Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006
Ό,τι φέγγει

Κοιτάζω γύρω με λαχτάρα, με λαιμαργία παιδιού, να βρω στιγμές να αιωρούνται, ψηλαφίσματα κι ακραγγίγματα να στέκουν πάνω απ' τους πάγκους των φτηνών και των πολλών, να φεγγίζουν τις ώρες, τις αλήθειες, να περνούν μέσα απ' τους μαιάνδρους της σκέψης, να στέκονται πάνω απ' τη χλωμάδα του γυαλιού. Πέρα απ' το άηχο τρίξιμο του πλαστικού, μακριά απ' το ροκάνισμα των δοντιών που προπονούνται.

Βλέπω ζεστές μυρωδιές φίλων. Σάρκα που αναδύει αυτό ακριβώς, το φέγγος της ζωής. Κανέλλα και βανίλλια, αρώματα μεθυστικά από κρινάκια και πορτοκάλια του χωριού. Αίσθηση, εικόνα, μυρωδιά. Μια σκιά που καταφεύγει κάτω απ' την απλωσιά ενός κλαδιού, φροντισμένο να μένει χρόνια ακατέργαστο, ακλάδευτο, ατόφιο, πάνω απ' όλα τα πρέπει και τα ίσως της καθημερινότητας.

Αυτιά σφαλιστά στους θυμούς και την στιφάδα που αφήνουν.
Τρέχει το βλέμμα μακριά απ' τα πύρινα λόγια που καψαλίζουνε το "ατσάλινο" της ύπαρξής μας.
Μα όταν βλέπεις τις φωτιές που ρίχνονται απ' τα μάτια των ανθρώπων να σε κάνουν παρανάλωμα, τότε, παρά που ξέρεις ότι είσαι πυρίμαχος, στρέφεις την πλάτη και φεύγεις. Πως αλλιώς...

Αλλαγή πλεύσης. Έτοιμοι για τη μανούβρα. Τ' όρντινο ήρθε. Κόντρα στους καιρούς. Να δω. Καθαρά. Να ξαναδώ.
Να ξανανιώσω πως ώρες- ώρες, με λιγώνει η τόση ομορφιά της ζωής. Της σκέψης μερικών ανθρώπων!
Τόσο, που λέω δεν μπορεί, θα τα παλέψουμε όλα τ' άλλα. Όσο τα φεγγάρια βάφουνε ακόμα τα σκοτάδια, όσο οι λιακάδες μας τραβολογούν στις εξοχές, όσο κλέβουμε βλέμματα κι αγγίγματα απ' τους ανθρώπους και τον καθρέφτη μας, η ζωή είναι χαρά.
Στριμώχνεται σ' ένα χάδι, μια ανάσα, έναν κομπασμό φωνής.

Μα πόσες καλημέρες ν' απλώσω στον ήλιο πιά! Και στο φεγγάρι, το θολό απ' τη βροχή, τι να πρωτοζητήσω...

Τραγούδι, ε; Ναι, αυτό θα'ρθει να γλυκομιλήσει, να σταθεί αντίκρυ στο φως, να υψωθεί χέρι παρακλητικό στον ουρανό.
Τους φίλους δε μελέτησα; Τραγούδι από φίλο θα γυρέψω να μπει στη μέση, να γίνει εστία, μύρο, κοινωνία, αφορμή για ανάπλαση. Της σκέψης, του κόσμου, της ψυχής. Γύρω του όλοι. Ζεστασιά να ρθεί. Κολλημένη με τ' όνειρο, έτσι, να μην τα χωρίζεις.

Φίλος αγαπημένος πολύ, παιδικός, ο Ιωάννης Ιδομενέως.
Να κορδώνομαι, να κοκκορεύομαι τριγύρω, να λέω "αυτός που χειροκροτάτε είναι φίλος μου! Στην καρδιά μου σουλατσάρει"! Καριέρα ζηλευτή η δική του. Βαρύτονος πανάξιος, στέκεται δίπλα σε σπουδαία ονόματα
της μουσικής και καμαρώνει για συνεργασίες ακριβές (όπως με Θεοδωράκη, Μαμαγκάκη), προικιά ανεκτίμητα για τη ζωή του.
Δεξιά, στο sidebar, πάνω από το "Παλαιοπωλείον" θα βουτήξετε σε πέλαγα ανοιχτά που όσο και να κολυμπάς και να πίνεις, δε χορταίνεις:
"Ρόδο του Ουρανού" η άρια του Ορφέα στην αγαπημένη του Ευρυδίκη, από την όπερα Orfeo του Monteverdi.

Στο εκκλησιαστικό όργανο, ο Pierre Farago.


Στα λατρεμένα Παρίσια ζει ο Ιωάννης -νομίζω αυτήν την εποχή είναι στην παραμυθένια Πράγα, εκεί δίνει συναυλία- κι αλωνίζει Μεσόγειο και Εσπερία, τι να λέω, μια δρασκελιά η υδρόγειος.
Από παιδιά μαζί. Σε τρέλλες και ζαβολιές που δε θα μαρτυρήσω. Θα τις φέρω μόνο εδώ να σταθούνε μέσα από τη φωτογραφία που ο ίδιος τράβηξε -σπουδαίος και ως φωτογράφος- ,για να φεγγοβολήσει ο τόπος.
Μα δεν είναι
ήλιος και σελήνη μαζί τα πιτσιρίκια;
Αστράλια και δορυφόροι, γαλαξίες και μετεωρίτες.

Τέτοια χαμόγελα; Το Βόρειο Σέλας στη Μαρσίλια!
(Εκεί θαρρώ τραβήχτηκε η φωτογραφία).

Και σε τούτη την οθόνη ουράνιος θόλος...
Χάρη σε μια χούφτα χαμόγελα παιδιών, χάρη σε μουσικές εξαίσιες, χάρη στην αγάπη φίλων. Ρόδα του Ουρανού! Μουσικές και πρόσωπα.

Λοιπόν και όλες τις λάμπες να σβύσεις, πάλι θα'χω φως.
Κάτω οι διακόπτες, έλα. Δοκίμασέ με.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:44 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


22 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 10:47:00 π.μ., Blogger oistros

    Αστράλια, καθώς το 'πες! Όχι μόνο τα παιδιά με τα αθώα μουτράκια που αναγνωρίζεις γύρω σου, αλλά κι εκείνα που αναγνωρίζεις ακόμη μέσα σου.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 3:18:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Την καλησπέρα μου, Καπετάνισσά μου... Ωραίος ο Μοντεβέρντι... Έχει και κάτι Μαδριγάλια...
    Να προτείνω και έναν άλλο Ορφέα? Αυτόν του Γλουκ? Υπέροχο έργο και αυτό...


    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 4:37:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    ο Ορφεας..κι αυτος κι εκεινος που τον θυμηθηκατε...

    καλο απογευμα και βραδυ με φως..

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 4:55:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    ΄Ολη η ομορφια σ' αυτά τα ανεπιτήδευτα χαμόγελα και τ συνέπαρμα της φωνής του καλού παιδικού σου φίλου. ΄Αξια η αναφορά σου. Σ΄ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 5:18:00 μ.μ., Blogger Alkyoni

    δεν βρίσκω λόγια καπετάνισσά μου
    :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 7:10:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    δεν υπάρχει περίπτωση εσύ να μην έχεις φως!

    φιλιά πολλά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 10:31:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι

    Mου άρεσε κάπταιν πολύ...
    Και σου αφιερώνω και αυτό.

    Ωραίος τόπος, όμορφη γη
    απ' το σκοτάδι βγαίνει ζωή
    Αχ, στο παιχνίδι του παιδιού
    η μάνα γνέφει του καιρού

    Πού φτάνει σήμερα η ματιά
    στο βάθος, πίσω στα παλιά
    Κι όταν περάσεις τη γραμμή
    τότε ζητάς να βρεις το τόδε τι

    Μες στο ταξίδι της ψυχής
    συνοδοιπόρος και γητευτής
    Φίλος ο πόνος, ο πιο μεγάλος
    σαν της αγάπης δεν είναι άλλος

    Άσε το δρόμο να σε πηγαίνει
    κι εκεί που θέλει να σε μαθαίνει
    Και έχει γλύκα που δε θυμάσαι
    και για κανένα μη φοβάσαι

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 10:32:00 μ.μ., Blogger Sokratis Xenos

    "Εκεί
    που έχουν δόντια τα αίματα
    μεριές του σκούρου
    πετριές του κόκινου στόχου

    εκεί
    που χαράζει η μέρα
    μια διάθεση αηδονιού
    και το τραγούδι υποκύπτει

    εκεί
    βαφτίζομαι
    εκποή κήτους αγαθού
    και προχωράμε

    Χτίστε ένα λόγο στέρεο
    δίφτερο έρωτα
    δίπλα στ` αυτί που νηστεύει
    στο μάτι που φορτώθηκε
    τις πλαγιές του φθινόπωρου

    Αύριο οι γωνιές των ανθρώπων
    θα μας απλώσουν
    στις προεκτάσεις του δίπορτου κόσμου..."

    Στην αγαπημένη Μαρία

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 10:57:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Αλλαγή πλεύσης, αλλαγή πορείας
    Τ όρντινο ήρθε, κόντρα στους καιρούς, κόντρα στο κύμα.
    Η αλήθεια είναι ότι εγώ το περίμενα
    Έμαθα όλα αυτά τα χρόνια να περιμένω μ'εχρι την τελευταία στιγμή, μέχρι ν αρθεί τ όρντινο
    για να χαράξω την τελική πορεία
    του ταξιδιού, του προορισμού...
    Το ταξίδι είναι χαρά
    Ακόμη και κόντρα στους καιρούς
    όπως και η ίδια η Ζωή
    Το ταξίδι είναι Ζωή....

    Εσύ δεν χρειάζεσαι δοκιμή
    λειτουργείς και χωρίς φως
    Το φως το έχεις μέσα σου καπετάνισσα
    Είσαι αυτόφωτη σαν τον Ήλιο !!!!!

    Καλό σου βράδυ!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006 11:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δε χρειάζεται να δοκιμάσω τίποτα. Φεγγοβολάς! Το ξέρω.
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 2:04:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Ματάκι πονηρό και χαμόγελο που περιμένει τα νέα δόντια!
    Όλη η ποίηση αυτά τα προσωπάκια,πάω για ύπνο με μια όμορφη εικόνα στο μυαλό μου.Ν'ασαι καλά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 9:59:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου!
    Μέσα...χμ! Τσούλήθρες και τραμπάλες, να'χω να χαίρομαι. Να 'φχαριστιέμαι κατηφόρες κι απότομες εναλλαγές, να βγάζω και τη γλώσσα σ' όσα με πειράζουνε!
    Παιδιάστικα που'ναι τα μάτια του κόσμου!


    Βολκώφ αγαπημένε!
    Τι χάρες που συγκέντρωσες τριγύρω σου! Κι ευαισθησίες ζηλευτές στη γραφή κι ευγένεια ψυχής στον τρόπο που αγγίζεις ανθρώπους και πράγματα.
    Κι η μουσική που φέρνεις έρχεται να γλυκοχρωματίσει αυτήν ακριβώς την αίσθηση.


    Χάρυβδις...
    Πιάσανε οι παγωνιές και αφορμές γυρεύουμε. Για μουσικές αλλιώτικες που μοιάζουνε με χάδι, για φως στρογγυλεμένο που παρηγορεί και υπόσχεται...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 10:07:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κρινιώ μου!
    Μόνο τα παιδιά κι η Τέχνη. Μόνο. Αν είναι να σωθεί η καρδιά, η γη, τ' όνειρο, αυτοί θα βάλουνε τα υλικά. Την ψυχή και τη ματιά.
    Το μαγικό κλειδί, στα χέρια τους.


    Αλκυόνη...
    Μου'δωσες τη θάλασσα που ατενίζει η ματιά, την κουπαστή για να'χω να στέκομαι και να πηγαίνω, τι άλλο θες;
    Τα πέλαγα στο σπίτι μου μέσα.
    Βουτάω λοιπόν!


    Αλεξάνδρα,
    αγκαλιά να χωρέσει τα όμορφα λόγια! Ακριβή η εμπιστοσύνη κι εύθραυστη. Κι αν λαμβάνεις από δω ουρανούς που ανοίγουν, τι άλλο; αχτινοχάδια σήμερα θα σου στείλω!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 10:34:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κολοκύθι μου.
    Αγάπες να'χεις να μοιράζεις. Κι όσες σπρώχνεις κατά δω -να το ξέρεις- θα'ναι φροντισμένες και χορτάτες κι αστροτραγουδισμένες!



    Σωκράτη, αγαπημένε!
    Το λόγο τον στέρεο, της ποίησης την πνοή, το ράγισμα το λιγνό σ' αυτό το πορτοπαράθυρο που χάσκει ξεφτισμένο, που καμώνεται πως λέγεται κόσμος, πως βαφτίστηκε ζωή!

    Να φορτωνόματε τις πλαγιές και τις όχθες των εποχών, ναι.
    Και να τους δίνουμε φτερά με τη ψυχή, ν' αλαφρώνουν.
    Να χανόμαστε και μεις στην σκέψη πως μπορούμε κάτι παραπάνω να ορίσουμε. Σαν τα πουλιά.


    Sailor,
    πόσα έχουνε δει τάχα τα μάτια σου, για να μπορείς με λέξεις δυό να πεις τα σημαντικά διώχνοντας τ' ασήμαντα...
    Άκουγες για χρόνια τη θάλασσα και στα 'πε όλα. Κι είσαι γι' αυτό ευλογημένος.
    Σε σένα τα φώτα καλέ μου.
    Να σμίξουνε με τη ψυχή σου που λαμπυρίζει!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 10:40:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η"!
    Η ζεστασιά της κουβέντας σου (μα πως με τιμάς!), κονταροχτυπιέται με τις κρυάδες του καιρού και των ανθρώπων.
    Άνθρωποι που γυρεύουνε σπίθες, σε νύχτες-εποχές...
    “Σβήσε τα κεριά, Λάουρα. Ο κόσμος σήμερα φωτίζεται από αστραπές”, προτρέπει ο ήρως του “Γυάλινου Κόσμου” του Τένεσι Ουϊλιαμς την αδελφή του, σε μια από τις τελευταίες ατάκες του έργου.
    Μα πως μου'ρθε στον νου...



    Αθεόφοβε, πόσο χαίρομαι που μπορείς και βλέπεις! Κάτω και πέρα από τα πράγματα, τα φαινόμενα, τις δηλώσεις...
    Είδες λοιπόν;
    Χαμόγελο αλήθειας κι εμείς σκλάβοι του.
    Είναι που το στερούμαστε, όχι πως δεν το γνωρίσαμε ποτέ...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 11:59:00 π.μ., Blogger Sailor

    Είναι μεγάλη τιμή για μένα
    τα λόγια σου καπετάνισσα
    το ευχαριστώ είναι πολύ φτωχό !

    Καλό σου πρωινό
    και ο ήλιος πάντα στην καρδιά σου
    έχεις την αγάπη μου !

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 1:43:00 μ.μ., Blogger Markos

    Ε ναι, η ζωή είναι ωραία ακόμα και στα "ψίχουλα" που πέφτουν.
    Και γίνεται ακόμα πιο ωραία, όχι από αυτά που πέρασαν, αλλά από αυτά που προσδοκάς...

    Καλή Κυριακή

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 3:30:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Kalhmera se oloys...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006 5:36:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Η ματιά του παιδιού που λέει χίλιες αλήθειες ταυτοχρόνως. Όπως και να είναι αυτή η ματιά: λυπημένη, χαρούμενη, προβληματισμένη, φοβισμένη...
    Κι ευτυχισμένοι όσοι έχουν τη ματιά του παιδιού στα τραγούδια τους.
    Όπωβς εσύ, Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006 12:41:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    αγάπη, δοσμένη απλόχερα.
    Στην καρδιά σου, που'χει απλοχωριά!


    Μάρκο μου,
    η ώρα της προσδοκίας είναι καλύτερη ακόμα κι από κείνη που έρχεται σαν τ' όνειρο ακροπατά στη γη...


    Χάρυβδις,
    καθυστερημένες καλησπέρες τώρα πιά...
    Ζεστασιά να'χεις και ζωηρά χαμόγελα γύρω σου!


    el-bard,
    παιδί που βουβαίνεται, παιδί που ξελογιάζεται απ' τις χαρές η ψυχή μας. Ό,τι και να γράφει ο χρόνος. Μ' ένα νανούρισμα χαδιάρικο να το βάζουμε για ύπνο. Και με μουσικές της φωτιάς να το χορεύουμε το σούρουπο. Να καλοπιάνεται, μη φύγει...

    Φιλώ σε και τραγουδώ σου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006 5:22:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Πολύ καλός ο φίλος...
    Άξιζε τον κόπο τελικα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006 7:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλός κι αγαπημένος Δόκτωρα.
    Γνώστης της μουσικής και των δρόμων της.
    Και στις διαδρομές που πορεύονται φίλοι αγαπητοί κι εκεί καλά τα πάει!

    Σ' ευχαριστώ, ναι;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape