Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006
Του Ανέμου Ι
Εκείνον, θα τον πω Άνεμο. Θα τρέχει μέσα στις χούφτες και θα συ θα ξεγελιέσαι πως τάχα, πήρες το χάδι του. Θα παιχνιδίζει μες στα βλέφαρα, θα σιγοτραγουδά στις φυλλωσιές και θα ορμά με λύσσα στις αμμουδιές του χειμώνα. Κι όταν φυσάει, θα κλείνεις τα μάτια.

Εκείνη, την ονοματίζω Φωτιά. Κουβαριασμένη στη ζεστασιά των χειλιών, θα ξετυλίγει σα σπίθα το λόγο, ανάκατο με την πνοή, με τους πόθους που σπαρταράνε, με τη λαχτάρα για φιλί, τη δίψα για δόσιμο και δέσιμο, την απόλυτη παράδοση στις ξελογιάστρες λιακάδες.

Τους βλέπεις;
Μια γυναίκα κι ένας άντρας δεκαετίες μαζί (χρόνια ίσως, μπορεί και μέρες, πιθανόν να μην συναντήθηκαν καν -ποιός θα 'ρθει να ζυγίσει το χρόνο με βαρίδι τη ζωή-)... Ανταλλάσσουν επιθυμίες, σκέψεις, εικόνες πότε σ’ ένα τεντωμένο σχοινί, πότε με βήμα πιο σταθερό ισορροπώντας. Μετέωροι κι οι δυο, σαν δραπέτες του δικού τους χρόνου, άλλοτε βουτούν στον ήλιο, άλλοτε τρέμουν σαν παιδιά τις ίδιες τους τις σκιές στο μισοσκόταδο...

Και να, ο Άνεμος χορεύει τη ζωή, ονειρεύεται μαζί της:

Ξέρεις τι συλλογιέμαι; Να'ταν μπορετό να ξαναβρεθούμε εκεί που σεργιανίσαμε πρωτοερωτευμένοι. Στη Λισμπόα, πίσω από το κέντρο, στα ταπεινά ψαράδικα. Εκεί που ο Πάδος συναντά τη θάλασσα και μόνο οι ντόπιοι ξέρουν κοιτώντας το νερό να σου πουν ποιο είναι του ποταμού και ποιο του Ατλαντικού.
Στο καφενείο με τα μαρμάρινα τραπέζια που βάζει χύμα "πράσινο" κρασί και γαρίδες στη λαδόκολλα, στέκεσαι πλάι μου με την φαρδιά σου μαύρη φούστα, να ξέρω μόνο εγώ τι πόδια σαλεύουν από κάτω, σκύβεις και μου ψιθυρίζεις...
Σ’ ακούω, σε μυρίζω…

Πέρασαν χρόνια για να μάθω ότι ο έρωτας απλώνεται στα κύτταρα, ορίζει πεθυμιές και γίνεται με όλο το σώμα και όχι (μόνο) με τα όργανα.
Κι επίσης, πέρασα την ηλικία που επικοινωνούσα αγγίζοντας κορμιά, τώρα πια θέλω να ανοίγω αγκαλιά μόνο με τη γυναίκα που επικοινωνώ... Μ' ακούς, ε;

.........................................................................




( Paco De Lucia - Mediterranean Sundance
Οι φωτογραφίες είναι του Simon Pais από το www.flickr.com )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:50 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


42 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 1:04:00 π.μ., Blogger marilia

    Μ' αυτό το όμορφο κείμενο θα πάω για ύπνο.
    Καληνύχτα Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 1:06:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Marilia,
    με την κόκκινη καρδούλα του κοριτσιού, κοκκαλάκι στα μαλλιά να κρέμονται άστρα!
    Καλή σου νύχτα μικρή.
    Άνεμος στο πλάι σου να ψιθυρίζει!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 1:53:00 π.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Τ ανεμου οι φωτιες σβυνουν στη θαλασσα εκει μονο εκει ...
    Τις εχεις δει πως τρεχουν και σαρωνουν και ωρες και μερες και χρονια για να σβύσουν εκεί...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 2:30:00 π.μ., Blogger Maiandros

    Σ΄ακούει. Δε γίνεται να μην.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 10:16:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    ΤΙ ΟΜΟΡΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 11:59:00 π.μ., Blogger oistros

    Αχ βρε Καπετάνισσα.
    Να ξεραν όλοι οι Ανέμοι τις ίδιες σοφίες!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 12:39:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Τη γνωριζω στο πετσι μου αυτη την ιστορια .
    περπατησα χερι χερι στα στενα της Λισαβωνας .
    Στα απει8αρχα δρομακια με τους σοβαδες στους τοιχους κρεμασμενους -ξεχασμενους .
    Με τα χρωματα και τα πλακακια χαραχτηριστικο κουλτουρας μιας αλλης εποχης .
    Περπατησα τις γεφυρες και την υπαι8ρια βαβουρα .
    Το χρωμα μιας θαλασσας που σβυνει σε εναν ουρανο με ηλιο .
    Χαμογελουσαμε πινοντας και τρωγωντας 8αλασσινα .
    Χερι με χερι γελαγαμε στις αναμνησεις μας , καταπιναμε τις μελωμενες σκεψης μας στα χρωματα και στ αγγιγματα .
    Το ξερω αυτο το οδοιπορικο , αυτη την μαγεια .
    Ξερω την μαγεια μιας βαθειας αγκαλιας απεραντης γαληνης .


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 2:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χάρυβδις, καλή μου...
    Κι ο άνεμος κι η φωτιά κι η θάλασσα και το χώμα. Όλα σε σύμπνοια και συνάμα σε πάλη ζωής, ίσαμε να συμβεί η δημιουργία.
    Γιατί, τι τάχα είν' ο έρωτας παρά Ζωή και Γέννα κι άνοιγμα στο κόσμο και στη ψυχή...


    Μαίανδρε!
    Είναι που φτάνει αλλιώτικα η φωνή σε σένα.
    Ο Άνεμος μιλάει. Ο άντρας. Τον ήχο του μεταφέρω, να, αυτό.
    Σου φάνηκε πως είχα να κάνω με το λόγο του;
    Εγώ... Εγώ παρατηρητής μονάχα. Αφηγήτρια. Νομίζω δηλαδή...
    Εσύ ακούς καθαρά, ναι;


    Κολοκύθι!
    Εσύ να μου θρονιαστείς εδώ. Να με κανακεύεις, να μου γλυκομιλείς, να με ραίνεις μ' αγάπη, που την έχεις μπόλικη!
    :)
    Αγκαλιές τα ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 2:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε...
    Πόσες παραλλαγές στα χρώματα, στα πρόσωπα, στα λόγια.
    Και πόσες ιστορίες να μεταφέρουν άνεμοι, να καψαλίσουνε φωτιές, να καταπιούνε θάλασσες.

    Μα κείνο που ζεσταίνει την καρδιά μένει, ε; Απ' όποιον άνεμο...


    Jo-Anna,
    είσαι μέσα στο σκηνικό λοιπόν και χαίρομαι τόσο! Που ανασκάλεψες τη μνήμη, που βίωσες εικόνες, που τάραξες με λόγο και συναίσθημα την ηρεμία της καθημερινότητας.
    Είσαι εκεί.
    Πρωταγωνίστρια της ζωής, του έρωτα κι όχι θεατής τους!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 2:43:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Καθαρότατα, έτσι νομίζω! Κι εσύ, όμως...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 2:53:00 μ.μ., Blogger teiresias

    ....Άνευ σχολίων.
    Το κομμάτι,άπαιχτο! Από τα πιο αγαπημένα μου...
    Τις χαίρομαι τις μουσικές επιλογές σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 3:11:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Ειμαι μεσα στη βροχη και μια βροχη .
    Η μνημη μου ειναι σταγονες που αποροφηθηκαν .

    Ειμαι ενα ταξιδι και ζω ενα ταξιδι .
    Μονο που τωρα δεν βλεπω οριζοντα μονο μια βροχη που δεν σταματα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 3:24:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από εκείνον να είναι άνεμος και εκείνη φωτιά...

    το ένα δυναμώνει το άλλο...

    καλησπέρα καλή μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 5:03:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Σε ακούω Άνεμε. Με χορεύεις. Μία φυσάς από δω, μία από κει και εγώ λυγίζομαι στο ρυθμό σου σαν το κριθάρι. Καμία φορά παραπατάω και καμία στου πατάω το πόδι, αλλά στρέφω το πρόσωπό μου στην κατεύθυνση σου να σε αποδεχθώ στην αγκαλιά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 6:23:00 μ.μ., Blogger northaura

    μ'αρέσει που παίρνεις άνεμο και φωτιά και φτιάχνεις στέρεα πράματα, μέσα σε χρόνο, κάτω από φουστάνια, δίπλα στους ποταμούς.
    μια μέρα θα ρωτήσω την κυρά-
    Ζωούλα αν τις αρέσει κι αυτής

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 6:37:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Όπως γνωρίζεις δεν σχολιάζω ποτέ τον τρόπο γραφής αλλά την ουσία του κειμένου.

    Κρίμα που μετά από τόσο καιρό ο Άνεμος δεν έμαθε ακόμα τι ακριβώς είναι έρωτας.
    Που δεν έχει ακόμα ξεφύγει απ' την απατηλή συσχέτιση με την γεννετίσια επαφή και περιμένει μόνο με το σώμα του να γνωρίσει αυτό το αγαθό.
    Που δεν αφήνει το πνεύμα του να δράσει αν και το χρησιμοποιεί κατ' ευφημισμό στα λόγια του.
    Που δεν αντιλαμβάνεται εμπειρικά την επαφή στο άχωρο και άχρονο κομμάτι της ζωής μας - κάτι που μόνο ο "έρωτας" μπορεί να δώσει - ενώ προσπαθεί να την περιγράψει με εξισώσεις που δεν κατέχει και δεν είναι σε θέση να κατέχει.
    Που γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους δεν θα κατορθώσει ποτέ να νιώσει και την απόλυτη ηδονή στο γεννετίσιο κομμάτι του έρωτα.

    Εκτός αν έχει να πει και άλλα και βιάστηκα να κάνω κριτική.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 7:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε...
    Μ' αρέσει που'χουμε κώδικες κοινούς. Σπάνιο, όσο και πολύτιμο να'ναι έτσι ανοιχτά τα κανάλια επικοινωνίας.
    :)


    Τειρεσία,
    πως δένονται έτσι οι δρόμοι και οι σκέψεις των ανθρώπων, ε; Μ'ένα γλυκογύρισμα της μουσικής. μ'ενα τιτίβισμα του λόγου, ακόμα και με το τακ του πληκτρολογίου, για δες!...


    Jo-Anna!
    Ποτίζει τη γη η βροχή. Την ετοιμάζει για τη μεγάλη γέννα. Ζωοδότρα είναι.
    Σαν έρθει η ανθοφορία, έχε τα μάτια ανοιχτά...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 7:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Alexandra,
    κουβέντα σωστή. Ορμή και δύναμη μαζί, διπλασιασμένες.
    Λέμε για το καλύτερο, ξέροντας πως η καταστροφή με την κορύφωση ειν' αδελφάκια πρώτα...



    ??????!
    Ωραία παραδοχή και πρόκληση μαζί!
    Ίσια στα μάτια τον κοιτάς, δεν αμφιβάλλω. Κι ορθώνεις ανάστημα εμπρός μια και -αν είναι να χαθείς, ας χαθείς απ' αγάπη!
    Τι καλά...



    northaura μου γλυκέ!
    Η ζωή είναι στα καλύτερά της σαν μυρίζεται ερωτομαγειρέματα! Φυσάει μέσα της πνοή αναγέννησης κι ανάτασης ολόφωτης!
    Και γιγαντώνεται και μακραίνει και παίρνει απ' το χέρι τις αιωνιότητες να τις φορέσει φυλαχτό!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 7:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε...
    Μ' ενα μειδίαμα αινιγματικό θα 'λεγα πως απλά, ο Άνεμος είναι άντρας.
    Άρα, όλες οι απαντήσεις ειν' εκεί...
    :)
    Πως να τολμήσει ν' αρθρώσει τα σύμφωνα του Έρωτα, που'μαθε από νωρίς πως τέτοιο τόλμημα βαρύ μοιάζει με ιεροσυλία...
    Όσο για τη μυρωδιά της σάρκας που σκανδαλίζει όλο του το είναι;
    Έτσι του συλλαβίσανε τον Έρωτα και ναι, πλάνη ή όχι, αυτό για κείνον πρωτεύει.
    Το πνεύμα του αντρειώνεται, ναι, μα η ηδονή ναρκώνει τους νευρώνες του, λιγώνει τη φωνή του.
    Τώρα, το τι κατέχει και τι δεν, μπα... Καμώνεται πως ξέρει, λέω. Κοκκορεύεται, να'χει να κολακεύει τη ψυχή πως είν' αγαπησιάρης.
    Το ποτέ, δεν το γνωρίζει επίσης. Τουλάχιστον έχει αντίληψη της ρευστότητας των πραγμάτων και της δυναμικότητας της εξέλιξης.
    (Άρα, περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν)!

    Και ναι, θα πει κι άλλα.
    Ευάλωτος στην κριτική, ως άντρας, λέω πως πες-πες θα συνηθίσει.
    Όρμα του!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 8:09:00 μ.μ., Blogger anonymos

    M' ένα επίσης αινιγματικό μειδίαμα λέω πως ο Άνεμος θα είχε σίγουρα πολλές ερωμένες μέχρι τώρα. ;)
    Και τον έρωτα δεν τον καταλαβαίνεις με τα λόγια αλλά μόνο αν αφήσεις την ψυχή σου να ταυτιστεί ή αν κάποιος την οδηγήσει στην ταύτιση.

    Δύσκολο? Ναι. Επικίνδυνο? Επίσης. Γι' αυτό χρειάζεσαι πρόσωπα οδηγούς. Και για κανένα άλλο λόγο.

    Μην περιμένεις να κατανοήσει ποτέ ο Άνεμος αν εσύ η ίδια επιβραβεύεις την πλάνη του. Έχεις ευθύνη νομίζω. ;)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 8:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε...
    Βηματάκια μικρά, έστω σέρνοντας το πέλμα, τα κάνει δεν μπορώ να πω.
    Τουλάχιστον μπορεί να δει ότι πλάνη είναι η κατοχή της αλήθειας.
    Της "μίας και μοναδικής".

    Κατανοεί πως οι αλήθειες του κόσμου και των ανθρώπων είναι διάφορες, με έδαφος όλες να πατήσουν.

    Η δική μου ευθύνη, ναι, είναι στο ότι ακούω την αλήθεια της δικής μου ψυχής.
    Και που 'ν' τηνε την συμπνοή...

    (Βέβαια, η γραφή είν' αντάρτισσα και να με "συμμορφώσει" μπορεί)...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 9:22:00 μ.μ., Blogger Markos

    Κι εγώ τώρα, γιατί στο τέλος της ανάγνωσης ανάσανα βαθιά;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 11:41:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Θα χαθώ που θα χαθώ...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 12:01:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Γύρισα στο ποστ αυτό γιατί σκέφτομαι, σκέφτομαι, αλλά δεν βρίσκω απάντηση. Αυτό το Τι καλά ήταν ειρωνικό;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 12:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Marko,
    μόνο χαρά μπορεί να μου δώσει η κουβέντα σου.
    Λύτρωση, εκπνοή, χαμόγελο π' ανθίζει.
    Τώρα, τι είδους τοπία ξετυλίχθηκαν κατά τη διαδρομή, εσύ το ξέρεις.
    Κράτα την επίγευση, ει δυνατόν, λίγο πριν το ξημέρωμα...



    ??????
    Τι λόγο θα είχα να σε ειρωνευτώ...
    Μη γυρέψεις από μένα μασκαρεμένες συμπεριφορές και δικαστών αντιδράσεις.
    Δεν έχω να σου δώσω, παρά αγκαλιές και λόγια που έτσι κουρνιάζουν.
    Δε με έχεις καταλάβει νιώθω. Λογικό. Παιδί καινουργιοφερμένο στα μέρη μας.
    Κι η αγάπη; Καθόλου δε σου μιλά;
    Έλα κοντά, ν' ακούσεις τη λαλιά της...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 12:27:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Φωτιά κι αέρας ν' αντιστέκονται στις στάλες τις βροχής. Έρωτας είναι! Έρωτας! Κέντησες πάλι καλή μου!
    "η"

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 1:17:00 π.μ., Blogger anonymos

    Aν οι αλήθειες ήταν πολλές και κάποιες απ' αυτές αναιρούσαν κάποιες άλλες, τότε ποιές θα ήταν αλήθειες και ποιές όχι?

    Το ζητούμενο δεν είναι να κατέχεις την αλήθεια αλλά να την πλησιάζεις.

    Αλλιώς τι νόημα έχουν τα λόγια του Καζαντζάκη ότι έχει ευθύνη απέναντι στον κόσμο? Ο καθένας έχει την αλήθεια του, έτσι δεν είναι?
    Οι δολοφόνοι? έχουν την αλήθεια τους.... Οι μιλιταριστές? έχουν την αλήθεια τους.... Οι ειρηνιστές? έχουν την αλήθεια τους... Οι βιαστές? έχουν την αλήθεια τους... Οι άδικοι? έχουν την αλήθεια τους.... Τα θύματα? έχουν την αλήθεια τους....
    Τι κι αν συγκρούονται? Αλήθειες δεν είναι?
    Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα κυρήγματα για στρατευμένη λογοτεχνία και για διδασκαλία...
    Τι θα διδάξουμε? Ποιά αλήθεια απ' τις πολλές?

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 10:42:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η"!
    Ο έρωτας, τ' αρχιπέλαγος
    κι η πρώρα των αφρών του,
    κατά πως λέει ο ποιητής...
    Να σμίγουν τα στοιχειά της φύσης να ανασαίνει η ζωή!
    Και να ξεγελιέται ο άνθρωπος πως ξεπερνά το θάνατο.
    Μόνο με τον έρωτα καλή μου, μόνο.

    Χαδιάρηδες άνεμοι να σ' ακολουθούν.



    Λέμε δύο διαφορετικά πράγματα Ανώνυμε.
    Η δική μου αναφορά στις αλήθειες, έχει να κάνει με τα εξής:

    Όταν συνυπάρχουμε μ' έναν άνθρωπο, δεν μπορούμε να επιζητούμε την επιβεβαίωση της δικής μας οπτικής γωνίας
    σαν να ήταν μια απόλυτη αλήθεια.
    Κάτι τέτοιο, σημαίνει προφανώς, άρνηση του άλλου.
    Όσο κι αν η δική του στάση, η βεβαιότητά του αν θέλεις, μοιάζει ανεπιθύμητη -αν μοιάζει-, είναι το ίδιο νόμιμη με τη δική μας.
    Δεν αναφέρομαι σε συμπεριφορές παρεκκλίνουσες κ.λ.π.
    (Άλλωστε η κοινωνία, γνωρίζει άριστα μηχανισμούς ώστε να εκμηδενίζει τέτοιες συμπεριφορές, μην ακούγοντας ούτε και τη δική της αλήθεια).
    Μιλώ για μια ευρύτερη οπτική, ένα πεδίο ύπαρξης όπου μέσα θα βρίσκεται και ο άλλος, ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε από κοινού έναν κόσμο.

    Δεν θα 'θελα όλα τούτα να έχουν χαρακτήρα διδακτικό και δεν λέγονται εν είδει κυρήγματος.
    Αν εισπράττονται έτσι, είναι του άλλου η αλήθεια, όχι η δική μου.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 11:15:00 π.μ., Blogger Πάνος

    Καπετάνισσα,

    Το καινούριο μου στέκι θα το βρεις στο http:panosz.wordpress.com. Πέρνα όποτε θέλεις – είναι ανοιχτά μέρα και νύχτα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 1:03:00 μ.μ., Blogger Φοινιξ

    Με σάλπαρες καπετάνισσα με το υπέροχο σου κείμενο...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 2:14:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    Φωτιά και άνεμος
    κι από τους δυο
    κανένας δε νικιέται
    ένας στα φύλα κρύβεται
    κι η άλλη στη στάχτη μέσα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 6:56:00 μ.μ., Blogger George

    Εκπληκτικό κείμενο.
    Φωτιά και άνεμος αντάμα. Είναι ικανά να μετατρέψουν το πέρασμα τους σε κόλαση.
    Να πυρώσουν ως και την θάλασσα. Να την κάνουν να μοιάζει κατακόκκινη σαν καυτή λάβα.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 8:21:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Πάλι ο άνεμος πρέπει να τα κάνει όλα!
    Αμα φυσάει δυνατά φουντώνει και η φλόγα,αλλιώς σβήνει και αυτή!!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006 10:38:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Ακριβώς, Καπετάνισσα. Μοιάζουμε με τύπους που σε κόντρα καιρό προσπαθούν να κουμαντάρουν το σκάφος με τον φλόκο.

    Συζητάμε για δύο διαφορετικά πράγματα. Το πρόβλημα δεν είναι στην "αλήθεια" αλλά στον ορισμό.
    Μπορούσαμε να πούμε απ' την αρχή ότι ο ένας δεν συμφωνεί με τον ορισμό του άλλου για τον έρωτα και να τελειώσει εκεί η συζήτηση.

    Αλλά ανακατέψαμε στην συζήτηση τις "αλήθειες", σαν μαθητευόμενοι μάγειροι εννοιών, φτιάχνοντας ένα "τουρλού" λέξεων για δικιά μας και μόνο κατανάλωση!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 12:17:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πάνο,
    μου'δωσες χαρά! Θα σου 'ρθω για βεγγέρα. Να μην πω ότι θα στην κάνω... αρμένικη!



    Κασάπη,
    γέλια και ζεστές κουβέντες να σε κεράσω που'σαι γλυκομίλητος και γενναιόδωρος!



    Σωκράτη μου,
    να μην νικηθούν. Να θροαμβεύσουν, να υμνήσουν τη ζωή, να δοξολογήσουν τον έρωτα.
    Να κοινωνήσουν σε όλους μας την ελπίδα...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 12:22:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    George,
    με κολακεύεις με τρόπο ευπρόσδεκτο και τόσο τρυφερό.
    Φύσει και θέσει ευγενής μοιάζεις.
    Και μιλάς σωστά.
    Ακόμα και τα πέλαγα υποχωρούν και προσκυνούν την ένωση την άγια...



    Αθεόφοβε,
    σμίξιμο να μυρίζεσαι εδώ. Τα περισσότερα και τα λιγότερα, το όλο και το καθόλου, βγάλε τα από τη ζυγαριά.
    Βάλε πάνω το πρώτο φιλί που γεύτηκαν τα χείλη σου -παιδί αμάθητο- και θα δεις εμπρός σου φλόγες κι ανέμους παρέα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 12:32:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε.
    Τούτες εδώ τις λέξεις τις βάζω στη σειρά γιατί εκρήγνυνται μέσα μου και κάπου πρέπει να πάει όλος αυτός ο χαλασμός.
    Κοντολογίς, η καρδιά μου μ' οδηγεί σε ό,τι γράφω εδώ μέσα.
    Ποιόν άλλον λόγο να είχα;
    Ο καθένας βέβαια, έχει κάθε δικαίωμα να τις χαρακτηρίζει όπως θέλει.
    Μαγειρέματα, τουρλού, μαθητείες, ή όπως αλλιώς.
    Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να αποδυναμώσει το συναίσθημα που, όπως είπα, για μένα είναι το εφαλτήριο.
    Δεν θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση με κανέναν.
    Κι εκεί δεν βρίσκω νόημα.

    Το "να τελειώσει εκεί η συζήτηση", ομολογώ δεν το αντιλαμβάνομαι.
    Εδώ βρισκόμαστε για ν' αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλον και να λέμε πράγματα που μας λυτρώνουν.
    Τι σημαίνει λοιπόν αυτό που γράφεις;
    Δεν έχω σκοπό να μπω σε καμμία κόντρα της οποίας μάλιστα το περιεχόμενο ούτε καν το γνωρίζω.

    Ποιός ορισμός του έρωτα ακούστηκε από μένα, ώστε να σταθεί απέναντι στον δικό σου, επίσης δεν ξέρω.
    Εδώ ξεγλυστράει στο πι και φι τούτος ο δαίμονας, ο έρωτας, από οποιονδήποτε νοηματικό προσδιορισμό, βγάζοντας γλώσσα.
    Πως να τον πλησιάσεις "ερευνητικά" και να μην καγχάσει.

    Επαναλαμβάνω ότι τις αλήθειες, τις αντιλαμβάνομαι σαν πολλούς τρόπους να βλέπεις και να ερμηνεύεις τα πράγματα.
    Πέρα από δογματισμούς.

    Επίσης, δεν με αφορά η κατανάλωση διαφόρων εννοιών ούτε για αυτοϊκανοποίηση ούτε για λιβάνισμα αναγνωστών.
    Δεν έχω λόγο να λέω για να λέω.
    Δεν ζω έτσι. Ό,τι και να συμβαίνει, μέσα κι έξω από εδώ, μ' αγγίζει πραγματικά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 3:03:00 π.μ., Blogger anonymos

    Kαπετάνισσα αγαπημένη, πως γίνεται να "αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλον και να λέμε πράγματα που μας λυτρώνουν" αν δεν έρθουμε σε "αντιπαράθεση με κανένα"?

    Πως θα κουρνιάσουμε μες την φωλιά των λόγων του αν δεν γνωρίζουμε τον τόπο που βρίσκεται? Να πάρω τα γυαλιά σου, ναι γι αυτό βρίσκομαι εδώ. Να κοιτάξω μέσα απ' το πρίσμα σου, να κατανοήσω την ανάλυσή σου, αλλά πως να το κάνω αν δεν ξέρω κατά που κοιτάς?

    Επιζητώ την αντιπαράθεση σκέψεων, ιδεών, πρακτικών, μεθόδων, δεν κοντράρομαι με κανέναν. Δεν είμαι εγώ ο βοριάς, η ίδια η ζωή είναι. Στο ίδιο σκάφος είμαστε, την ίδια πορεία προσπαθούμε να κρατήσουμε, αλλά όταν λες ανέβα στο κατάρτι πρέπει να ξέρουμε και οι δύο τι είναι κατάρτι.

    Κοντολογίς ο ορισμός των εννοιών που χρησιμοποιούμε είναι απαραίτητος για την επικοινωνία μας. Αν εσύ ονομάζεις κατάρτι αυτό που εγώ ονομάζω τιμόνι, όπως καταλαβαίνεις κάθε συζήτηση πάνω σε θέματα πλοήγησης όχι μόνο περιτεύει, αλλά οδηγεί και σε χαοτικά συμπεράσματα. Αυτό εννοώ όταν λέω "να τελειώσει εκεί η συζήτηση".

    Αν θέλεις να σου δείξω πως όρισες εσύ τον Έρωτα και πως εγώ μπορώ κάλιστα να το κάνω, αν και δεν νομίζω ότι έχει καμμιά σημασία. Άλλο εννοείς εσύ λέγοντας "Έρωτα" και άλλο εγώ. Όπως και με άλλον τρόπο από τον δικό μου ορίζεις την έννοια "αλήθεια".

    Για μένα η "αλήθεια" είναι η απέναντι στεριά και προσπαθώ να βρω τρόπους πλοήγησης για να την φτάσω, ενώ για σένα οι "αλήθειες" είναι οι τρόποι πλοήγησης του καθενός μας για να φτάσει στην απέναντι στεριά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 3:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε...
    Δεν ισχυρίζομαι να μην διαφωνούμε, θα ήταν ανόητο.
    Ίσα-ίσα που η ανταλλαγή απόψεων με σένα είναι γόνιμη. Εμπλουτίζει την σκέψη.
    Την αντιπαράθεση, την αντιλαμβάνομαι ως διαμάχη. Αρνητικά φορτισμένη δηλ., με στοιχεία επιθετικότητας, σαν κονταροχτύπημα με σκοπό την αυτοεπιβεβαίωση ή, σώνει και καλά την παραδοχή ενός λάθους.
    Δεν μου "πάει" η λογική της μετωπικής, πεισμωμένης αντιπαράθεσης. (Ειδικά εδώ, να κάνουμε τι; Να σκιαμαχούμε;)
    Αυτό είχα κατά νου. Όχι τη διαφωνία.
    Το που κοιτάζει ο καθείς, είναι ορατό στα μάτια που αναγνωρίζουν. Μόνο που αυτά, τα δεύτερα, θα'χουν τη δική τους απόχρωση στη θέα.
    Σωστό αυτό που λες για την κοινή αναγνώριση και ανάγνωση στα πράγματα.
    Ευκολότερο στις αξίες, σε σχήματα νοητικά, δυσκολότερο στα συναισθήματα.
    Θ' ακούσω με χαρά κι ενδιαφέρον πράγματι το πως σχηματοποιείς τον έρωτα, πως τον κοινωνείς.


    Η αλήθεια καλέ μου Ανώνυμε για μένα, όχι, δεν είναι ο τρόπος να φτάσεις απέναντι. Είναι η εικόνα που έχεις γι αυτό το απέναντι. Τι αντικρύζεις.
    Άλλος δασώδη περιοχή, άλλος βράχια αγριεμένα, κάποιος θάμνους πυκνούς. Ίδια η όχθη. Κι όλα στη γη. Που σκαλώνει και μένει το βλέμμα μετράει.


    (Παρά την αναγκαιότητα των συνεχών επεξηγήσεων -και λόγω του μέσου- να ξέρεις πως σε βλέπω ενεργό συνοδοιπόρο και με κινητοποιούν οι ερμηνείες σου)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006 8:03:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Συνήθως η απέναντι στεριά, το γνωρίζεις καλά, δεν είναι ορατή. Υπολογίζεις ότι υπάρχει και βάζεις ρότα με γνώμονα κάποιους χάρτες, ή ελπίζεις να υπάρχει. Ούτε λόγος λοιπόν για να έχεις άποψή της.
    Καμιά φορά, απ' την μεγάλη σου λαχτάρα να την κατακτήσεις, την μπερδεύεις μ' ένα σύννεφο ή μ' ένα πουλί και τότε νομίζεις ότι την είδες και την γνωρίζεις. Πολύ γρήγορα όμως καταλαβαίνεις ότι δεν επρόκειτο παρά για μια οφθαλμαπάτη. (Με την γενική δηλώνω γενικότητα μην το πάρεις προσωπικά και παρεξηγηθείς πάλι)
    Αυτήν την στεριά, την αλήθεια, την πραγματικότητα, γνωρίζω ότι δεν θα την συναντήσω ποτέ όσο ζω, κι όμως προσπαθώ. Το γιατί είναι ένα ερώτημα στο οποίο ακόμα δεν έχω απαντήσει, όμως αφού το κάνω επιθυμώ να το κάνω με τον πιο σωστό τρόπο.

    Έχει χρειαστεί δεκάδες φορές στην μικρή ζωή μου ν' αλλάξω τρόπο, να μεταβάλω την οπτική γωνία με την οποία παρατηρώ τις μικρές "πραγματικότητες". Καμμιά φορά είμαι υποχρεωμένος να παρατηρώ με πολλές διαφορετικές οπτικές την ίδια στιγμή το θέμα μου. Με αναγκάζουν τα γεγονότα διότι αν δεν ακολουθήσω αυτήν την τακτική με ξεπερνούν οι εξελίξεις.

    Γνωρίζω τα ελατώματά μου και τα μειονεκτήματά μου. Γνωρίζω επίσης ότι δεν μπορώ να τα ξεπεράσω μόνος μου, χρειάζομαι βοήθεια, και αυτήν την βοήθεια, την συνεργασία, την ζητάω. Απ' οπουδήποτε. Δεν είναι ντροπή. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η αιτία που δημιουργούμε κοινωνίες?

    Παρόλα αυτά, όταν βλέπω κάποιον που πάει να πέσει σ' ένα σκόπελο από τον οποίο έχω περάσει κι εγώ και κινδύνεψα, του φωνάζω για να τον προφυλάξω. Δεν το κάνω από υπεροψία, ούτε για να μου έχει υποχρέωση. Απλά γνωρίζω ότι αν ξεφύγει αναίμακτα θα τον έχω παρέα, και όπως σου είπα τον χρειάζομαι. Κάποτε χρειάζεται να φωνάξω γιατί δεν είναι πάντα κάλμα ο καιρός και δεν ακούγομαι, και ο άλλος εκλαμβάνει την κραυγή μου σαν βρισιά. Τι να γίνει...

    Όσο για τον ορισμό εννοιών, συναισθημάτων, πρακτικών, καταστάσεων δεν έχω να πω πολλά. Η ίδια η ζωή στην βασική της έκφραση είναι αυτοοριζόμενη. Ο ορισμός της είναι που την κάνει ξεχωριστή. Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τα όρια μας πρέπει πρώτα να τα ξέρουμε, να τα ορίσουμε.
    Στο επίπεδο των εννοιών εφόσον η συνεργασία μας γίνεται με λέξεις, με τις λέξεις θα ορίσουμε.

    Ο ορισμός του έρωτα? Νομίζω ότι τον ανέφερα. " Έρωτας είναι η κατάσταση στην οποία η ανάγκη για απόλυτη επαφή με τα αισθητά σε οδηγεί στην κατανόηση των μη αισθητών."
    Και δεν είναι δικός μου ορισμός. Αλλά είναι "και" δικιά μου εμπειρία.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006 6:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Έχουμε μια εικόνα για το "απέναντι" εννοώ Ανώνυμε...
    Μια κατασκευή, αν θέλεις. Χαρτογράφηση αυθέραιτη, εντάξει.
    Αλλά αναγνωρίζει τόπους ν' ανοίγει φτερούγες η καρδιά. Κι ας μην τους περπατήσει ποτέ, ναι.

    Σε καμαρώνω που μπορείς να μετακινείσαι. Χάρισμα σπάνιο. Και βόλεμα μεγάλο το "εδώ, όπως είναι, όπως έμαθα να κοιτώ."

    Όσο για την αιτία που δημιουργούμε κοινωνίες, μη με βάζεις σε πειρασμό!

    Τους σκοπέλους και τα παγόβουνα, μάλλον μονάχοι μας τ' ανακαλύπτουμε και μάλιστα, αφού αρχίσουμε και μετράμε ρωγμές και διαφόρων ειδών απώλειες...
    Βίωμα. Μεγάλη ιστορία. Και στον έρωτα, πρωτομάστορας.

    Δεν ξέρω Ανώνυμε, δεν μπορώ να δώσω εγώ έτσι, έναν ορισμό για τα θαύματα.
    Έτσι μόνο μπορώ να τον πω τον έρωτα. Θαύμα. Αναποδογύρισμα του κόσμου και ξαναστήσιμό του. Εντός κι εκτός.
    Το δύο, στον ενικό και συνάμα το δύο, ως άνθισμα συναισθημάτων, στο πολλαπλάσιο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006 1:33:00 π.μ., Blogger anonymos

    Τον κόσμο αν μπορούσες τελικά ν’ αλλάξεις, γιατί να παραήσουνα καλός με τον εαυτό σου;
    Ποιος είσαι;
    Βούλιαξε μέσα στη βρωμιά και το φονιά αγκάλιασε, μα άλλαξε τον κόσμο: Το χρειάζεται!
    Την ιστορία διηγηθείτε παρακάτω!
    Εδώ και καιρό πολύ δε σας ακούμε πια σαν ανθρώπους που κρίνουνε, μα κι όλας σαν ανθρώπους που μαθαίνουν.
    Μπέρτολντ Μπρεχτ

    Tι να εννοεί άραγε ο Μπρεχτ όταν λέει ”Γιατί να παραήσουνα καλός με τον εαυτό σου” ? Μήπως το να βολευτείς με τα κεκτημένα?

    Με ρώτησες πως όρισες τον έρωτα (Νοηματικά):

    “Μια γυναίκα κι ένας άντρας δεκαετίες μαζί (χρόνια ίσως, μπορεί και μέρες, πιθανόν να μην συναντήθηκαν καν)”

    “Πέρασαν χρόνια για να μάθω ότι ο έρωτας απλώνεται στα κύτταρα, ορίζει πεθυμιές και γίνεται με όλο το σώμα και όχι (μόνο) με τα όργανα (λόγια του Ανέμου)”

    “Κατέβασέ μου το σύμπαν και κύλησέ το στα πόδια μου. Αυτό θα πει ψυχή. Αυτό θα πει έρωτας...”

    “Γιατί, τι τάχα είν' ο έρωτας παρά Ζωή και Γέννα κι άνοιγμα στο κόσμο και στη ψυχή...”

    Και μπορεί να είναι ένα θαύμα, ο έρωτας, που άλλοτε τσαλαβουτάει σε τόπους ανήλιαγους, κι άλλοτε υψώνεται στους ουρανούς κι ανθίζει στις δροσοσταλίδες ενώνοντας το ποτέ με το πάντοτε, αλλά θαύμα είναι και η αγάπη, και η φιλία.
    Πως να τα ξεχωρίσει κάποιος “μικρός και άμαθος στα τερτίπια της ζωής”?

    Αφού “ξεγλυστράει στο πι και φι τούτος ο δαίμονας, ο έρωτας, από οποιονδήποτε νοηματικό προσδιορισμό, βγάζοντας γλώσσα.
    Πως να τον πλησιάσεις "ερευνητικά" και να μην καγχάσει”.

    Ίσως βιωματικά? Κι αν αυτός ο μικρός και άμαθος τυχαίνει να είναι άντρας ποιος θα τον οδηγήσει στα μυστικά τα μονοπάτια, ποιος θα του δώσει τους κώδικες αναγνώρισης του θαύματος? Αφού με διαβεβαίωσες ότι “ο Άνεμος είναι άντρας.
    Άρα, όλες οι απαντήσεις ειν' εκεί...
    Πως να τολμήσει ν' αρθρώσει τα σύμφωνα του Έρωτα, που' μαθε από νωρίς πως τέτοιο τόλμημα βαρύ μοιάζει με ιεροσυλία...”

    Ποιος να του έμαθε μια τέτοια πλανεύτρα αλήθεια? Μήπως αυτή που λέει:
    “Ποιος είναι τάχα εκείνος που θα τολμήσει ν' αγγίξει τα ιερά της ζωής!
    Και να τα ερμηνεύσει κιόλας...”

    Μέσα στον έρωτα γίνοντ’ όμορφα τραγούδια, και μέσα στην σπουδή των εννοιών, των ιερών, των βιωμάτων γεννιούνται οι ορισμοί. Πως θα γνωρίσεις την έννοια αν δεν την βιώσεις? Και πως θα την βιώσεις αν δεν την ορίσεις?
    Ο λανθασμένος ορισμός μιας έννοιας οδηγεί σε αποκλεισμό του ανθρώπου από αυτήν. Θέλουμε να βιώσουν οι άνθρωποι τον έρωτα? Αν δεν θέλουμε είμαστε μεγάλοι χλαμπατάκες.

    Αρνήσε τους ορισμούς και θες περιγραφή? Το ίδιο είναι:

    Ήθελα να σε δω
    Σε μια ηλιαχτίδα
    Να σε γνωρίσω μες απ’ τις στάχτες του ονείρου
    Να σ’ ακουμπήσω
    Δροσιά στο χάος
    μοναξιά μου.
    Και σ’ ονειρεύτηκα.
    Σε φόντο από γαλάζιο
    μενεξελί φωτιές να ξεπηδούνε
    από μαβιές αναλαμπές
    σ’ άκρατο φέγγος.
    Η έντασή σου και το φως σου με κυκλώνουν
    Θέλω να κλάψω
    Κι ας πονάς στον γκρίζο αέρα
    Η θύμησή σου στέλνει μέσα μου φωτιές.
    Κι αν θέλω να σε δω
    στην ερημιά μου
    Η φαντασία μου βαθιά καταρρακώνει το διάβα σου.
    Σ’ ένιωσα
    Και πηχτό το αίνιγμά σου
    έδωσε στο κορμί μου μύριες σκέψεις
    Κι αν το φεγγάρι μες το αίμα μου βουρκώνει
    Σ’ ένιωσα
    Και ποθώ το άγγιγμά σου.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape