Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006
Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά


Ποτέ δεν κολυμπάμε στο ίδιο ποτάμι δεύτερη φορά




Ποταμώ γαρ, ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ
Ηράκλειτος



( Η φωτογραφία της Sally Mann.

Ο τίτλος, από αυτό το πολυαγαπημένο τραγούδι των Κατσιμιχαίων )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:07 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


36 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 1:56:00 π.μ., Blogger Giramondo

    Όχι ποτέ δεν κολυμπάμε στο ίδιο ποτάμι δεύτερη φορά...έχουμε όμως πολλές φορές την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να το κάνουμε...

    φιλιά πολλά

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 2:56:00 π.μ., Blogger Sailor

    Τίποτα δεν έχει αλλάξει
    τίποτα δεν είναι όπως παλιά

    έτσι θα πάμε μέχρι το τέλος !

    Έχω αλλάξει ρότα πολλές φορές
    καπετάνισσα μέσα στα πέλαγα
    για να φέρω το πλοίο ασφαλή
    μέχρι τον προορισμό του.

    Γιατί μέσα στο πλοίο ήταν
    το πλήρωμά μου και συντρόφοι μου
    και αυτό θα συνεχίσω να κάνω !

    καλό σου βράδυ
    καλό ξημέρωμα !

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 9:59:00 π.μ., Blogger Clowd

    "μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
    που δεν είναι συνήθεια μοναχά"
    Πρέπει όμως να συνειδητοποίησουμε ότι δεν πρέπει να θέλουμε να τσαλαβουτάμε στο ίδιο ποτάμι...
    Καλημέρα Καπετάνισσα!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 10:14:00 π.μ., Blogger Markos

    Ούτε κι εμείς είμαστε οι ίδιοι πια ..

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 1:41:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    γιατί όμως τα επόμενα νερά είναι πάντα πιο κρύα;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 2:46:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    καταπληκτική και αυτή η φωτογραφία. και ο συνδυασμός και η ιδέα. Ουφ ωραία ήταν

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 3:17:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Τα πάντα ρει, ε; Για να δούμε είναι έτσι; Εμένα μου φαίνεται ότι περνάω συνέχεια το ίδιο ποτάμι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 4:47:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Υπέροχη φωτό, αγαπημένο τραγούδι..."Μένει όμως ακόμα ένα πείσμα, που δεν είναι συνήθεια μοναχά". Αυτό το πείσμα είναι που σε κάνει να μπαίνεις ξανά και ξανά στο ποτάμι, στο ίδιο, σε άλλο, και να προχωράς μέχρι να ματώσουν τα πόδια σου από τις πέτρες, μέχρι να σωριαστείς στα παγωμένα νερά, ή μέχρι να βρεις εκείνη τη σπηλιά που θα στεγάσει τα όνειρά σου. Ένα πείσμα...για μια ζωή!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 4:55:00 μ.μ., Blogger drskafidas

    γε-ε-ε-ε-ε-ελα, γε-ελα πουλι μου γέλα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 5:33:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Εχω περιπλανηθει σε πολλα ποταμια. Αλλα ηταν ορμητικα, αλλα ειχαν ηρεμα νερα, αλλα ηταν χειμμαροι ή παραποταμοι. Μου εχει τυχει να αναστεναξω με ανακουφιση οταν βγηκα απο καποιο ή να κοιταξω πισω με νοσταλγια. Ποτε ομως δεν ξαναγυρισα στον ιδιο ποταμο. Η ζωη με τον δικο της ιδιαιτερο τροπο με πηγαινει σε νεα ποταμια. Και για καποιο δικο μου βαθυτερο λογο δεν μπορω να γυρισω στα παλια.
    Αχ! ναξερες Καπετανισσα τι μου ξαναφερες στο νου. Νασαι καλα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 5:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Giramondo, αγαπημένη...
    Η ζωή αλλάζει διαρκώς.
    Η ίδια η ζωή είναι αλλαγή.
    Άν ένα πράγμα είναι μόνιμο, αυτό είναι ίδια η αλλαγή.
    Κι αυτό, κάθε άλλο παρά ψευδαίσθηση είναι.


    Sailor,
    μπροστάρης στα δύσκολα, στα ζόρικα, στα λεβέντικα. Τιμονιέρης αληθινός. Ξέρεις καλά από αλλαγές, το βλέπω. Δασκάλα μεγάλη η θάλασσα!
    Κύμα: Κινείται πάντα...


    Clowd,
    θέλουμε, δε θέλουμε, το ίδιο που μας κάνει!
    Ποτέ δεν βιώνουμε κάτι με τον ίδιο τρόπο. Ποτέ.
    Και... να σου πω;
    Η ανία, ακόμα και η δυστυχία, θαρρώ πως πάει χέρι-χεράκι με την στατικότητα.
    Χτυπάει ύπουλα την πόρτα μας ακριβώς επειδή δεν επιτρέπουμε να συμβεί η άλλαγή. Η προσκόλληση στα ίδια, τα ήδη γνώριμα και δοκιμασμένα είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
    Θεμελιώδες μάλιστα. Μας κυνηγά παιδιόθεν.
    Στο πίσω μέρος του μυαλού μας επιθυμούμε τα πράγματα να είναι σταστικά.
    Να μην διαφοροποιηθούν. Να παραμείνουν έτσι.

    Πως όμως; Πως; Αφού το κάθε λεπτό ζούμε άλλα και είμαστε άλλοι...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 5:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο,
    Προφανώς με το πέρασμα του χρόνου, μεγαλώνοντας, μαθαίνοντας, βιώνοντας τις εποχές της ζωής και της ψυχής μας, μπορούμε να καλοδεχόμαστε αλλαγές.
    Και να βιώνουμε βαθιά αυτήν τη διαρκή ροή, που κυλάει μέσα μας, γύρω μας, στον κόσμο όλο.


    Μαίανδρε,
    πολύ καλή ερώτηση...
    Δεν ξέρω να σου πω! Μάλλον τα προηγούμενα νερά μας φαινότανε πιο ζεστά γιατί τα είχαμε συνηθίσει.
    Άσε που φορές-φορές η ψυχρολουσία είναι απαραίτητη!


    Ελένη,
    γλυκομίλητο κορίτσι!
    Μια βουτιά σε καθάρια νερά -ποταμού, ναι- σπρώχνει στις όχθες και τα περίσσια του μυαλού λέω.
    Κείνα τα σκάρτα, τα βασανιστικά, τα ενοχλητικά...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 5:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα,
    Μπαίνοντας σ΄ένα ποτάμι, την επόμενη στιγμή κι εσύ και το ποτάμι, έχετε αλλάξει. Δε είσαι η ίδια, μετατοπίστηκες, αναβαφτίστηκες από την επίδραση της εμπειρίας σου.
    Και το ποτάμι, δες! Μοιάζει ίδιο, μα δεν είναι. Ανεπαίσθητες περιδινήσεις, λίγη θολούρα, κάποια χαλικάκια να, μετακινήθηκαν. Όχι, δες!


    Tradescadia, σωστή παρατήρηση!
    Το πείσμα που θρέφει τη ψυχή, που δυναμώνει τη σκέψη, που πλουτίζει την καρδιά! Κι αν είναι ζωτικό στοιχείο της ύπαρξής μας!


    drskafidas,
    καλώς ήλθες στα μέρη μας!
    Άντε, κάτσε παρέα μια και η διάθεση είναι... χορωδιακή!
    Μα να δείς πως πυροδοτεί ψυχές και διαθέσεις αυτό το "είν' η ζωή μια τρέλλα"!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 5:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa
    Μπορεί τάχα να'ναι κι αλλιώς;
    Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ζούμε μια πραγματικότητα, που μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ποτάμι ορμητικό, ήρεμο, παγωμένο ή φλογισμένο απ' τον ήλιο.
    Ώθηση ή τροχοπέδη.
    Η κατεύθυνση είναι προς τα μπρος. Ούτως ή άλλως.
    Σε μας μένει, ν' αδράξουμε τη μέρα!
    Και να χαρούμε κολύμπι στα ποτάμια της.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 7:51:00 μ.μ., Blogger Markos

    Καπετάνισσα εννούσα κάτι πολύ πιο απλό.
    Τη δεύτερη φορά που θα πλησιάσουμε το ποτάμι, εκείνο μεν δεν θα είναι ίδιο, αφού τα νέρα του ούτε στιγμή δεν μένουν ακίνητα, εμείς δε, θα είμαστε διαφορετικοί, αφού θα έχουμε ήδη την εμπειρία της πρώτης φοράς.. :-))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 1:16:00 π.μ., Blogger elpida

    Έτσι ακριβώς καπετάνισσά μου! Τίποτα δεν αλλάζει (νομίζουμε!)
    κι όμως, τίποτα δεν είναι ίδιο!
    Πόσο άλλαξες....
    Πόσο άλλαξα...
    που λέει κι ένα άλλο τραγούδι.
    Πολλά φιλιά!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 8:51:00 π.μ., Blogger ovi

    :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 11:03:00 π.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία

    Το ίδιο λούκι, ναι. Το ίδιο ποτάμι, όχι.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 12:36:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    "Δεν έπινα χτες τον αγέρα μου
    μ` ανοιχτά παράθυρα

    δεν σε ήξερα
    γουλιά του δυόσμου

    Ποιος στριφογυρνάει μέσα του
    τροχό του ενός φωτός
    και παίρνει ήλιο κύκλο

    Αυτός
    κι εδώ
    κι εκεί
    ψωμί
    σε έτοιμα μαχαίρια..."
    sok

    Καλή σου μέρα αγαπημένη

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 12:41:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο μου,
    σε κατανοώ πλήρως.
    Ρίξε μια ματιά παραπάνω, να δείς τι γράφω στη Σταυρούλα...
    Σαφώς και η ουσία βρίσκεται εκεί ακριβώς που την εντοπίζεις.


    Ελπίδα γλυκειά!
    Αμ, το άλλο:
    "Όλα τριγύρω αλλάζουνε
    κι όλα τα ίδια μένουν"!
    Και:
    "Αλλάζουν όλα γύρω μας
    και μόνα αυτά που πέρασαν θα μείνουν..."


    Ovi,
    αγάπη κι από δω να ρίχνει φως γλυκό εκεί, στα βορεινά σκοτάδια!


    Εαρινή Συμφωνία,
    πως να πω τώρα όχι;
    Άσε που το λούκι, το γρανάζι που είμαστε αγκιστρωμένοι, δεν αφήνει να φανεί κι η αλλαγή, η οποία όμως, ούτως ή άλλως, μέσα μας συμβαίνει!
    Και μια ωραία πρωία λες, ώρα να συστηθώ στον εαυτό μου...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 12:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok,
    πόσες αγκαλιές θα πάρω από τα λόγια σου;
    Σε πόσους ήλιους θα κυλιστώ, ρουφώντας μέθη;
    Αέρηδες να πιώ, να βουτηχτώ, να γίνω αερικό, να γίνω μοίρα.

    Να δεις που δε χορταίνεται η αγάπη!
    Ποτάμι κι αυτή, χείμαρρος!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 1:03:00 μ.μ., Anonymous argyrenia

    ή αλλιώς όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

    Καπετάνισσα εσύ ποίηση γράφεις το ξέρεις?

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 1:20:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    Σου στέλνω την αγάπη μου ντυμένη με τις μουσικές σου που είναι αγαπημένες πολύ.
    Χάθηκες, χάθηκα, ξαναβρισκόμαστε!
    Σε φιλώ πολύ Μαρία. Πάντα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 1:24:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 3:08:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Δεν κολυμπάμε στο ίδιο ποτάμι γιατί παρότι βουτάμε στο ίδιο σημείο, τα "προηγούμενα" τρεχούμενα νερά έχουν ήδη παρασυρθεί στη θάλασσα...
    Ακόμα και στη θάλασσα όμως να βουτήξουμε για να τα ξαναβρούμε πάλι δεν θα τακαταφέρουμε γιατί ταξιδεύοντας μέχρι εκεί, θα έχουμε αλλάξει εμείς...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 4:17:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια μόνο τρόπο να κοιτάνε... λέει άλλο τραγούδι. Bisous που λένε και στην άλλη μου γλώσσα... (Φιλάκια)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 5:33:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Δεν ξέρω για τους Κατσιμιχαίους. Αυτή η φωτό λέει πολλά...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 11:05:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Ποταμώ γαρ, ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ


    Αυτό ξαναπές το, μεγάλε παππού Ηράκλειτε...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 12:29:00 π.μ., Blogger γιώργος

    εξαρτάται,
    αν κολυμπάμε κατά τη φορά του ρεύματος ή
    αντίθετα από αυτό...
    στην δεύτερη περίπτωση
    κουράζεσαι γρηγορότερα...
    αν τα νερά σου ταιριάζουν
    μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις...

    καληνύχτα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 9:54:00 π.μ., Blogger Κολοκύθι

    Βρε κάπτεν τα ποτάμια πάντα εκεί είναι, στη θέση τους.
    Απλά μάλλον αλλάζει ο τρόπος που κολυμπάμε. Όσο να πεις εκπαιδεύεσαι με τα χρόνια. (φάτσα που κλείνει το μάτι)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 3:15:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Κολυμπάμε σε άλλη μεριά του, ίσως, πιο εύκολη, πιο μαλακή, αν έχουμε προηγουμένως γλιστρήσει ή σε άλλη μεριά του, κοντά στα βράχια, αν έχουμε βαρεθεί την ησυχία της καθάριας όχθης...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 4:59:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Έχει δίκιο ο παππούς.
    Πλανάσαι αν νομίζεις ότι ξαναβουτάς στο ίδιο ποτάμι. Σιγά μην κάθεται ο ποταμός να περιμένει εσένα. Κυλάει συνέχεια. Κι ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα γινόταν βάλτος.
    Αν θες να βρεις τα ίδια νερά, προχώρα, τρέξε παρακάτω.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:06:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Argyrenia,
    σμίγουν οι φωνές μας στα τραγούδια, δεν το 'δες;
    Όσο για τ' άλλα...
    Ό,τι προστάζει η ψυχή γράφω.
    Εσύ ζαχάρωσες τη γλώσσα.
    Και σ' ευχαριστώ!


    Χνούδι,
    εγώ να δεις πως κολυμπώ στις μουσικές σου κι αγγίζω βυθούς μαγικούς, πολύτιμους!
    Οι άνθρωποι που ανταμώνουνε για λόγους ψυχής, δε χάνονται ποτέ.
    Το ξέρεις.


    VITA MI BAROUAK,
    ακριβώς έτσι...
    Ο
    Και κάποιες φορές, ο φόβος μήπως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως θα 'θελες, όπως ελπίζεις και φαντάζεσαι, δεν αφήνει να φανεί η αλλαγή, η οποία όμως, ούτως ή άλλως, μέσα σου συμβαίνει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:11:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανδρομέδα πολυαγαπημένη!
    Για κάποιο λόγο δεν μπορώ να αφήσω στο μπλόγκ σου σχόλιο, οπότε ας το τολμήσω από εδώ.
    Πες μου τώρα. Σίγουρα;
    Δηλαδή... ανοίγεις τις φτερούγες;

    Αν σου στείλω όλου του κόσμου τα "σ΄αγαπώ" θα γίνει κάτι;

    Μα... εγώ θα σ'αγαπώ κι αν φύγεις!
    Και θα σε βρώ, δε χάνονται έτσι οι καρδιές...
    Καλά ταξίδια μάτια μου, στις θάλασες του κόσμου!


    Δόκτωρα!
    Να βλέπουμε τάχα σε εικόνες και σχήματα και χρώματα και σκιές, ό,τι μες στο μυαλό μας κουρνιάζει;


    Βολκώφ,
    μα δεν το μάθαμε, δεν το βιώσαμε, δεν το πληρώσαμε κιόλας;
    Πως η στιγμή, αυτό που ονομάζουνε παρόν, έγινε κιόλας περασμένο;
    Κι αυτό που έρχεται μπροστά, δεν είναι αλλιώς;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο μου, σ΄αυτό που λες δε λαθεύεις, μα η δροσεράδα του ποταμού, η παγωνιά του ακόμη, το ρεύμα κι η πνοή του θα'ναι αλλιώτικα κάθε, μα κάθε στιγμή...


    Κολοκυθάκι μου!
    Άλλοι εκπαιδεύονται κι άλλοι παιδεύονται, ναι;


    Αλεξάνδρα ναι!
    Αλλάζουμε και τη θέαση, τροποποιούμε και τη θέση, μπας και μας πάει το ρεύμα κατά κει που λαχταράει η ψυχή.
    Το'πανε κι όνειρο, που κάθε νύχτα θα΄ναι κι άλλο...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 12:17:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωστή η Κερασιά!
    Κι όποιος αντέχει τις... ψυχρολουσίες, ας κάνει τα κουμάντα του!
    Εδώ μετριέται τ' ανάστημα της ψυχής, όχι σε σίγουρα, θολά νερά που βαλτώσανε για χρόνια!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape