Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006
Εξόριστε ποιητή,
στον αιώνα σου λέγε τι βλέπεις;

Μεσοστρατίς της εικοστής φθινοπωρινής μέρας...
Η ίδια η φύση, ολάκερη η Κρήτη, μιλά θαρρείς με στίχους από ένα αθέατο ημερολόγιο του Σεπτέμβρη. Αληθινή ακατέργαστη ομορφιά.

Τούτη την ομορφιά που χύνεται λαίμαργα, σα φως που σπρώχνει τρυφερά τα σκοτάδια και λαμπυρίζει ασφαλές, θα ΄θελα να ΄χα τις νύχτες της αγρύπνιας. Να λειαίνω τις γωνίες τους, να στρογγυλεύω σχήματα, να τις γλυκαίνω.
Να καθαρίζω τον ορίζοντα σα βλέπω τους ανθρώπους που κοιμούνται.
Να κάθομαι μετά και να διαβάζω τα όνειρά τους, που τη μέρα τα κρύβουνε κι απ' αυτούς τους ίδιους, γιατί τα φοβούνται.
Φίλος με δυνατή ψυχή, μου'πε να το προσέξω. Το είδα, ναι.

Tο 'ξερες πως οι άνθρωποι φοβούνται τα όνειρά τους; Ξέρεις πως για τούτο θέλουν και τα ξεχνάνε;
Τους γυρίζουν την πλάτη, κλείνουν τ' αυτιά, θέλουνε να τ' αποφεύγουν.
Είναι οι αλήθειες τους, βλέπεις. Eίναι εκείνο που κάλλιο να μη ξέρουν, ν' αγνοούν, να λησμονούν, γιατί τους φορτώνει ευθύνες απέναντι στους εαυτούς τους. Κάτι σαν το φάντασμα του εαυτού τους, ναι, αυτό...
Μάλιστα, επειδή είναι δικό τους, τους τρομάζει πιότερο κι απ' τα στοιχειά που τριγυρνάνε.


Tο φοβούνται το γνώθι σ' αυτόν όπως φοβούνται και τη μοναξιά -στον θρίαμβο και στην σκιά της- και τη ζωή γυμνή.
Χώνονται μες στα πλήθη και χάνονται.
Βλέπεις, οι άλλοι σε βοηθάνε να ξεφεύγεις από τον εαυτό σου γιατί πιστεύουνε ότι στ' αλήθεια, είσαι αυτό που δείχνεις.
Κι ο κύκλος δεν έχει τελειωμό. Και τα όνειρα, αναπαμό.


«Κι η μητέρα φορούσε πάντα φαρδιά φορέματα, για να σκεπάζει ίσως κι εκείνον που δεν γίναμε», πικροθυμίζει ο Τάσος Λειβαδίτης.
Τι να σου κάνω, που και τα στενά είναι έξω από τη μόδα μαθαίνω.
Εκτός εποχής...

Έτσι λοιπόν. Τάχα μου ερωτεύονται, πορεύονται, παντρεύονται, γεννάνε.
Το κρυφτούλι το κάνουν κώδικα ζωής, νόμους της κοινωνίας, το βαφτίζουν ακόμα και ηθική. Κυρίως αυτό.
Όσο για κείνον που θα ξεφύγει, τον «αφελή περιηγητή του αιώνος»*;
Oι νέοι Aλεξανδρείς θα τον χλευάσουν, θα τον αφορίσουν και θα τον έχουν έκπτωτο απ' το μαντρί. Κι εκείνος θα περιφέρεται άπολις, γυρεύοντας μια χούφτα ομορφιά να χώσει στις τσέπες να ΄χει να λογαριάζει τη ζωή για ζεστασιά.

Να γιατί όλο μιλάνε για κείνα που τους προσδιορίζουν
κι όχι για κείνα που τους ορίζουν.

Παντού, στέλνουνε το ΑΦΜ τους. Ακόμα και με τα μάτια.
Δες! Καταθέτουν την κάρτα -χρεωστική, πιστωτική- του "θέλω". Εκείνου ακριβώς που πρέπει να εξαργυρώνεται, με την τρέχουσα αντίληψη, με ανταλλάγματα επιτόπια.
Η χρεωστική: «Ωραίος γκόμενος, Καίτη μου, είναι αξιέραστος, δε λέω»...
Και η πιστωτική: «Να πάρουμε ένα σπίτι στη Β. Εύβοια, μπαλκόνι στο αιγαίο, να τρέχουν τα σκυλιά στο γκρεμό όταν θα μεγαλώσουν τα παιδιά»...
Καταθέτουν ακόμα και την επιθυμία. Και μετά μου λες, για ποιό λόγο μυρίζουν άσχημα, κι ας μην είναι κάτω από το χώμα.


«Σελτζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν, Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν, σκυλόκοιτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς κοπροκρατούν το μέλλον»*.
Το 'πεν κι ο Ποιητής. Αν καλοκοιτάξεις, τέτοιους θα δεις. Όχι στης εξουσίας το χρυσοποίκιλτο ανάκλιντρο, όχι! Στο πλήθος, ολόγυρα.
Μα έλα, ντε! Βγάλε τα γυαλιά...



( Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι του Tony Hamilton

*από το «Άξιον Εστί», του Οδυσσέα Ελύτη.
Και ο τίτλος.

Jack Johnson - Good People

Eurythmics - Sweet Dreams )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 15:25 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


23 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 4:21:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Οι άνθρωποι, πιο πολύ απ'όλους φοβούνται τα όνειρά τους. Το ήξερα. Γι'αυτό κι έχω θάψει τα δικά μου.
    Όσο για το πλήθος δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρουν τι τους ορίζει...Και αναρωτιέμαι αν θα τους ενδιεφερε. Όπως και να χει είναι καλή κρυψώνα για μας.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 4:28:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Πες τα, Καπετάνισσά μου, πες τα μήπως και ακουστείς και κοιτάξουμε αλλιώς τον κόσμο, χωρίς γυαλιά μόνο με καθάρια μάτια...


    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 4:32:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Τόξερες ότι κάποτε αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις χρόνο να φτάσεις τα όνειρά σου?

    Και τότε τα μεταλλάσεις σε στόχους...

    Ο ανώνυμος

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 4:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα...
    Έχουν τρόπους τα όνειρα, μην τα υποτιμάς.
    Σκάβουν υπογείως.
    Εργάτες ακούραστοι.
    στην επιφάνεια σαν έρθουν και σου γυρέψουν μερτικό, να σε δω...


    Βολκώφ,
    να'τανε τουλάχιστον έτσι χαριτωμένα όπως του πιτσιρικά που'χει ο Δόκτωρας (παιδί του, πάω στοίχημα), να πω πάει στο καλό.
    Μα να δεις πως μας κάνουν να βλέπουμε τους γύρω μας τα "άλλα" γυαλιά! Ένα χρώμα, ένα σουλούπι, μια πορεία...


    Ανώνυμε,
    το περιεχόμενο δεν αλλάζει με τη φορεσιά. Όπως σε βολεύει πες τα.
    Να τα αναγνωρίσεις μπορείς;
    Αν τα βάλεις δίπλα-δίπλα με της ζωής την κάθε πνοή, τη λιγοστή, τη μοναδική, θα δεις και τη διάσταση του χρόνου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 4:59:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    εγώ βλέπω τη μεταβολή, αλλά εγώ δεν είμαι ποιητής, απλά εξόριστος!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 5:40:00 μ.μ., Blogger zero

    Πολυ καλο το ποστ.
    Και ο Tony Hamilton πολυ καλος.

    ΥΓ: ο Ελυτης κορυφη.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 6:17:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Θα σου γράψω , αγαπημένη,
    μ` ένα φλόγιστρο γαλάζιας πυράς
    μα περίμενε λίγες στιγμές απ` τ` αύριο το εδώ
    μ` ένα τσιγάρο και καφέ ανάβω το καμίνι
    και χώματα γυμνά της προσμονής ανασκαλεύω μιαν αγκαλιά
    μια εστία φωτός κι ένα κλαδί ανέμου
    από τόπο άμμου που ξέχασε τι θα πει βροχή...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 10:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε!
    Τι να λογαριάσει τάχα κανείς για πατρίδα...
    Ξενητεμένοι όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
    Απ' ότι ονομάζουν οι άλλοι γη, γιατί από τη μέσα γη, ποιός να μας ξεριζώσει...


    Ζέρο,
    καλοδεχούμενος πάντα με τις κουβέντες τις ζεστές.
    Κι όσο σιμώνουν οι χειμώνες, τόσο περισσότερο αναγκαίες θα 'ναι.


    Σωκράτη,
    χιλιόμετρα ερήμου μετρώ, στέρφας γης, στεγνής, που μόνο νερό αποζητά και μόνο κάψα έχει.
    Περιμένω καλέ μου, περιμένω.

    Και προσμένω κείνη τη χούφτα της βρεγμένης άμμου που θα μου κλείσεις στην παλάμη...
    Κι άλλους τόπους να γνωρίσω, μπορώ;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 12:27:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Δυνατό, στιγνό. Αληθεινό κάπτεν.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 12:49:00 π.μ., Blogger Orionas

    Όπως έλεγε κι ο αγαπημένος μου Τομ Ρόμπινς, "οι ποιητές θυμούνται τα όνειρα μας, για μας".
    Καπετάνισσα, ευχαριστούμε για την πορεία.
    Το πλήθος! Αναρωτιέμαι αν έχουν όνειρα ή ανάγκες. Το πλήθος είμαστε εμείς!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 1:28:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Μου θύμισες την ομορφιά του Σεπτέμβρη στην Κρήτη που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 2:16:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Δεν φοβαμαι τα ονειρα μου.
    Ευτυχως εχω μονο εφιαλτες...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 4:08:00 π.μ., Blogger Giramondo

    Πολλές αλήθειες μαζεμένες σε ένα κείμενο...μόνο όπως ξέρεις να τις γράφεις εσύ!

    Φιλιά καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 9:34:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κολοκύθι!
    Καλώς ήλθες αγαπητέ (δεν σε βλέπω καθόλου... νερόβραστο, ομολογώ).
    Καλό ν' αναγνωρίζουμε αλήθειες.
    Αν τις ξεστομίζουμε ή όχι είναι άλλη ιστορία, τουλάχιστον, να'χουμε μάτια δεκτικά να τις αντικρύζουν.


    Ωρίωνα,
    πέρα από τους ποιητές, υπάρχει μια μυστική γωνιά στο κεφαλάκι μας μέσα που τα όνειρα μπορούν και αναπνέουν. Λαγοκοιμούνται και μεις χαμπάρι δεν παίρνουμε!
    Όσο για το πλήθος;
    Όπως νιώθει ο καθείς.
    Αν τον εκφράζει αυτό που λέμε "μαζική κουλτούρα", μπορεί και να το πει έτσι.
    Μερικοί, ξέρεις, είναι αλλού ταξιδεμένοι. Το ξέρεις.


    Πρέζα tv,
    μεταμορφωμένα είναι.
    Με στολή παραλλαγής.
    Αυτά κι αν σκάβουνε υπογείως.
    Έχε το νου σου, θα σου επιτεθούν και θα σε κατασπαράξουν...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 9:38:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Giramondo,
    αν δεν βγάζουμε και τις αλήθειες μας, τι στο καλό...
    Τουλάχιστον, όσες αντέχει η ψυχή μας να'χει απέναντι.
    Γιατί και πόσες άλλες δεν γνωρίζουμε καν... Ότι υπάρχουν, ότι απλώνουν μέσα μας τα πλοκάμια τους, ότι γυρεύουν μερίδιο απ' αυτό που λέμε ζωή πραγματική...

    Την αγάπη μου γλυκόπαιδο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 10:14:00 π.μ., Blogger confused

    Το θέμα είναι να έχουν όνειρα. Κι ας τα θάψουν μετά.
    Ας έχουν τουλάχιστον γμτ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 10:54:00 π.μ., Blogger oistros

    Αχ αυτό το Φθινόπωρο. Μου λείπει η πρώτη μπόρα που θα μας ξεπλύνει.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 5:13:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Catch your dreams before they slip away
    Dying all the time
    Lose your dreams
    And you will lose your mind


    καλό φθινοπωρινό απόγευμα!
    :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 5:38:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    περνούσε από τις φλέβες κι έβγαινε στις ρίζες μου ψηλά στον ουρανό κάθε όνειρο που άφηνα χωρίς χάδι, ώσπου μια μέρα τα ακολούθησα κι ο ουρανός με αγκάλιασε μαζί τους τώρα με τρέλα μπορώ να ζω και να λέω πως ναι η ζωή μου είναι ένα όνειρο! (Κυρίως η ζωή μου μαζί σου λατρεμένη)! Σμακ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 8:45:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Χωρίς να το ξέρω, έγραψα κάτι παρόμοιο (μεγάλα πνεύματα καπετάνισσα!)

    Το βασικό είναι τα όνειρα να μην μας τρώνε το σήμερα, το τώρα, το πρακτικό... Τα όνειρα πρέπει να τα έχουμε μπροστά μας σαν όραμα και όχι σαν καθημερινότητα... διαφορετικά δεν ζούμε, ονειρευόμαστε μονάχα και δυστυχώς η ζωή τέτοιες πολυτέλειες δεν επιτρέπει.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 9:06:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Και σιγά μη "φοβηθούμε" τους... φροϋδιστές, όπως μας απειλούσε κάποτε ο Νιόνιος!
    :))

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 1:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    καλή μου! Τα όνειρα είναι για ν' ανεμίζουν στους αέρηδες, να βουτούν στην άμμο και να καταπίνουν θάλασσες...
    Είναι για να θρέφουν το πιο εκφραστικό κομμάτι μας, να ξεδιψούν τη ψυχή μας την στεγνωμένη.
    Ν' αναπνέουν!
    Να ζ ο ύ ν!


    Οίστρε μου,
    μια πάρτη αδιόρθωτα ρομαντικοί που λατρεύουμε το φθινόπωρο δεν ξέρουμε που να σταθούμε...
    Μες στην ανησυχία, για κείνη την πρώτη στάλα της βροχής που θα νοτίσει την σκέψη...


    Citronella,
    πόσο αγαπώ τις μουσικές που φέρνεις!
    Ένα αερικό είσαι, που'χει κρεμασμένο στα χείλη κι από έναν στίχο για τις εικόνες της ζωής!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 1:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανδρομέδα,
    πλάσματα σαν εσένα που σκαρώνουνε στιχάκια και παίρνουν στο κατόπι τη ζωή τραγουδώντας την, μέσα απ' τ' όνειρο είναι βγαλμένα!
    Κι υπάρχουν -θαρρείς- για να μας υπενθυμίζουν πως ναι, γίνεται ν' ανταμώσει τ' όνειρο τη ζωή και να υπάρξουνε τα δυό σφιχτοδεμένα!


    Αλεξάνδρα μου,
    αν κατάλαβα καλά, λες να μην ονειρευόμαστε μόνο. Να βιώνουμε και την πραγματικότητα.
    Γίνεται να μην αντιπαρέρχεται το ένα τ' άλλο. Γίνεται. Άλλο αν πολλοί δεν βρίσκουνε τον τρόπο. Άλλο αν οι άνθρωποι τριγύρω βουλιάζουνε σε μια ζωή που κάποτε απεύχονταν.
    Και διαγράφουν τα πιο ειλικρινή τους όνειρα για να μη βρεθούν αντιμέτωποι μ' αυτά. Μια και δεν έχουνε το θάρρος ούτε την ήττα να σηκώσουνε, ούτε σε νέα θεμέλια να χτίσουνε το παρόν τους.


    Χρήστο!
    Άλλος πωλητής ονείρων ο Νιόνιος!
    Σε τιμή ευκαιρίας. Όσο-όσο. Λόγω ανακαίνισης. Μεταφορά καταστήματος ολότελα. Άσε. Αγαπημένα τα μουσικά έργα του, μα τα άλλα...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape