Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006
Του Ανέμου ΙΙ

Αν απλώσεις το χέρι σου προς το μέρος μου ξέρεις τι θα κάνω;
Θα τ’ ακουμπήσω πού αλλού; Στο στέρνο. Στο μέρος της καρδιάς.

Κι έπειτα, θα το χώσω στην παλάμη μου και θ' ανοίξουμε βήμα για κείνο το εξοχικό. Θα 'ρθω που λες, να 'μολογήσω μυστικά και να χυμήξω ολόκληρος, αντάρα ίδια...

Μυστική μέθεξη στη λειτουργιά της φύσης με τα τρία στοιχεία σ' οργιαστική λατρεία.
Εγώ, ο Άνεμος... Βοριάς θα φυσά, θα το δεις!
Εσύ η Φωτιά. Aναμμένο το τζάκι κι οι φλόγες σε χορό Mαινάδων.
Στο κέντρο μας η Μάνα Γη, να πίνουν δύναμη τα πεύκα, ν' αντρειώνονται τα κορμιά.
Μα να δεις που θα μυρίζει αλμύρα εκεί κοντά. Θα φτάνουν οι ψεκάδες των κυμάτων εκατό και παραπάνω μέτρα πιό πέρα, ορμητικές, για να ραντίσουνε το σπίτι μ' αγιασμό.
Έτσι, θα συμπληρωθεί το τέταρτο στοιχείο, θα συμβεί η Δημιουργία...


Στη σκέψη, μνημονικό κι ευχή, στιγμές. Δικές μας. Περασμένες στιγμές: Ανάσες, λέξεις της παραζάλης, αγκώνες που τραβήχτηκαν απότομα, ουλές που κρύβονταν επιμελώς, μυρωδιές κρασιού που ξέμειναν στα χείλη, μάτια που με κοίταξαν σαν να ‘ταν να με καταπιούν.
Θυμάμαι και ζω και προσμένω!

Μελλούμενες στιγμές: Λαχταρώ να δω σαν να είναι η πρώτη φορά πώς περνάς το χέρι στα μαλλιά, σε ποια πλευρά του λαιμού τα ρίχνεις όταν σκύβεις να σου ψιθυρίσουν, αν κουνάς το ποτήρι με τα παγάκια ώσπου να λιώσουν ή πίνεις γρήγορα, να μυρίσω πως βγαίνει το άρωμα με την ζέστα σου από τους πόρους όταν φουντώνεις και να ακούσω να γελάς με μέτρια αστεία.
Απλά πράγματα, δεν βρίσκεις;




( Stoa - P a r t u s )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:21 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


27 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006 9:29:00 μ.μ., Blogger oistros

    Τόσο απλά που μοιάζουν .. δύσκολα.
    Αν τα βρεις θα 'σαι τυχερή :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006 9:30:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    υπάρχουν φορές, που ο άνεμος σβήνει τη φωτιά...
    υπάρχουν όμως και φορές, που ο άνεμος ανασταίνει την φωτιά...
    και συνάμα καίνε τα πάντα γύρω τους...
    απλά, καθημερινά πράγματα δηλαδή...

    καλησπέρα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006 9:43:00 μ.μ., Blogger roidis

    ΚείμενοΒάλσαμο.
    ότι πρέπει για τούτη την ώρα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006 11:40:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    απλά;... δε σου έχω πει να μην ειρωνεύεσαι;;; ε;;; :))

    οι μυρωδιές εδώ με αφήνουν να περνάω εποχές, σκέφτομαι ήδη το καλοκαίρι.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 10:48:00 π.μ., Blogger AVRA

    διαβαζοντας αυτα τα κειμενα , ξερεις τι επιθυμω ? να κλεισω την πορτα του γραφειου και να τρεξω να χωθω στην αγκαλια του!

    Αχ βρε καπετανισσα...δεν μου αφηνεις μυαλο για δουλεια! -:))

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 1:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου,
    ο κόσμος είν' απλός είπεν ο ποιητής...
    Κι αυτά που μας ταλανίζουν, απλά μοιάζουν.
    Οι τρόποι μας, οι δρόμοι μας, ακολουθούν σχήματα ελικοειδή και τεθλασμένες.


    Γιώργο!
    Ζωή στο κόκκινο, ναι;
    Για όποιον την αντέχει...
    Ευλογημένος να'ναι λες, ή καταραμένος τούτος εδώ;


    Ροΐδη,
    πάντα με τιμάς με λόγια-χάδια.
    Είδες πως γλυκαίνουνε τα γράμματα σαν φτερουγίσουν εντός; Κι αν βρουν και σύμμαχο κανένα όνειρο, τι να σου πω...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 1:21:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Κι εγώ όταν ξαπλώνω
    χιλιάδεςτα πεθαμένα αστέρια
    στο στήθος μου
    κι ένα προς ένα
    ανασταίνονται
    και τραβούν
    γραμμή
    προς τα μαλλιά της.
    Δυο απ' αυτά
    -μόνο δυο-
    τα πιο λαμπερά
    πέφτουν στα μάτια της.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 1:24:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε!
    Τόσο απλά, μα τόσο...
    Σχεδόν πονάει τούτη η κουβέντα πιά.
    Γδέρνει. Λουφάζουμε στη γωνιά μας, κουλουριαζόματε, αναλύουμε πολύπλοκα σχήματα με επιστημολογικά εργαλεία κι έπειτα τρέχουμε με φόρα και λαχτάρα πάνω στα απλά.
    Κι αυτά, πως σαστίζουνε και κάνουν πίσω...



    Αύρα...
    Πόση χαρά μου δίνει η σκέψη πως ώθησα-με τον τρόπο μου, ναι- δυό ανθρώπους ν' αγαπηθούνε ζεστά και δυνατά! Στην αγκαλιά του, αμ τι; Στο γραφείο;
    Ανθίζει ο τόπος για τους τυχερούς...
    Βλέπω λουλούδι στα μαλλιά σου!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 1:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard!
    Ω! Με πέθανες!
    Πόσο τρυφερός κι ακριβά απλός...
    Τυχερή η αστροφορούσα!

    Μου'φερες στο νου και μαντινάδα σχετική:

    Μέτρησα τ' άστρα του ουρανού
    μα λείπει ένα ζευγάρι.
    Κλείσε τα μάτια κοπελλιά
    μην έρθει και στα πάρει...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 2:44:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Απλά. Να κάνω κτήμα μου οικείο το πώς σταυρώνει τα πόδια του καθισμένος στον καναπέ, ξεκινόντας την κουβέντα.
    Ή δεν τα σταυρώνει;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 2:46:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Αχ...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger Helorus

    Άναψες φλόγες καπετάνισσα. Να μην ξεχνάμε...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 3:30:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Το βράχο που για πολύ καιρό την δέρνει το νερό, τον κάνει άμμο…

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 6:00:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Δημιουργία...
    Όλες αυτές οι λέξεις πως ήρθαν και ταιριάξανε, σαν κομμάτια από γυαλί σε αντίστροφη κίνηση.

    Καμιά ρωγμή.
    Πόσο ευτυχισμένοι θα ήμασταν αν σκεφτόμασταν συνέχεια τη φύση της

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 7:16:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Καλησπέρα ....Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 7:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova,
    έχει μπόλικο τόπο εδώ ν' αλωνίζει τ' όνειρο.
    Κι αφού τη δική σου εικόνα την πλάθεις όπως θες, στο χέρι σου οι επιλογές. Όπως ποθείς που λένε...



    Πρέζα tv!
    Αναστεναγμός βαθύς, βαρύς και μακρόσυρτος.
    Κι εκπνοή. Μπας και...



    Helorus,
    ξεγελιούνται συχνά τα μάτια. Κι η καρδιά λαθεύει στη διαδρομή.
    Ναι, να'χουμε κατά νου.
    Πως τα σημαντικά και τα μεγάλα, είναι οι άνθρωποι.
    Και τα συναισθήματά τους.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 8:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    VITA MI BAROUAK,
    εμείς πάλι εδώ λέμε:

    Πάντα ψηλά στέκει η κορφή
    κι ας είν' και χιονισμένη.
    Το βράχο βρέχει η θάλασσα
    μα πάλι βράχος μένει.


    dr.Uqbar,
    αλλού είναι τα ραγίσματα, το ξέρεις. Σχισμάδες ολόγυρα αν καλοκοιτάξεις μέσα στους ανθρώπους.
    Κι είναι στ' αλήθεια, μια κίνηση απλή, να, ένα χέρι απλωμένο, που μπορεί να γίνει η αρχή για τη δημιουργία!


    Τειρεσία μου,
    καλησπερούδια και σε σένα.
    Τ' αστροφεγγάρια απόψε, πάνω σου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 9:56:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Στο χέρι μου οι επιλογές; Δεν είναι ο άνεμος που επιλέγει τη μέρα να φυσίξει...;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 12:21:00 π.μ., Blogger Markos

    Απλά πράγματα, τόσο απλά όσο η αρμονία....

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 10:48:00 π.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Πάλι μας ταξίδεψες, καπετάνισσα, και σε ευχαριστούμε για την όμορφη ρότα που επέλεξες. Οι άνεμοι πνέουν ούριοι στο ιστολόγιό σου και με ταλέντο και αξιοσύνη τους χρησιμοποιείς δεόντως.
    Τις ταξιδιάρικες καλημέρες μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 11:00:00 π.μ., Blogger Pythia

    βάζω φωτιά στα φρένα και με βοηθάς να πιάνω τελική!

    Σε γλυκοφιλώ ομορφιά μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 11:03:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    VITA MI BAROUAK:
    Και τι το κακό στο να είναι κανείς άμμος;
    Βρεγμένη άμμος έγινα να δεχθώ τις πατημασιές σου.

    Καπετάνισσα:
    Καλύτερα άμμος παρά χιώνι!
    Μπρ'ρ'ρ'.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 12:45:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    Αχ ποιήτρια μου!
    Σε διαβάζω και με πιάνει ανυπομονησία να ερωτευτώ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 2:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Εγώ ήδη είμαι (σχεδόν) ερωτευμένη.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 2:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Για την ακρίβεια, είμαι ερωτευμένη (με διαλείμματα) εδώ και τρία χρόνια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 4:50:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia Okaliova...
    Ο Άνεμος φυσάει πάντα. Έτσι κι αλλιώς.
    Οι φλόγες αν θα ζώσουν την καρδιά κατά τη φορά του: αυτό λογαριάζεται για πυρκαγιά!


    Μάρκο,
    η λέξη-κλειδί. Το ζητούμενο, ναι. Κι αν εκκρεμεί η εναρμόνιση με τον εαυτό μας, αργοπορεί κι εκείνη με τον άλλον...


    Νίκο!
    Μου'φερες πάλι λέξεις χυμώδεις, λιχουδιές του λόγου θαρρείς, για να χαμογελώ ώρα πολλή!
    Τα φιλιά μου απ' το νότο.
    Τρεχάλα στις θάλασσες!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006 4:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πυθία μου!
    Ολόθερμη κι ολάνοιχτη η αγκάλη μου να πυρωθεί στις αγριεμένες και τρυφερές μαζί, ταχύτητές σου!

    Φιλί ποτισμένο απ' το σούρουπο!



    Silvia Okaliova!
    Ό,τι αγαπάς! Αρκεί να μη γλιστράει απ' τα δάχτυλα και χάνεται...



    Αργυρένια, γλυκειά μου...
    Μα να δεις που σαν λαχταράς κάτι μ' όλη σου τη ψυχούλα κι είναι και τα μάτια σου ανιχνευτικά, γίνεσαι στόχος του φτερωτού θεού κι έρχεται ίσα πάνω σου!



    Ανώνυμη...
    Χαρές κι αγάπης νέκταρ να τον κερνάς τον καλό σου!
    Χωρίς διαλείμματα!
    (Τυχερό πλάσμα εσύ...)

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape