Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006
Του Ανέμου και της Φωτιάς


Ξημερώνει και βραδιάζει σ' αυτή την παράξενη ξενιτιά των αισθημάτων κι εγώ συνεχίζω να ρουφώ το βραδινό απόσταγμα ενός ονείρου που σε ζεί, μιας σκέψης που σε ακουμπά, σαν πρωϊνό νέκταρ.

Μία αναγνωρίζω ως αμαρτία, την υπέρτατη κατά Καζαντζάκη αμαρτία για έναν άνδρα, να αρνηθεί τον –σαρκικό έλεγε εκείνος- έρωτα μιας γυναίκας.
Θα σε υποδεχθώ και θα σε αποδεχθώ έρωτά μου, με την ψυχή και το σώμα. Έπειτα, στο έχω πει και άλλοτε, εμείς κατακτήσαμε το δικαίωμα να μην ξοδεύουμε το πάθος στις υπερβολές. Μάθαμε πιά να συγκεντρώνουμε τη δύναμή του εκεί που του/μας πρέπει.
Ώρες-ώρες σκέφτομαι, αν είχα μόνο μια βραδιά μαζί σου δεν ξέρω αν θα 'θελα περισσότερο να σε ακούω να μου μιλάς ή να σε νιώθω να τρέμεις από κάτω μου, αψέντι μου...


Να ' μουνα εκεί, κοντά, στην όποια περιπλάνησή σου... Μ' όλα τα ξόρκια που από τ' αρχαία χρόνια έχουν οι μάγισσες συγκεντρωμένα... Να καμωθώ τη νεράιδα και με μια κίνηση να βάλω τέλος στη δουλειά και να σε καλοκρύψω από υποχρεώσεις και κοστουμαρισμένα ανταμώματα. Να γητέψω ότι ορίζεις για αίσθηση κι ότι δεν πάει για κεί, να το μετατρέψω. Να κανακέψω κάθε μέλος του κορμιού σου, να γλυκομιλήσω στη μυρωδιά και στη δίψα σου, ερωτοφερμένε μου μάγε!
Ένας αγέρας, αυτό είσαι. Αγέρας θάλασσας μακρινής. Μα... ποια θάλασσα; Η εικόνα σου έγινε ήδη καράβι...


Σκέφτηκα να σε πω Κίρκη, αλλα μάλλον που θα σε αποκαλέσω Καλυψώ. Πως να αντισταθεί ο μικρός πολεμιστής, εκεί που παραδόθηκε ο Οδυσσέας; Έχεις περπατήσει ποτέ χάραμα στο βαθύ δάσος; Έχεις δεί τις νύμφες και τις νεράϊδες της μέρας να παίρνουν την θέση των ξωτικών της νύχτας;
Ο δικός σου κόσμος είναι αυτός, μάθε το.




Περπατώ στα λόγια σου, τρίβομαι πάνω τους, σκύβω και ψηλαφώ τ' αποτυπώματά τους. Είμαστε σαν όλους εκείνους που βλέπω να περνούν τις διαβάσεις των πεζών, όταν κάθομαι στο τιμόνι. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι σέρνοντας το βήμα, μερικοί κοντοστέκονται, έτσι για χάζι. Κι εγώ συλλογίζομαι τις ζωές τους. Που πάνε άραγε... Σ' ένα σπίτι ζεστό, σε μια αγκαλιά, σε κάποιον έρωτα παρόντα ή απόντα, τι νιώθουνε τάχα όταν γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα. Πιο πολύ με συγκλονίζει η σκέψη του πόνου που κουβαλάνε. Που είναι κοινός, είμαι σίγουρη. Για όλους μας... Οι όποιες διαφορές είναι για να ξεχωρίζει ο Θεός. Κοινός ο καημός, σαν έρωτας. Που αρχίζει, ή τελειώνει… άνεμέ μου και ήλιε μου μαζί!


Το τέλος! Που αποτελεί και ένα από τα δυο μεγάλα κίνητρα στη ζωή, το άλλο είναι ο έρωτας. Κι είναι ο έρωτας που μεταμορφώνει τη μια στιγμή σε αιωνιότητα και υπερβαίνει έτσι το τέλος. Όπως επίσης μετουσιώνει την άλλη στιγμή σε ατέλειωτη κόλαση, που μπροστά της το τέλος είναι ευτυχία. Μόνο όποιος πήγε από τα ψηλά στα χαμηλά το ξέρει και το κατέχει. Από την άλλη, ότι αρχίζει δεν τελειώνει ποτέ στην αιωνιότητα… φτάνει να έχει ψυχή. Όποιος πιστεύει, ή χρησιμοποιεί την λέξη "τέλος", ίσως ποτέ του να μην πίστεψε στην λέξη «αρχή». Και η «αρχή», είναι η μήτρα του Λόγου αυτοπροσώπως, ο υπέρμαχος των ονείρων κάθε ζωντανού πλάσματος!
Η δική μας ιστορία, μου θυμίζει εποχή μεταβατική. Λίγο πριν την καλοκαιρία, λίγο πριν το χάραμα. Ιδού! Το ξεκίνημα ενός ακόμα ταξιδιού, που μπορεί να μην τελειώσει ποτέ. Γιατί και το τέλος ανατρέπεται όταν πάψεις να το φοβάσαι...

Άνεμο, ναι. Μόνο μη με αποκαλείς ήλιο… Κι αν φώτισα ορισμένους στην ζωή μου, με ασημένιο σεληνόφως τους άγγιξα, σε φωτεινές νύχτες τους οδήγησα, όχι στο λαμπρό φως του μεσημεριού. Εκεί φωλιάζει ο δαίμονας της καθαρότητας. Αυτός που εξαπατάει όσους νομίζουν ότι το φως είναι το μόνο πράγμα που χρειάζονται για να δουν.
Οπότε, προτιμότερο να με φωνάζεις όπως θες, μα αν βρεθώ στο διάβα σου, καλύτερα Έρωτα, για να γυρίσω το κεφάλι…






( Tarrega - Recuerdos de la Alhambra

Το βασικό περιεχόμενο του διαλόγου μεταξύ Ανέμου και Φωτιάς, έχει δημοσιευτεί στο "Τέταρτο Μάτι", εφημερίδα του 4ου Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου Ηρακλείου.
Εδώ, δόθηκε καινούργια φορεσιά πάνω στο γνώριμο κορμί, φρεσκοσιδερώθηκαν τα ντύματα και βαφτίστηκαν αλλιώτικα οι Δύο που σμίγουν για να γεννηθεί η Ζωή.

Στις φωτογραφίες, του Simon Gris, τόλμησα να κάνω αυθαίρετες παρεμβάσεις )

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 14:37 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


38 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 1:21:00 π.μ., Anonymous melomenos

    Τα ταξίδια μας γεμάτα πάθος και λατρεία
    οι ανάσες μας ξέχειλες από μεθυσμένη ευτυχία
    η ζωή μας πνοή στον άνεμο
    κατευθυνόταν μακριά από την μοναξιά μας...

    οι ματιές μας χάραζαν πορεία προς την φωτιά
    του πόθου και του πάθους
    η μεγάλη θάλασσα λυσσομανούσε ακούγοντάς μας
    ένα ξεχασμένο τραγούδι έπαιζε…
    χάδι στα κορμιά μας…
    κι εμείς σεργιανούσαμε στα σύνορα της ηδονής
    και η σάρκα μας ξεχείλιζε από ρυθμό και αρμονία...

    σαν λιωμένα κεριά τα κομμάτια του μυαλού μου
    αγγίξανε τα σωθικά σου και αναστήθηκαν!
    μέσα στα σκοτάδια ένοιωθα την ανάσα σου
    κι έψαχνα να βρώ τα κρυμμένα ηδονικά ιδανικά σου…

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 3:46:00 π.μ., Blogger Sigmataf

    πραγματικά έξυπνο.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 7:02:00 π.μ., Blogger anonymos

    Στην δική μου διάλεκτο, η κατάσταση που αναφέρεις στα πέντε τελευταία κείμενα ονομάζεται γαμήσι.

    Έχει δίκιο η κερασιά, πρέπει να κυκλοφορείς με μεταφράσεις!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 11:03:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μελωμένε,
    στάζουνε τα λόγια σου απ' της ψυχής σου το δόσιμο. Μνήμες, προσδοκίες, εικόνες, στιγμές. Στιγμές μεγαλειώδεις του ανθρώπου είν' εκείνες που ποτίζει ο έρωτας. Κοντά στην αθανασία και συνάμα δίπλα στο θάνατο.


    Sigmataf,
    πρωτιά στο συναίσθημα εδώ. Που βαραίνει και αγκομαχά κάτω από τα βάρη των τόσων καθημερινών υπο-λογισμών μας...

    Τα φιλιά μου. Είσαι πάντα γλυκός και ευγενής.



    Ανώνυμε,
    ο καθένας εισπράττει τα νοήματα κατά πως έχει τακτοποιήσει αξίες και πεποιθήσεις στο μυαλό του.
    Το ίδιο πράγμα, το αντιλαμβάνεται διαφορετικά ο καθείς.

    Το πως εκφέρουμε το λόγο, το πως συντάσσουμε μια πρόταση κάνει τη διαφορά. Ο τρόπος.

    Αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορεί να με κατηγορήσει κάποιος, είναι ότι κάνω τον έρωτα φτηνό.


    Μετάφραση; Πολύ πιθανό. Και λειτουργικό, για όσους δεν μιλούν την ίδια γλώσσα και δεν αφουγκράζονταιτο περιεχόμενο της μιλιάς των άλλων.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 12:04:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    Aρχόντισσα-Καπετάνισσα,
    Μετάφραση χρειάζονται οι συναισθηματικά ισοπεδωμένοι, οι βραδύνοες, οι... οι... (τελώ εν συγχύσει)
    Εμεις οι υπόλοιποι "αγάλματα, γινόμαστε αγάλματα αυτή την άγια ώρα ετούτη τη στιγμή" .
    Ο νοών νοείτω, οι άλλοι ας αλλάξουν κανάλι, για νοήματα και γραφές που άπτονται του πνευματικού τους επιπέδου και ενδιαφέροντος
    :)
    Παρακαλώ, συνέχισε για μας

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 12:11:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    καπετανισσα την καλημερα μου συνεχισε την ανταρα...
    Κρινιω παρατηρησεις σαν του ανωνυμου δειχνουν την ανταρα...
    νομιζεις οτι δεν καταλαβε?
    Καταλαβε και ετοιμασε άμυνες..

    Την καλημερα μου σε ολους

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 12:26:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καλημέρα Καπετάνισσα!

    Αυτά τα τελευταία κείμενα είναι πολύ τρυφερά! Κι άλλα... :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 12:50:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κρινιώ μου,
    την νιώθω την αγάπη σου, κύμα να καταπίνει κάθε σκοτεινιά.
    Δεν θέλω να χαρακτηρίσω κανέναν. Ούτε γράφω εδώ επιδιώκοντας αντιπαραθέσεις. Τουναντίον!

    Το'χουμε πει πιά, πως ο καθένας έχι άλλα μάτια να κοιτάζει τον κόσμο. Μεγαλώσαμε και το μάθαμε με κόπο. Μην πισωγυρνάμε.

    Σαφώς και συνεχίζω καλή μου.
    Με τόσες αγκαλιές, απ'έξω θα μείνω;
    Αγάπη κι από δω...


    Χάρυβδις!
    Μια ηλιοβαμμένη καλημέρα και σε σένα.
    Ο καθείς και τα όπλα του.
    Γνωστό.
    Αν μπορούμε ν' ακούμε τα ζητούμενα της ψυχούλας μας -κατ' αρχήν-, κάτι θαρρώ μπορούμε να κάνουμε και με τους άλλους.

    Αγάπη, μπορούμε;
    Φιλώ σε.


    Μαριλία, ομορφονιά!
    Η τρυφεράδα των λέξεων, αυτό το χαδιάρικο μίλημα που'χουν κλεισμένο μέσα τους, καλό είναι ν΄ανοίγει, ε;

    Παρασυνηθίζουμε στην σκληράδα και την ευτέλεια των καιρών κι ώρες-ώρες μας ξενίζουνε τα "άλλα"...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 1:39:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    "Που ξέρεις
    στων άλλωνε τα χαμηλά να κατεβαίνεις
    μ` όλα τα ύψη σου και της αγάπης τις πηγές..."

    Αγαπημένη, την καλημέρα μου

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 4:28:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Καταπληκτικό! Μπράβο, Καπετάνισσα! :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 4:30:00 μ.μ., Blogger estrella_

    "αν είναι και ο έρωντας σε θέλει
    μαζί με τη χολή κερνά το μέλι" λέει ο καλός μου Λουδοβίκος για να του απαντήσουν οι Χαΐνηδες
    "Μην κλαις μικρή μου και πληγές
    ανοίγεις μου στα στήθη
    εμείς οι δυό θα κάνουμε
    τον κόσμο παραμύθι."

    Φιλιά καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 6:49:00 μ.μ., Blogger oistros

    Tον Μισεμό συνάντησε
    ο Έρωτας στη στράτα
    κι είπε του "ό,τι ορίζω εγώ
    Χάροντα, συ παράτα"

    Κι ο Καζαντζάκης έχει δίκιο. Αλλά κι αυτό το διατύπωσε ως .. άντρας.
    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 7:36:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Μα γιατί να έχουμε μόνο μία βραδιά; Η ζωή είναι δική μας.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 9:34:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    ...γιατί μας αρέσει να παίζουμε με τη φωτιά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 12:36:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Στη δικιά μας διάλεκτο Καπετάνισσα, η κατάσταση που περιγράφεις λέγεται ίσως κι έτσι. "Οταν διψώ, φέρνει σε πήλινο κανάτι δροσερό νεράκι, που όταν με δει που απόκαμα στο στόμα το ζεσταίνει να με πλύνει. Κι έπειτα με στεγνώνει με τα χνώτα του, να κοιμηθώ γλυκά..." Καληνύχτα σου καλή μου!
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:12:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Καλημέρα! Ο κόσμος ολόκληρος κηνείται χάρη στο τετραπλό παιχνίδι της ζωής και του έρωτα.
    Ζωή προς έρωτα: σαν να ήταν να μη δοθεί ποτέ και να παραδείδεται αυτή τη στιγμή συγχρόνως.
    Έρωτας προς τη ζωή: σαν να ήταν να πεθάνει τούτη τη στιγμή και όμως, σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:17:00 π.μ., Blogger advocatus diaboli

    Καλημέρα, Καπετάνισσα. Λεβέντισσα και στον έρωτα. Με συγκινούν τόσο τα κείμενά σου! Οχι μόνο το τι λες αλλά και το πως το λες. Ειναι κάτι απρόσμενο. Λες μέσα σου θα ήθελα να διαβάσω κάτι ωραίο και ξέρεις ότι εδώ θα βρεις όχι μόνο το ωραίο, αλλά και το πρωτόγνωρο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:22:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Το πυρ συγκρούεται με το ίδιο το εαυτό του, εναντιοδρομεί, και έχουμε τροπή του πυρός, μεταβολή του, πόλεμο, και μέσα από τον πόλεμο, γέννηση των πραγμάτων. Η σύγκρουση συνεχίζεται και στη νέα μορφή. Είναι δύο ενάντιες τάσεις: η μία σπρώχνει στη συνέχιση του πολέμου και της μετατροπής, η άλλη στην επιστροφή στο πυρ και στην ειρήνη. Είναι ενάντιες τάσεις αλλά το ίδιο πράγμα, το πυρ που συγκρούεται με το εαυτό του.

    Πόλεμος το λεει ο Ηράκλειτος,
    πάλι το λεει ο Μαρξ,
    αιώνια διελκυνστίδα, παιχνίδι της ζωής, του θανάτου και του έρωτα... εγώ.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 12:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    την καλημερα μου

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 1:19:00 μ.μ., Blogger Markos

    Κι εγώ που δεν έχω λόγο να αρθρώσω;
    Μένω να ταξιδεύω με τα δικά σου λόγια για πολλοστή φορά.

    Νάσαι καλά Καπετάνισσα!!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 2:39:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Προσκυναω.
    Απιστευτο κειμενο...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 4:02:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Μόνο όταν δεχθείς τη θνησιμότητά σου μπορείς να δεχθείς και την αθανασία του έρωτα που σου δωρίζει η ζωή.
    Θα σε πω Ζωή..., να με αποδεχθείς και να με υποδεχθείς λοιπόν.
    Είμαι δική σου, Έρωτα που την ενσαρκώνεις.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 8:52:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη!
    Σαν σε σπρώξει η καρδιά, πως να ορίσεις -τάχα- την πορεία...
    Λες με δεμένα μάτια περπατάς, φωνές αφουγράζεσαι, της γης την αντάρα ναι, και του ουρανού τη δέηση.

    Τ΄άστρο της αγάπης, ολόφωτο κι απόψε. Πάνω σου να χυθεί.



    Serenity,
    με τιμάς και με το παραπάνω...
    Στο "έλα" της ρακής θα σ' έχω απόψε στον νου. Κεράσματα για σένα!


    Estrella, καλή μου!
    Όλα τα δίκια του κόσμου σε μια αναπνοή λέξεις.
    Από τον Ερωτόκριτο:
    Ίντα δεν κάνει ο έρωτας
    σε μια καρδιά π' ορίζει
    σαν τη νικήσει μήδε κακό
    μήδε πρεπό γνωρίζει...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 8:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου, ναι.
    Ως άντρας κι ο λόγος του.
    Έτσι στέκει.

    Για σένα μια, ίδια χαρακιά:
    Ήθελα να'μουνα βουβός
    για να σε συναντήσω
    και να'ναι η λέξη σ' αγαπώ
    αιτία να μιλήσω...


    Silvia Okaliova,
    συμβαίνει μέσα σε μια βραδιά να ζήσεις όσα δεν μπόρεσες σε ζωή ολάκερη...


    "η"!
    Τι όμορφος λόγος!
    Χάρισμά σου τα φεγγάρια και τ' αστράλια της νυχτιάς. Να τα κατεβάσει να στα πλέξει στα μαλλιά κι έπειτα ν΄αφήσει τον πιο χαδιάρη άνεμο να κείται στο προσκέφαλό σου!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 9:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    σωστό. Ο θάνατος κι η αθανασία, το βάσανο κι η κάθαρση, η ζωή στις κορυφαίες εκφάνσεις της τελικά, απαντάται στον Έρωτα.

    Όσο για το παρακάτω, δεν είναι κατ' εμέ πόλεμος το σμίξιμο δυό ανθρώπων. Ειρήνη είναι. Το Μεγαλείο της Πλάσης είναι.
    Οι πόλεμοι είναι γι αυτούς που θέλουν να κυριαρχήσουν, που γυρεύουν εξουσία. Στοιχεία που υπάρχουν σε μια σχέση ανταγωνιστική, όχι στον καθαρό έρωτα.


    Ανώνυμε,
    καλησπερούδια θα σου πω, ώρα που'ναι.
    Κι ώρα καλή, όπου κι αν απλώνεις σκέψη και πανιά.


    Μάρκο,
    τιμή μεγάλη.
    Η δική σου η ματιά, διαυγής και διεισδυτική, μ' αγκαλιάζει και με ζεσταίνει. Να΄ναι ξύπνια η νυχτιά σου σε όνειρα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 9:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πρέζα tv,
    στην άκρη τα προσκυνήματα, στη μέση καρδιές που βρίσκουν τρόπο να μιλήσουν και να νιώσουν του αλλουνού τον σπαραγμό, σαν δικό τους "αχ".
    Γιατί αυτό μάλλον έχει σημασία.
    Να νιώσουμε πως κάποιος, κάπου εδώ, στήνει αυτί.
    Και μας νιώθει.

    Ευχαριστώ σε για το λόγο τον τιμητικό.


    Silvia Okaliova,
    σ' ακούμπησε μάλλον αρκετά το κείμενο, εκφράζει και ζητούμενα της ψυχής σου υποθέτω...
    Ή είσαι στο ζενίθ του έρωτά σου;
    Όλα τα εύχομαι.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:28:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Είπε η Κρινιώ: "Ο νοών νοείτω, οι άλλοι ας αλλάξουν κανάλι, για νοήματα και γραφές που άπτονται του πνευματικού τους επιπέδου και ενδιαφέροντος"

    Παρατηρώ ότι δεν σέβεσαι τις δικές μου "αλήθειες"...
    Τέτοια αντίδραση με την απλή αναφορά των κωδικών της διαλέκτου μου (?)... Τι πνευματικό υπόστρωμα να κρύβει άραγε?

    Την λογική της αλλαγής καναλιών αφήστε την για τα ΜΜΕ. Οι θέσεις μας, οι απόψεις μας, οι "αλήθειες" μας, δημοσιοποιούνται και πρέπει να αντέχουν, να δέχονται αλλά πρωτίστως να επιζητούν την δημόσια κριτική.
    Εκτός αν είστε "κανάλια" ιδεών, οπότε να το πείτε για να το γνωρίζουμε.

    Για να το πω πιο "λαϊκά": Αυτοί που χρησιμοποιούν την δικιά μου διάλεκτο μ' αυτόν τον τρόπο γαμάνε. Φανταστήτε με ποιόν τρόπο ερωτεύονται!
    Κι αυτή είναι η δικιά μας γαμηστερή ή "γαμημένη" "αλήθεια". Δεν είναι έτσι Καπετάνισσα?

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:32:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Τι ωραία όλα! Πραγματική όαση στα γκρίζα, αγχωμένα κι αγχωτικά blogs τούτο δω της Κ.
    Κι όταν λέω blog, δεν εννοώ μόνο τη γραφή της κατόχου του, αλλά και όλα τα σχόλια και τις απαντήσεις σ' αυτά. Χαίρομαι να τα διαβάζω και να αποκρυπτογραφώ μερικά απ' αυτά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006 10:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε.
    Μου ζητάς να απολογηθώ για κουβέντες άλλων;
    Έτσι βγάζεις το συμπέρασμα ότι δεν σε σέβομαι;

    Δεν θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί σου.
    Με κανέναν δεν το θέλω.
    Δεν γράφω ούτε για να στενοχωριέμαι ούτε για να μαλώνω με τους ανθρώπους.

    Τι μου χρεώνεις ακριβώς;

    Δεν σε ειρωνεύτηκα, σέβομαι πάντα την παρουσία σου εδώ, αν νιώθεις και συ ότι κάνεις το ίδιο έχει καλώς.

    Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για αξίες όπως η ευγένεια ή ο σεβασμός.
    Ακόμα κι έτσι να'ναι, δέχομαι τη διαφορετικότητά σου.
    Αν κι εσύ, με το ύφος που γράφεις αισθάνεσαι ότι με σέβεσαι, δεν έχω λόγο να πω παραπάνω.


    el-bard...
    Όαση είναι οι άνθρωποι που σμίγουνε, έστω και με τούτους τους παράδοξους τρόπους. Που νιώθουν πως έχουν ένα χέρι να χώσουν την παλάμη, μια αγκαλιά να στριφογυρνάνε για λίγο, έναν λόγο βάλσαμο στην ψυχή.
    Σ' ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις.
    Χέρι απλωμένο προς το μέρος σου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 12:02:00 π.μ., Blogger anonymos

    Είπε η Καπετάνισσα στο θέμα "ξόρκια και μαντέματα" τον Οκτώμβριο του 2006: "Μια α λ ή θ ε ι α ολόγυμνη, πάναγνη -λέει ο Ρίτσος- και μαζί ασυμμάζευτα ερωτική. "Μα πως ονοματίζεται έτσι", αναρωτιόμουν. Γαμημένη θα το καταλάβω, εντάξει, οι περισσότεροι να σου πω, έτσι την έχουν την αλήθεια τους. Και την επιθυμία τους δηλαδή. Όμως, γαμησιάρα, σημαίνει εν δυνάμει ερωτική. Επιθυμία δοτική. Απλόχερα δοσμένη, ρόδι γλυκό, υπόξινο, αρωματικό, ηλιολουσμένο, προσφερόμενο. Να στάζει τους χυμούς του, να προκαλεί τις υπερώριμες αναστολές με τη γλύκα του."

    Τι έχεις να πεις για το ύφος μου? Ελπίζω να μην με κρίνεις με διαφορετικό τρόπο ή "αλήθεια" αν προτιμάς, από αυτόν που κρίνεις τον Ρίτσο ή τον εαυτό σου!
    Μιλώ με την καρδιά μου.


    Το προηγούμενο σχόλιο μου δεν αναφερόταν σε σένα αλλά στην "Κρινιώ". Ήταν ολοφάνερο!

    Η ερώτηση προς τα εσένα ήταν ρητορική, και έγινε για να με "προστατέψεις".

    Ασκώ κριτική δεν κρίνω. Ιδίως με χαρακτηρισμούς του τύπου:" συναισθηματικά ισοπεδωμένοι, βραδύνοες....". Εγώ δεν είμαι δικαστής να με φοβάσαι...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 12:59:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε.
    Το σίγουρο είναι ότι δεν σε φοβάμαι.

    Δεν είναι η αναφορά της λέξης που τραυμάτισε μια... ηθικολογική κατασκευή, όχι βέβαια!
    Τι προσπαθείς ν' αποδείξεις, ότι χρησιμοποιώ κι εγώ ίδιες λέξεις;
    Σαφώς! Δεν το έκρυψα.

    Το ζήτημα είναι στο ύφος.
    Το απαξιωτικό.
    Που υποβιβάζει.

    Κι η ματιά που το εισπράττει έτσι, κοινή.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 2:31:00 π.μ., Blogger anonymos

    Αγαπητή Καπετάνισσα, το ύφος μου το αντιλαμβάνονται ως προσβλητικό αυτοί που κρίνουν και προσβάλουν απευθείας με χαρακτηρισμούς. Δεν νομίζω όμως ότι αυτός ο τύπος χαρακτήρα αντιπροσωπεύει το "κοινό αίσθημα".

    Δεν ανήκεις σ' αυτόν τον τύπο, οπότε κάθε άλλη αναφορά επί του θέματος είναι περιττή στην μεταξύ μας συζήτηση.

    Η αποκωδικοποίηση είναι απαραίτητη στην επικοινωνία. Αυτό έκανα. Δεν σε πρόσβαλα.
    Με άλλα λόγια, ανάφερα απλά πως την κατάσταση που ονομάζεται "Έρωτας" στην δική μου διάλεκτο δεν την έχεις καν ακουμπήσει λεκτικά (βιωματικά δεν γνωρίζω).

    Απ' ότι κατάλαβα αυτό που έχει σημασία στην επικοινωνία για σένα είναι η πλοκή των λέξεων."Το πως εκφέρουμε το λόγο, το πως συντάσσουμε μια πρόταση κάνει τη διαφορά. Ο τρόπος" Για μένα σημασία έχει η ουσία. Ο λόγος.
    Και δίνω την ίδια αξία στον λόγο του κυρ-Μανώλη, του βοσκού απ' τον οποίο εφοδιάζομαι το γάλα, και στον λόγο του Νίτσε.

    Για όλους αυτούς που φάνηκαν προσβεβλημένοι με την αναφορά μου στην λέξη "γαμήσι", θέλω να τους αναφέρω το συνώνυμό της στην δική μου διάλεκτο: "γεννετίσια επαφή".
    Το είχα αναφέρει σε άλλο σχόλιο και κανείς δεν φάνηκε προσβεβλημένος. Περίεργο....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 2:25:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Αχ, καπετάνισσα. Να με γνώριζες, θα 'ξερες...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 3:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    το γαμησι ειναι απλο η το χεις η δεν το χεις..επισης ειναι και θεμα χημειας..η υπαρχει η δεν υπαρχει..αλλα δεν γινεται να καθεσαι γιατι εισαι ασφαλης και να λες ψεμματα μεγαλα..για ποιο λογο να παρεις ανθρωπους στο λαιμο σου
    να τους σερνεις επειδη δεν εχετε χημεια..επειδη μενεις στα στερεοτυπα της ζωης και της θρησκειας καi διαφορων αλλων ψευτοκολληματων που ειναι στοκος στον εγκεφαλο.με ενα καλό γαμησι δεν φευγουν, περιστασιακα ισως γιατι ειναι μια μεγαλη προσπαθεια που πρεπει να κανεις με τον εαυτο σου και λεγετε επανασταση. Μα δεν την κανεις, γιατι λοιπον να παιρνεις στο λαιμο σου ανθρωπους που θελουν την επανασταση και να τους παραμυθιαζεις με ερωτες που δεν υπαρχουν...αυτο δεν ειναι η μεγαλυτερη αμαρτια;;;;

    δεν ειναι η μεγαλυτερη πλανη στον πλανητη;;;;

    σαπιλα σκετη ειναι

    στην κολαση πηγαινει

    γιατι ολοι οι ανθρωποι μπορουν να κανουν ερωτα να περασουν ομορφα αρκει να μην τους παραμυθιαζουν γιατι δεν παραμυθιαζονται αγαπουν, θελουν να πιστεψουν αλλα δυστυχως τους μαραζωνουν στη πορεια...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 6:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    κι ολα τα παραπανω τα εγραψα γιατι σας συμπαθω..
    ο τυπος ειναι ξεπουλημενος
    αναξιος αναφορας δεν αξιζει φράγκο
    τζάμπα ασχολήσθε

    μην εχετε ελπιδες απο τετοιους ανθρωπους, που οδηγανε το αμαξι του μπαμπα, ντυνονται με κουστουμια
    και μένουν με τους γονεις τους
    καλα τα ειπε η bonnie
    " θα χυνει και μέσα "
    το καλυτερο σχόλιο που έγινε για αυτον τον βλάκα

    καλό βράδυ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 8:06:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Kαλό βράδυ ναύτη!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006 9:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αυτό το αναίτιο αλισβερίσι, Ανώνυμε και Ανώνυμε, σας παρακαλώ από καρδιάς να σταματήσει.
    Βρίσκεστε σ' έναν χώρο που τον έχω στήσει με πολλή αγάπη και σε κάθε κείμενο, σε κάθε μου λέξη βγάζω τον πόνο της ψυχής μου. Τίποτε δεν μου είναι αδιάφορο.
    Δεν προσέβαλα κανέναν ποτέ κι από τον τρόπο που γράφω μπορείτε να συμπεράνετε κάποια πράγματα για μένα.

    Ο κάθε άνθρωπος έχει αξία σεβαστή για μένα, είναι αξία και νομίζω αυτό, το αποδεικνύω με την στάση μου.

    Η άποψή σας είναι ευπρόσδεκτη, όμως παρακαλώ, ας μην είναι προσβλητική για κανένα. Γνωρίζω ότι υπάρχει πλούσια ποικιλία προσέγγισης ενός θέματος και σ' ό,τι λέτε, συμφωνώ ή όχι, σας αφουγκράζομαι.

    Με πικραίνει όμως, πραγματικά, να χρησιμοποιείτε αυτόν το χώρο για λεκτικά κονταροχτυπήματα. Δεν ωφελεί.
    Για μένα η γλώσσα έχει περιεχόμενο, λέει πράγματα και αισθάνομαι ότι τιμώ την ουσία της με τα όσα καταγράφω.

    Τόσα σκοτάδια τριγύρω! Μην φέρνετε άλλα εδώ μέσα.
    Σίγουρα μ' έναν τέτοιο τρόπο, δεν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 25, 2006 6:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    O,ti thes kratas apo ton Kazantzakh kai ton Omhro. Katholou eutuxismenos den htan o Odysseas: ...So saying, the powerful killer of Argus went his way, while the potent nymph hastened to brave Odysseus, obedient to the word of Zeus. She found him sitting on the shore, and from his eyes the tears were never dried; his sweet life ebbed away in longings for his home, because the nymph pleased him no more. Yet being compelled, he slept at night with the hollow groto as she desired, not he. Eleutheria, loipon, zhtouse o Odysseas, eleutheria zhtouse kai o Kazantzakis, eleutheria gia na broun ton eauto tous. Arga h' grhgora, kapetanissa, tha niwseis thn idia anagkh. Tha akouseis thn Kraugh. Kales giortes!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape