Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006
Πόσων λογιών παλικαριές;

Το μερακλίδικο πουλί
ποτέ φωλιά δεν κάνει,

μον' έτσι βασανίζεται
κι ως ότου ν' αποθάνει.

Αφιερωμένο, ε; Το 'ταξα.
Για την παρέα την απίστευτη που με μια λύρα δανεική και τις φάλτσες μας φωνές ξημερωθήκαμε στις ρακές, τις μαντινάδες, τους στεναγμούς και τα κλάμματα.

Για τις μνήμες που βραχήκανε στα χείλη κι έπειτα περπατήσανε μέχρι τα γρουσουζάδικα έτσι όπως ήτανε παλιά, φτωχικά κι ανθρώπινα.
Και ξαναμπήκανε οι τσίγκοι στις σκεπές και πήγε η λαχτάρα εκεί με βροχή και τρέξαν να κρυφτούν τα μάτια.

Για τις ιστορίες που ξαπλώθηκαν στο δοξάρι κι είχαν να λένε για την ωριά που στην αλήθεια ήτανε το τέρας, για το τέρας που στην αλήθεια ήτανε ο καλός της υπόθεσης, για έρωτες που δεν ήτανε παρά ύβρεις στη θεά, για σχέσεις μίσους και απαρέσκειας, που κάποιοι τις βαφτίσανε αγάπη να κοροϊδέψουνε την ειμαρμένη.

Για τη μοναξιά που με πονηριά στριμώχτηκε στις χορδές και παρά τα ξόρκια τα νυχτερινά, δεν έλεγε να φύγει.
"Ο μόνος άνθρωπος τέρας θα 'ναι ή θεός", θύμισαν οι σοφοί τη ρήση του Αριστοτέλη.
Λοιπόν; Διάλεξε.

Ο θεός είναι καταδικασμένος να ζει μόνος αφού έτσι το επέλεξε. "Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι..." Έτσι δεν το 'θελε;

"Ξάσου!* Κάτσε επαέ μόνος σου κι απολάμβανε", περιγελάσανε οι θνητοί.

Κάτσαμε. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος. Όλοι θνητοί και ο καθένας θεός.
"Έτσι είναι μπρε οι μερακλήδες", ακούστηκε φωνή. "Βάλε άλλη μιά".

Εβίβα και σε σένα. Που κάθεσαι απέναντι, που μπορεί και να 'ρθεις δίπλα.




[ Μπάμπης Τσέρτος - Το μερακλίδικο πουλί (παραδοσιακό της Κρήτης)

*Ξάσου= εξουσία σου, δικαίωμά σου.
Η φωτογραφία, βραβευμένη από το www.dpgr.gr,
είναι του αγαπημένου φίλου Ζαχαρία Κατσακού.
Εκείνος ευθύνεται και για την αποτύπωση του βλέμματός μου στη φωτογραφία που με αντιπροσωπεύει εδώ, στον μπλογκόκοσμό μας.
Μια μέρα που ο λιγωτικός νοτιάς σκόρπισε κόκκινη σκόνη στο Ηράκλειο κι ένιωθες τριγύρω τη χλωμάδα της ερήμου, ο Ζαχαρίας εμπνεύστηκε και αιχμαλώτισε τον χρόνο και τον τόπο.
Εξ ου και τα χρώματα της φωτογραφίας ]

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:25 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


36 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 8:56:00 π.μ., Blogger Maiandros

    Μικροί θεοί με τη δική μας εξουσία, λοιπόν! Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 10:13:00 π.μ., Blogger advocatus diaboli

    Αχ, παρέα με εφηβική διάθεση και καρδιά, καλημέρα σας!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 11:28:00 π.μ., Anonymous ηρακλειώτισσα

    Καλημέρα σε όλους!

    Οι μερακλήδες το'χουνε
    να΄ναι πάντα θλιμμένοι
    να΄ναι στα χείλη γελαστοί
    μα στη καρδιά καμμένοι!

    Καπετάνισσα, μπας και ήρθες κατά τη Μεσσαρά;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 11:40:00 π.μ., Anonymous melomenos

    Δώρο δίνει ο Θεός
    στο μερακλή τη χάρη
    γι' αυτό και δε μπορεί κανείς
    να του την πάρει.

    Ποτέ δε λέει ο μερακλής
    ίντα τον βασανίζει
    μόνο το ρίχνει στο ποτό
    τον πόνο να γλεντίζει...

    καλή βδομάδα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 1:22:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Μύρισε Κρήτη, που θα πει μυρίσανε ζωντανοί άνθρωποι

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 2:57:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    Χαιρετίζω την πολύτιμη παρέα.
    :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 4:08:00 μ.μ., Blogger marilia

    Φιλιά στο Νότο! :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 4:53:00 μ.μ., Blogger Markos

    Αντε, εβίβα κοπελιά....
    Και ρίξε μια γουλιά και καταγής
    να πιουν κι αποθαμένοι ...

    Καλό σου απόγευμα..

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 9:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε, καλέ μου.
    Ο καθείς ξέρει (ή μήπως όχι;) τις δυνάμεις που ζεσταίνει μέσα του.
    Τώρα, αν τούτες εδώ τον κάνουν τέρας ή θεό...
    Αυτός κι η μοναξιά του κατέχουνε...



    advocatus diaboli!
    Σταλάζει η εφηβεία μέσα μας, ναι κι όλο τριγυρίζει σε τούτη δω τη γειτονιά μπας και κερδίσει μερικούς ακόμα! Άντε, κοντοσίμωσε που λέμε.
    Ένα κομματάκι εφηβικής τρέλλας στη ψυχή, μια και η ωρίμανση, μας παραβαραίνει βρε παιδί μου...



    Ηρακλειώτισσα,
    της πόλης είσαι ή της ενδοχώρας; Πάντως όχι, δεν πήγα στον κάμπο τον ζηλευτό. Κοντά στα Χανιά ήμουνα, σε ρακοκάζανο με μια παρέα μερακλήδων, άλλο πράμα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 9:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γειά σου Μελωμένε!
    Λεβεντιά μου φαίνεσαι, ναι;
    Άντε να κατηφορίζεις, να σμίξουμε με παρέες που ξέρουν να ρουφούν τη ζωή μέσα από ένα ρακοπότηρο!


    Κερασιά μου,
    Μπορώ να μιλώ ατέλειωτα για τον τόπο που γεννοβολά αντρειοσύνη και γλεντζέδικη διάθεση!
    Μια στάλα άρωμα κρητικό, να ποτίσει τη σκέψη και να φοβερίσει τις γκριζάδες, ναι!


    Κρινιώ μου,
    με το χαμόγελο το πλατύ να φτάνεις πάντα!
    Έτσι ξορκίζονται κατήφεια και μουρμούρα, με παρέες ίδιες ανοιχτές αγκαλιές!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 9:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαριλία
    κι ο Νό(σ)τος σε χαιρετά!
    Να λαχταράς και να προσμένεις μ' αγωνία τις στιγμές που θα μουρμουρίσεις "γειά σου πατρίδα μου γλυκειά"...


    Μάρκο,
    όπως προστάζεις. Να δώσει κι ο καιρός ν'ανταμώσουμε σε παρέα που'χει ντέρτια, να λευτερωθεί η ψυχή!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 10:14:00 μ.μ., Blogger Where is my happiness

    Όποτε σε διαβάζω χαμογελάω, αν και ελαφρά μελαγχολικά τα κείμενα σου, έχουν φωνή δική τους.Μιλάνε τα λόγια και τα γραπτά σου στις καρδιές και χτυπάνε τους εγκεφάλους να ξυπνήσουν.
    Τι άνθρωπος είσαι εσύ καπετάνισσα...Τι ιστορίες κρύβεις μέσα σου...πόσες στιγμές χαράς έχεις γευτεί...πόση ένταση υπήρχε, υπάρχει, μέσα στη ζωή σου...όλα φαίνονται μέσα στις λ-έξεις σου. όποιος έχει μάτια στη ψυχή μπορεί και να τα δεί καθαρά όλα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 11:46:00 μ.μ., Anonymous Μαυροβασίλης

    Πάντα σε συλλογίζομαι
    σαφί στο νου μου σ' έχω
    η συντροφιά δε μ' ωφελεί
    τη μοναξά ξετρέχω

    λέσι πως ζώντας μοναχός
    θιός είμαι γή θηρίο
    μα δε κατέχω στο σεβντά
    είντα 'μαι απού τα δύο

    κι ώρες 'γαπώ σε τρυφερά
    ώρες μισώ σε άγρια
    απού μου άψες την καρδιά
    και ξενυχτώ τα βράδια

    μα έχω σίδερο βαρύ
    μες τση καρδιάς τα βάθη
    με χρόνο θ' αποδυναστώ
    του χωρισμού τα πάθη

    μονιάς και άγριο θεριό
    χρεία κιαμιά δε νιώθω
    ωσάν σαγίτα στην καρδιά
    τον έρωντα αμπώχνω

    ως κι αν διαβαίνουν οι καιροί
    κατέχω και δε χάνω
    με το καλό γή το κακό
    το θέλημά μου κάνω

    Ακριβοχαιρετώ σε!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 11:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Στην υγειά σου καπετάνισσα!
    "η"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    Είσαι ένας από τους πέντε μου λόγους, που η εβδομάδα θα πάει καλά (ελπίζω)
    Περιμένω χωρίς ομπρέλα, αδιάβροχα και πάσης φύσεως προστατευτικά γιατί θα βρέξει είπε της τσέπης μου το ξωτικό.
    Σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 12:25:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Where is my happiness!
    Ο λόγος μαρτυράει λες, ε;
    Που σημαίνει... μαρτυρικός;
    :)

    Με μπόλικο ροδόνερο με ραντίζεις κι αν πω πως παραβράχηκα, ψέμματα θα 'ναι. Που σημαίνει, άνθη κι από δω, απ' το τέρμα της ελληνικής γης, ευχαριστίες να προσφέρουνε και μυρωδιές ν' απλώσουν στην -ούτως ή άλλως πλούσια- ψυχή σου.


    Μαυροβασίλη...
    Υπόκλιση βαθιά.

    Χάδια και μαχαιριές οι λέξεις σου, όπως σε(από) πονεμένους πρέπει.
    Ακριβές οι κουβέντες σου, ίδια η αψάδα της ρακής κι η αγριμάδα του τόπου.

    Καλή στρατιά να'χεις, όπου κι αν διαβαίνεις.


    "η"!
    Μα είδες πως λάμπουν οι νυχτιές και φέγγει το γυαλί στα ποτήρια σαν σμίγουν οι καημοί;


    Χνούδι μου, ναι.
    Οι προστασίες για κείνους που τις αποζητάνε.
    Να κρύψουνε το πρόσωπο και τα καμωμένα τους.
    Θα ποτίσουν τις ψυχές οι ουρανοί, ξέρω.

    Αγκαλιά πόσο μεγάλη...
    Θα στη δώσω.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 4:55:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Υπάρχει ένα είδος ανθρώπων μοναχικών που δεν είναι ούτε θυρεία ούτε θεοί, αλλά στις περιόδους έντασης περιορίζονται στους κοντινούς τους ανθρώπους μόνο, την οικογένεια, και πλάθουν δικούς τους κόσμους όπως τους θέλουν, και είναι γεμάτοι. Οι συγγραφείς. Έτσι το επιλέγουν. Άλλες φορές ζουν πάλι κομμάτια ζωής γεμάτες με βιώματα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 5:19:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ήθελα ακόμα να σου πω, καπετάνεισσα, για το προηγούμενο ποστ, γιατί οι ανώνυμοι ρήξανε πολύ το επίπεδο και δεν κολούσε πια εκεί, ότι δεν με κατάλαβες αν νόμιζες ότι μιλάω για πόλεμο όπως τον καταλαβαίνουμε σήμερα, με όπλα, θύματα και τραβματίες. Μηλούσα για το πόλεμο του Ηράκλειτου (ομολογώ ότι έχω κόλλημα με αυτό το θέμα). Ο καθαρός έρωτας φυσικά και είναι ειρήνη, αλλά η ανθρώπινες σχέσεις προχωράνε με εναντιότητα σαν ολότητα, όπως στα σημεία όπου ακουμπάει ο άνεμος και το νερό τη φωτιά, το νερό τη γη, η γη τη φωτιά... Ο "πόλεμος" του Ηράκλειτου είναι ένα με την αρμονία. Το ίδιο. Παιχνίδια της φύσης. Η εξέλιξη είναι φιλμ, όχι φωτογραφίες. Αν εσύ είσαι τόσο τυχερή που ζεις μόνο τους περιόδους των φωτογραφιών, των ερώτων που δίνεσαι και δίνεσαι και δίνεσαι (το έχω ζήσει μία φορά κι εγώ) και κόβεις το υπόλοιπο φιλμ, πετάς το ψαλίδι και φυλάς μετά την τυμφαλή αγάπη σου στη ντουλάπα της δικής σου καρδιάς, θα ήθελα να μου το μάθεις.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 9:40:00 π.μ., Blogger anonymos

    Silvia okaliova καταλαβαίνω το κόλλημα σου με τον Ηράκλειτο.
    Θα ήθελα όμως να αναφέρω ότι ο Ηράκλειτος παρόλο που γράφει με ποιητικό λόγο δεν είναι ποιητής αλλά φυσικός φιλόσοφος.
    Εξέλιξη των επιστημόνων του τύπου του Ηρακλείτου, είναι οι φυσικοί και οι μαθηματικοί που ασχολούνται με την βασική έρευνα στις μέρες μας.
    Ο λόγος που οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι έγραφαν τις θεωρίες τους με ποιητικό λόγο, ήταν για να παραμείνουν μυστικές από τους αδαείς. Τις κωδικοποιούσαν δηλ για να μπορούν να τις αναγνωρίζουν μόνο οι μυημένοι και να μην παρερμηνεύονται από τους υπόλοιπους.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 10:20:00 π.μ., Anonymous ηρακλειώτισσα

    Στην πόλη ζω Καπετάνισσα, αλλά έχω νταραβέρια με Μεσαρίτες!
    Εκεί να δεις ρακοκατανύξεις!

    Καπετάνισσα γιορτάζεις σήμερα;
    Χρόνια μερακλίδικα άν έχεις γιορτή!

    Για μερακλήδες χάνομαι
    για λεβεντιές ποθαίνω
    κι αν είν για την παρέα μου
    σκίζω τη γης και μπαίνω

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 11:31:00 π.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Όταν κρύβεις, προσφέρεις μυστήριο. Αυτό έκανε κι ο φίλος σου ο Ζαχαρίας…
    Έκρυψε πολλά κι άφησε τη φαντασία μας να ταξιδέψει…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 11:51:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Καιρός να ασχοληθούν και οι σημερινοί φιλόσοφοι με τη διαλεκτική που χάραξε ο Ηράκλειτος. Γιατί η διαλεκτικοί νόμοι ησχύουν και στην κοινωνία και στη ζωή, όχι μόνο στη φύση, στο σύμπαν.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 12:49:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    Πιο πολύ χαίρομαι που φίλοι
    φυλάνε
    σ` όλες τις γωνιές και σ` όλες τις κορφές των κυμάτων του νου σου σκοπιά αγάπης

    Καλημέρα Κυρά

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 1:37:00 μ.μ., Blogger scalidi

    πέρασα να πω ένα γεια

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 2:26:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Silvia Okaliova. Για να εφαρμόσεις όμως την διαλεκτική πρέπει να έχεις από πριν ξεκαθαρίσει τους κώδικές σου, έτσι δεν είναι?
    Ο ορισμός είναι προαπαιτούμενος στην διαλεκτική σε όλες τις επιστήμες, αφού η επικοινωνία στην έρευνα γίνεται μέσω συμβάσεων.

    Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι την εισαγωγή της διαλεκτικής στην επιστήμη την έκανε ο Ζήνων ο Ελεάτης και όχι ο Ηράκλειτος.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 2:44:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    όμορφες ώρες... μικρές όπου η παρέα, το λίγο αλκοόλ και η μουσική δημιουργούν ένα καμβά κεντημένο γεμάτο πολύτιμες στιγμές!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Ανώνυμε:
    Προσπάθησα να κάνω μία πρώτη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των εννιών της διαλεκτικής σε μία νέα βάση αξιοποιώντας και τον Ηράκλειτο και τον Χέγκελ και τον Μαρξ και τη θεωρία του χάος, την κινέζικη φιλοσοφία και άλλες επιστήμες, στο καινούργιο μου βιβλίο. Όλα όμως είναι προς συζήτηση, ξανά, νομίζω.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 7:35:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Oι φωτό και οι δυο παραμυθένιες:)
    Στην υγειά μας και στις χαρές μας!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 8:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    ως προς τους συγγραφείς, κάποιοι προφανώς θα λειτουργούν όπως περιγράφεις.
    Άλλοι πάλι σκάβουνε στη ψυχούλα τους και γεννάνε αράδες, με τρόπο διαφορετικό.

    Σχετικά με τον πόλεμο, σαφώς και κατάλαβα ότι δεν αναφερόσουν σε ένοπλη διαμάχη! Για τον έρωτα ο λόγος, με ποιά λογική θα γινόταν ανταλλαγή ρεαλιστικών πυρών;

    Μόνο στρατιές φιλιά μπορεί να στείλει κανείς να καθυποτάξουν το έτερον ήμισυ! Αστειεύομαι.
    Αντελήφθην λοιπόν το πνεύμα σου.
    Τον Ηράκλειτο τον θαυμάζω για τη σκέψη του, ίδια κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή.

    Μαχόμαστε στις ανθρώπινες σχέσεις, με τους εσωτερικούς μας δαίμονες κυρίως.
    Ο καθένας πάνω από τον εαυτό του, που έλεγε ο Ρίτσος και όχι πάνω από τον άλλον.


    Ηρακλειώτισσα,
    έχω υπόψη μου για τι πράγμα μιλάς... Να γεύεσαι όλη την ουσία της ζωής όπως και όσο αντέχεις!
    Καλοδεχούμενες οι ευχές σου, χαρές στη στράτα σου.


    VITA MI BAROUAK,
    καμμιά φορά σκέφτομαι πως κρύβοντας πράγματα (όχι σκοπίμως, εκείνα τρέχουν πίσω από κουρτίνες),
    μέσα στις κρυψώνες λοιπόν φωλιάζουν θησαυροί μαγικοί κι απρόσμενοι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 9:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη αγαπημένε!
    Με λες κυρά και να'ξερες η ψυχούλα μου πως σαλεύει!

    Φυτεύω αστέρια στον ουρανό σου για να λαμποκοπάς!


    Σταυρούλα μου!
    Χίλιων λογιών χαμόγελα ν' ανθίσουν στην καρδιά σου!


    Αλεξάνδρα,
    ό,τι απλό κι αληθινό, ακριβό και σπάνιο!


    Citronella,
    κερασμένα! Και όχι μόνο τα πρώτα!
    Όσο για τις χαρές; Ας βρουν το δρόμο να μας πλησιάσουν, να τις μεθύσουμε, να ξεχαστούνε και να μείνουνε για πάντα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006 11:21:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    'να μας έχει ο θεός γερούς,
    πάντα ν' ανταμώνουμε
    και να ξεφαντώνουμε'
    που λέει και ο Νιόνιος...

    καληνύχτα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 12:35:00 π.μ., Anonymous argyrenia

    Με ταξίδεψες σε καζάνια τώρα κάπου στο Λασίθι...

    Καπετάνισσα μου, πολύ πολύ σ' ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 1:56:00 π.μ., Blogger Sailor

    Καλημέρα

    Πολλών λογιών παλικαριές
    υπάρχουνε
    γι αυτό το μερακλίδικο πουλί
    ποτέ φωλιά δεν κάνει

    Η Ζωή είναι μεγάλη τέχνη
    και θέλει μεγάλη καρδιά
    γούστο και μεράκι

    Τον Θεό
    ας τον να κάθεται
    μόνος του

    Καλό πρωινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 3:33:00 π.μ., Blogger Sigmataf

    Κάτσαμε. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος. Όλοι θνητοί και ο καθένας θεός.

    Έβγε!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 9:54:00 π.μ., Blogger anonymos

    Silvia Okaliova, η συζήτηση μαζί σου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διότι έχεις συγκεκριμένο και αναλυτικό τρόπο σκέψης ταυτόχρονα.

    Η επαναδιάρθρωση του λόγου ως βάση για την επιστημονική έρευνα θα γίνει ούτως ή άλλως διότι η παρακμή έχει οδηγήσει, κατά την γνώμη μου, τον "Δυτικό" πολιτισμό κοντά στο όριο θραύσης.

    Μακάρι να είσαι εσύ που θα το καταφέρεις.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 10:51:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο μου, ακριβώς.
    Η ζωή εκεί έξω μπορεί και το γλεντάει.
    Κι εμείς, δεν είμαστε παρατηρητές της. Πρωταγωνιστές της είμαστε.


    Αργυρένια,
    να μας ξανάρθεις. Και στα Λασιθιώτικα βουνά και στις ρίζες του Ψηλορείτη και στης πόλης τα στενόχωρα ρακάδικα και στα σπίτια μας μέσα, υπάρχει μπόλικος χώρος για την παρέα σου!


    Sailor καλέ μου.
    Εσύ που αφουγκράζεσαι με ευλάβεια και σέβας τον παλμό της ζωής, ξέρεις καλά. Πως ζωηρεύουν οι παρέες και πως απάνεμο λιμάνι ανοίγει για τους μοναχικούς...


    Sigmataf,
    καταδικασμένοι να σηκώνουμε της μοναξιάς το βάρος, βρίσκουμε πότε-πότε έναν ώμο να ξαποστάσουμε.
    Μα η μοναξιά είναι εκεί.
    Κι η δύναμη το ίδιο.

    Φιλώ σε!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape