Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006
Οι χείριστοι χοίροι και ο Πρίγκηπας της Μπλογκοχώρας

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολύ άσxημη περιοχή ενός μακρινού βασιλείου, γεμάτη λάσπες που τσαλαβουτούσαν γουρούνια, έφτασε ένας άντρας.
Ήταν ντυμένος πολύ φτωχικά, έσερνε κουρασμένα τα βήματα του, αλλά όταν σήκωνε το κεφάλι και σε κοίταγε είχες την αίσθηση μιας παλιάς και βαθιάς ευγένειας. Εγκαταστάθηκε στο πιο άθλιο σημείο της άσχημης χώρας, ακριβώς πίσω από τον πιο σιχαμερό στάβλο γουρουνιών που βρήκε.
Εκεί τον ακούγανε τα βράδια να τραγουδάει κάτι παράξενες, περίτεχνες μελωδίες με λόγια καυστικά, περίεργα, που περιγελούσαν την ανοησία των ανθρώπων κι έβγαζαν γλώσσα στην αλαζονεία και την έπαρση.
Μέσα στη γενική δυσοσμία, το μελωδικό μα αιχμηρό στο λόγο τραγούδι του, έμοιαζε μπουμπούκι που ροδίζει.

Σιγά-σιγά άρχισαν να τον πλησιάζουν. Με δισταγμό αρχικά, μια και οι άνθρωποι που ζουν με τα γουρούνια, παίρνουν κάτι από τον χαρακτήρα τους. Όταν κάτι μυρίζει όμορφα, επιθυμούν να το ποτίσουν με τα πιο αηδιαστικά αρώματα.
Τον ρώτησαν το όνομά του και τους είπε Πρίγκηπας της Μπλογκοχώρας.
Κανένας τους δεν είχε ακούσει ποτέ αυτή τη χώρα, αλλά και πάλι γουρουνάδες ήτανε. Τι να ήξεραν;

Τον ρώτησαν που βρίσκεται η πατρίδα του και χαμογέλασε.
«Πίσω από τη βαλσατική λάβα, στις γιγάντιες κολώνες της Δύσης, εκεί που ο ουρανός πυρώνει την θάλασσα, μια φορά κάθε δέκα χρόνια και αν η ψυχή σας είναι καθαρή, μπορείτε να δείτε τις Χρυσελεφάντινες Πύλες της Μπλογκοχώρας που είναι πάντα ανοιχτές για τον καθένα σας. Κανένα πλοίο δεν μπορεί να σας πάει εκεί, γιατί οι κυκλώνες - φύλακες της πόλης μου, θα το διαλύσουν σαν τσόφλι από καρύδι. Σας λέω ότι υπάρχει τρόπος. Αλλά θα πρέπει να τον βρείτε μόνοι σας».


Οι ακροατές του άρχισαν να απομακρύνονται. Γιατί, στους γουρουνάδες ποτέ δεν άρεσε ό,τι απαιτεί σκέψη. Καλού κακού, πρόβαλε η χοιρονομία, η χείριστη των χοίρων, με ηγέτη έναν χήρο χοίρο, να τον συνετίσει. Πρόθυμοι κάτι χοιροπαίδες, του πέρασαν τις χείριστες χοιροπέδες. Αυτές δηλαδή, είναι οι χειροπέδες των χοίρων. Τον μπουζουριάσανε λοιπόν, γουρούνι στο σακί. Τον ρώτησαν πολλά για τον τόπο του και για τα σημαίνοντα του τραγουδιού του. Ποιόν εννοούσε, ποιούς διακωμωδούσε, γιατί χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη και την άλλη νότα, τι είπε, τι δεν είπε, πως και γιατί. Κάθε τόσο βέβαια μουρμούριζαν «και… μη χοιρότερα».
«Το μη χοίρων βέλτιστον», σιγοτραγουδούσε αυτός.
Έτσι όπως τραγουδούσε, μερόνυχτα τον ίδιο σκοπό με τον ίδιο τρόπο, εκνευρίστηκαν οι χοιρονόμοι, δεν είχαν και τι να τον κάνουνε, τον άφησαν στον κεντρικό λασπόδρομο.

Οι γουρουνοπολίτες βέβαια, που κάθε βράδυ άκουγαν το τραγούδι του και διασκέδαζαν με τη σάτιρά του, άλλαξαν στάση. Τώρα η καρδιά τους δεν ένοιωθε έκσταση, αλλά κακία, φθόνο και ζήλια για τον νεοφερμένο. Άρχισαν να διαδίδουν φήμες, ότι ήταν τρελλός και επικίνδυνος.

Ένα βράδυ του πετάξανε πέτρες από μακριά, αλλά εκείνος απλώς συνέχιζε το τραγούδι του, που τώρα τους ενοχλούσε αφάνταστα, λες και μέσα σ' αυτό βλέπανε την πραγματική εικόνα του εαυτού τους και μυρίζανε πιο έντονα την βρώμα τους. Την άλλη μέρα πήγανε και του είπανε να φύγει.
Τους κοίταξε με στοργή και οίκτο και τους αποκρίθηκε: «Όλη μου τη ζωή ψάχνω τρόπο να επιστρέψω στη χώρα μου που ’ναι λεύτερη σαν τ’ αετίσιο βλέμμα. Όπου σταθώ με αντιμετωπίζουν σαν ξένο, με διώχνουνε. Δεν έχω πια που να πάω, είμαι διωγμένος από παντού».
«Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα», ουρλιάξανε. «Να φύγεις».

Μάζεψε ήρεμα τον κουρελιασμένο του μανδύα, τους χαιρέτησε εγκάρδια και άρχισε να περπατάει προς το βαθύτερο σημείο της λάσπης. Καθώς ο βρωμερός πολτός ανέβαινε στο σώμα του, ήρθε στη μύτη του το άρωμα των ανθισμένων κερασιών της Μπλογκοχώρας, και η ψυχή του τραγούδησε. Για πρώτη φορά στη ζωή του, εκεί στο μέσον της αηδιαστικής μάζας, ήξερε ότι η χώρα του ήταν δίπλα.
Πριν κάνει το τελευταίο βήμα που θα τον σκέπαζε εντελώς, είδε τις βαριές Χρυσελεφάντινες Πύλες ανοιχτές και πίσω τους το παλάτι δαφνοστολισμένο να ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Πρίγκηπα. Ένα δάκρυ τρεμόπαιξε και λαμπύρισε στο μάγουλό του. Ύστερα σχηματίστηκε ένα ζεστό χαμόγελο, ίδιος ορίζοντας ανοιχτός.
Και έκανε ένα βήμα εμπρός.


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 13:45 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


36 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 2:52:00 μ.μ., Blogger marilia

    Υπέροχο άρωμα παραμυθιού! Όμως... διακρίνω μια πικρία; Σαν πικραμύγδαλο μου φάνηκε! Υπέροχη μυρωδιά, όμως πικρή γεύση.

    Ποιοι κακοί άνθρωποι πείραξαν την Καπετάνισσά μου;

    Φιλάκι! Και άλλο ένα, για τη βοήθεια ;)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 3:32:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Εξαιρετική παρωδία! Μόσο εσύ θα μπορούσες να παίξεις έτσι με τις λέξεις!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 4:55:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Φαντάζομαι αφορμή για το κείμενο στάθηκε η φυλάκιση του ιδιοκτήτη του blogme.gr αυτές τις μέρες.
    Καλή αλληγορία καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 6:54:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    η ζωή επαναλαμβάνεται σε διάφορες κλίμακες και καμβάδες...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 7:07:00 μ.μ., Blogger advocatus diaboli

    Μονάχα εσύ μπορούσες να το πεις έτσι, Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 7:11:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Είναι η εβδομάδα των παραμυθιών, ε;

    Πανέμορφο. Γεμάτο εικόνες και φως. Πολύ το χάρηκα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 7:22:00 μ.μ., Blogger oti_agapw

    Ομορφα εδωσες το προβλημα του
    blogme.gr.
    Μπραβο σου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 7:24:00 μ.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    woof...

    όχι oink...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 7:53:00 μ.μ., Blogger ÎšÎ±ÏƒÎ¹Î±Î½ÏŒÏ‚

    Δεν είμαι βέβαιος ότι το κείμενο αναφέρεται αλληγορικά στη σύλληψη του διαχειριστή του blogme. Έχω την αίσθηση ότι είναι πιο προσωπικό. Διέγνωσα μια μελαγχολία κι ένα ρομαντισμό που δύσκολα θα απέδιδε κανείς σε μια αστυνομική-νομική περιπέτεια.
    Μπορεί και να κάνω λάθος.

    Εξαιρετικό το κείμενο, βεβαίως.
    Προσωπικά μου άρεσε και για ένα λόγο παραπάνω. Δεν μπορώ τα παραμύθια με χάπυ εντ. Προτιμώ το τελευταίο δάκρυ που λαμπυρίζει στο μάγουλο για λίγο. Και ύστερα λυτρώνει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 9:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Marilia γλυκειά!
    Στα χείλη και τα δυό. Το μέλι κι η πικράδα.
    Το παραμύθι γράφτηκε με αφορμή τα τελευταία γεγονότα που τάραξαν την μπλογκόσφαιρα, αλλά... το άπλωσα λίγο παρά πάνω στο φως ώστε να καθρεφτιστούν κομμάτια όλων μας μέσα του.

    Φιλιά βροχή!


    Μαίανδρε αγαπημένε,
    αγκαλιές ανοιχτές να φυσούν μέσα τους οι άνεμοι. Να'ρχονται οι ψυχές κοντά να τους πηγαίνουν κόντρα!
    Με λέξεις, με σκέψεις, με ιστορίες.


    Ναι, Τειρεσία μου, έτσι είναι. Από κει και πέρα βρήκανε χώρο ν' ακουμπ'ήσουν πολλά.
    Ζωύφια φασαριόζικα όσα μας ταλανίζουν.
    Διέξοδο γυρεύουν, τι θαρρείς. Παράθυρο ανοιχτό.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 10:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα, βέβαια!
    Το τυπικό, κουραστικό, αλλά... αδίδακτο -λες- γεγονός της επανάληψης, δεύτερο δέρμα μας πιά.



    advocatus diaboli,
    η μιλιά έχει πολλά τοπία να στρέφεται. Κι αναλόγως, χρωματίζει και την στιγμή.
    Μιλώ, κατά που μ' ακούνε...



    Μπαμπάκη,
    διπλή χαρά για μένα που λες.
    Που γέννησα χαμόγελα στην όψη ενός ευρηματικού παραμυθά όπως και του λόγου σου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 10:09:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Δημιουργική όπως πάντα :)
    Τα φιλιά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 10:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    oti agapw,
    καλώς μας ήλθες μ' ό,τι αγαπάς! Μπορεί και μείς με τον καιρό, να χωρέσουμε σε τούτα τα γράμματα.
    Στολισμένη όμορφα λόγια ήρθες και είναι τιμή μας.
    Και... μια στάλα μυστήρια κατά τη φωτογραφία, ναι;


    Καλόλυκε,
    παρά τα ηχηρά, θα πω καλό αραξοβόλι.
    Τον νου σου σ' όσα έρχονται μπροστά.


    Κασιανέ,
    καλώς σε δεχτήκαμε, σε που αγαπάς την ποίηση! Μαζί λοιπόν ανταμώνουμε στα καθάρια και ωραία...
    Μια φευγαλέα ματιά στο σπιτικό σου γέννησε χαμόγελα πλατιά. Παντού ηλιαχτίδες!
    Λοιπόν, ναι. Η αφορμή, ο πυρήνας αν θες, ήταν η πρόσφατη απαράδεκτη σύλληψη.
    Το χέρι όμως πάει, το ξέρεις.
    Απλώνει ο νους και στριμώχνει κι άλλα μέσα, ξένα, δικά μας, της ψυχής και της ζωής.
    Των άλλων ή όχι, και τούτα δω, τ' ανθρώπου είναι.
    Δικά μας, πάει να πει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006 10:59:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Μια φορα κι εναν καιρο ηταν μια μαργαρίτα που φοβόταν το χιόνι .Τι ζεστασιά οταν ήρθε και την τυλιξε...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 1:52:00 π.μ., Blogger Markos

    Για να δούμε πόσο ευτυχισμένο θα είναι και το τέλος της άλλης ιστορίας ...
    Καλημέρα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 2:28:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Δε το έχω πολυπαρακολουθήσει όλο το σκηνικό αλλά για να είμαι και ειλικρινής δε με πολυνοίαζει κιόλας. Το κείμενο σου πάντως κάπτεν είναι υπέροχο και άκρως περιγραφικό. Κάνει τζιζ.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 11:00:00 π.μ., Blogger el-bard

    Ένα άκρως διδακτικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά. Όμορφο, πολύ όμορφο. Κι ακόμη πιο ωραίο το κάνει που η ομορφιά αυτή βγαίνει μέσα από τη δυσοσμία.

    Σαν ένα ανέγγιχτο λουλούδι μέσα στα ερείπια.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 11:47:00 π.μ., Blogger Marina

    Γιατί όμως τον ήρωά σου τον σκοτώνεις στο τέλος? Γιατί πάντα να νικάει το κακό? Θα μου πείς ότι έτσι γίνεται στην πραγματική ζωή..πάντα οι κακοί καπελλώνουν όσους διαφέρουν..
    Στα παραμύθια όμως?

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 12:06:00 μ.μ., Blogger oistros

    Αχ, αυτοί οι χοίροι!!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 12:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Serenity,
    φιλιά με φθινοπώρου αίσθηση, μα όχι χρώμα!
    Να'χεις ανοιχτή ψυχή στους ήλιους!


    Χάρυβδις,
    πόσο τρυφερό!
    Είναι εκπληκτική η δύναμη των μύθων, απίστευτη πραγματικά. Πως μας σεργιανάνε στην ίδια τη ζωή μας, πως μας δείχνουν πράγματα που ίσως δεν προσέξαμε ποτέ, πως μας ανοίγουν δρόμους εκεί που υψώνονται τείχη εμπρός μας...


    Μάρκο μου, ναι.
    Όλα θα βγούνε στο φως θέλω να πιστεύω. Τουλάχιστον, να αποκατασταθεί η ανθρώπινη τιμή. Να 'ρθει στην επιφάνεια η γνώση και να βρεί αποδέκτες.
    Κάθαρση; Ναι, αυτό.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 12:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κολοκύθι μου,
    θα'χεις τους λόγους σου.
    Ούτως ή άλλως για ελευθερία μιλάμε, δύσκολη έννοια τόσο προς τον προσδιορισμό της, όσο και προς την προστασία της. (Ή, την περίχαράκωσή της)...

    Φιλιά του νότου και αγκαλιές χρυσάνθεμα, στα κύματα επάνω.
    Να στολιστεί η μέρα σου.


    el-bard,
    που κατοικεί τάχατες η ομορφιά, για πες. Που ακούγεται αηδονιού λαλιά, που μοιάζει λύτρωση και ανοιχτός ουρανός το ψιθύρισμα του ανέμου;
    Εκεί που όλα μοιάζουν σκοτεινά και μόνα. Ερειπωμένα, το λές σωστά.


    Μαρίνα!
    Καλώς το κορίτσι! Θα σε γλυκάνω με καλούδια της ψυχής, να μην παραπονιέσαι. Θα στείλω κι ηλιαχτίδες γύρω σου, να'χεις να χαμογελάς!
    Λοιπόν. Οι μύθοι ερμηνεύονται πολλαπλώς κατά τον αποδέκτη. Άλλα βλέπει ο κάθε αναγνώστης κι αλλιώς μεταφράζει την κάθε διαδρομή του παραμυθιού.
    Γιατί για σένα είναι τόσο σημαντικό το τέλος, αναρωτήσου.
    Και γιατί δεν θα μπορούσε ο Πρίγκηπας μετά το βήμα να κάνει μακροβούτι στη λάσπη και κολυμπώντας στα βρωμόνερα, να βγει στο φως;
    "Είδες" κάτι συγκεκριμένο.
    Το γιατί το είδες είναι άλλη ιστορία.

    Αυτό που λέω, είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βλέπουμε τα πράγματα.
    Και, όχι, δεν συμφωνώ ότι οι κακοί καπελλώνουν πάντα.
    Υπάρχουν και καπέλλα που είτε τα φοράμε μονάχοι μας, είτε σκύβουμε να μας τα φορέσουν.

    Το happy end είναι μέσα μας, κορίτσι!


    Οίστρε!
    Τι να περιμένεις απ' τους χοίρους; Χείρα βοηθείας;
    Μακριά!
    Ευτυχώς δηλαδή που η μυρωδιά τους τους προδίδει...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 4:24:00 μ.μ., Blogger Clowd

    Ταξίδι στη χώρα του παραμυθιού με αφορμή τη σκληρή πραγματικότητα.
    Τι καλά που θα ήταν να αντιμετωπίζαμε τη ζωή σαν παραμύθι.
    Να κσοτώναμε τους δράκους και να κάναμε παρέα με νεραϊδες.
    Καλή σου μέρα καπετάνισσα με μπουνάτσα στην ψυχή σου

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 4:43:00 μ.μ., Blogger annamaria

    Με στεναχώρησε πολύ η ιστορία σου!
    Όχι εμείς ποτέ δε θα βουτήξουμε στη λάσπη.
    Αυτή ανήκει στα γουρούνια

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 6:43:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Χα!
    Τελικά η κοινωνία της επικοινωνίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κυματοθραύστης ενέργειας! Αντιδρούμε με λόγια. Βολεύει, και εμάς και τους Άλλους.

    Δεν γνωρίζω την περίπτωση, αν διώχθηκε δίκαια ή άδικα, αλλά εφόσον εσάς που την γνωρίζετε σας ενοχλεί γιατί δεν πράτετε αντί να λέτε?

    Κρίμα! Που πήγαν οι μεγαλορημοσύνες σας? Που στην ευχή βρίσκεται το ανυπέρβλητο πνεύμα σας και η ανωτερώτητά σας? Που είναι ο κόσμος που ορίζετε?

    Εδώ σε θέλω μαϊστορα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 7:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Clowd...
    Συννεφάκι καλοδεχούμενο!
    Γιατί; Πως νομίζεις ότι αντιμετωπίζουμε τη ζωή; Έτσι όπως λες. Αντέχεται αλλιώς η πραγματικότητα, για την οποία -ούτως ή άλλως- δεν έχουμε ιδέα;
    Εικόνες πλάθουμε στο μυαλουδάκι μας, μια αναπαράσταση της πραγματικότητας ζούμε, έναν μύθο, ναι.
    Κι από δράκους, ουου..., ένα σωρό!
    Αλλά και νεράϊδες, δε λέω!
    :)



    Άνναμαρία!
    Κι εγώ που έτρεξα με χαρά να σε υποδεχθώ και σε είδα πικραμένη... Το μόνο που δεν θέλω είναι να (σας) γεννώ αρνητικά συναισθήματα. Λυπάμαι πολύ αν ένιωσες έτσι.
    Αυτό ακριβώς που υπονοείς, ότι η λάσπη είναι έξω απ' τα αυθεντικά και τα ουσιώδη, αυτό υποστηρίζω μέσα από ετούτη τη γραφή.
    Δεν ξέρω πως το'δες διαφορετικά. Έτσι κι αλλιώς το ίδιο πράγμα, προβάλλεται αλλιώτικα στον καθένα.

    Κι όμως. Κάτι άλλο θα μπορούσες να "διαβάσεις" μέσα από το παραμύθι...
    Ξέρεις, αν ανοίγουμε τα μάτια στο σκοτάδι, δεν είναι πως μας αρέσει η θέα του. Είναι που ψάχνουμε δρόμο προς το φως.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 8:02:00 μ.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    Σιγά να μην έχω και το νού μου...

    "Damn the torpedoes, full speed ahead!"

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 8:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε/η.
    Δεν γνωρίζω σε ποιόν απευθύνεσαι.
    Ούτε από που απορρέει η αυθέραιτη βεβαιότητα περί αδράνειας.
    Υποθέτω ότι βάλλεσαι εναντίον της μπλογκόσφαιρας εικάζοντας ότι κρατά νωθρή στάση.
    Δεν ισχύει ετούτο που λές.
    Πάρα πολλά κείμενα δημοσιεύτηκαν, δικηγόρος της μπλογκογειτονιάς ενημέρωσε σχετικά, συζητείται και οργανώνεται η συγκέντρωση υπογραφών διαμαρτυρίας, τα ΜΜΕ όπως και διαδικτυακοί τόποι που αφορούν στην ενημέρωση και στα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ενημερωθεί και, εν γένει, υπάρχει μια έντονη κινητικότητα.

    Η αδράνεια που υποπτεύεσαι δεν υφίσταται. Όλα τα παραπάνω είναι ενέργειες και μάλιστα δημόσιες. Γνωστή η δύναμη της δημοσιότητας στην εποχή μας.

    Αν αναφέρεσαι σε μένα προσωπικά, θεωρώ ότι ο λόγος είναι δράση.
    Όχι μόνο μέσα από τούτο το μπλογκ, αλλά και έξω, στην κοινωνία.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 10:08:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Το διάβασα αρκετές φορές από χτες - πραγματικό καταφύγιο - κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν όλο το fake που όλοι μας κατά καιρούς έχουμε ..υποστεί στον μαγικό αυτό κόσμο.
    (Άλλωστε κι εδώ "μέσα" προβάλλουμε ότι είμαστε γενικώς)

    Να είσαι καλά Καπετάνισσα, και όμορφο βράδυ να έχεις.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 7:21:00 π.μ., Anonymous agripnofidi

    να πω ότι όποιοι έχουν διαβάσει Χαλίλ Γκιμπράν έχουν τα σημάδια του απάνω τους θα είναι άδικο για την σκεπτόμενη γράφουσα,αν όμως δεν έχει διαβάσει την παρακαλώ να βρει τον Προφήτη, και τον Κήπο του Προφήτη, νομίζω είναι ένα βιβλίο,και μέσα στις σελίδες του θα βρεί κομάτια από την σκέψη της.
    Την ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 11:57:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλόλυκε,
    να πω όχι γίνεται;
    Αφού... "άμα δε χάσω το μυαλό, πως θα'βρω την καρδιά σου";



    Citronella,
    ο τρόπος μας, μας χαρακτηρίζει καλή μου, το ξέρεις. Κι είναι δική μας επιλογή. Τουλάχιστον, σ' ένα μεγάλο κομμάτι του, εφόσον μιλάμε για ενήλικες νοήμονες ανθρώπους που έχουν "δουλέψει" πράγματα στη ψυχούλα τους.
    Σε φιλώ κορίτσι για τα λόγια σου, που΄ναι άπλετο φως...



    agripnofidi,
    σε καλωσορίζω αγαπητή/έ.
    Όμορφη η σκέψη σου, ναι, ποιός τάχα δεν άνοιξε φτερά κι ορίζοντες με τον Γκιμπράν για δάσκαλο και με το λόγο του, σκαρί φυγής και γνώσης...
    Εφηβικά διαβάσματα μου θύμισες, ξενύχτια κι όνειρα μοσχοπλασμένα πάνω από σελίδες σοφές.

    Μόνιμα αγαπημένος. Και πιστός.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 1:09:00 μ.μ., Blogger roidis

    είσαι η διαφήμιση των ιστολόγων ποιότητας, οι άλλοι υπάρχουν παντού, εντός ή εκτός της "σφαίρας" και είναι η "τιμημένη" πλειοψηφία.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 2:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ροΐδη, αγαπημένε!
    Αχ, πως μου φοράς ρούχα φανταχτερά, βαριά, χρυσοκεντημένα...
    Μπουμπουκιασμένα τα λόγια σου, τα χαίρομαι, νιώθω τη ψυχή σου ως πηγή τους κι αυτό μου δίνει χαρά διπλή.

    Ο καθείς και τα όπλα του, το ξέρεις.
    Του λόγου μου, ακροπατώ πάνω στις λέξεις και στις πληγές μου μαζί.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 4:39:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Καπετάνισσα/νιε
    Κατ' αρχήν θέλω να εκφράσω την βαθύτατη εκτίμηση μου για το πρόσωπό σου. Οι πράξεις σου συμφωνούν με τα λόγια σου, το έχεις αποδείξει επανειλλημένως.

    Στο παραπάνω σχόλιο μου δεν αναφερόμουν σ' εσένα (ήταν εμφανές, νομίζω),παρόλ' αυτά θα απαντήσω επί του σχολίου σου στον σχολιασμό μου.

    Ερευνώντας για το θέμα της δίωξης του κατόχου του Blogme.gr παρατήρησα μια ασάφεια ως προς την αιτία. Σε διάφορες ιστοσελίδες αναφέρουν ότι διώχθηκε εξαιτίας κάποιου τρόπου έκφρασης, ο ίδιος αναφέρει ότι διώχθηκε λόγω της υπηρεσίας RSS, που πρόσφερε δωρεάν, άλλοι απαιτούν την δημοσιοποίηση της δικογραφίας για να μάθουν την αιτία δίωξης, ενώ ο ίδιος δεν θέλει να το κάνει. Το τελικό συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι κανείς δεν ξέρει τον λόγο για τον οποίο διώκεται εκτός από τον ίδιο, τον δικηγόρο του, τον μυνητή, τον ανακριτή που ερευνά την υπόθεση και τους υπαλλήλους που έγραψαν την μυνητήριο αναφορά.

    Θεωρείς ότι η συγκέντρωση υπογραφών για κάποιο θέμα που δεν γνωρίζεις αποτελεί τρόπο δράσης? Αντίθετα, πιστεύω, τέτοιες πρακτικές οδηγούν σε αποδυνάμωση της υπογραφής και σε απώλεια του σεβασμού στην κοινή γνώμη.

    Ένα παράδειγμα:
    Κάποτε στον τόπο μου μάζευαν υπογραφές για την αναστολή δημιουργίας ΧΥΤΑ. Υπέγραψε το 95% του πληθυσμού και όταν τους ρωτούσες τι είναι ο ΧΥΤΑ κανείς δεν ήξερε να απαντήσει. Όταν πάλι τους ρωτούσες αν προτιμούσαν να καίγονται τα σκουπίδια ή να γίνει ΧΥΤΑ απαντούσαν ότι προτιμούσαν το πρώτο. Ακόμα και οι ίδιοι, αν ποτέ αποκτήσουν γνώση, θα υποτιμήσουν τον εαυτό τους που συμμετείχε σε τέτοια ενέργεια.

    Άλλο παράδειγμα, αυτή τη φορά απ' τα ιστολόγια: Μου είχε κάνει εξαιρετική εντύπωση η συγκέντρωση υπογραφών για την αλλαγή ενός υποτιθέμενου νόμου για τις υιοθεσίες.
    Ο συγγραφέας του κειμένου έριχνε τις ευθύνες για την δυσλειτουργία των υπηρεσιών υιοθεσιών στο νομοθέτη, ο οποίος υποτείθεται ότι απαιτούσε την εμφάνιση των φυσικών γονέων στο δικαστήριο για την αποδοχή της υιοθεσίας με την σύγχρονη παρουσία και των θετών γονέων.
    Αν διάβαζε κανείς τον νόμο απ' την εφημερίδα της κυβερνήσεως θα καταλάβαινε ότι αυτό συμβαίνει μόνο όταν γίνεται προσπάθεια να υιοθετηθεί παιδί του οποίου η γονική μέριμνα δεν είχε αφαιρεθεί από τους φυσικούς γονείς με δικαστική πράξη και όχι σε προαπάθεια υιοθεσίας ενός παιδιού απ' την Γκάνα, αγνώστων γονέων, όπως παραπιστικά ανέφερε το κείμενο.
    Η ευπιστία των υπογραφόντων ήταν παροιμιώδης. Ιδίως στην σύγχρονη εποχή που η πρόσβαση σε νόμους και διατάξεις είναι δυνατή σε χρόνο μηδέν μέσω διαδικτύου, πίστεψαν σε ένα σκαναρισμένο αμφίβολης προέλευσης έγγραφο.
    Ποιά είναι η αξία της υπογραφής όταν αυτή γελιοποιείται από την ίδια την πραγματικότητα?

    Ξέρεις τι θα ήταν ενέργεια αγαπητή/έ Καπετάνισσα/νιε? Να μαζευτείτε όλοι εσείς που γνωρίζετε γιατί διώκεται ο εν λόγω κύριος και διαφωνείτε με την δίωξη, και να αναδημοσιεύσετε το επίμαχο κείμενό του (αν υπάρχει) στις δικές σας ιστοσελίδες. Αλλά πως να δημοσιεύσεις κάτι το οποίο δεν γνωρίζεις?

    Ο δημόσιος λόγος έχει πάψει να είναι δραστικός πολύ καιρό τώρα. Η μόνη περίπτωση που μπορεί να έχει κάποια επίδραση είναι στις αίθουσες διδασκαλίας, αν και εκεί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι παράλογος. Ακόμα και στις περιπτώσεις που απευθυνόμαστε σε εξειδικευμένο κοινό λίγη σημασία δίνουν στον λόγο μας αν δεν στηρίζεται από κάποιο ΜΜΕ. Η εικόνα είναι αυτή που βασιλεύει, όπως σου έχω ξαναπεί. Και η εικόνα είναι εύπεπτη, αλλά δημιουργεί πολλά αέρια, πολλές φαντασιώσεις.

    Ο σύγχρονος λόγος απαιτεί προσωπική αναθεμελίωση για να έχει αποτέλεσμα, αλλιώς η στήριξη που παρέχει δεν είναι τίποτε άλλο από ένας καλός επικήδειος.

    Ο ανώνυμος

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 8:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε.
    Αν χρησιμοποιώ την κατάληξη "...ε/η" είναι γιατί δεν γνωρίζω το φύλο σου ούτε μπορώ να είμαι βέβαιη ότι είσαι ο συγκεκριμένος ανώνυμος όταν σχολιάζεις. Αυτή τη φορά έβαλες ως υπογραφή "ο ανώνυμος" και, υποθέτω, είσαι άντρας.
    Δεν καταλαβαίνω όμως, γιατί αυτή τη φορά το έκανες κι εσύ. Δεν το κατανοώ. Κάτω από τη φωτογραφία με το μάτι μου, υπάρχει το όνομά μου.
    Επιπλέον, στο κείμενο για το ρατσισμό υπάρχει σύνδεσμος προς την εφημερίδα που δημοσιεύθηκε, επίσης ενυπόγραφα.
    Είμαι γυναίκα, προς τι η προσφώνηση ως αρσενικό;

    Κατά τα λοιπά, ως προς τα τεκταινόμενα στον μπλογκοχώρο, είσαι καλύτερα ενημερωμένος από μένα. Σαφώς και η υπογραφή συμπαράστασης ή διαμαρτυρίας άνευ συνειδητοποίησης της πράξης, είναι κενό γράμμα.
    Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό συμβαίνει κι εδώ. Ίσως σε κάποιους, αλλά ετούτο δεν ακυρώνει την σπουδαιότητα της συγκεκριμένης κίνησης.

    Θα διαφωνήσω ως προς τη δύναμη της δημοσιότητας. Οπωσδήποτε η εικόνα είναι μέγας πολιορκητής, αλλά και η γνωστοποίηση των πραγμάτων στην κοινή γνώμη εικονοποιώντας τα ή όχι, παραμένει ισχυρή. Διαμορφώνει άποψη, ενίοτε την χειραγωγεί κιόλας.

    Σαφώς και ο πομπός του δημόσιου λόγου, ο φορές του, τον χρωματίζει.
    Λυπούμαι μάλιστα, που συχνά, δεν απαιτείται η προσωπική (ανα)θεμελίωση που ορθώς αναφέρεις, ώστε να έχει ο λόγος επίδραση. Είναι τούτο θλιβερό, πράγματι, μα το βλέπουμε τριγύρω μας.


    (Διάλεξε ένα ψευδώνυμο βρε αδελφέ να 'χεις και... εικόνα! :) )

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 11:37:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Στενοχωρήθηκες? συγγνώμη...
    Νόμιζα ότι μου έκανες πλάκα κι απλώς την συνέχισα.

    Πολύ ενδιαφέρον το θέμα και έγραψα κατεβατά, συγχώρεσέ με και πάλι αλλά ήταν εντελώς αυθόρμητο.

    Γνωρίζω την δύναμη της δημοσιότητας, όπως γνωρίζω και την δύναμη του όχλου. Ο λόγος όμως δεν πρέπει να δημιουργεί απλά άποψη αλλά να προτρέπει στην εξιχνίαση του θέματος στο οποίο αναφέρεται.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006 5:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ok, Ανώνυμε, ξεκαθαρίστηκε.

    Να γράφεις όσο θέλεις, δεν χρειάζεται ν' απολογείσαι γι αυτό, αλλοίμονο! Αυτό μας έλειπε, να αλυσσοδενόμαστε μονάχοι μας.
    Τον σεβασμό στον άλλον να'χουμε όλοι κατά νου και, κατά τα άλλα, ανταμώνουμε για να'χουμε ελεύθερα μυαλό και καρδιά, για τούτο βέβαια!
    Η επικοινωνία είναι χαρά, δεν είναι δειλή στο άγγιγμα. Δίνεται. Λέω δηλαδή...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape