Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006
Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα...



Μια φορά και έναν καιρό ένα παιδί
ετοιμαζόταν να γεννηθεί και να έρθει στην γη.












Πλησίασε λοιπόν και ρώτησε το Θεό:
"Μου λένε ότι θα με στείλεις στην γη αύριο",









“… αλλά πώς να ζήσω εκεί τόσο μικρό και αβοήθητο";









Ο Θεός απάντησε:
«Μέσα στους τόσους αγγέλους, έχω διαλέξει έναν και για σένα»









«Θα σε περιμένει και θα σε φροντίζει στη γη»














"Αλλά…" είπε το παιδί,








"εδώ στον Παράδεισο δεν κάνω τίποτε άλλο
από το να τραγουδώ και να γελώ"







«Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο»











Τότε, ο Θεός είπε:

«Ο άγγελος θα σου τραγουδά κάθε μέρα.
Θα νιώθεις την αγάπη του αγγέλου σου και θα είσαι ευτυχισμένο»









«Όμως» είπε το παιδί, «… πώς θα μπορώ να καταλαβαίνω όταν οι άνθρωποι μου μιλούν, αφού δεν ξέρω την γλώσσα τους»;








"Αυτό είναι εύκολο", είπε ο Θεός

"Ο άγγελος σου θα σου λέει τις πιο όμορφες και γλυκές λέξεις που άκουσες ποτέ σου,








και έτσι με πολλή υπομονή και φροντίδα,
ο άγγελος θα σου διδάξει πώς να μιλάς".











Το παιδί κοίταξε ψηλά στον Θεό και είπε,
"Και τι θα κάνω όταν θέλω να μιλήσω σ' Εσένα";











Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε:









«ο άγγελός σου, θα σου βάλει τα χέρια μαζί
και θα σου δείξει πώς να κάνεις την προσευχή σου
».












Το παιδί τότε είπε,
«Έχω ακούσει ότι στην γη υπάρχουν κακοί άνθρωποι.

Ποιος θα με προστατεύσει»;








Ο Θεός έβαλε το παιδί στην αγκαλιά του λέγοντας:









«ο άγγελος σου θα σε προστατεύει,
ακόμα και αν ετούτο σημαίνει πως θα τσακίσει τα φτερά του γι αυτό»







Το παιδί ήταν λυπημένο και είπε στον Θεό:
«Αλλά θα είμαι πάντα λυπημένο, επειδή
δεν θα μπορώ να σε βλέπω πλέον»










Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί
και του ψιθύρισε:








«Ο άγγελος σου θα σου μιλά πάντα για μένα
και θα σου δείξει τον δρόμο να έρθεις πίσω σε μένα,
παρόλο που εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου».











Εκείνη την στιγμή ήταν απόλυτη γαλήνη στον Παράδεισο,
αλλά φωνές από την γη μπορούσαν ήδη να ακουστούν.
Το παιδί αμέσως, ρώτησε απαλά:








«Ω Θεέ μου, αν είναι να φύγω τώρα,
πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου»!










Ο Θεός απάντησε,

«Το όνομα του αγγέλου σου δεν είναι σημαντικό…
εσύ απλά θα την φωνάζεις






... Μ α μ ά !








( Λόγια-φυλαχτά για την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού.
Ο τίτλος είναι στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου,
η ιστορία είναι του Mike Sharobim )

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 22:45 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


35 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006 11:33:00 μ.μ., Blogger Markos

    Όσο και αν ξέρεις από την αρχή το όνομα του αγγέλου, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να το διαβάσεις για να το ξαναπείς....
    Καλησπέρα Καπετάννισα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Έλα μωρέ Μάρκο, καλέ μου!
    Να βγάλουμε στον αφρό την παιδικότητα που μας έμεινε και να την λατρέψουμε σαν θεά!
    Όχι, πες μου:
    Ποιά είναι η πιο αυθεντική περίοδος στη ζωή τ' ανθρώπου, η γνήσια, η καθάρια, η χαρά η ίδια, παρά η παιδικότητά του...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:03:00 π.μ., Blogger nosyparker

    Κι όμως... δε θα ήθελα να ξαναγίνω παιδί.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:14:00 π.μ., Blogger marilia

    Ομορφιές Καπετάνισσα! Ομορφιές και τρυφεράδες!

    Φιλιά τόοοοοοοοοοσα! :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:30:00 π.μ., Blogger γιώργος

    τρυφερό καπετάνισσα...
    βγαλμένο από τα όνειρα που κάναμε παιδιά...
    ευτυχώς, ο άγγελος υπήρχε και υπάρχει στη ζωή μας...

    καληνύχτα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:43:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Nosyparker,
    όσο κι αν (δεν) αγαπηθήκαμε, ποτέ δε θα΄μαστε χορτάτοι.
    Λίγο κανάκεμα κι ένα γενναιόδωρο χάδι στα μαλλιά.
    Μουρμούρισμα σιγανό στο προσκεφάλι κι όνειρα στην αγκαλιά μέχρι το πρωί.
    Αν κι εφόσον...


    Μαριλία μαγισσούλα μου εσύ!
    Μια τσαχπίνικη ματιά παιδιού, το γέλιο σου που ναι, αντηχεί ως εδώ και δες: ο κόσμος μπαίνει σ' άλλο χρώμα!



    Γιώργο μου,
    σκέψη κι ελπίδα και πόθος ανάκατος με παράπονο. Να'τανε -λέει- κάποιος εδώ, να μας φυλάει από κάθε κακό! Φτερούγες-αγκαλιές ν' ανοίγει να μας κλείνει μέσα...
    Δε μεγαλώνουμε ποτέ, λέω!
    Ευτυχώς.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:48:00 π.μ., Blogger George

    Είναι ο μόνος άγγελος που όση σκληράδα και αν του δείξεις ξέρεις πως θα είναι πάντα κοντά σου.
    Καληνύχτα καπετάνισσα να είσαι πάντα καλά, να μας χαρίζεις όλες αυτές τις όμορφες εικόνες δεμένες τόσο όμορφα με λόγια αισθαντικά.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 1:10:00 π.μ., Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

    Ένσταση! Εγώ καθ΄ότι φρεσκομανούλα, δηλώνω πως αυτά τα υπέροχα πλασματάκια, τα μωρουδάκια είναι οι Άγγελοι!
    Σας φιλώ γλυκά

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 1:42:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Υπεροχες φατσουλες!
    Χρονια τους πολλα!!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 2:16:00 π.μ., Blogger ioeu

    Αχ, πατριώτισσα, τι μας κάνεις...
    Καμιά φορά σκέφτομαι, πόσοι, θεέ μου, άγγελοι μας περιτριγυρίζουν...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 2:37:00 π.μ., Blogger anonymos

    Πολύ όμορφο!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 8:02:00 π.μ., Blogger aeipote

    Εξαιρετικό.

    Καλημέρα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 9:35:00 π.μ., Blogger confused

    Τι γλυκό :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 10:33:00 π.μ., Anonymous LIVANA

    Ναι καπετάνισσα να φυλάμε την παιδικότητά μας, να την κανακεύουμε και να τη διοχετεύουμε στο περιβάλλον μας, στον μικρόκοσμό μας, μήπως και άλλοι θυμηθούν και δούμε αυτή τη λάμψη στα μάτια τη χαμένη.
    Και τους αγγέλους μας, ότι είναι για τον καθένα μας, γλυκά φιλιά και αγκαλιές και μυστικά στο αυτί να τους ψυθιρίζουμε "Εγώ εσένα σε αγαπώ..."

    (πάλι με έκανες να δακρύσω! σε ευχαριστώ.....)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 10:41:00 π.μ., Blogger soulmates

    h pio glukia lexh tou kosmou!!!
    "MAMA"!!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 10:45:00 π.μ., Anonymous mpampakis

    Φτου! Πάλι στην απ΄ έξω ο μπαμπάς!
    Αίσχος! Θα οργανωθούμε να επαναστατήσουμε βρε!

    Το γεγονός ότι...συμφωνούμε στην πρωτοκαθεδρία της μάνας είναι εντελώς άσχετο φυσικά! χαχαχαχαχα

    Υπέροχο κολάζ Καπετάνισσα. Και μέσα στο πνεύμα των ημερών!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:16:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Θελω να γινω μια σταλια
    ενα μικρο αστερακι
    και στην ζεστη σου αγκαλια
    θε να τρυπωσω παλι
    Να νιωσω την ανασα σου
    γλυκα να μ'αγκαλιαζει
    ν'αφησω ολες τις εννοιες μου
    μακρια μου να τις παρεις
    Κι εκει θε ν'αποκοιμηθω
    για μια στιγμουλα μονο
    να γιανει η ψυχουλα μου
    απ'οσα με πληγωνουν
    Και το γλυκο νανουρισμα
    που μου 'λεγες παλια
    σαν φυλαχτο το κρατησα
    βαθια μεσ' την καρδια

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 12:21:00 μ.μ., Blogger padrazo

    Οτι πιο τρυφερό. Οτι χρειαζομουν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 1:06:00 μ.μ., Anonymous LIVANA

    ...έχουν τα δίκια τους και οι μπαμπάδες χι χι χι χι

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 2:00:00 μ.μ., Blogger Kallioph

    υπέροχοο :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 2:31:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Αν δεν με εμπόδιζε η σεμνότητα και η αγαθότητα θα έλεγα: Μα και εγώ, το ίδιο αγαθή σαν και σένα...
    Τωρα όμως το είπα, αν και ήθελα να το μαντέψεις...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 3:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    George...
    Αγγελούδια μες στο λευκό της αγνότητας και της αγάπης!
    Και η ψυχή υποκλίνεται μπροστά στην παιδικότητα, παραμερίζει, δίνει το προβάδισμα στα παιδιά κι έπειτα, τα παίρνει στο κατόπι. Σμίγει μαζί τους, αφουγκράζεται τα γέλια τους, βουλιάζει μες στο τρυφερό τους βλέμμα!



    Ηλιαχτίδα μου,
    ποιός να φέρει αντίρρηση! Ένα κίνητρο αναζητούμε για ν' αναγνωρίσουμε τον γύρω κόσμο σε μια έκφραση, σε μια αντίδραση αληθινής αγάπης. Πάει να πει, παιδικής!

    Να το χαίρεσαι το ζουζούνι σου και χάρη σ' αυτό να επιστρέφεις με καρδιά και μυαλό, στην πρώτη σου τη νιότη!



    Πρέζα ΤV,
    ο κόσμος όλος! Μες στη ματιά ενός ατίθασου πιτσιρικά που μοσχοβολάει αθωότητα και ξεχειλίζει την ελπίδα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 3:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ioeu!
    Οι ουρανοί και τα χώματα τίγκα στους αγγέλους. Όχι βέβαια γιατί έτσι προστάζει μια μέρα "κατασκευασμένα εορταστική", μα γιατί το φτεροκόπημα ακούγεται πεντακάθαρα, να... λίγο να γυρίσεις το κεφάλι!


    Ανώνυμε,
    πλησιάζουν οι γιορτές -βλέπεις- κι η καταχωνιασμένη, ξεχασμένη παιδικότητά μας αναδύεται θριαμβεύουσα και γλυκά απειλητική...


    Αείποτε
    φιλιά κι αγάπη εν αφθονία από δω. Καλά είναι λέω, να σωριάζεται όσο πιο συχνά γίνεται το ψευδοχάρτινο οχυρό της στείρας λογικής των ενηλίκων μπροστά σε μια τρυφερή παράκληση, σ' ένα παράπονο παιδικό!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 3:51:00 μ.μ., Blogger advocatus diaboli

    Ομορφο, όμορφο, όμορφο. Και τι εικονογράφηση (συμπεριλαμβάνω και το αγγελάκι δεξιά). Καλές γιορτές, Καπετάνισσά μου. Με θάλασσες ήρεμες, για μεγάλα ταξίδια (Και οι φουρτούνες, άλλωστε, τι νομίζεις, μια πρόκληση δεν είναι;)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 3:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    δόξα τω Θεώ να λέμε που επιβιώνουν και κείνα που γλυκαίνουν όψη και ψυχή. Σαν κάλεσμα που υπόσχεται να μας πάει πίσω, στην άγουρη τη νιότη, για να ματώσουμε γόνατα, ν' ακούσουμε παραμύθια, να γίνουμε πρωταγωνιστές ενός κόσμου ονειρικού που μόνο η παιδική φαντασία πλάθει!



    livana!
    Ένας λαός γλυκός, σαν τον δικό μας, είναι επιρρεπής απέναντι στα παιδικά καμώματα. Η τρυφερότητα για τα βλαστάρια, ξεχειλίζει. Έπειτα, τα πιο ευχάριστα μηνύματα, έχουν για αγγελιοφόρους τους παιδικές φωνές, ε;
    Σχεδόν θεοποιούμε το παιδί και πολύ καλά κάνουμε!


    Sulmates,
    η ιεροσύνη της μάνας αδιαμφισβήτητη.
    Αγκαλιά αποδοχής ως τα γεράματα.
    (Τα δικά μας)
    Και φιλί που στάζει ξενύχτια, δάκρυα, ευχές και γέλια και γλυκομαλώματα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 4:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη μου!
    Αναθεωρώ! Στέκομαι σε γωνιές φωτεινές (άναψαν τα χρυσαφένια λαμπάκια να κολακέψουν τη μουντή πόλη) και παρατηρώ:
    Πρόσωπα αυστηρά, πότε-πότε και σκυθρωπά, χαμογελούν ξαφνικά γιατί συνάντησαν ένα τσούρμο παιδιά στο δρόμο! Και μαζί τους, μπαμπάδες πανευτυχείς!
    Μα πως να μη χαμογελάς όταν βλέπεις αντίκρυ σου την ίδια τη ζωή;



    Τολίτσα,
    πόσο τρυφερό παιδί κι εσύ!
    Ω, ναι, πολύ καλά το γνωρίζεις:
    Πως τα παιδιά κατέχουν το μαγικό κλειδί της ευτυχίας. Μόνο που δεν έχουν το κέφι να μας το δώσουν.
    Κι έχουν και δίκιο...
    Δεν το αξίζουμε, λένε.



    Padrazo,
    ποιός δε χρειάζεται ψηφίδες τρυφεράδας στους αλλοπρόσαλλους καιρούς μας.
    Μες στον παραλογισμό η καθημερινότητά μας.
    Ε, δεν θα κολλήσουμε το... "μουτράκι" μας κι εμείς σε βιτρίνες με παιχνίδια;
    Σίγουρα ναι!
    Βιτρίνες τέρπουν και τις δικές μας φαντασίες.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 4:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kallioph,
    Φίσκα στο παιδομάνι η παρέα σήμερα!
    Οπότε, δικαιολογημένη η ευχή: ένα πιτσιρίκι πάντα μέσα σου, να πρωτοστατεί και να σε καθοδηγεί!


    Silvia Okaliova,
    αγαθή σαν παιδί εννοείς;
    Μακάρι!
    Στο κάτω-κάτω, οι ανθρώπινες καρδιές προσμένουν να γεννηθεί ο χριστός για να λάμψει ξανά η αθώα παιδικότητά του. Για όλους μας!
    Και κυρίως, για τους πολύ μικρούς και ξεχασμένους...


    advocatus diaboli,
    σου μοιάζω καραβόπαιδο της απανεμιάς; Σ΄ανταριασμένα κύματα βουτώ, όχι γιατί σώνει και καλά τ' αποζητώ, μα γιατί εκείνα έχουν βαλθεί να με καταπιούνε!
    Καλές γιορτές θα'χουμε λέω...
    Κι απλοχωριά στην καρδιά, για το "μέσα μας παιδί".

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 4:25:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Πολύ πολύ ωραία ιστορία. Κια οι φωτογραφίες όμως...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 4:41:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Ζήτω τα μωρουλίνια!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 4:47:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    Αρχόντισσά μου
    οι όμορφες εικόνες
    τ' αθώα μάτια

    των αγγελουδιών,
    τα τρυφερά σου λόγια
    κόμπος γίναν στο λαιμό
    και δάκρυ καυτό.

    Καλή σου ώρα,
    όνειρ' απόψε να 'χεις
    μια παιδική αγκαλια!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006 5:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΕΙΔΑ. είμαι αρρωστούλα.

    ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ... ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΟ...

    (η Αλεξάνδρα είμαι, δεν μπορώ να τα γράψω όλα τα στοιχεία... κουράστηκα)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006 1:38:00 π.μ., Anonymous Αφροδίτη

    Ένα παιδικό μουτράκι είναι η μεγαλύτερη πηγή αισιοδοξίας που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ζωή είναι απλή κι ωραία αν τη δεις με τα μάτια ενός παιδιού! :)

    Τα μωρά στις φωτογραφίες είναι όλα γλύκες, οι φατσούλες τους και μόνο σου φτιάχνουν τη διάθεση! :)

    (εγώ πότε θα γίνω μάνα;; :P)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006 3:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Θεοδόση, καλέ μου...
    Και μέσα σε όλα τούτα, τα βλέμματα και τα λόγια, φαντάσου: να μην έχεις ιδέα από τον άχρωμο, νεφελώδη κόσμο των ενηλίκων και να βιώνεις απλά, τον θρίαμβο της άγουρης νιότης σου!
    Ω, πόση ευτυχία!


    VITA MI BAROUAK,
    τόπο στο πιτσιρίκι που ματώνει γόνατα εντός σου! Να'χει χώρο ν' αλωνίζει και να σε κερδίσει ξανά!


    Κρινιώ!
    Ίδιο παιδί τα λόγια σου.
    Αγκαλιά και σκέπη, σ' εκείνα τα παιδιά που σαν βγούν στη ζωή, αντικρύζουν φως λειψό: της φτώχειας και της πείνας.
    Το δαδί της ελπίδας κάποιος ν' ανάψει πιά...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006 3:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα μου,
    περαστικά σου όμορφο παιδί!
    Γρήγορα σιδερένια.
    Άντε... Να βάλουμε και τα καλά μας (ν' απογυμνώσουμε ψυχή δηλαδή) και να το ρίξουμε στο παιχνίδι ως οφείλουμε στον ταλαιπωρημένο εαυτό μας...


    Αφροδίτη, κυρά της ομορφιάς!
    Καλώς ήρθες με τα χαμόγελά σου τ' ανθηρά και φεγγοβόλα!
    Αν χρωματίζεις τις μέρες σου με ζωηρές πινελιές χαράς, ναι, σαν πιτσιρίκα, νομίζω τέτοια μουτράκια (σε ύφος τουλάχιστον!) μπορεί και να δεις μες στον καθρέφτη σου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 2:33:00 π.μ., Anonymous Αφροδίτη

    Καλώς σε βρήκα καπετάνισσα, εσένα και το πανέμορφο blog σου! :)

    Έτσι είναι, πρέπει να "κλέψουμε" λίγη απ' την απλότητα και την γλύκα των μωρών και να συντηρούμε την παιδική μας διάσταση. Μόνο έτσι το χαμόγελό μας θα είναι καθάριο και ειλικρινές! ;)

    Τα λατρεύωωω!!!! :)

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape