Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006
Εικονολατρείες


Αν αποδεχθείτε- τουλάχιστον σ’ έναν βαθμό- την παρακάτω άποψη…


«Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν.
Αγαπάμε τελικά μόνο την ιδέα που έχουμε σχηματίσει για τον άλλο.
Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας επινόηση,
στην ουσία δεν αγαπάμε παρά μόνο τον εαυτό μας.

Αυτό είναι αλήθεια σε ολόκληρη την κλίμακα του έρωτα.
Στο σεξουαλικό έρωτα αναζητάμε τη δική μας ηδονή με τη μεσολάβηση ενός
ξένου κορμιού. Στον έρωτα που διαφέρει του σεξουαλικού,
αναζητάμε τη δική μας ηδονή με τη μεσολάβηση μιας δικής μας ιδέας.
Ο αυνανιστής είναι απαίσιος, αλλά, αν θέλουμε να κυριολεκτούμε,
είναι η απόλυτα λογική έκφραση του ερωτευμένου.
Είναι ο μόνος που δεν κοροϊδεύει ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό του»


«Θα είσαι όπως θελήσω. Θα σε κάνω στολίδι της συγκίνησής μου,
θα σε βάλω όπου θέλω, και όπως θέλω, μέσα μου.
Εσύ δεν έχεις στην κατοχή σου τίποτα.
Δεν είσαι κανένας γιατί δεν έχεις συνείδηση.
Μόλις που ζεις»



Fernando Pessoa, «Το βιβλίο της ανησυχίας»


...τότε, θα αντιληφθείτε ολοκάθαρα γιατί τα ηλεκτρονικά ερωτακραγγίγματα, αντριεύουν και θεριεύουν. Και γιατί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα γίνονται στάχτη:
Μια και βασικό συστατικό του έρωτα είναι η μυθοποίηση, το διαδίκτυο ευνοεί τις όποιες «κατασκευές». Μυθεύματα, παραστάσεις που εξυπηρετούν δικές μας βέβαια, προσωπικές ανάγκες και για τις οποίες το έτερον μέλος ουδεμμία ευθύνη φέρει.
Με άλλα λόγια, μια και δεν κοιτάζουμε τον άλλον, «βλέπουμε» πιο εύκολα σ’ αυτόν αυτό που θέλουμε να δούμε, αγαπητή Marilia που αναρωτιέσαι και μ' έβαλες και μένα σε σκέψεις ανταριασμένες.

Για τους εικονολάτρεις; Παράδεισος!

Φορτώνοντας τον άλλον με ιδιότητες που διαφαίνεται να έχει, αλλά εμείς τις έχουμε για σίγουρες, στολίζουμε την εικόνα του με χίλια δυό (τροφή ετούτο της διαδυκτιακής επικοινωνίας) και, άμα τη εμφανίσει του, το κάστρο καταρρέει.
Κατά κανόνα. Όχι γιατί ο άλλος έχει το μαύρο του το χάλι, αλλά γιατί οι δικές μας προσδοκίες τον ήθελαν μ' έναν προκαθορισμένο τρόπο. Κι αυτός δεν μπορεί, δε γίνεται, να προσαρμόζεται στα δικά μας ζητούμενα.
Η όποια απόγοήτευσή μας τότε, αποτελεί πρώτης τάξεως υλικό για την επόμενη αναζήτηση!

Αυτό είναι ένα εξαιρετικό σημείο εδώ. Η απογοήτευση ανανεώνει την ελπίδα…
Που θα μου πας; Θα σε βρώ, σε οποιονδήποτε αχανή δαίδαλο του διαδικτύου είσαι χωμμένος!

Ο γραπτός λόγος βλέπετε, «γλιστράει» ευκολότερα. Φεύγει ανεμίζοντας πανάκια λευκά κι είναι και ασφαλής στα επίπεδα νερά μιας TFT οθόνης. Άλλο όμως ο λόγος που αρθρώνεται με μάρτυρες τα μάτια.
Κι επειδή ο γραπτός λόγος «γλιστράει», σβήνεται και ευκολότερα. Μ’ ένα delete, εξαφανιαζόλ. Ο άλλος, συχνά, δεν είναι παρά μια γραμμή, μια συστάδα από λέξεις που περνάει μπροστά από τα μάτια μας…

Η επαφή λειτουργεί με όλες τις αισθήσεις παρούσες - το ξέρουμε-, αλλιώς γίνεται παραίσθηση, ή όνειρο που εξαχνίζεται στον πρωινό αγέρα.
Ξενιτεμένα τα συναισθήματά μας, ξένα και ως προς την πηγή τους ακόμα, πως ν' αναγνωρίσουν πατρίδες.

Ένας φίλος ισχυρίζεται πως στο διαδίκτυο γνωρίζεις έναν άνθρωπο ανάποδα: πρώτα από μέσα κι έπειτα απ’ έξω.
Να 'χαμε -λέει- τα ενδότερα... έτσι πρόχειρα να τα σερβίραμε στον άλλον μ' ένα κλικ κι ένα enter!
Παρ’ όλα αυτά, η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ευτυχώς. Και τα πάντα είναι δυνατά στην ηλεκτρονική μας αυτοεξορία. Ακόμα κι ένα αληθινό φιλί, με πολλαπλή ένωση καλωδίων. Ίσως κι ο έρωτας άνευ πίξελ…

Ο καθείς και τα όπλα του, ναι; Ναι. Όπου κι όπως.
Αλλιώτικες κι αλλόκοτες εποχές.
Αλλάξανε όνομα οι τρόποι που ανταμώνουν οι άνθρωποι.
Παράταιρα αλισβερίσια.

"Οδός διαδικτύου", γράφει η ταμπέλα. Ταμπέλα! Κυρίως.

Κι όμως...
Είναι σπουδαίο πράγμα να μπαίνεις στην περιπέτεια που λέγεται ανθρώπινη γνωριμία, "γυμνός" από πλάνα κι όνειρα. Χωρίς διάθεση, χωρίς και μπόρεση να εφαρμόσεις σχέδια και πλοκές.
Να μην είσαι εικονολάτρης, πάει να πει. Να ζεις εκείνο που υπάρχει, όχι την εικόνα του.
Τις περισσότερες φορές, μέσα στο κεφάλι μας, υπάρχει ο Άλλος -κατά πως λένε κι όσοι έχουνε διαβάσει Λακάν-.
Κοντολογίς, στα καθ΄ημάς, ο άνθρωπος που υπάρχει για να βεβαιώνει ότι σκέφτονται κι άλλοι έτσι, ότι δεν μας έχει στρίψει (τελείως).

Όποιοι κι αν είναι οι προσδιορισμοί του άλλου, στήνουμε ιστορίες.
Ζυμώνουμε υλικά. Ανακατεύουμε μείγματα. Σκηνοθετικά μαστορέματα.

Βλέπεις, συνήθως, αυτός που έχουμε απέναντι, μας είμαι πιο ωφέλιμος ως
ο Άλλος.

Κι όχι όπως πράγματι είναι.





( Night Ark, Picture )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:10 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


45 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 12:42:00 π.μ., Blogger Citronella

    Καλή μου Καπετάνισσα..

    "μα όποιος στ'αλήθεια ερωτεύεται κάνει τον πόνο προσευχή, βαρκούλα κάνει το φιλί"



    Αν θέλει κανείς να κρύβεται και να το βάζει στα πόδια, το διαδίκτυο είναι μια βολική αφορμή/κρυψώνα. Αν όμως θέλει να δει πραγματικά τι είναι αυτός ο άλλος, κάνει τα χιλιόμετρα και έχει μια πιο ζωντανή εικόνα:)
    Τα οποία χιλιόμετρα βέβαια δεν είναι πάντα σε σχέση με τον χάρτη.

    "Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
    Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός"

    (μια που η νύχτα θέλει μουσική)

    Καλή εβδομάδα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:30:00 π.μ., Blogger Οφηλία

    Από τα πιο ονειρικά-πρωτότυπα blogs που έχω δει, μπράβο!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:44:00 π.μ., Blogger Markos

    Έτσι είναι καπετάνισσά μου και όχι μόνον στο διαδίκτο.
    Παντού θα τολμούσα να πω, αν και μπορεί να θεωρηθώ υπερβολικός.
    Γενικά γύρω μας βλέπουμε και αναγνωρίζουμε μόνον όσα ήδη ξέρουμε ή θέλουμε να δούμε.
    Έτσι εξηγούνται άλλωστε και οι αρκετές απαγοητεύσεις και διαψεύσεις.
    Δεν είναι συνεπώς διαδικτυακό το πρόβλημα. Εδώ ίσως μπορεί κανείς πιο εύκολα να φορτώσει τις ευθύνες.
    Οι εικονολατρείες είναι γενικευμένος φαινόμενο.
    Καλό σου βράδυ.
    Καλή εβδομάδα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:50:00 π.μ., Blogger candyblue

    αυτή είναι η θεωρία της τέχνης στον έρωτα.
    έτσι είναι,γιατί έτσι μόνο λειτουργεί η μηχανή.
    έτσι μόνο πρήζεται η καρδιά από αίμα και έτσι μόνο η ζωή θα μας δειξει τα στήθη της.
    Παραμύθι χοντρό ή ψηλό… έτσι είναι η τέχνη της ζωής στον έρωτα.

    Καθόλου σκέψη καμία ανάλυση, just βουρ
    στο μεσαίωνα του ευλογημένου αυτού συναισθήματος...και γρήγορα γιατί κάθε μεσαίωνας έχει ένα τέλος.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 9:26:00 π.μ., Blogger confused

    Κοντολογίς, στα καθ΄ημάς, ο άνθρωπος που υπάρχει για να βεβαιώνει ότι σκέφτονται κι άλλοι έτσι, ότι δεν μας έχει στρίψει (τελείως).

    Αυτό ακριβώς! :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 10:43:00 π.μ., Blogger zero

    Αυτο ειναι αληθεια...
    ...παντα αγαπαμε την εικονα που εχουμε σχηματισει για τον αλλον στο μυαλο μας.
    Σχεδον παντα η εικονα αυτη ειναι λαθος.
    Μεχρι να το καταλαβουμε αυτο...
    ...η αγαπη εχει γινει συνηθεια.
    Καποια στιγμη θα ερθει και ο χωρισμος.

    ΥΓ: εικονολατρεια κανονικη.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 11:18:00 π.μ., Blogger estrella_

    Πάλι κέντρο σημάδεψατε μαζί με τον αγαπημένο Φερνάντο, Καπετάνισσα.
    Μια Ιδέα είναι ο Αλλος. Ο γραπτός λόγος χαϊδεύει τις καρδιές. Προτιμώ να παραμείνει ο δικός μου Άλλος σαν Ιδέα που δημιουργεί Ποίηση.
    Και λέει ο Φερνάντο αντιπαραθέτοντας το είναι του στην δική μου αγαπημένη Ιδέα : "Zω, δηλαδή είμαι Άλλος."
    (κέντρο, Καπετάνισσα, κέντρο. )

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 11:29:00 π.μ., Blogger Serenity

    Όταν μιλάμε για διαδίκτυο μιλάμε κυρίως για επιλεκτική επικοινωνία. Επιλεκτικές εικόνες και προβολές, εικονική πραγματικότητα ως επί το πλείστον. Γνωρίζεις τον άλλο στο μέτρο και στο βαθμό που αυτός στο επιτρέπει. (Έτσι δημιουργείται και μία ψευδαίσθηση ασφάλειας στην επικοινωνία.) Αντιπαράθεσε αυτή την "πραγματικότητα" με την παρακάτω αλήθεια:
    "Δεν μπορείς να συναντηθείς με τον εαυτό σου, αν πρώτα δε συναντηθείς με τον άλλο". Κατα πόσο συναντάμε τον άλλο; Κατά πόσο συναντάμε τον εαυτό μας; Δε λέω ότι το διαδίκτυο δεν είναι μέσο επικοινωνίας. Είναι. Όταν αυτή η επικοινωνία όμως παραμένει επιλεκτική, αναρωτιόμαστε καθόλου κατά πόσο ξεγελάμε τον εαυτό μας;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 12:00:00 μ.μ., Anonymous Natalia

    Πανέμορφο κείμενο καπετάνισσα...
    Δεν θα διαφωνήσω παρά μονάχα σε ένα σημείο: Το να διαλέγεις να επικοινωνείς μέσω διαδικτύου έχει ένα μεγάλο ατού: Ότι έχεις στα χέρια σου ό,τι η διάθεσή σου λαχταράει.

    Θες απλά να γράψεις; Ανοίγεις το μπλογκ σου. Θες να βρεις γνωριμίες; Διαλέγεις τις αντίστοιχες σελίδες και ψάχνεις.

    Στη ζωή δεν είναι έτσι. Πολλές φορές λόγω "κλειδωμένων συγκυριών" που λέει κάποιος φίλος, δεν νοιαζόμαστε πραγματικά να μάθουμε ή να γνωρίσουμε τον απέναντί μας σε μια παρέα. Δεν έχουμε εμείς ή εκείνος τη διάθεση. Κι εκεί σταματούν τα πάντα όταν ίσως σε κάποια άλλη στιγμή όλα θα ήταν ευνοικά να γνωρίσεις έναν υπέροχο άνθρωπο στη ζωή σου.

    Και ναι....γνωρίζεις το μέσα του και αργότερα το έξω του.
    Και είμαι από τις περιπτώσεις που περίτρανα μπορώ να σου πω πως μου έχουν ζητήσει συγνώμη γιατί κάποτε με απέρριψαν λόγω εμφάνισης....

    Συγχώρα μου το μεγάλο ποστ.... ήταν ένα θέμα που με άγγιξε. Ένα θέμα που σημάδεψε 4 χρόνια, και μια ιστορία που την έζησα κι από τις δύο πλευρές: Τότε που ξεγελάστηκα κι εγώ κι έβλεπα τον Άλλον όπως ήθελα να είναι αλλά κι όταν δεν περίμενα τίποτα συναντήθηκα με αξιόλογους ανθρώπους που θεωρώ τιμή μου που πέρασαν από τη ζωή μου.

    Τα σέβη μου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:15:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    Μια από τους Άλλους
    κι όχι Μια από τα ίδια

    :)))

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:34:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    1.Ας αφήσω τον Σιρανό να σχολιάσει στη θέση μου: «…»

    2.Αν κατάφερες και τελειώσες "το βιβλίο της ανησυχίας" σε θαυμάζω.

    3. «Κάποτε πολέμαγαν σώμα με σώμα μ ασπίδες και σπαθιά. Σήμερα όμως οι μάχες γίνονται με έξυπνες βόμβες.» Επειδή ο Σιρανό είναι κομματάκι γλυκανάλατος είπα να ρίξω κι εγώ τη ζαριά μου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 1:54:00 μ.μ., Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad

    Μα έτσι δεν είναι ο έρωτας έτσι κι αλλιώς? Μια εικονολατρεία. Όχι της εικόνας που βλέπεις, αλλά αυτής που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου.Το παραμύθι είναι δεδομένο ούτως ή άλλως, είτε γίνεται μέσω του διαδικτύου είτε face to face. Και πάντα, σε κάθε περίπτωση, μπορείς να δεις μόνο όσα ο άλλος σου επιτρέπει να δεις. Ο τρόπος μοναχά αλλάζει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 2:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Citronella,
    κοινή πορεία στην σκέψη!
    Μου'ρθε κι εμένα στο νου ο Θηβαίος, μετά έφερες στην επιφάνεια και τον Αλκίνοο εσύ, ε, όμορφο δέσιμο...
    Όσο για τα υπόλοιπα, ναι, γίνεται κρυψώνα το διαδίκτυο αλλά δεν είναι θαρρώ αυτός ο λόγος που παραταξιδεύει ως ερωτοσκαρί.
    Κάτι βολεύει σε τούτην εδώ την επικοινωνία, κάτι κρατά αγκιστρωμένη την επαφή σε συγκεκριμμένα μονοπάτια.
    Κι είναι -λέω- πιότερο ο φόβος μας να δούμε τι πραγματικά είναι ο εαυτός μας, ο οποίος επίσης γίνεται ένας άλλος.


    Ophelia,
    κόπιασε στην παρέα μας! Με τι καλό να σμίγουμε λοιπόν.
    Γλυκομίλητο κορίτσι, να'χεις πάντα χαρές!


    Marko,
    σαφώς και αφορά κάθε ανθρώπινη σχέση.
    Το διαδίκτυο αφήνει πρόσφορο έδαφος απλώς, για να αλωνίσουν του κόσμου τα προκάτ σχήματα που έχουμε στο κεφαλάκι μας, γυρεύοντας κάποιον να του τα φορέσουμε... καπέλλο!
    Και πάλι ναι, έτσι λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη: Υπάρχει μόνο, αυτό που ξέρω. Το αναγνωρίσιμο, το δοκιμασμένο.
    (Κι η μάθηση, ως διαδικασία, στηρίζεται σ' αυτό)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 2:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    candyblue,
    να'ναι η αναγέννηση μετά;
    Να έπεται η φωτισμένη σκέψη που λέει πως σε δέχομαι όπως εσύ ορίζεις αυτό που είσαι, όπως εσύ νιώθεις καλά σ' αυτό κι όχι φορώντας σου ρούχα που εμένα αρέσουν;
    (Λέγε με και ωριμότητα, μα που ν' ακούσω...)


    confused,
    κοίταξε: ότι την έχουμε παίξει την κουτουλιά -που λέμε στην Κρήτη-, είναι βέβαιο!
    Τώρα, ότι είναι μια παρηγοριά να λέμε πως υπάρχουν και δυό τρείς άλλοι συμμέτοχοι-συνένοχοι, ε, είναι!


    zero μου,
    είναι γνωστή τακτική, προσφιλής και εξηγήσιμη.
    Να την συναντάς σε ηλικίες που δομείται ο εαυτός, πάει καλά.
    Το θέμα είναι ότι και μεγαλώνοντας, καθώς γνωρίζουμε καλύτερα εαυτούς κι αλλήλους, συνεχίζουμε το ίδιο αδιέξοδο τροπάρι!
    Ε, αυτό, δεν παραείναι;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 2:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    estrella,
    εδώ που τα λέμε, το να μάθουμε τον εαυτό μας τον ίδιο, είναι έργο ζωής.
    Πόσο μάλλον τον άλλον!
    Κι εγώ καλή μου, ποτέ δεν ξεχνώ πως ο Πεσόα έλεγε: «Ζω, σημαίνει είμαι κάποιος άλλος».
    Χαίρομαι που έχουμε γλώσσα κοινή.
    Είναι σπάνιο πιά.
    Σ' ευχαριστώ από καρδιάς.


    Serenity,
    επιλέγεις, ναι.
    Ό,τι σε εξυπηρετεί, ό,τι δεν διαταράσσει την καλοστημμένη και καλοσυντηρημέμη "γαλήνη" σου, τις όποιες ισορροπίες, τα μαθημένα, τα γνωστά, που λέει κι ο Μάρκος.
    Και τον εαυτό μας, όσο μπορούμε τον ακουμπάμε.
    Πάει να πει, όσο αντέχουμε...


    Natalia!
    Καλώς μας ήλθες!
    Εδώ είναι αλάνα, τρέχα και γράφε όσο ζητά η ψυχή.
    Σε καταλαβαίνω. Μια γειτονιά το διαδίκτυο...
    Σε μερικές γωνιές της μάλιστα, όλο και κάποιες αλήθειες ανασαίνουν.
    Ειδάλλως, γιατί στήνουμε αυτί, εμείς εδώ;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 3:05:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καπετάνισσα!!! Αν έγινα αφορμή να γραφτεί αυτό το κείμενο, θα νιώσω υπερήφανη! :):)
    Δεν έχω τι άλλο να πω... Άλλωστε, κι εγώ σε μπλέξιμο βρίσκομαι! Ώρες ώρες αυτά τα καλωδιάκια, γίνονται σαν θηλιά. Άλλοτε πάλι... καλούμπα χαρταετού!

    Για την ώρα... e-φιλιά! Αλλά, πού θα μου πάει; Θα σε βρω... ;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 3:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kerasia,
    αχ, πόσο μ' άρεσε αυτό που έγραψες!
    Καλημερούδια δροσερό κορίτσι!
    Όλα τα καλοκαίρια που'χει ο χρόνος, μαζί σου.


    VITA MI BAROUAK,
    ζαριά; 'Η μήπως βέλος;
    Καλώς ήλθες κατ' αρχήν!
    Δε μου μοιάζεις καθόλου... γλυκανάλατος παρά την "προσπάθεια".
    Κι από μάχες με βόμβες, δεν ξέρω πολλά.
    Προτιμώ να "τροχίζω τα σπαθιά του λόγου" και να βγαίνω στ' ανοιχτά.
    Κι εσύ, της ίδιας αναζήτησης μου μοιάζεις.
    (Ναι, το τέλειωσα)...


    2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad,
    ναι, κορίτσι όμορφο, ναι!
    Μόνο που ο τρόπος καθορίζει και την πορεία.
    Το "πως" χαράζει διαδρομή.
    Οι πλασματικές, οι εικονικές κατασκευές του διαδικτύου δεν είναι όμοιες με τις άλλες,όταν έχεις απέναντι σάρκα και ψυχή.
    Δια ζώσης, απομυθοποιείς πιό εύκολα.
    Μπορεί και να βγάλεις τα "χρωματιστά" σου γυαλιά και να δοκιμάσεις παράκαμψη.
    Όχι ρότα προκαθορισμένη που'χεις στο νου απ' την ασφάλεια του γραφείου σου που σε γυροφέρνουν καλοταϊσμένα στερεότυπα και τροφαντές προσδοκίες.
    Έτσι λέω δηλαδή...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 4:12:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    καλησπέρα καπετάνισσα...

    τα πράγματα που παραθέτεις, είναι ακριβώς έτσι...
    είναι πρόβλημα να 'μπαίνεις' σε μία τέτοια σχέση 'φορτώνοντας' τον άλλο με ιδιότητες που δεν έχει...
    και βέβαια, όταν πράττεις έτσι, είναι πολύ πιθανό να απογοητευτείς από την πορεία της σχέσης...

    το κακό όμως είναι, ότι υπάρχουν και άνθρωποι που το κάνουν και στην περίπτωση που 'μαθαίνουν' κάποιο από έξω προς τα μέσα...
    που εθελοτυφλούν για τα μειονεκτήματα ή τις ιδιαιτερότητες του άλλου και ζουν μία άλλη κατάσταση...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 4:27:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    εγώ δε βλέπω τίποτα μόνο ψυχή ανοίγω
    να μπαίνεις μέσα να γυρνάς
    και να καπετανεύεις ότι γουστάρεις να τρυγάς μαζί μου να χορεύεις και να ξεχνάς ότι στη γη μάτια μου σε πικραίνει μόνο η αγάπη θα σωθεί για όποιον την προσμένει...
    Αλιενοφιλί!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 4:46:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Καπετάνισσα!

    Η αλήθεια εδώ μέσα στο διαδίκτυο είναι μισή... είναι αλήθεια αλλά όχι ολόκληρη... είναι το μέσα όπως ανέφεραν σωστά (και ίσως όχι ολόκληρο το μέσα... όσο θέλουμε και δεν φαίνεται άσχημο ή το αντίθετο, όσο άσχημο θέλουμε να είναι)...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 5:10:00 μ.μ., Blogger Nyktipolos

    Προς το παρόν μια καλησπέρα καπετάνισσα... δεν ήξερα πως έχει εδώ κρυμμένο τέτοι θυσαυρό.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 6:05:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    Νυχτοπερπατητή αυτό είναι το κακό. που δεν προλαβαίνουμε να ανακαλύψουμε τόσους θησαυρούς που υπάρχουν και βιώνουμε άφθονα χάλια καταναγκαστικά. Εγώ λοιπόν πιστεύω στους θησαυρούς. και στους ανθρώπους. και στους έρωτες και στο λόγο. Νομίζω ότι το πρόβλημα ξεκινά από την κούραση της αναζήτησης. Η ζωή φθείρει και τσακίζει. Οπότε πάμε για ψώνια όπως λέει και ο Νυκτιπόλος στο καταπληκτικό του ποίημα που όμως δεν μπορώ να γράψω με μπλε γράμματα λόγο ξανθής χαζομάρας.
    Το σημαντικό με τη γραφή και τη συνάντηση μέσα από τη γραφή είναι οτι οι λέξεις δεν αστειεύονται. Και δη οι λέξεις σε παρόντα χρόνο, όπως εδώ. Δεν προλαβαίνεις να αλλάξεις να μεταμορφωθείς. Είσαι σκουλίκι ή πεταλούδα και φαίνεσαι.
    Ερωτική σχέση υπάρχει ακόμη και με τις λέξεις. Ιδίως μάλιστα με τις λέξεις. Ενας λόγος που με ξεσηκώνει αυτό το παιχνίδι των μπλογκ είναι το φλερτ των λέξεων και των ονομάτων. Η σημασία της κάθε μας λέξης.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 7:20:00 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία

    «Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου/ ωσάν σφραγίδα στο μπράτσο σου» που λέει και το Ασμα Ασμάτων. «Δυνατή η αγάπη σαν το Θάνατο κι ο φθόνος σκληρός σαν τον Αδη». Τι να προσθέσω σε αυτή την Επιτομή της Αγάπης;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 7:59:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Εγώ πάλι, τα γνωστά! Διαφωνώ!

    Αλλά μ΄αρέσει τόσο πολύ να σε διαβάζω, ρε Καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 7:59:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Εγώ πάλι, τα γνωστά! Διαφωνώ!

    Αλλά μ΄αρέσει τόσο πολύ να σε διαβάζω, ρε Καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 9:30:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Ότι συμβαίνει είναι νόμιμο, ότι συντηρεί το όνειρο επίσης. Και, βεβαίως, ο απαιτών απολαμβάνει!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 9:30:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 9:38:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Θα ελεγα οτι ειναι λιγο μπερδεμα η υποθεση...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 10:03:00 μ.μ., Anonymous Natalia

    Σε ευχαριστώ πολύ Καπετάνισσα, για το όμορφο καλωσόρισμά σου.

    Αυτό το "Σε μερικές γειτονιές...." μου έδωσε την αίσθηση πως ίσως έχουμε συναντηθεί και σε άλλη γειτονιά ή κάνω λάθος;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006 10:12:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Πιστεύω ότι στέκεσαι λεβέντικα πάνω σε ένα τόσο δύσκολο θέμα.
    Και η ισσοροπία εδώ είναι δύσκολη. Το ξέρεις! Είναι εύκολο να αφορίσεις το κλικ και το enter.
    Με τα 1000 μαζί σου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 12:01:00 π.μ., Blogger Citronella

    κι όταν το κλικ μάς κάνει πραγματικό κλικ...

    "Θα 'ρθω να σε πάρω μια βραδιά με φεγγαράκι
    στους δρόμους τα φανάρια ανοιχτά για την αγάπη.
    Πράσινα φανάρια στη σειρά
    και στους καθρέφτες δυο φεγγάρια"

    :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 12:38:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    marilia,
    φιλιά... ζωγραφιστά, τι άλλο... Εικονικά να τα πω;
    Μπλεγμένα λοιπόν τα καλώδια, ε; Χμ... Αυτό να'ναι τάχα καλό;
    Ασφάλειες, κυκλώματα, διακόπτες και μια καρδιά φλογερή εκεί κοντά;
    Σαν επικίνδυνο μου μοιάζει!


    Γιώργο,
    έτσι κι αλλιώς, στήνουμε μια εικόνα στο κεφάλι μας για τον άλλον, που την παραγεμίζουμε ή την... παραδειάζουμε κατά το δοκούν.
    Δεν ξεφεύγουμε από αυτό.
    Κι οι απογοητεύσεις είναι φυσική συνέπεια.
    Η συνειδητοποίηση όμως είναι μεγάλο βήμα, ναι;


    Ανδρομέδα,
    μόνο αγάπη φέρνεις, μόνο με τη μιλιά της κελαηδάς!
    Αμ τι άλλο θα μας σώζει δηλαδή;
    Τα... τεχνολογικά επιτεύγματα;
    Φιλί αγάπης λοιπόν!
    Καθόλου τσιγγούνικο!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 12:47:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελένη,
    μιλάς σωστά.
    Πολύ μ' αρέσουν τούτες οι κουβέντες σου.
    Το πήγαιν-έλα της αναζήτησης μας στεγνώνει, είναι αλήθεια.
    Κι οι λέξεις είναι περιπέτεια, αμ, δεν είναι;
    Ψίθυροι είναι. Δυνατοί όμως για ν' ανταλλάξεις επιθυμίες και σκέψεις κι είκονες υπαινικτικές...


    Εαρινή συμφωνία!
    Τούτα τα λόγια τα σπουδαία, που φυσάνε Αγάπη, αποδοχή απόλυτη κι αμόλυντη, μπορούνε να γίνουνε προσευχούλα καθημερινή;
    Μια χάρη...
    Για τη ψυχούλα μας, που σπαράζει.


    Μαίανδρε!
    Μα να δείς που μ' αρέσει που διαφωνείς!
    Έτσι κι αλλιώς, όλη την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σου την ξεγυμνώνεις...
    Εδώ θέλω συμφωνίες!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 12:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    aeirote,
    τα όνειρα των ανθρώπων, τα συντηρούν και ψευδαισθήσεις, το ξέρεις.
    Θα μου πεις, ενήλικες είμαστε. Πάω πάσο.
    Την κουρτίνα τραβάμε λίγο μόνο, να΄χει απλωσιά η ματιά.
    Να μπαίνει και μια στάλα φως...


    Πρέζα tv,
    σάμπως μας έμεινε και τίποτα να ρέει ανενόχλητο;
    Κουβάρια όλα.
    Κι οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν την πρωτιά. Να ξεμπλέκεις, να ξεκομπιάζεις και τελειωμό να μην έχεις.


    Natalia μου,
    δεν το νομίζω!
    Μα, στην ουσία, ολάκερος ο κόσμος μια γειτονιά είναι.
    Κακόφημη (!) για κάποιους, μα , γι μας, χώρος να σουλατσάρουμε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 1:04:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα,
    λόγια τιμητικά.
    Αγκαλιές κι από δω.
    Ψάχνουμε κανάν άνθρωπο στο Μάτριξ. Το ξέρεις. Απλά πράγματα. "I don't ask for much these days..".
    Περάσαμε πιά την ηλικία που επικοινωνούσαμε πειραματιζόμενοι, τώρα πια θέλουμε τις αλήθειες μας ατόφιες με όσους επικοινωνούμε.
    Κι αυτό απλό ακούγεται, αλλά δεν είναι.


    Citronella,
    μα είσαι γλυκειά, πόσο πολύ!
    Ελευθερία αγαπημένη!
    Και δυό φεγγάρια να ξενυχτάνε στο προσκεφάλι μας!
    (Λες;)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 10:33:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    «Θα είσαι όπως θελήσω. Θα σε κάνω στολίδι της συγκίνησής μου,
    θα σε βάλω όπου θέλω, και όπως θέλω, μέσα μου.
    Εσύ δεν έχεις στην κατοχή σου τίποτα.
    Δεν είσαι κανένας γιατί δεν έχεις συνείδηση.
    Μόλις που ζεις»

    Εάν απλά αποδεχόμασταν τον άλλο και δεν προσπαθούσαμε με κάθε μας ανάσα να τον αλλάξουμε, να τον φέρουμε στα δικά μας μέτρα, να προβάλουμε πάνω του τις προσδοκίες μας και όλα όσα έχουμε ακούσει στα παραμύθια της γιαγιάς, τότε οι σχέσεις θα ήταν πολύ πιο αυθεντικές και αληθινές. Όσο για το διαδίκτυο...αν δεν υπάρχει στη ζωή σου βάση από σχέσεις ΑΛΗΘΙΝΕΣ, είναι απλά ένα υποκατάστατο. Αλλιώς, ένα λουλουδάκι που σου δίνει ένα λόγο παραπάνω να χαμογελάς. Τόσο απλά και τόσο σύνθετα σοφή μου Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 12:23:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Καπετάνισσα, πέρασα απλώς να πω μια καλημέρα.
    Ξέρεις πώς είναι όταν γυρνάς από διακοπές (και δη 40ήμερες...).
    Σιγά σιγά θα ανακαλύψω ό,τι έχασα στο διάστημα αυτό.
    Τα λέμε :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006 7:54:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    τις καλησπέρες μου. Το θέμα έχει συζητηθεί εκτενέστατα εδώ. Πολύ ενδιαφέροντα όλα όσα ειπώθηκαν. Εγώ πάντως, όποιον άνθρωπο έχω "συναντήσει" εδώ, ήταν και αυτός που είδα στην πραγματικότητα. Και έχω συναντήσει ένα μεγάλο αριθμό. Εκτός φυσικά από μια ΠΟΛΥ ΑΚΡΑΙΑ περίπτωση.
    Δεν ξέρω. Αυτά που διαβάζω, είναι ένα μεγάλο κομμάτι από το μέσα του άλλου. Το έξω, δεν με νοιάζει να συμβαδίζει. Και το λέω ειλικρινά. Φυσικά εγώ δεν μιλάω για ερωτικές περιπέτειες διαδικτυακές, αλλά γενικά. Αν είμαι εκτός θέματος, συγχωρήστε με αλλά νυστάζω... :Ρ

    Σε φιλώ καλή μου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 12:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia,
    δεν θα διαφωνήσω στο παραμικρό.
    Να'μασταν -λέει- έτσι κρυστάλλινοι μέσα μας, καθαγιασμένοι θαρρείς, που να μην ζητάμε τίποτα απ' τον άλλον, τίποτα. Ούτε απαιτήσεις, ούτε όροι, ούτε αναμονές.
    Μόνο η ζωή. Κι η αγάπη. Και τα δώρα της.


    Χρήστο!
    Επιστροφή στα πάτρια, προσγείωση στο μίζερο γκρίζο, απ' την σπατάλη του μπλέ.
    Χμ! Έχουνε και τα όνειρα τελειωμό, αμ δεν έχουνε;
    Κι εσύ το παράκανες βρε παιδί μου!
    Τόση θάλασσα πιά!
    Θα'χεις μπόλικη να κολυμπάς και μες στους χειμώνες!


    Χνούδι μου,
    ναι, είναι κι αυτό.
    Οι αλήθειες που βγαίνουνε βόλτα από πριν. Οπότε, στα κοντινά, μένει ο άνθρωπος κι ο πλούτος που κουβαλάει.
    Οι επενδύσεις όμως γίνονται στον έρωτα. Γνωστό.
    Εκεί θεριεύουνε οι μύθοι κι οι ανάγκες υψώνονται βουνά.
    Εκεί κι οι διαψεύσεις που βαράνε αλύπητα.
    Φιλώ σε!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006 3:37:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δυνατό κείμενο. Με ερεθίζει να απαντήσω.

    "Ο γραπτός λόγος βλέπετε, «γλιστράει» ευκολότερα. Φεύγει ανεμίζοντας πανάκια λευκά κι είναι και ασφαλής στα επίπεδα νερά μιας TFT οθόνης. Άλλο όμως ο λόγος που αρθρώνεται με μάρτυρες τα μάτια."

    Και όμως είτε γραπτός είτε προφορικός είναι ίδιος για τους ανθρώπους που οι λέξεις είναι συστατικά του αίματός τους. Που "γράφουν σαν να ανοίγουν τις φλέβες τους".
    Οι λέξεις προσπαθούν ν' απωτυπώσουν το συναίσθημα. Επαλείφουν το πνεύμα σαν καλούπι ώστε να μπορεί να αναπαραχθεί. Έχει σχήμα το πνεύμα? Έχει σχήμα η αντίληψη μας για το περιβάλλον μας? Αν θεωρούμε ότι έχει τότε ναι, ισχύει ο συλλογισμός του Pessoa. Κι έτσι "αγαπώ" όχι μόνο τον άλλον, αλλά και τον εαυτό μου και την ζωή μου και τον κόσμο ολόκληρο με βάση την "ιδέα", την αντίληψη που έχω γι αυτά κι όχι γι αυτό που πραγματικά είναι.

    Όσο για το έρωτα.... Όλη η κακοδαιμονία βρίσκεται στην παραδοχή της ανεύρεσης του άλλου μισού που θα ολοκληρώσει το άτομο. Μια πλάνη που συνεχώς αναπαράγεται και από "σοφούς" ανθρώπους. Δεν ολοκληρωνόμαστε, τελιοποιούμαστε και ο έρωτας δρα ως καταλύτης και μόνο. Και βέβαια εμείς προχωρούμε. Με βοήθεια, αλλά ο καθένας για τον εαυτό του. Δεν είναι δυνατόν η πνευματική τελειοποίηση του συντρόφου μου να με οδηγήσει αυτόματα στην δικιά μου τελειοποίηση. Ούτε είναι δυνατόν να απογοητευτώ από έναν άνθρωπο διότι δεν κατάφερε να με "ολοκληρώσει".

    Παρασύρθηκα...


    Ο ανώνυμος.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 16, 2006 2:32:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    έχεις λόγο που γοητεύει.

    Να μιλούσες -τάχα- έτσι ακριβώς αν σε είχα απέναντι;
    Το λέω τούτο γιατί -επιμένω-, ο λόγος διαφοροποιείται ως προς τη διατύπωσή του. Την εκφορά του.
    Μπορεί να λέμε τα ίδια στην ουσία τους, να είμαστε οι ίδιοι, αλλά, αλλιώς τα αρθρώνουμε κι αλλιώς τα πληκτρολογούμε.

    Και δεν είναι μόνο αυτό, δηλ. ο τρόπος.
    Ο χρόνος επίσης βαραίνει αλλιώτικα (να προλάβω να νιώσω, να καταλάβω, να συμπεράνω μέσα απ΄την οθόνη) κι έτσι, το συναίσθημα καταλαμβάνει πολύ περισσότερο "χώρο", μυθοποιώντας την στιγμή.

    Σχήματα, ναι. Έχουμε για τα πάντα. Νοητικά σχήματα. Πες σκιές, πες περιγράμματα.
    Έχουμε όμως. Κι είναι και δομικό στοιχείο της αντίληψης.
    Αφού το περιεχόμενό τους, κατευθύνει αυτό που "βλέπουμε".

    Η τελευταία σου παράγραφος με βρίσκει σύμφωνη.
    (Άσε που η τελειοποίηση, από μόνη της είναι μύθος)!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 17, 2006 9:01:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Όσον αφορά εμένα, αγαπητή συντοπίτισα, ο λόγος που απευθύνω στο διαδύκτιο είναι καθαρά προφορικός, ασχέτως εαν πληκτρολογείται.
    Το πλεονέκτημα αυτού του χώρου - αν και απ' τους περισσότερους θεωρείται μειονέκτημα - είναι ότι βλέπεις καθαρά και μόνο την εικόνα του πνεύματος του συνομιλητή σου, χωρίς να επηρεάζεσαι από άλλες παράπλευρες και συγχυτικές σχηματοποιήσεις.
    Το ότι περιγράφω για να κατανοήσω όμως δεν σημαίνει και πως αυτό που σκιαγραφώ έχει σχήμα. Ένα απλό παράδειγμα: Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να θεωρεί ότι ο πόνος έχει σχήμα. Παρόλα αυτά τον περιγράφουμε σαν αμβλύ, οξύ, βύθιο.... για να τον κατανοήσουμε.
    Και δεν υπάρχει πονόμετρο.Ο πόνος του συντρόφου μου είναι ο λόγος του. Μέσω του λόγου σχηματοποιώ κάθε τι που δεν έχει στην πραγματικότητα σχήμα και έτσι καταφέρνω και το φέρνω στα μέτρα μου.
    Το να γνωρίζω όμως και μόνο ότι είναι αδιάστατο με φέρνει πιο κοντά στην ουσία του, στην κατανόηση της πραγματικότητας του.

    Το διαδίκτυο είναι ένα εργαλείο που η χρησιμότητά του εξαρτάται απ' την σωστή του χρήση. Όπως η τσάπα, για παράδειγμα, μπορεί να καλιεργήσει την γη αλλά μπορεί και να σκοτώσει. Αν χρησιμοποιήσω το διαδίκτυο για να κάνω γνωριμίες, διαστρευλώνω την αξία του. Η σωστή του χρήση είναι γιαυτό που πραγματικά μπορεί να κάνει, και με τον πιο τέλειο τρόπο απ' όσους έχουν χρησιμοποιηθεί σε ευρεία βάση μέχρι σήμερα, για την πνευματική επικοινωνία.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006 8:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    με τιμάς που βρίσκεσαι εδώ.
    Τέτοια καθαρότητα σκέψης, τόσο δυνατή αντίληψη και κρίση δεν συναντάμε συχνά.

    Τοποθετείσαι επακριβώς κατέχοντας το πλαίσιο αναφοράς σου. Τούτη η επίγνωση, επίσης δεν απαντάται καθημερινά.
    Είσαι από τους εκλεκτούς του διαδικτύου και αντιλαμβάνεσαι πως το εννοώ.
    Όχι ελιτίστικα, αλλά ως ένδειξη ουσιώδους αυτογνωσίας.


    Σ' ευχαριστώ από καρδιάς.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 7:00:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Η τιμή είναι δική μου και η Κρητική φιλοξενία όπως πάντα υπέροχη, αλλά....

    ...μάλλον με μπερδεύεις με κάποιον άλλον.

    Ο ανώνυμος

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 7:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δεν έχω στο νου κανέναν Ανώνυμε.

    Ό,τι εισπράττω βγάζω.
    Αν τα λόγια μου σου πέσανε φαρδιά, πάω πάσο.

    Τις λέξεις παλέυω να κουμαντάρω κι εγώ, αυτές καλοκοιτάζω.
    Δεν λέω πως τα καταφέρνω πάντα.
    Ίσα-ίσα. Αφήνομαι στο ρεύμα τους συχνά.

    Όπως και να'χει, εσύ ξέρεις.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape