Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006
Να 'ταν το παραμύθι, η αλήθεια μου...

Λέει ο Ναζίμ Χικμέτ στο "Ερωτευμένο Σύννεφο":
"Ο Ντερβίσης κάθησε κάτω από το κυπαρίσσι. Τράβηξε από τη ζώνη του τη φλογέρα του και φύσηξε μέσα της μιά. Από τις τρύπες της φλογέρας πεταχτήκανε στον αέρα δέντρα, λες και ήτανε κρυμμένα μέσα της. Κι όχι μόνο δέντρα αλλά και βουνά και ποτάμια και δρόμοι που πήγανε και πέσανε στην άλλη άκρη του κόσμου πάνω σε μιά έρημο. Κι εκεί, σ' εκείνη την έρημο, τα δέντρα και τα ποτάμια πέσανε, οι δρόμοι απλωθήκανε..."

Από ανάγκη για δρόμους που πλαταίνουν, για ταξίδι, μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα και μουσική ξεκινάει το ταξίδι. Το όποιο ταξίδι.
Ναι, συχνά σκέφτομαι πως αυτό που έχει τελικά σημασία, είναι να ζείς διαφορετικά ακόμα και τα κοινότυπα. Κείνα που σε στεγνώνουνε κι έχουνε τον ίδιο πάντα χρωματισμό κι είναι από πριν γνώριμα και χιλιοβιωμένα, καλοκουρδισμένα θαρρείς ν' ακολουθούνε δρόμους, ανθρώπους, στιγμές, ζωές, ουρανούς.

Η ανάγκη για εξωτικές ανακαλύψεις προφανώς, με οδήγησε τις προάλλες και πήγα και βρήκα κεριά αρωματισμένα, ξερά πέταλα λουλουδιών σε γυάλινα βάζα και τσάγια κινέζικα. Αν και δεν αγαπώ ιδιαίτερα το τσάι, άσε που κάνω παρέα στενή με την ένταση τον τελευταίο καιρό, πάντως, το ετοίμασα με φροντίδα και άπλωσαν οι μυρωδιές και αγκάλιασαν χώρους και ανθρώπους. Μπήκε η νύχτα στην τσαγιέρα και γέμισε ανταύγειες...

Και μέσα σ' αυτά, να υψώνεται η μελωδία του Memories και ν' αναπλάθονται στο μυαλό, να παίρνουν μορφή κι ανάσα, εκείνοι οι τόσο τρυφεροί στίχοι:
"Τώρα μπορώ να χαμογελάσω στις μέρες που πέρασαν. Ήταν όμορφα τότε. Θυμάμαι τον καιρό που ήξερα τι σήμαινε ευτυχία. Άσε τις αναμνήσεις να ξαναζήσουν και νιώσε ξανά ευτυχισμένος".

Κι έγινε μέλι στα χείλη η βραδιά! Χάρτης απλωμένος που περπατάς επάνω του. Και σου κρατά ανάλαφρα τα πόδια. Και σου φανερώνει γωνιές ανήξερες του κόσμου κι ανομολόγητα μυστικά, χώρες που δε μοιάζουν στεριανές, νέφη που σμίγουν με τη γη στη μεσοβόρεια Εσπερία, βλέμματα του νότου, ίδια αστράλια.


Μήπως τελικά μόνο δυό δρασκελιές χωρίζουν την αλήθεια από το παραμύθι;


( Οι μάγισσες-φωτογραφίες του andi2 από το www.flickr.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:20 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


37 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:47:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Δεν χωρίζουν δυό δρασκελιές την αλήθεια από το παραμύθι.
    Η αλήθεια η δική μου είναι το παραμύθι κάποιου άλλου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:50:00 π.μ., Blogger northaura

    αφήνω ανάσα προς τα κει μπας και μάθαινουν και οι δικές μου να κάνουν τέτοιες δρασκελιές στο μέλι.καλό ξημέρωμα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 1:03:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε, χμ...
    Το περίμενα αυτό!
    Ναι, συμβαίνει να μυθοποιεί ο άλλος την αλήθεια της ψυχής σου, ακόμα και να την κάνει λόγο έμμετρο να την αναμασά...
    Όμως, δεν είναι κάποιες φορές, έτσι... αχτινοφωτισμένες, που θωρείς τη μαγεία σε πράγματα της κάθε μέρας, φθαρμένα, κουρασμένα απ' τον καιρό; Κι έτσι, φωτίζονται αλλιώτικα;


    Northaura,
    να μαζέψεις όλες τις μέλισσες να δουλέυουνε για πάρτη σου/τους, να φτιάχνουνε μελάκι να'στε μες στη γλύκα!
    Όμορφη νυχτιά να'χεις κι από δω...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 1:05:00 π.μ., Blogger Markos

    Μια είναι η δρασκελιά που χωρίζει αλήθεια και παραμύθι.
    Μια όχι δυο.
    Και φτάνει ένα χαμόγελο,ακόμα και κάπου ξεχασμένο, για να την κάνουμε αυτή τη δρασκελιά.

    Καλό σου βράδυ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 1:18:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ξανά σοφός Μάρκο.
    Η ζωή είναι των παραμυθιών και των ονείρων.
    Σ' αυτήν δεν πλάθονται;

    Και ναι, ίσα ένα πέρασμα μικρό, τόσο δα, μια ρωγμή για ένα φευγαλέο κοίταγμα ίσα ν' αποφασίσεις αμέσως.
    Όλα τα σπουδαία κι ακριβά είναιένα τσιγάρο δρόμος.
    Άλλο αν εμείς ξενιτευόμαστε κι αλωνίζουμε τα σύμπαντα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 3:02:00 π.μ., Blogger Sailor

    Και έγινε μέλι στα χείλια
    η βραδιά, καπετάνισσα
    χάρτης απλωμένος που περπατάς
    επάνω του

    Η αλήθεια μπορεί να είναι μια
    η δυο δρασκελιές
    Η ζωή όμως ?
    Δεν είναι παραμύθι !

    πάντως είναι πολύ όμορφα γραμμένο
    όπως πάντα καπετάνισσα !

    Καλό σου πρωινό
    φθινοπωρινό !

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 10:30:00 π.μ., Blogger Clowd

    H αλήθεια ποτέ δεν τέμνεται με παραμύθια καπετάνισσα...
    όσες δρασκελιές κι αν τη χωρίζουν
    πάντα παράλληλα βαδίζουν!

    Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 10:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    "και άπλωσαν οι μυρωδιές και αγκάλιασαν χώρους και ανθρώπους"

    Πραγματι, οι μυρωδιές σμίγουν με την πρωταρχική μας ουσία. Εναρμονίζονται αβίαστα με την αλήθεια. Απ' όλα τα αισθητά οι μυρωδιές ανακαλούν πιο εύκολα τις ξεχασμένες μνήμες.
    Οι μυρωδιές, προϊόν της πιο ασχημάτιστης και πρωτόγονης αίσθησης!

    Γιατί άραγε?

    Ο ανώνυμος.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 1:20:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Μια ρομαντική δρασκελιά, νομίζω ότι αρκεί…

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 2:31:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Διακρίνω μια μελαγχολία (στον τίτλο) ή μου φαίνεται;
    Εσύ είσαι μάγισσα!
    Μπορείς να κάνεις ό,τι θες! ;)
    Τα φιλιά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 2:43:00 μ.μ., Blogger marilia

    "...αχ! Να 'ταν η αλήθεια μου
    σαν ψέμα αληθινή..."

    Τώρα εμένα της... ρονταρικιάς παραμυθούς, μου φαίνεται ότι αλήθεια και παραμύθι είναι όμοροι νομοί. Οι κάτοικοι του ενός συχνά εκστρατεύουν εναντίον του άλλου. Και αντίστροφα. Γι' αυτό τα όρια δεν είναι ποτέ σταθερά ή καθορισμένα. Εξαρτάται από το ποιος επιτίθεται κάθε φορά και μέχρι που επεκτείνει τα όρια του νομού του.

    e-Φιλιά!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 3:13:00 μ.μ., Blogger global

    κι αν είναι δύο;
    γιατί δεν μπορώ να τις φτάσω;
    καλό μεσημέρι καλή μου καπετάνισσα, χάθηκες..

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Kapetanissa, sta 20 metra apo do pou eimai exei thé du hamam! Psinesai na fero?

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 5:01:00 μ.μ., Blogger candyblue

    ίσως και καμία
    ίσως να στέκεσαι πάνω του
    καιρό τώρα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 5:55:00 μ.μ., Blogger zero

    Η αληθεια και το παραμυθι
    ειναι ακριβως το ιδιο πραγμα
    αναλογα με την οπτικη γωνια
    που βλεπει καποιος
    τα πραγματα.

    Η εσωτερικη αναζητηση
    ειναι ακομα πιο δυσκολη
    και εξω απο καθε παραμυθι.
    Εκει υπαρχει μονο
    η Αληθεια.

    ΥΓ: πολυ καλο ποστ.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 6:01:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Τα ωραία παραμύθια κρύβουν περισσότερη αλήθεια από όλες τις πραγματικότητες...

    Την καλησπέρα μου, Λεβέντισσά μου...


    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 9:04:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Το παραμύθι είναι η αλήθεια στο στόμα της φαντασίας.
    Εκπνέω πραγματικότητες,εισπνέω μαγεία...

    Όλοι οι χρησμοί μου, αφορούν στο παρελθόν-έτσι ποτέ δε θα μ' ερμηνεύσει το μέλλον.
    Γι' αυτό και σε ήξερα από τότε που δεν υπήρχα.
    Μαγεμένος...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 10:21:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Μη κλεινεις ματια μου τα μανταλα στο ηλιο
    Κοιτα που παιζει στην ακρη κι ερχεται καταδω να δει
    τα κοριτσια να γελουν και μας να υφαινουμε καινουργια σεντονια....

    (καπετανισσα θαλασσα οι λεξεις σου και τις αναγνωριζω)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 11:14:00 μ.μ., Blogger elpida

    Υπάρχουν αλήθειες που θα ήθελα να ήταν παραμύθι. Όμως δεν είναι. Κι είναι πολύ σκληρό μερικές φορές. Καπετάνισσά μου, αυτή τη φορά ο τίτλος σου με αγγίζει πλήρως, αλλά ανάποδα.Δεν μπορώ να το δω ρομαντικά ή φιλοσοφικά. Ίσως φταίει η αλήθεια, που μερικές φορές είναι πολύ σκληρή.
    Την αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 11:22:00 μ.μ., Blogger Where is my happiness

    Να ταξιδέψω στις αναμνήσεις είναι εύκολο και απλό...μα θέλω να τις ζήσω ξανά και δεν μπορώ και αυτό μου προκαλεί θλίψη. Είναι μισή δρασκελιά υπόθεση, μια αναπνοή μια ανάσα όπως λες και εσύ καπετάνισσα σοφή, να ξαναζήσω μέσα στο παραμύθι, να φέρω όλα τα όμορφα πάλι μέσα στο μυαλό μου...μα θα είναι τόσο εύθραυστα που θα μπορεί το χτύπημα ενός τηλεφώνου να μου τα γκρεμίσει.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 11:27:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    η ζωή είναι απτή πραγματικότητα, αν έχεις τούτο κατά νου.
    Μπορεί όμως, στ' αλήθεια μπορεί, να ξεκλέβει άνθη παραμυθιού να ραίνει τις στιγμές της.


    Clowd,
    αλλιώς φαντάζει στα δικά μου μάτια.
    Παραμύθια να γεννιώνται στο φως της αλήθειας, σωστά; Εδώ δεν τα γεννοβολάμε, εν ζωή; Κι η φαντασία μας που τα κανακεύει και τα θρέφει και τους γλυκομιλεί; Αγέρα πραγματικό δεν αναπνέει;


    Ανώνυμε...
    Όσφρηση, αίσθηση ισχυρή!
    (Ιδέα μου'δωσες τώρα, για άλλο γραφτό)... Μυρωδιές που'χουνε ποτίσει τη μνήμη, ανάκληση στιγμών αλλοτινών απρόσμενα, δύναμη που έρχεται με ορμή και αιχμαλωτίζει τα εγκεφαλικά κύτταρα και σε πάει και σε πάει...

    Η μνήμη μας εξαρτάται από μυρωδιές.
    Καθοριστικά κι απόλυτα.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 11:34:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    VITA MI BAROUAK,
    ένα τόσο δα πέρασμα ούτως ή άλλως, χωρίζει τα σημαντικά από τ' ασήμαντα... Τα ουσιώδη από τα επουσιώδη.


    Serenity,
    μα είναι τόσο τρυφερή, τόσο εύθραυστη η μελαγχολία!
    Ταιριάζει σε... όλους μας!
    Άσε που πάει χέρι-χεράκι με τον Σεπτέμβρη!
    Αχ, αγαπημένη μου!
    Να'χα λέει και το ραβδάκι το μαγικό, να πασπάλιζα τον κόσμο με αστρόσκονη να'χε να κάνει όνειρα και να λέει παραμύθια!


    Marilia,
    γεφυρώματα! Ενώσεις, δεσμοί, δεσίματα και δοσίματα, συμφιλιώσεις. Συν, γενικώς. Συνταίριασμα, συντρόφιασμα, συμπόρευση.
    Ναι και ναι και ναι.
    Ή αλήθεια μου μες στα παραμύθια, κι εκείνα να γλυκαίνουν την πραγματικότητά μου.
    Γίνεται.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 11:40:00 π.μ., Blogger Alexandra

    Καπετάνισσα αφήσου στο ταξίδι... και άλλοι το έκαναν και δεν μετάνοιωσαν. Άκου την καρδιά σου και ακολούθα την αληθινή σου ζωή.

    Ναι, το τσάι είναι μαγευτικό. Δοκίμασε τσάι γιασεμί (που λατρεύω)... Θα με θυμηθείς!

    Όμορφη Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 11:54:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Global,
    γιατί έχεις το βλέμμα στραμμένο αλλού.
    Και το παραμύθι, θέλει αποκλειστικότητες.

    Αγάπη να τυλίξει τις μέρες σου αγαπημένο παιδί.
    Μη σκιάζεσαι... Πάντα σ' έχω έννοια. Κι οι τρεχάλες μου θα πάψουνε, ή, θα τις πάψω με το ζόρι!



    Μαίανδρε,
    είκοσι μέτρα; Πόσες δρασκελιές πάει να πεί;
    Βρε! Ακόμα εδώ είσαι;
    Μπαγκέτα νεράϊδας: Γκλονγκ...


    Candyblue μου,
    σαθρή είναι η γη μου, δίχως άλλο!
    Σεισμογενής περιοχή.
    Κι όταν την αφουγκράζομαι, παίζει μαζί μου. Λέει πως είναι χώρα αλλόκοτη, μυθική και συνάμα η μάνα του κόσμου τούτου...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 12:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ζέρο μου,
    όλα τα δίκια θα στα δώσω.
    Κι η από μέσα αναζήτηση, σωστά, θεριό μεγάλο.
    Δύσκολα να το κουμαντάρεις -συχνά αφήνεσαι στο καιρό- κι αν δεν αντέχεις την αλήθεια σου,ε... εκεί να δεις πισωγυρίσματα!

    Αγάπη κι από Νοτιά μεριά.



    Θεοδόση,
    φεγγοβολά η αλήθεια όπου κι αν την καταχωνιάζουμε.
    Στις σκιές του μυαλού μας, ή στις ανεξερεύνητες παραμυθοπολιτείες.



    Τειρεσία,
    καλώς ήλθες! Κόπιασε, όχι να... ΄ξομολογηθείς τα μελλούμενα, μα να σμίξουν οι φωνές μας στο ίσο των παραμυθιών.
    Ευχαριστώ σε για τα όμορφα λόγια.
    Γνώστης των άγνωστων, ε;
    Τι να πούμε μείς που... ούτε την τύφλα μας...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 12:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χαρυβδιςς,
    μάζεψες τραγούδια των πουλιών, τιτιβίσματα και φτεροκοπήματα κι ήρθες; Τι ομορφιές ειν' τούτες;
    Ανοιχτά πορτοπαράθυρα στον ήλιο της ζωής!
    Κι οι καρδιές, φάτσα φόρα!

    (Θάλασσα; Ω, άιντε ν' αρμενίσουμε!)


    Ελπίδα μου, εσύ ξέρεις!
    Εγώ θέλω να κρατάς κουβάρια τις κόκκινες κλωστές και να πλέκεις ιστορίες γι' αγάπες. Κι αυτό, το μπορείς!


    Where is my happiness,
    θαρρώ πως λες κάτι άλλο γλυκό παιδί! Το να εξιδανικεύεις μια κατάσταση, να μυθοποιείς ανθρώπους και να τρέφεις αυταπάτες είναι άλλο. Φτου ξελευτερία σ' αυτό. Μακριά.
    Μην τ αφήσεις να σε κυριεύσει με την πλάνη του.
    Δες, ζήσε την αλήθεια και δώσε της πνοή παραμυθιού!


    Αλεξάνδρα μου,
    δεν έκανα ποτέ κάτι άλλο στη ζωή μου πέρα απ' αυτό που λες. Και δεν υπολόγισα κανένα "κόστος". (Φαίνεται θαρρώ). Και κατ' εμέ, μονάχα έτσι, έχει ορμή και φλόγα η ζωή.
    Όσο για το τσαγάκι;
    Χμ... Τώρα που θα καλοδεχτούμε το χειμώνα, γιατί όχι;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 4:48:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Καπετάνισσα, Κάθε Μέρα Αλλη Μέρα. Αυτή είναι και η αλήθεια -αυτό και το παραμύθι-αυτή η ανάμνηση -αυτή και η ευτυχία της στιγμής. ΄Μόνοι μας το κάνουμε το Θαύμα και όποιος δεν το καταλαβαίνει -τουλάσιτον ας κοιτάζει...σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 9:00:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    ωραία που είναι να ζει κανείς το παραμύθι του!
    καλή βραδιά σε όλους.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006 10:07:00 π.μ., Blogger the_return

    Σκέπτομαι ότι η Ζωή είναι ο Μύθος, όχι η Παραμυθία...

    Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο είναι ποιοτική πάνω απ'όλα.

    Η Ζωή είναι αφήγηση (μυθεύμαι, μύθος) εν τη πράξει - η παραμυθία είναι ο εξοστρακισμός αυτής της αφήγησης σε άλλη πορεία και στόχο, όπως ακριβώς η σφαίρα που εξοστρακίζεται στο πουθενά...

    Στο βαθμό που ζούμε τον Μύθο, ας τον ακολουθήσουμε... ο Μύθος είναι γνώση πάνω απ'όλα...
    Όταν η ανθρώπινη αντίληψη ...ξεζιππαριστεί (να χρησιμοποιήσω ορολογία PC εδώ) από το .zip αρχείο του εγκεφάλου της και τα περιεχόμενά της κατακλύσουν τον έως εκείνη τη στιγμή υπνωτισμένο άνθρωπο,
    μόνο τότε ο Μύθος θα παύσει να υφίσταται..δεν θα μας είναι πλέον αναγκαίος.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006 11:31:00 π.μ., Blogger Xνούδι

    κάπου το διάβασα.
    Το παραμύθι δεν είναι η αλήθεια, μα τουλάχιστον δεν λέει ψέματα. Λες να είναι έτσι καπετάνισσα? Να είναι αυτό το γοητευτικό του μυστικό?
    Θες να πάμε σήμερα στην χώρα του ποτέ μια βόλτα?
    Σε φιλώ με καλημέρες

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006 12:32:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    πόσο αδύναμη και πόσο μόνη θαναν η ζωή χωρίς την αληθεια του μύθου..Απαπα ούτε να το σκέφτομαι

    καλημερα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006 12:34:00 μ.μ., Blogger Pythia

    μη με χωρίζεις στα δύο, είμαι η αλήθεια που κρέμεται από τα τσαμπιά του παραμυθιού, κάθομαι τώρα και ακούω Secret Garden, σου χαμογελω με χαμόγελο αλεξίπτωτο, να το φοράς κρυφά ακόμα κι αν δε σου χρειαστεί ποτέ, το πιο αληθινό παραμύθι θα σου πει η καρδιά μου:
    σ' αγαπάω!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006 6:14:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Με μια δρασκελιά θα χωθώ στην τσαγιέρα σου μέσα, για να με ζαλίσουν τα αρώματα και οι εικόνες να χαϊδέψουν τα μάτια μου και το χαλί το μαγικό να με ταξιδέψει σε κόσμους αλλοτινούς. Τόσο εύκολα γίνεται η αλήθεια παραμύθι...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 3:23:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    Και μία, καμμιά φορά :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 11:12:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Salome,
    βέβαια ναί!
    Κάθε στιγμή κι άλλη στιγμή.
    Το θαύμα μέσα μας, το θαύμα στα χέρια μας, το θαύμα εμείς.



    Ελένη,
    όμορφα είναι να ποτίζουμε την στεγνή πραγματικότητα με τη δροσεράδα μιας μαγικής στιγμής. Για να γλυκαινόμαστε και να αντέχουμε καλύτερα και να ομορφαίνουμε πιο πολύ!



    The Return,
    το ξέρεις καλά πως οι μύθοι, μας εξυπηρετούν πολλαπλώς. Πέρα από την πολιτισμική τους διάσταση και τις εσωτερικές αναζητήσεις στις οποίες ακουμπούν, κάποιες φορές γίνονται σημείο αναφοράς.
    Άσε που πότε-πότε τροφοδοτούν και την πραγματικότητα. Ή, γίνονται το περιτύλιγμά της.
    Το να 'χεις ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή, είναι θαρρώ, σπουδαίο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 11:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Λέω πως είναι έτσι, Χνούδι αγαπημένο! Χορτασμένοι καθώς είμαστε από τις "καθημερινές αλήθειες", να στραφούμε στα παραμύθια που μας μεγάλωσαν, που μας ανάθρεψαν, που μας σεργιάνησαν σε χώρες μαγικές, μπας και βρούμε γιατρειά...


    Χάρυβδις!
    Και μόνη και αδύναμη και λειψή και στεγνή και άχρωμη και πάμφτωχη.
    Δε χρειάζονται πολλά. Δες την! Στα βλέμματα τριγύρω...


    Πυθία,
    μάντισσα σπουδαία, πλάσμα που ατενίζει αλλιώτικους ουρανούς, εγώ λέω να σ' ακούω! Να'χω τις συμβουλές σου οδηγό και σκέπη μου και τα λόγια σου τα ξεχωριστά, πολύτιμο φυλαχτό μου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006 11:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia,
    τόσο εύκολα, ναι.
    Μια ανάσα, ένα φύσημα στη φλογέρα του Δερβίση, ένα γκλιν-γκλον με το ραβδάκι που λαμπυρίζει, τι λέω!
    Ένα φου στα βλέφαρα να χαμηλώσουν!
    Να φανεί ο κόσμος ο αλλιώτικος...



    Και μία, πολλές φορές Καλόλυκε!
    Το πέρασμα στην απέναντι όχθη, δουλειά δευτερολέπτων. Το γύρισμα της ρημάδας της σκέψης στο μυαλό, πελέκημα χρόνων και χρόνων...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape