρχανε οι μάνες, αυτοί που θα πονούσανε περισσότερο απ' όλους, θα 'ταν οι ποιητές", είχε πεί ο Νίκος Καρούζος.

Στη μάνα. Μου. Που υπάρχει. Και σήμερα μετράει γένες. Δικές της. Χρόνια. Δεκαετίες. Στιγμές.
Μια σοκολάτα με γεύση φράουλα θα σου χαρίσω, να, όπως εκείνη που πρόσμενα με λαχτάρα κάθε που αρρώσταινα. Κι έπειτα θ' απλώσω χέρια να σε τυλίξω να μη κρυώνεις, ναι, σαν τότε που ξέχασα εκείνο το λευκό παλτό, τ' αγαπημένο, στο πούλμαν για το Ξυλόκαστρο κι απαρηγόρητη σπάραζα στο στέρνο σου. Και μια βόλτα θα σε πάω σ' εκείνο το ξωκλήσσι, μήνες τώρα το λες κι όλο δεν είναι βολικός ο χρόνος. Και για καφέ μετά, όρκο κάνω, που συνεχώς το αμελώ κι έπειτα ακούω το "δεν πειράζει" σου και μπήγω μέσα μου μαχαίρια.

Μια αγκαλιά που χωράει όλη τη γη, μάνα μου, να σε δεχθεί.
Κι όλα τα πέλαγα του κόσμου, να ρίξω μέσα...

Ό,τι δεν μπόρεσα, ό,τι δεν μπόρεσες.
Ό,τι περίμενα κι ό,τι για μένα προσδοκούσες.
Ό,τι ακόμα λαχταράς κι ό,τι ακόμα ελπίζω.
Ό,τι θαρρώ πως μου χρωστάς κι ό,τι λες πως σου οφείλω.
Ό,τι σε σένα με θυμώνει κι ό,τι σε μένα δε θες να δείς.
Ό,τι με κάνει να σε θέλω αλλιώς κι ό,τι σε κάνει να με "διορθώνεις".
Ό,τι ποτέ μου δεν κατάλαβα κι ό,τι κι εσύ δε βλέπεις.
Ό,τι θεωρώ "δικό" μου κι ό,τι εσύ, δεν μου αναγνωρίζεις.
Ό,τι φοβάμαι από σένα -μη γίνω σαν εσένα- κι ό,τι σε μένα απωθείς.
Ό,τι ποτέ δεν άρθρωσα κι ό,τι παράκουσες εσύ.
Ό,τι βαρύ, παραπανίσιο είπα κι ό,τι σ' έκανε να σφαλίσεις τ' αυτιά.
Ό,τι με κάνει να τρέμω.
Που είσαι εδώ, που είσαι αλλού, που κάποια μέρα, θα σε χάσω...


Μάνα μου, να'χεις χρόνια πολλά.
Έχε σε παρακαλώ.




( Τάνια Τσανακλίδου - Μαμά γερνάω )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 09:15 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


37 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 10:41:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Εγραψες ότι θα ήθελα εκ των υστέρων να πώ , αλλά δεν τα είπα στην δικιά μου πρίν να πεθάνει.
    Δεν νομίζω άλλος τραγουδιστής να έχει δώσει τόσο πολύ την ψυχή του σε τραγούδι όσο η Τάνια στην εκτέλεση αυτή του Μαμα γερνάω που σπάει στο τέλος.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 10:57:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Μεγάλο χαμόγελο. Το μεγαλύτερο.
    :-)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 11:19:00 π.μ., Anonymous mpampakis

    Τυχερή η μαμά που η κόρη έμαθε να μπορεί να μιλήσει έτσι για εκείνην.

    Τυχερή κι η κόρη που η μαμά την έμαθε να αγκαλιάζει με τέτοιο τρόπο.

    Υπέροχο. Απλά υπέροχο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 11:23:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    H μητερα μου βασανιστηκε και εφυγε απο το αλσχαιμερ στης 1/2/1998 καθαρη και ηρεμη .
    Ημερα Σαββατο . Την Πεμπτη την επλυνα και την ταισα . Της χτενισα τα μαλλια και της αλλαξα τα σεντονια . Της ειχα αγορασει λουλουδατα που τοσο της αρεσαν κι εκεινη κοιταζε θαρρω τα χρωματα και τα χαιδευε .

    Τα χρωματα χρειαζονται χαδια για να ζωντανευουν την ανοιξη .

    Εσβησε αθορυβα με ενα βαθουλωμα στο μαξιλαρι της , σημαδι του βαρους της .

    Τοτε την κοιταξα μονο μα μηνες πριν κανοντας της ιδια ιεροτελεστια , χτενιζοντας τα μαλλια της και τακτοποιωντας την εικονα της της κοιταξα στα ματια μην ελπιζοντας και της ειπα

    ΝΑ ΞΕΡΕς ΠΟΣΟ Σ ΑΓΑΠΩ .
    με κοιταξε ισια στα ματια και μου απαντησε

    ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ .

    Σ εκεινο το βλεμα και για λιγο λυθηκαν οι κομποι χρονων και σφραγιστηκε η αγαπη .
    Ηξερα πως πηρα σε μια φραση την αγαπη της και την αγαπη Εκεινου που δεν με αφησε στις μαντεψιες αλλα στον ΗΧΟ και στην ΑΦΗ .
    Εφυγε οπως ηθελα στο σπιτι της , ηρεμη και καθαρη .

    Χρονια ΠΟλλα στην μανουλα σου , ΜΝημες πολλες στις αλλες που εφυγαν .


    Εχεις την πιο τρυφερη σκεψη μου


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 12:54:00 μ.μ., Anonymous LIVANA

    Αυτό το "Μαμά γερνάω" ...τι τυραννία... από την πρώτη νότα.
    Ανήκω σε αυτούς που δεν αντέχουν να το ακούσουν....
    Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν της έχω πεί ποτέ "Σ' αγαπώ". Δεν θυμάμαι. Αλλά από τότε φροντίζω να της το λεώ συχνά, για να μη το ξεχάσει...
    Να είσαι καλά!!!
    Με έκανες και δάκρυσα....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 1:27:00 μ.μ., Blogger melomenos

    πήγα σ’αγνωστα νησιά
    να βρω και να γνωρισω
    το έπος της Οδύσσειας
    μονάχος μου να ζήσω
    μέσα σε άγνωστους άγνωστος
    να εξερευνήσω
    σε χώρους ξένους
    τα λόγια σου πολλές φορές θυμήθηκα
    όπου κι αν πάω
    σαν την δική σου αγκαλιά μάνα
    καμμιά δεν θα με πονέσει,
    γύρισα στην Αθήνα
    μεσ’την δική σου αγκαλιά
    μάνα μου να ξαποστάσω
    κι όλα όσα πέρασα
    με το γέλιο σου να ξεχάσω…

    καλή βδομάδα, καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 2:20:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Αυτούσιο για όλες μας...και άμα έχεις και συνέχεια με κόρες...εκεί να δείς τι γίνεται?! Εγω πάντως ακόμα το παλεύω...Νάσαι καλά και να την χαίρεσαι τη μανούλα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 3:21:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Έχεις δίκαιο, καπετάνισσα. Πώς να πω όμως στη μαμά μου που είναι μακριά ότι την αγαπώ; Ζει!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 4:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε.
    Μαζί σου σε όλα.
    Και στης αγάπης τον βαθύ γκρεμό.
    Εκεί που σκαρφαλώνουν απουσίες.


    Κολοκύθι,
    τσάκω κι ένα τρεμάμενο φιλί από δω. Τυλιγμένο μέσα σε αγκαλιά από αμμουδιά και κύμα.


    Μπαμπάκη μου.
    Τιμή ν' αρθρώνεις τέτοιο λόγο. Μπουσουλώντας πάμε όλοι. Ψηλαφώντας αλήθειες που μονάχοι μας κερδίζουμε. Μανάδες και παιδιά σ' έναν πόνο κατακόκκινο που στάζει αγάπη και πνίγεται απ' αυτήν.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 4:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jo-Anna μου...
    Είσαι ένας κήπος που αναδύει μοσχοπλασμένα όνειρα.

    Χάδια χρειάζονται κι οι άνθρωποι, να ζωντανεύουν οι καρδιές...
    Κι είσαι ευλογημένο πλάσμα που την είχες αγκαλιά κι έφυγε έτσι.
    Πόση αγάπη να σου δώσω τώρα, πόση;
    Και πόσα καρδιοχρύπια αγωνίας μην και δεν προλάβω, μην και ξεχνιέμαι στα πολλά και στραβοζυγίζω το παραπάνω και δεν της το δίνω και όλο λέω πως έχουμε καιρό, πως θα γίνουν όλα, πως...

    Μα πως φεύγει το "τώρα", με μια εκπνοή...


    LIVANA, καλώς ήλθες κορίτσι μου. Με αγάπες στα χέρια και παράπονα στα μάτια...
    Ναι, αυτό το "σ' αγαπώ"!
    Τάμα και φυλαχτό, αστέρι κι
    άνεμος χαδιάρης.
    Να τριγυρίζει εντός, να υψώνεται η ψυχή.


    Μελωμένε μου!
    Έχεις βάλει όλες της μέλισσες του κόσμου να ζουζουνίζουν πάνω από τα λόγια σου, να ποτίζουν φωνήεντα, να στάζουν νέκταρ στα σύμφωνα, να μαζεύεται η χαρά τριγύρω!
    Φιλιά από μέλι!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 4:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    SALOME,
    σ' ευχαριστώ αγαπημένη.
    Θα ξεσκονίσω θύμησες που στρίμωξα βιαστικά σε ράφια και χάσκουν ακατάστατα εδώ και καιρό. Και θα την πάρω αγκαλιά να της πω αγάπης ιστορίες. Θ' αντέξω λες;



    Silvia Okaliova,
    μη γελιέσαι. Η μάνα ξέρει πάντα που'ναι η ψυχή του παιδιού της. Άσε τα χιλιόμετρα για κείνους που κρατάνε μέτρο στη ζωή. Εμείς καβαλάμε σύννεφα και κύματα και πάμε. Να της πεις. Μέσα από τις τηλεφωνικές γραμμές, εντάξει.
    Θα νιώσει.
    Κι εσύ μαζί.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 5:26:00 μ.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    ..να ειναι καλα οι μανουλες μας..να ειναι καλα ποοολλα χρονια ακομη..γιατι η καρδουλα τους παντα θα μας στηριζει..σε οποια ηλικια κι αν βρισκομαστε..χρονια μελενια στη μανουλα σου γλυκια μου..!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 6:54:00 μ.μ., Blogger confused

    Να τη χαίρεσαι και να σε χαίρεται :))

    Καλή εβδομάδα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 7:20:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Πολύ τρυφερό κείμενο.
    Φαντάζομαι τη συγκίνηση της μάνας σου, καθώς θα το διαβάζει.
    Καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 9:26:00 μ.μ., Blogger weirdo

    Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώνουμε κι οι δυο, πάντα θα βλέπουμε τη μάνα, σαν 'μανούλα' (όπως όταν ήμαστε παιδιά..)
    Και το σπλάχνο για τη μάνα πάντα θα είναι 'παιδί'..
    Να τη χαίρεσαι (και να σε χαίρεται), αγαπημένη καπετάνισσα..:)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger mindstripper

    Να την χαίρεσαι Καπετάνισσα. Και να την έχεις δίπλα σου για πολλά χρόνια ακόμα.

    Είμαι σίγουρη ότι κι εκείνη είναι περήφανη για σένα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 12:29:00 π.μ., Blogger γιώργος

    τυχερές και οι δύο...
    για τον λόγο της η κάθε μία...

    να σας ζήσει, να σου ζήσει...

    χρόνια καλά να έχει...

    καληνύχτα καπετάνισσα...
    καληνύχτα στην μητέρα σου...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 10:22:00 π.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Η Μάνα είναι η πιο σπουδαία
    από τα σπουδαιότερα !

    Είναι η μοναδική που με έμαθε
    να αγαπώ τον κόσμο και
    τη ζωή, κανείς άλλος
    μόνο η Μάνα !

    Τις αξίζει να ζει για πάντα !

    Καλό σου πρωινό
    φιλιά και αγάπη

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 11:54:00 π.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Μάνα θα πει γέννα…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 12:27:00 μ.μ., Anonymous LIBANA

    Vita mi Bar δηλαδή αν ανακάλυπτες ότι είσαι υιοθετημένος...
    πως θα έλεγες τη γυναίκα που σε μεγάλωσε ?
    Και το "Χαμόγελο του παιδιού" τι είναι cetering?
    (Συγνώμη Καπετάνισσα...)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 2:49:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    Καπετάνισσά μου, γλυκειά μου Κρητικιά, ποιήτριά μου, σε ευχαριστώ.

    Έχω μια μαμά δέκα χρόνια πιο μεγάλη από εσένα, από το νησί σου κι εκείνη, με την ίδια σοφία μου μιλάει.

    Η Κρήτη βγάζει διαμάντια.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 3:16:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    " (...) Η μάνα μου δεν ήταν όπως την είχα αφήσει. Στα νιάτα της ήταν στητή κι αγέρωχη, πραγματική αρχοντογυναίκα. Όμως τα τελευταία χρόνια είχε συρρικνωθεί. Έπασχε από δισκοπάθεια και είχε καμπουριάσει, αν και το ροδομάγουλο πρόσωπό της παρέμενε ατσαλάκωτο, όπως και η μουρμούρα της. Και μπορεί να γκρίνιαζε ότι έχω ρίξει μαύρη πέτρα πίσω μου, αλλά ήταν η μάνα που με γέννησε. Μπορεί να με γέννησε απ’ τη μασχάλη, αλλά ποτέ δε θα γυρνούσα να της πω μάνα γιατί με γέννησες; Στον εαυτό μου μπορεί να το έλεγα, στη μάνα μου ποτέ. (...)"

    Ενα -φτωχό- απόσπασμα, καπετάνισσα, έτσι, για να συμβάλω το ελάχιστο κι εγώ σ' αυτόν το φόρο τιμής...

    Καλημέρα ! :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 3:50:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Αν την πας εκείνη τη βόλτα, και μετά για καφέ, και της πεις και τα μισά από τούτα τα λόγια, να πας μετά και το ταξίδι με τους φίλους. Εκείνο το μακρινό, ξέρεις! Χωρίς να έχεις δέυτερες σκέψεις.

    την καλημέρα μου και τα χρόνια πολλά!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 3:58:00 μ.μ., Blogger elpida

    Χρόνια πολλά στη μανούλα σου καπετάνισσα! Να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά και να την έχεις πάντα πλάι σου!Μαζί να προχωράτε στο δρόμο της ζωής.
    Φιλιά πολλά!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    με το φεγγαρι αγκαλια!
    Να πέσουν απ' το στόμα μου φιλιά να σε σκεπάσουν!



    Confused,
    απλωμένα χαμόγελα στον γλυκό κρητικό ήλιο. Έτοιμα να φορέσουνε σε λίγο βραδυνά.



    tnkaramitsos...
    Τι να λέω τώρα. Της το έδωσα γραμμένο και το 'σκασα. Να το διαβάσει μόνη της. Ξέρει βέβαια, ξέρει. Αλλά μη θαρρείς.
    Οι άλλοι με περνάνε για καμωμένη απ' ατσάλι. Δε χωράνε σ' όλα τα μάτια τα μπαμπάκια.

    Την αγάπη μου εν αφθονία!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:16:00 μ.μ., Blogger soulmates

    bravo!!!!
    exw anatrixiasei....
    h pio glukia lexh "mana"!!!
    efxomai na xeis dipla sou thn mhtera sou polla-polla xronia akoma...
    na eisaste kala...

    filia kai stis 2 sas!!

    p.s:Mama se agapw polu!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    weirdo,
    αγάπη να'χουμε να δίνουμε...
    Εκεί που απλώνει ρίζες βαθιές, δυνατές, εκεί που θεριεύει, γιγαντώνεται και δε γυρεύει παρά ένα βλέμμα αποδοχής.
    Τόσο απλό, τόσο λιτό, τόσο ουσιώδες...


    mindstripper,
    πως λέμε αγάπη χύμα; Έτσι, να δίδεται δίχως υπολογισμούς και κρατούμενα. Ευλογία, ε;

    Σ΄ευχαριστώ καλή μου!


    γιώργο,
    να μας καλοφέρονται τα χρόνια. Να μας γλυκοκοιτάνε, το'παμε.
    Με τόσες γκρίνιες πιά τριγύρω, άλλο δε λαχταρά η ψυχή!

    Την αγάπη μου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    να βουτά σε θάλασσες η ματιά και η καρδιά σου πάντα. Κι έτσι τρυφερά να τραγουδάς της μάνας τον παιάνα. Στο όνομα της ακλόνητης αγάπης της.



    VITA MI BAROUAK.
    Η Ζωή, συνώνυμο της Μάνας.



    LIBANA,
    μην απολογείσαι γλυκιά μου, όλα δεκτά. Έχω την αίσθηση ότι ο VITA MI BAROUAK άλλα είχε κατά νου.
    Και σαφώς δεν είναι αυτός καθαυτός ο τοκετός που ορίζει την σχέση, που χρωματίζει την αγάπη.

    Είναι πέρα και πάνω από γήινους πόνους και ομφάλιους λώρους.
    Γένα, θα πει ζωή. Θα πει ψυχή κι ουσία ανθρώπου.
    Και ναι. Οι μητέρες των υιοθετημένων παιδιών έχουν χίλιες φορές γεννήσει.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    argyrenia,
    με παρατιμάς. Τη μάνα σου και τα μάτια σου! Τούτη η αγκαλιά, τούτη η μυρωδιά -η δική της- είναι αγιασμένη. Κι όταν απαλλάσσουμε εαυτούς και αλλήλους από ενοχές, αγκαλιαζόμαστε και "μυριζόμαστε" αυθεντικά. Με τις αλήθειες μας.


    Χρήστο μου,
    λες σπουδαία λόγια. Γιός διαλεχτός, θαυμάσιας μάνας.
    Μαζεύω απ' τις λέξεις σου αγάπη διάφανη και γεμάτη. Την κρατώ να μαθαίνω.


    Μαίανδρε,
    σε γλυκοφιλώ αγαπημένε μου.
    Μάλλον δεν θα πάω. Νιώθω την ανάγκη να μείνω εδώ. Ένστικτο, σκέψη μονοδρομημένη, δεν ξέρω.
    Είδες πως αφουγκραζόμαστε τη ζωή αλλιώς καθώς η πορεία μας βαραίνει σε βήματα και τοπία;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 4:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελπίδα μου,
    μάνα κι εσύ και ξέρεις. Και νιώθεις και ακούς.
    Κι ευχές σου καλοδεχούμενες να τις κρατήσω στη ψυχή. Ειν' από μάνα κι είναι για τούτο πολλαπλά ακριβές και πολύτιμες.



    soulmates,
    σ΄ευχαριστώ χαρούμενο παιδί!
    Ευκαιρία να στείλουμε αγάπες, ε;
    Τι θαυμάσιο!
    Να δώσουμε υπόσχεση -λέω- πως τούτες της γιορτές θα κάνουμε εξομολογήσεις. Και αυτές τις τρεμάμενες λέξεις-ακροβάτες, ναι, για το "σ'αγαπώ" λέω, αυτές τις δύο λεξούλες λοιπόν, θα τις ξεστομίσουμε.
    Να εκπνεύσουμε την αγάπη μας εκεί που η ψυχή λαχταρά και τα χείλη σφαλίζουν.
    Ναι, να το πούμε!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 5:19:00 μ.μ., Anonymous Ιωάννα

    Γνωρίζω απο μικρή δύο γυναίκες - αδελφές πολύ δεμένες μεταξύ τους που μ' αγαπούν πολύ.
    Η μία έκανε παιδιά, η άλλη δεν μπορούσε ο άντρας της..
    πρότεινε λοιπόν η μάνα να κάνει ένα παιδί με τον άντρα της και να το δώσει στην άτεκνη αδελφή της
    Το θεωρούσε καλύτερη λύση από την υιοθεσιά...αυτό πόσο αγάπη και θυσία θέλει ;
    ειδικά από μια μάνα ;
    φαίνεται παρωχημένο κάπως ( χωριάτικο ) αλλά δεν είναι
    μια σκέτη πρόταση ή λέξη
    κρύβει πολλά
    ειδικά αυτή η κίνηση της μάνας προς την αδελφή...

    Ιωάννα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 6:21:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    αγάπη άνευ όρων... και με πόνο...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 11:33:00 μ.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Aπλά πανέμορφο! Τρυφερό, αληθινό & τόσο ανθρώπινο! Να είσαι καλά που μου θύμησες πόσο καιρό έχω να της πω πως την αγαπώ...
    Να ζήσει χρόνια πολλά & καλά η μανούλα σου για να σε καμαρώνει κι εσύ να μην ξεχάσεις ποτέ να της δείχνεις την αγάπη σου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 12:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ιωάννα μου,
    τα λόγια σου μύθος αλλόκοτων θεών. Ποιός άλλος τάχα τα τολμά αυτά που λες από κείνον που κάθεται στον Όλυμπο;
    Δεν ξέρω. Η αγάπη κι η θυσία δεν είναι για τους θνητούς.
    Δεν τους πρέπει. Καμμιά δεν αντέχουνε. Θεοί μόνο.

    Καλώς ήλθες δεν είπα...
    Με το καλό να σμίγουμε λοιπόν!


    Αλεξάνδρα μου,
    δείξε μου κείνον που βάζει όρους στην αγάπη να τον βάλω να μου διδάξει τον φόβο.
    Μοιάζει να τον κατέχει καλά...


    Ηλιαχτίδα!
    Ολόγιομα φεγγάρια στη ποδιά σου!
    Χούφτες να τα μαζέψεις να τα χαρίσεις στη μάνα.
    Άλλο απ' αγάπη να μην έχει η ψυχή!
    Γίνεται;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 1:25:00 π.μ., Blogger elpida

    Έχω χάσει και Μάννα, μην το ξεχνάς αυτό...
    Φιλιά και πάλι!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 10:05:00 π.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Νομίζω πως εύκολα γίνεται καλή μου! Είναι η ίδια αυτή αγάπη που ΄Κείνη μας χάρισε! Κι είναι τόση πολλή, τόσο μεγάλη...
    Καλημέρα σοφή αλκυόνη!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006 10:49:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελπίδα μου!
    Αυτό κι αν δε ξεχνιέται...
    Μέσα μας κατοικεί αιώνια.


    Ηλιαχτίδα, καλή μου, ναι.
    Αγάπη ανέγγιχτη, ατόφια, καθαρή ίδιο κρύσταλλο, παλλόμενη σαν το κύμα.
    Ούτε ωκεανοί μπροστά της...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape