Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006
Η κυρά Σελήνη κι η παρέα της

Έχω ένα φίλο καλό που καμώνεται πως μελετάει τα φεγγάρια.
Εξοπλισμένος πιότερο με σύνεργα παρά με της ψυχής τ' αξεδίψαστο βλέμμα, σκαρφαλώνει με μια παρέα από αντάρτες αστρονόμους, συνδυάζοντας ορειβασία κι έρευνα (μάλλον των βουνών παρά των βιβλίων η αστροπαρέα), σε σημεία που 'χουνε λέει διάφανη ορατότητα κι ορίζοντα καθαρό και διαβάζουνε τ' άστρα.

"Όπως το 'πας, όλο και πιο κοντά στα φεγγάρια φτάνεις. Μήπως να μετοικήσεις, να δει και το σύμπαν καλιμέντο"; - τον πειράζω.

Τούτος λοιπόν ο περισπούδαστος κι αστροφωτισμένος φίλος, μου'πε πως απόψε, θα΄χουμε (άκου πράματα!) έκλειψη σελήνης!

Η Κυρά των Αστεριών θα εισέλθει στην παρασκιά της Γης για ένα τετράωρο και θα παραμείνει στην σκιά της για μιάμιση ώρα.
Τούτο θα φανεί μ' ένα ελαφρύ σκοτείνιασμα στο βόρρειο τμήμα της, που καλό θα είναι να τ' αντικρύσει κανείς με κυάλια ειδικά, για να χαρεί το θέαμα.
Μιλούσε ο διαβασμένος φίλος, γι' αστερισμούς και τρόπους αναγνώρισης και κωδικοποιημένες "αναγνώσεις" και ανιχνεύσεις που σε οδηγούν σε μυστικές συναστρίες...

Μα εμένα να δείς που με μαγεύουνε πολλές ονομασίες τους. Και μάτια να μην είχα. Ωρίωνας, Κασσιόπη, Εξάντας, Άρκτος, Οκρίβας και Ταώς!

Να βρίσκεσαι λέει στης θάλασσας το άπλωμα, στου ουρανού το τέρμα.
Και να 'ρχεται ουράνιο παραμύθι μαγικό! Να σου μουρμούριζει μαζί με τον αγέρα εκεί, στις κοχλιδώσεις των αυτιών σου!
Όνειρα, μύθοι, χρυσόσκονη και ένα φως η νυχτιά, τ' αστέρια απ' ασήμι!

Είμαι καλεσμένη κιόλας, να πάω λέει απόψε με την αστροπαρέα, ν' αναλύσουμε τα ουράνια. Χα! Υπερφίαλος ο άνθρωπος ή ολοκούζουλος;
Μια χούφτα θνητοί με μια πυξίδα κι έναν διαβήτη στο χέρι, να βάλουνε σε λογαριασμό τα σύμπαντα! Αποκρυπτογράφηση του δέους.
Μου φτάνει να'χω στις παλάμες μου δυό αστεράκια να τρεμοπαίζουνε κι ας μην τα θωρώ μ' ευκρίνεια.
"Για άλλους λόγους υπάρχει η ξαστεριά", του φωνάζω.

Στην κόντρα και μια φίλη που διαβάζει το πεπρωμένο στα ζώδια. Κι είναι ανήσυχη πολύ, σημάδι ευανάγνωστο-λέει-, η έκλειψη απόψε.
Εντάσεις, αλλαγές, εξάρσεις, μπερδέματα σωρό με τον ερχομό της.
"Γιατί, όταν λείπει, όλα πάνε ντρέτα", καγχάζω.
Κι αρχίζει εκείνη το ζωδιακό τροπάρι, όχι τούτο θα συμβεί στα κριάρια, όχι τ' άλλο στα πιο "εσωτερικά" παρθενάκια και να φιρμάνια και να μαντικές και εν κατακλείδι, φοβού την Ειμαρμένη!
"Μωρέ δεν το'ξερα ότι το πνεύμα της Πυθίας αποδήμησε από τους Δελφούς για να ενδημήσει στις ρίζες του Ψηλορείτη (απ' όπου εκείνη κατάγεται)", ειρωνεύομαι γελώντας.

"Καλά. Λέγε-λέγε εσύ, με την έκλειψη θα δεις πως θα 'ρθουν όλα τούμπα", επιμένει η "μάντισσα".

Λέω λοιπόν εγώ.
Αφού μέσα από προβλέψεις αστρολογικές διαβάζεται το πεπρωμένο κι έρχονται κοντά τα μελλούμενα, πως θα τα βάλει κανείς με τέτοιες τελεσίδικες αστροδυνάμεις;
Άσε τα νερά ατάραχτα. Κι άλλες αγωνίες να'χω; Πως θα'ρθουνε τα πράγματα;
Ας βρούνε δρόμο ανοιχτό, να 'ρθούνε.

Έπειτα, το ημερολόγιο, το ρολόϊ, ο μπούσουλας, ο εξάντας κι ο αστρολάβος έχουνε μπει σε κάποιο μπαούλο εδώ και καιρό, δε θυμάμαι πόσο, με σκοπό να κοιμήσουνε τον Κρόνο, και ν' αφήσουνε το γιαλό στην ησυχία του απερίσπαστο από τους βλακώδεις μας ψευτοπροβληματισμούς.

Είτε κοιτάζουμε εκλείψεις στο ημερολόγιο είτε όχι, ο χρόνος θα κυλάει έτσι όπως έμαθε να κάνει από τότε που τον έφτιαξε ο από του ωού εκπηδήσας Έρως.

Να γινόταν μόνο, σε κάθε γιόμωση τους τα φεγγάρια, να μην μ' αδειάζουν...
Η χασοφεγγαριά, δεν με πιάνει τόσο.




Lionel Hampton - Blue Moon
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 11:46 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


31 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 12:18:00 μ.μ., Blogger global

    Μακάρι να υπήρχε τρόπος να μην αδειάζουμε με κάθε γίομισμα του φεγγαριού καλή μου καπετάνισσα.....Μακάρι, μακάρι, μακάρι.......

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 12:22:00 μ.μ., Blogger sketo_katharma

    ....Να πας απόψε αρχοντοκαπετάνισσα....αλλά ξέρεις τι?....πάρε και ένα CD του Νίκου Ξυλούρη μαζί σου και όταν ανεβείτε ψηλά-ψηλά βάλτο να παίζει και τότε να δεις πως μπαίνουν "σε λογαριασμό τα σύμπαντα!" και σπρώχνονται τ'άστρα αναμεταξύ τους για νά'ρθουν πιο κοντά και να ακούν καλύτερα!!!!
    5 χρόνια έζησα στην Κρήτη και τό'χα στοίχημα με τον εαυτό μου να μη δακρύσω όταν έκανα εκδρομές στα βουνά και άκουγα Ξυλούρη....πάντα έχανα το στοίχημα....και εύχομαι όσο ζω....να το χάνω....!!!

    :-))))))))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 12:23:00 μ.μ., Blogger padrazo

    η σελήνη κινει τα υδατα και τις ψυχες αιωνες τωρα. καλημερα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 1:07:00 μ.μ., Blogger zero

    Καπου ειχα διαβασει ενα θεατρικο...
    ...οπου ο Καλιγουλας...
    αφου εχασε την γυναικα που αγαπουσε...
    μετα ζητουσε να του φερουν το Φεγγαρι.
    Τους απειλουσε ολους πως αν δεν του φερουν το Φεγγαρι μεχρι την αυγη ...θα τους σκοτωνε.

    Καπου, καποτε, το διαβασα κι'αυτο.

    ΥΓ: οπως παντα, πολυ καλο το ποστ!

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 1:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Να σου πω την αλήθεια Global,
    το 'ξερα πάντα πως φταίνε τα φεγγάρια.
    Είτε υπάρχει χέρι από δίπλα είτε όχι.
    Λέω να τους τραγουδήσω απόψε.
    Μπας και γλυκαθούν και κατέβουν να κάνουμε την συμφωνία.
    Τέρμα τ΄αδειάσματα. Από δω και πέρα.


    uneverknowinlife,
    λες; Ξέρεις, εδώ τραγουδάμε με τις παρέες. Μόνοι μας. Με όργανα ή όχι.
    Αν ανηφορίσω τελικά, θα τους προτείνω ριζίτικο. "Σε ψηλό βουνό".
    Κι ο Ξυλούρης, ξέρω, θ' ακούει...


    padrazo,
    καλημερούδια σου!
    ...που σημαίνει, εξάρτηση πλήρης;
    Μόνο να συμπορευτούνε τα φεγγάρια και τα πέλαγα κι οι ταραχές μας.
    Μια αρμονία, κάπου, κάπως, να τη βρούμε.
    Έστω, κοιτάζοντας τ' άστρα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 4:00:00 μ.μ., Anonymous scalidi

    "Ίσως φταίνε τα φεγγάρια...", ελπίζω να φταίνε μόνο αυτά, κι αν φταίνε τους κρατάω κάτι μούτρα...γιατί μια εβδομάδα τώρα με σμπαραλιάσανε...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 5:00:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Ψιτ ομορφοκόριτσο, ξέρεις που κερνάω απόψε...
    Τσίμπα και αλιενοφιλί για το δρόμο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 6:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Zero
    κι εμείς που είμαστε της σύνεσης κι όχι της παραφροσύνης, πάλι στο φεγγάρι προσφεύγουμε.
    Όχι βέβαια ζητώντας το στο πιάτο και απειλώντας, μα για να του αποδώσουμε ευθύνες. Πρωτίστως.


    Σταυρούλα,
    γυρεύω και γω ξόρκια και αποτελεσματικά μαγικά. Να αιχμαλωτίσουνε το φως του φεγγαριού ή, να πέσει εκείνο πάνω τους να λυτρωθούμε!


    Ανδρομέδα μου αγαπημένη, όλες οι χαρές στην ποδιά σου ν' απλωθούν.
    Να'χεις χαμόγελα να κερνάς να'χεις και μια μάγισσα σελήνη να της ομορφοτραγουδάς!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 6:32:00 μ.μ., Blogger ovi

    Πολλά φιλιά καπετάνισσα, στα φεγγάρια που βλέπει η ψυχή σου!!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 6:32:00 μ.μ., Blogger ovi

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 9:01:00 μ.μ., Blogger Markos

    ... κι έμεινα να "χαζεύω" τη γραφή.
    Τα φεγγάρια, αδειανά και γεμάτα, στη χάση και στη φέξη τους εκεί επάνω είναι.
    Τα λόγια, τα βαλμένα τόσο περίτεχνα όμως, σαν τα βρίσκω μπρος μου, στέκομαι και τα θαυμάζω.
    Νάσαι καλά καπετάνισσα.
    Δεν ξέρω τι τους έκανες τους αστρολάβους και τις πυξίδες, τη γραφή όμως ποτέ μην την καταχωνιάσεις...
    Καλό σου βράδυ.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 9:32:00 μ.μ., Blogger confused

    Σήμερα έχει έκλειψη νομίζω... ;)

    «ολοκούζουλος» στην Κάσο το λένε «παλαρός». Αν δεν ήταν έτσι ο άνθρωπος όμως, δε θα μπορούσε να καμώσει τέτοια ταξίδια που είναι υπέροχα πανάθεμάτα :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 10:41:00 μ.μ., Blogger Citronella

    απόψε πάντως θα ήθελα να την έβλεπα την έκλειψη σε μια παραλία :)
    καλό ξημέρωμα καπετάνισσα, μετά από μια βόλτα στο φεγγάρι.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 11:05:00 μ.μ., Blogger Artanis

    "όχι τ' άλλο στα πιο "εσωτερικά" παρθενάκια"

    Με το μπαρδόν, καπετάνισσά μου, αλλά τιιιιιιι ακριβώς εννοούσε η φιλανάδα σου με το παραπάνω;;;

    Τι θα πάθουμε τα "εσωτερικά" παρθενάκια, καλέ; Άμα είμαι "εξωτερικό" παρθενάκι με πιάνει και μένανε;
    Αααααααααααα!

    Πάντως, είδα την έκλειψη, όταν ανέτειλε η σελάνα από τον Λυκαβητό μου και τώρα είναι πεντακάθαρη και φωτεινή! Δεσπόζει πάνω από τον λόφο και τον χαϊδεύει με το πέπλο της...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 11:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi μου,
    πάντα φεγγαράδες για τους απανταχού ονειροπόλους κι εραστές της ζωής!


    Μάρκο,
    πάντα με τιμάς.
    Κι είναι ο λόγος σου γεμάτος απ' τους χυμούς της ψυχής σου.
    Να... Τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας, κρατάνε ψηλά τα φεγγάρια.
    Μαζί με το βλέμμα μας.


    Confused,
    παλαρό τόνε θες;
    Παλαρό θα τον πω για το χατήρι σου.
    Κι ας ρίξει το φταίξιμο κι αυτός, των φεγγαριώνε!
    Στο κάτω-κάτω, άντε να του ζητήζουνε τα ρέστα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 11:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αν βρείτε τη συνταγή να μη μας αδειάζουν τα φεγγάρια, δώστε τη και σε μένα κορίτσια!
    "η"

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 11:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Citronella,
    συμμέτοχος και συνένοχος.
    Μαζί.
    Όσο κρατάνε ακόμα τα ίχνη μας στις αμμουδιές.
    Κι όσο σκορπάνε φως μέσα μας τα φεγγάρια.


    Artanis,
    ιδέα δεν έχω για τα παρθενάκια!
    Πρέπει να ενημερωθώ για να σου μεταφέρω τα όσα αναφέρουν οι... έγγυρες μελέτες!

    Όσο για την Κυρά, φυσάει απόψε στη Κρήτη. Μεγαλόπρεπη εκείνη.
    Να'ναι θολή απ' τους αέρηδες, ή τα μάτια μου τσούξανε απ' το δικό της θάμπος;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Από την Μυτιλήν φαινόταν καλύτερα...λένε οι ειδικοί και πράγματι με τα κυάλια ήταν απίθανη: Είδαμε τα ποτάμια, τις ηπείρους, τους διαδρόμους ΟΛΑ...και κυρίως το πόσ "λειψή" μπορεί να είναι ακόμα και η σελήνη,
    Κ α λ η ν ύ χ τ α

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 12:06:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η",
    μήτε συνταγές, μήτε τεχνάσματα.
    Άντε τώρα να τα βάλουμε με την Αρχόντισσα Κυρά!
    Σελήνη με τ' όνομα!
    Άσε να τα 'χουμε καλά μαζί της να μας πετάει κανένα αστέρι...


    Salome,
    τυχερή ψυχή!
    Μαζί σου χαίρομαι.
    Δεν τις φοβούμαι τις ομορφιές της ζωής.
    Έρχονται και ξανάρχονται.
    Κι αν είναι λειψές, τα μάτια -που το'χουνε ανάγκη- τις γεμίζουν...

    Έπειτα, πόσο να "λιγιάνει" πιά μια σελήνη; Βασίλισσα στον ουρανό!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 1:18:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Καλη πανσεληνο να εχεις και καλα να περασεις!!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 7:46:00 π.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ανοιξε το μπαούλο σου να ανασάνουν αυτά τα παλιά δείγματα της αγνοιας του ανθρώπου. Παραταξε τα στη σειρα σε κάποιο ράφι. Μοιάζουν ακόμα πιο μικρά υπό το φώς του φεγγαριού...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 9:19:00 π.μ., Blogger weirdo

    Αγαπημένη καπετάνισσα, αισθάνομαι ότι μερικές φορές η ανάγκη για 'άδειασμα' δεν χρεώνεται στο γιόμισμα του φεγγαριού.. Το τελευταίο φαντάζει η αφορμή, ο ώμος που μας προσφέρεται χωρίς να προσδοκά ανταπόδοση, για να το κάνουμε.. Χωρίς ενοχές.. Ίσως ακόμη και για να γίνει πιο εύκολο μετά να 'γεμίσουμε'.. Από την αρχή..:

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 10:50:00 π.μ., Blogger beatlus

    Λοιπόν, ξέρεις τί παρατήρησα... Το φεγγάρι κάνει βόλτα, στων ματιών σου την πόρτα... Ε, αμα κλείνει παραθυρόφυλλα, πάλι από πίσω είναι... Πως θα επιθυμήσεις το φως, άμα δεν σου λείψει; Τους πιο όμορφους χαιρετισμούς μου...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 2:19:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Δήλον! Μόνο σεληνιασμένος θα έγραφε κείμενο τόσο ποιητικό. Τα άλλα είναι των θεών.

    Ίσχυε!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 2:43:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Το μεταφέρω αυτούσιο από το commentologio μου...για σένα που σε νοιάζει τόσο το φεγγάρι, ενώ στην ουσία απλά σου φωτίζει όσα δεν τόλμησες να αδράξεις.

    Ήρθα αλλά ήταν σχεδόν ξημέρωμα. Είδα τα μαλλιά σου που αναπαύονταν στο μικρό μαξιλάρι,έσκυψα και μύρισα την αναμονή σου πάνω τους.
    ήρθα αλλά ήταν ξημέρωμα και δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.
    Είναι ιερή η στιγμή που ο χρόνος περνά...
    Θα ξαναγυρίσω.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 4:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πρέζα tv,
    αν γινόταν να μαζέψω τα φεγγάρια να τα'χω εύκαιρα και τα πρωινά, μόνο να τα κοιτώ και να βάφω την σκέψη μου, θα μου'φτανε λέω!
    Μα... να μη χωράνε σε μια τσέπη;


    Ω, Δόκτωρα!
    Πόσο μικροί κι όλοι εμείς, μες στην απειροστή συγκρότηση του κόσμου!
    Να ξεσκονίσω μπαούλα λες, ε;
    Θα φέρω ανατροπές στα έσω σύμπαντα σαν κάτσω να χαρτογραφώ φεγγαροτάξιδες τροχιές;


    Weirdo, σωστά μιλάς!
    Μπορεί να γυρεύουμε απενοχοποίηση, να μας συνεπαίρνει η μαγεία κι όσα η Σελήνη ως θρύλος κουβαλά, ή να ζητάμε αλλιώτικη έκφραση μέσα από "ασφαλείς" δρόμους.
    Να γδυθούμε, απλά.
    Για να ντυθούμε στ' ασήμια.
    Απ' την αρχή.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 4:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Beatlus, καλέ μου.
    Η έλλειψη γεννοβολά πεθυμιές, σίγουρα.
    Και το φεγγάρι στέκεται όπου μυρίζεται όνειρο.
    Εκεί τ' αγκυροβόλι.
    Θες μάτια, θες γωνιές, θες βήματα, όπου...
    Οπουδήποτε ακούει προσμονή.


    aeipote,
    τιμή μου και χαρά μου.
    Ξέρεις πως σου'χω αδυναμία κρυφή.
    Πλέον, παύουν τ΄αφανέρωτα.
    Άλλωστε κι εσύ, στη λάμψη ενός κεριού μπροστά, δεν είσαι;

    Οι λέξεις σου φεγγοβολούν.
    Θα τις φροντίσω.


    Candyblue μου,
    κουβάρι θαλασσί που χύνεσαι στον κόσμο.
    Ιδέα δεν έχω τι μου φωτίζει η θεά.
    Σάμπως μου μίλησε ποτέ;
    Έχω κι εγώ θαρρείς πραμάτεια ν' απλώσω εμπρός της;
    Ώρες-ώρες πλάτη μου γυρνά, άλλες φορές ξοδεύομαι στο φως της.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 8:17:00 μ.μ., Blogger Giramondo

    Καπετάνισσα γλυκιά...με τις λέξεις σου όλα τα κάνεις όμορφα...και είναι τύχη πραγματική να σε διαβάζω...όταν τίποτα δεν πάει ντρέτα!

    Σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006 9:29:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Είχε πράγματι έκλειψη σελήνης
    ήταν σαν να περνούσε ένα σύννεφο
    που δεν φαινόταν.

    το είδα το φεγγάρι εχθές από εδώ
    από το πλατανόφυλλο του Αιγαίου

    από την ανατολή του την μεσουράνηση
    και την δύση του που έγινε λίγο
    πριν το ξημέρωμα
    ήταν μοναδικό, πραγματκά
    το έβλεπα απο τον μαγικό Μόλυβο

    και σε κάποια στιγμή της διαδρομής
    του φεγγαριού ανέτειλε και
    ο αστερισμός του ωρίονα

    εχθές εδώ ήταν μαγική βραδυά

    καλό σου βράδυ καπετάνισσα μου
    την αγάπη μου και την ανάσα
    του αγέρα και της θάλασσας
    σου στέλνω από το νησί

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006 12:03:00 π.μ., Blogger Sokxenos

    "Γυρνάει γυρνάει
    μ` ένα φεγγάρι μπλέκεται το μυστικό
    πορτοκαλένια αντίδραση
    ως το αίμα
    φεγγοβολά
    μια παράταση κόσμου
    Μην πεις
    όταν χύνεται το τάσι μες στα μάτια
    κατωφέρεια αισθημάτων

    Αύριο πάλι
    με το κυάλι της του χεριού
    εκεί
    θα σε απομονώνω απ` τ` αμέτρητα..."

    Καλή σου νύχτα κυρά

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006 12:54:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Giramondo!
    Ο μπούσουλας είναι που στρέφει, ή το καράβι;
    Μακάρι να ξέραμε, ε;
    Μια απ' τα ίδια σε κερνώ!
    Μόνο που τ' άφησα μεσονυχτίς στο φεγγαρόφωτο και μοιάζουν αλλιώτικα!


    Sailor,
    ψυχή της βαρκάδας και της ρομαντζάδας!
    Των ταξιδιών και των αστεριών!
    Να χαίρεσαι τις μέρεις και τις νύχτες σου, να βουτάς στα χρώματα του καιρού, να'χεις αποθέματα μπόλικα για τους χειμώνες!


    Sok,
    Ποιητή μου.
    Να σφαλίσω το στόμα να'χεις μονάχα εσύ τόπο στο φως.
    Ούτε να βλέπω ζητώ σαν στήνουνε χορό τα αισθήματα.

    Μπορώ να χωθώ και να χαθώ σε μία λέξη μέσα;
    Κι η Σελήνη η αστροστόλιστη θα με ζηλέψει.
    Να, μέχρι κι ο ουρανός θ' απλώσει δίχτυα στη γη...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape