Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006
Το ερώτημα, προς τον εαυτό μας:
"Σ' αυτόν τον κόσμο που ολοένα αλλάζει
κι άκαρπα όνειρα μας περιγελούν,
ποιά κραυγή θα μας αρπάξει από τη χαύνωση";

(απόσπασμα από θεατρικό κείμενο του θεάτρου Νο)




Μπορεί της Τέχνης. Του χιούμορ. Της παιδιάστικης χαράς. Της αγάπης.



 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:12 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


34 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:50:00 π.μ., Blogger Maiandros

    μα η κραυγή του εαυτού μας μόνο. Ας τον ρωτήσουμε λοιπόν πότε θα φωνάξει λίγο πιο δυνατά.

    καλό ξημέρωμα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 1:29:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Μια κραυγη τοσο δυνατη που θα ειναι ικανη να τρομαξει και εμας τους ιδιους...
    Η κραυγη μας.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 1:45:00 π.μ., Blogger greek-GAYLOLITA

    We did it?
    We are doing it?
    Will we ever?
    [ενω οι αιχμηρομορφες γραμμες,πλησιαζουν.και μαλλον υποδεικνυουν]


    φιλακι!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 9:18:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Η κραυγή εκείνη που θα είναι αρκετά δυνατή για να μας ξεβολέψει από τη ψυχική ρέκλα και απραξία στην οποία έχουμε βυθιστεί και δεν το έχουμε πάρει καν χαμπάρι...Καλημέρα μάγισσα της θάλασσας!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:16:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    καλημερα Καπετανισσα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:30:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Του Έρωτα και μόνο.
    Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:34:00 μ.μ., Blogger melomenos

    όταν με δείς να έρχομαι καβάλα στον άνεμο
    πάρε τον δρόμο της αυγής
    να με φτάσεις
    γυμνός να έρθεις
    με μόνο σου ρούχο
    την οργισμένη οδύνη σου
    μη φοβηθείς!
    πιο δυνατοί απο τις μπόρες είμαστε
    πιο δυνατοί απο τις θύελες
    πιο δυνατοί κι απο τον θάνατο
    έλα να σμίξουμε εαυτέ μου
    εκεί που το φως φιλάει
    στραφτοκοπώντας το νερό
    και με την σιωπηλή κραυγή μας
    περιμένουμε τους κεραυνούς
    κι ασε τους άλλους αποχαυνωμένους
    να ψάχνουν μπουσουλώντας
    και μαρτυρώντας
    να εξοφλούν όνειρα!

    καλημέρα σου Καραβοκύρησα!!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:36:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    Η πιο δυνατή, αυτή της σιωπής μας.
    Καλημέρα ποιήτριά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 12:36:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    Η πιο δυνατή, αυτή της σιωπής μας.
    Καλημέρα ποιήτριά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 1:39:00 μ.μ., Blogger George

    Η φωνή της αγανάκτησης. Δεν θα λέει για αγάπες ή για λύπες, μόνο για την αγανάκτηση της θα μιλάει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 2:46:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ωραίο το φινάλε, αλλά μήπως ήταν λίγο συγκρατημένο; Περίμενα να κάνει κολοτούμπες παιδιάστηκες ο πιγκουίνος στο τέλος! Έτσι, για έκπληξη.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 2:46:00 μ.μ., Anonymous LIBANA

    ΜΗΝ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ
    ΟΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΛΥΓΑΕΙ ΤΟ ΚΥΠΑΡΙΣΙ
    ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΛΥ....
    ΠΑΡΑ ΠΟΛΎ ΑΓΑΠΗΣΕΙ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 2:55:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Να τι σημαίνει η λιτότητα της ασιατικής φιλοσοφίας. Σε τρεις γραμμές,ο,τι θα μπορούσες να γράψεις σε ολόκληρο βιβλίο. Καλησπέρα, ευχαριστώ για τη σοφία..

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 3:09:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Κάποιες φορές...,της Έριδας.
    Σπανίως του Έρωτα.
    Και πάντα,της μιλιάς μας προς τον εαυτό μας.
    Αυτό το μελίσσι,οι λ-έξεις...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 4:18:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι

    Μυστρί και πηλοφόρι θέλει. Αλλιώς δε το βλέπω να γίνεται τίποτα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 5:04:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    Ούτε του εαυτού μας διότι εθελοτυφλούμε όντες βολεμένοι.
    Ούτε καν οι προειδοποιητικές κραυγές της/των επερχόμενης/ων καταστροφής/ών.
    Μόνο αν βιώσουμε την πρώτη, ενώνουμε χέρια, αγκαλιές και κραυγές κι' ύστερα.... δένουμε πάλι τα μάτια.....

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 5:36:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ποτέ δε θα φωνάξουμε. Πότε δυνατά!
    Μόνο ένα υπνωτικό μουρμούρισμα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 7:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε...
    Έχω την αίσθηση ότι πάψανε προ πολλού να ισχύουν οι σαφείς προσανατολισμοί. Κραυγάζουμε αναίτια και σιωπούμε καταπίνοντας τις ενοχές μας.
    Φιλιά!


    Πρέζα tv!
    Ουρλιαχτό λες, ε;
    Να μεταφέρεται από στόμα σε στόμα πολλαπλασιασμένο. Για βάλε με το νού σου τον ήχο που'χουν οι κραυγές σαν σμίγουν...


    Αχ, Λολιτάκο.
    Ποιός μπορεί να πει αγαπημένε μου προς τα που θα πάει η λάβα της αγανακτισμένης ψυχής σαν ξεχειλίσει.
    Εκτός αν μας μπουκώσανε για τα καλά και δεν υπάρχει τόσος δα χώρος ούτε για εισπνοή, ούτε για εκπνοή.
    Την αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 7:58:00 μ.μ., Blogger global

    Aαααααααααααααααααααααα.

    μπα, δεν πιάνει ρε καπετάνισσα.
    πάμε άλλη μία.

    Ααααααααααααααααααααααααααααααααα

    χμ, που θα πάει, θα την καταφέρω.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 8:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia,
    όμορφο πλάσμα! Πίστεψέ με, πιότερο κι απ' την αποδοχή της φτήνιας, με πονάει η αδράνεια. Η αγόγγυστη παραδοχή και η πλανημένη σιγουριά πως εμείς, οι κουκίδες μα και μιλούνια της ανθρωπότητας, τίποτα δεν μπορούμε...
    Φιλί μ' αρμύρα!


    Χάρυβδις!
    Αγκαλιές γιορτινές κι ορθάνοιχτες, να ζεσταίνεται ο μέσα τόπος και να στήνει γλέντια η ζωή!
    (Μαζί με της κραυγής το άχτι)


    Κερασιά,
    αν και -κατά πως λεν οι φωτισμένοι- ο έρωτας δεν κραυγάζει, μόνο από ψιθύρους ξέρει, θα συμφωνήσω.
    Σωσίβια η φωνή του, όποια κι αν είναι η έντασή της!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 8:08:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Πως γίνεται τον ίδιο ουρανό να τον βλέπουμε άλλοτε χαρουμενοι και άλλοτε λυπημένοι?
    Την ίδια θάλασσα να την ακούμε άλλοτε κραταιοί και άλλοτε φοβισμένοι?
    Τα ίδια όνειρα άλλοτε να είναι η μόνη διέξοδος και άλλοτε άκαρπα?

    Σίγουρα επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον αλλά ο τρόπος επιρροής εξαρτάται από τον τρόπο που δεχόμαστε να μας επηρεάσει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 8:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε μου,
    να παραμερίσω να περάσουνε τα εμπνευσμένα λόγια!
    Η ευτέλεια των καιρών λέω πως θα γονατίσει μπροστά στον πλούτο των συναισθημάτων.
    Και να'ξερες πόσο το εύχομαι...


    Αργυρένια,
    μ' άνθη κατάφθασες πάλι και πες μου: πως να μαραθεί η ματιά κι η ψυχή με τέτοια λόγια!
    Ρόγδι τσακισμένο εμπρός σου τα "ευχαριστώ" μου!
    Σιωπή λες, ε;
    Σιωπή εγκυμονούσα...


    George,
    να δεις που μου'ρχεται να φωνάξω "εμπρός! Αφύπνιση"!
    Σαν την ωραία κοιμωμένη τα όνειρα κι η συνείδησή μας.
    Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες, ε;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 8:22:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia!
    Και δεν πιάνουμε παρέα το παιχνίδι;
    Το μυαλό θα μας εμποδίσει η παραφουντωμένη ωριμότητα;
    Έπειτα, άλλο δεν έχουμε κατά νου, παρά αυτήν την ανούσια επίπεδη απάθεια, να την φέρουμε τούμπα!


    Libana,
    σιγά που θα λυγίσουμε! Πριτς!
    Γιατί ατσαλώνουμε ψυχή και ορθώνουμε ανάστημα θαρρείς;
    Για να βαδίζουμε κόντρα στους ανέμους που αντιστρατεύονται τις επιθυμίες μας.


    Lupa, ω ναι!
    Αξιοθαύμαστη λιτότητα. Ο κόσμος του απλού, ο δύσκολος, στις αποχρώσεις των λέξεων. Πως να μην εμπιστευόμαστε τις νοηματικές τους τελεσιδικίες...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 9:09:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Δεν ξέρεις, καπετάνισσα, πόσο θα ήθελα να παίξω εκεί έξω, παρέα με τους πιγκουίνους! Μου άρεσε η απάντησή σου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 9:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Τειρεσία, καλέ μου.
    Ποιός να υποστηρίξει τ΄ανάποδα.
    Βράζει η ψυχή μες στο θυμό, βράζει και μες στον έρωτα, μόνο που ο κοχλασμός, στην πρώτη περίπτωση περιλούζει τα γύρω σύμπαντα, ενώ στη δεύτερη, γίνεται αίμα να πνιγείς.
    Ο εαυτός μας καταλήγεις, ε;
    Πομπός και δέκτης.


    Κολοκύθι,
    ας πιάσουμε δουλειά οι πρώτοι εθελοντές λοιπόν! Να σκάψουμε βαθιά στη γη, να στεριώσουν τα θεμέλια, να χτίσουμε μετά τ' αλλιώτικο. Λέω πως με τον καιρό, θα 'ρθούνε κι άλλοι.


    Κρινιώ,
    θάλασσα σε σάρκα ανοιχτή οι αλήθειες.
    Να χάφτουμε τα ψέμματα πιο καλά. Να μισοξυπνάμε, να λέμε "εμείς είμαστε γι' άλλα", να βουτάμε στα ρηχά για σιγουριά και μόλις πάει ν' ανέβει η ένταση να βραχνιάζει η φωνή.
    Μόνο αυτό, λες;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 9:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα,
    οι δυνάμεις καταστολής ισχυρές, ε;
    Μισανοίγει το βλέφαρο κι έπειτα γυρίζουμε απ' το άλλο πλευρό.
    Έτσι είναι μάλλον.
    Είναι που το μπροστά δε χάραξε ακόμα.
    (Θέλω να πιστεύω).


    Δος του Globalάκι μου!
    Κάτι σα να'πιασε τ' αυτί μου...
    Μωρέ κάνουν καλή δουλειά τα ρεύματα (υπόγεια και μη).
    Άντε άλλη μια να κατηφορίσει!


    Ανώνυμε,
    αλλάζουμε κι εμείς κι ο γύρω κόσμος. Δυναμική διαδικασία. Ποτέ οι ίδιοι. Ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Ένας δρόμος. Συνεχώς.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 9:55:00 μ.μ., Anonymous alexandra

    ναι, μερικές φορές μια κραυγή μας συνεφέρει και αν προέρχεται από τα κατάβαθα της ψυχής μας, ακόμα καλύτερα γιατί είναι περισσότερο αληθινή!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 10:13:00 μ.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    μονο αν φωναξουμε δυνατα στον καθρεφτη μας..ολα τα θελω μας..δυνατα..σπαρακτικα..μονο τοτε..ισως τα ακουσουμε..

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006 11:33:00 μ.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Mα ... η δική σου Καπετάνισσά μου! Είναι ολοφάνερο!
    Την πιο γλυκιά μου Καληνύχτα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 09, 2006 12:40:00 π.μ., Blogger tolitsa

    Η κραυγη ολων αυτων των παιδιων!!!


    "Στη Σομαλία τα παιδιά
    λουλούδια μου απότιστα
    κρέμονται από στεγνά βυζιά
    Στην Κολομβία τα παιδιά
    αστέρια μου αφώτιστα
    πορνεύουν άγουρα κορμιά
    Μάτια μου κάρβουνα ζεστά
    όταν η νύχτα ξενυχτά
    στα μάτια με κοιτάζουν
    τον ύπνο μου ντροπιάζουν
    Τη βολεμένη μου ζωή
    καρφώνει αυτή η παρεμβολή
    και με χλευάζει
    για τόσα τσάμπα σ' αγαπώ
    για όλα τ' ανόητα που ζω
    και με δικάζει

    Μη μιλάτε
    η ήσυχη ζωούλα μας κοιμάται
    μη μιλάτε
    μη μιλάτε
    ο δικός μας ο Θεός
    είν' ανώτερος Θεός
    μη μιλάτε
    μη μιλάτε

    Στη Βραζιλία τα παιδιά
    της φτώχειας αγριοβλάσταρα
    τα πετσοκόβουνε σκυλιά
    Και στη Βοσνία τα παιδιά
    μαύρα αετοπερίστερα
    ζουν στου θανάτου την κοιλιά
    Μάτια μου κάρβουνα ζεστά
    όταν η νύχτα ξενυχτά
    στα μάτια με κοιτάζουν
    τον ύπνο μου ντροπιάζουν
    Του ονείρου μου τη διαδρομή
    φρενάρει η αθώα τους κραυγή
    σαν πλησιάζει
    κάτι μου σφίγγει το λαιμό
    μου ανατινάζει το μυαλό
    με κομματιάζει

    Μη μιλάτε
    η ήσυχη ζωούλα μας κοιμάται
    μη μιλάτε
    μη μιλάτε
    ο δικός μας ο Θεός
    είν' ανώτερος Θεός
    μη μιλάτε
    μη μιλάτε"

    Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου
    Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 09, 2006 1:33:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα μου,
    επιτυχέστερο όλων να τρυπήσει ετούτη η κραυγή την ακοή ορισμένων... Να στοιχειώσει τον ύπνο τους, να αιχμαλωτίσει την ηρεμία τους.


    Με το φεγγάρι αγκαλιά!
    Αν είναι για τα "θέλω" μας, η φωνή πρέπει να γυρίσει προς τα μέσα. Και να΄ναι δεκτικό το όλον να την αφουγκραστεί.
    Κύμα να γίνει, να σαρώσει κάθε "πρέπει"!



    Ηλιαχτίδα,
    τα φεγγάρια να σε προσέχουνε, θα σου ευχηθώ. Κι η σιγαλιά της νυχτιάς να'ναι τρυφερή και γαλήνια, σαν μουρμούρισμα αγάπης και μιλιά ζωής!



    Τολίτσα μου,
    εκπληκτικό.
    Για όλα τα παιδιά, για την αγάπη που σαλεύει ανάμεσά μας, για τον πόνο που ξενυχτά την ώρα που ονειρευόμαστε.
    Στα μάτια τους, η ζωή γονατίζει.
    Να θριαμβεύσει η ελπίδα επιτέλους!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Δεκεμβρίου 09, 2006 10:06:00 π.μ., Blogger Pythia

    Η αλήθεια που φωνάζει:
    αγάπη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006 10:03:00 π.μ., Anonymous LIBANA

    Εξαιρετικά δύσκολη η επιλογή....
    για όλους...
    επι του πρακτέου πιά...
    το κόκκινο ή το μπλέ χάπι...????

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006 8:52:00 μ.μ., Blogger coolplatanos

    Καπετάνισσα θαυμάζω την ιστοσελίδα σου και την έχω βάλει σε σύνδεσμο στη σελίδα μου. Οσο για το βιντεάκι αυτό είναι καταπληκτικό. Θα ψάξω να βρω κάτι ανάλογο. Πολύ μου άρεσε. Να είσαι καλά που μας δίνεις μία ελεύθερη ανάσα από την μέριμνα της καθημερινότητας.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape