Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006
Γεφυρώματα

Μου το μαθαίνεις.
Εκπαιδευτής ή όχι, με διδάσκεις σωστά.
Γίνομαι χτίστης, μάστορας.
Αλφαδιάζω αποστάσεις.

Μπήγω βαθιά τα νύχια μου στο χώμα και σκάβω
το κάνω μπορετό
πιάνω χώμα, πέτρες και νερό.
Χτίζω, χτίζω, χτίζω.

Γιοφύρια τοξωτά, προβολικά,
αντιστηρίξεις, σκαλωσιές, καμάρες
ανοίγω σήραγγες, σφίγγω σχοινιά, καρφώνω στηρίγματα
διαβαίνω φαράγγια στενά κι υψίτειχα,
δένω κόμπους ακόμα και σε κοιλώματα
κι αναρριχώμαι.
Εσύ ραγίζεις τις κατασκευές μου
κι εγώ εκεί, χτίζω...

Τυφλός είσαι και δε βλέπεις τη μαστοριά μου;
Χτίστη δε ζήτησες;
Πόσο πιά να εξετάζεις!
Δομικά υλικά και προστασία.
Η έγκριση αναμένεται.

Βέβαια, τι ξέρεις εσύ από τεχνικές!
Λογιστής είσαι.
Του παρελθόντος σου.




(David Lynch, The bridge between

Η φωτογραφία, μοναδική σε σύλληψη, της "ioanna n" από το www.dpgr.gr)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 14:56 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


39 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 3:18:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Καλοοοοοό!!! Κι αριστοτεχνικά δεμένο. Το παρακολουθείς απο την αρχή μέχρι το τέλος. Συγχαρητήρια!!
    Φαίνεται ότι αυτός με το κέρασμα κάτι είδε ο άτιμος, κάτι που διακρίνεται.Εγω προς το παρόν το βλέπω στο ποίημα. Οσο για τους λογιστές νομίζω είναι ήδη στο παρελθόν...μήπως;;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 3:21:00 μ.μ., Anonymous 2 ΧΤΙΣΤΕΣ!

    Η τεχνική, η μαστοριά.... είναι να σκάβουν, να βγάζουν χώματα και να κουβαλάνε λάσπες και πέτρες και οι δυο. Και να χτίζουνε (όχι στην άμμο φυσικά)....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 3:43:00 μ.μ., Blogger Giramondo

    Καπετάνισσα μου γύρισα και είπα να περάσω να δω τι κάνεις. :)

    Τους λογιστές κάθε είδους...είναι καλό να τους αποφεύγουμε...μόνο που έχουν γίνει πια τόσο πολλοί...που είναι δύσκολο να μην πέσεις πάνω τους.Το χειρότερο είναι να έχεις χτίσει πόλεις ολόκληρες...και να ανακαλύπτεις την ύπαρξη ενός λογιστή που ήταν καμουφλαρισμένος...η πτώση τότε από τη σκαλωσιά γίνεται ελεύθερη πτώση...χώρις μέτρα ασφαλείας.

    Μου αρέσει πολύ η γλώσσα που χρησιμοποιείς...έχει έναν αέρα Κρήτης...ξέρεις εσύ. Σε φιλώ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 3:48:00 μ.μ., Blogger 0 Comments

    Έτσι ακριβώς!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 6:47:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Αν και με κακό προαίσθημα, συμφωνώ με τους 2χτίστεσ! [sic]

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 6:47:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Tηρησε την υπόσχεση η Καπετανισσα
    και μετα το χασμα της γενιας
    των αποίκων του Ιντερνετ
    τοτε που ανασκεύασε τις απειλες της και μας υποσχεθηκε.....


    "Μα… όχι, δεν μπορεί να ΄μαι απέναντι.
    Θα ΄μαι πλάι για να χαρτογραφώ καρδιοχτύπια,
    να νιώθω τη ζέστα της σάρκας,
    να πέφτουν απ’ τα λόγια μου αγκαλιές,
    να φτάσω μέχρι τον αλμυρό βυθό των ματιών σας.
    θα ’μαι δίπλα, μια κι είμαι ένας από σας"



    Μας εδωσε τα "Γεφυρωματα".....να ναι καλα...κι ας λεει ο τυφλος λογιστης
    οτι δεν βλεπει τη μαστοριά της....

    Γεφυρες χτισμένες με κέλτικη μουσικη...

    Καλη εκπαιδευτική σεζόν....
    με πολλα γεφυρώματα προς στα παιδιά
    ..τη γενιά των αποίκων του Ιντερνετ
    σου ευχομαι..................

    :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 6:57:00 μ.μ., Blogger elpida

    καπετάνισσά μου, πολύ καλό! 17 χρόνια ήμουν λογίστρια, τώρα χτίζω και πεζούλες και γιοφύρια! Μόνη μου όμως, γιατί ο άντρας μου δεν προλαβαίνει. Το ίδιο κάνει.
    Φιλιά πολλά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 7:26:00 μ.μ., Blogger zero

    Παρα πολυ καλο!

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 8:44:00 μ.μ., Blogger northaura

    οι γέφυρες δε χτίστηκαν ποτέ με λογισμούς.
    πολύ όμορφο

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 9:17:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    "Εσύ ραγίζεις τις κατασκευές μου
    κι εγώ εκεί, χτίζω...
    Τυφλός είσαι και δε βλέπεις τη μαστοριά μου;"
    Δεν είναι τυφλοί καλή μου Καπετάνισσα, είναι οι ψυχές που τα γεφυρώματα τις τρομάζουν πιο πολύ κι από τους αποχωρισμούς...Ραγίζουν τα γεφυρώματα των άλλων για ν'αποφύγουν το δικό τους το ράγισμα.
    "Δομικά υλικά και προστασία"...Προστασία...από τον ίδιο τους τον εαυτό.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 9:18:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Έτσι όπως χτίζεις εσύ με λέξεις κανένας δεν μπορεί. Κι αυτές οι γέφυρες που χτίζονται έτσι έχω ακούσει οτι κρατάνε αιώνια

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 9:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Salome,
    έβαλες τις μέλισσες να δουλεύουνε για σένα;
    Να σου φκιάχνουνε μελάκι να μου το προσφέρεις;

    Αγάπη κι από δω.
    Ευθεία.
    Δίχως στηρίγματα.


    2χτιστεσ!,
    Χε! Καλώς σε!
    Η μαστοριά είναι να ΄ναι η πορεία κοινή, αυτό λες. Τα οικοδομικά υλικά με κόπο ταιριασμένα.
    Έλα όμως που ικανότητες χτίστη δεν έχει ο καθείς!
    Ουου.... Σαθρά χτίσματα, σωρό να δεις τριγύρω!


    Giramondo,
    επιτέλους βρε παιδί!
    Αμάν πια, γυριστρούλα!
    Άκου:
    Χτίζοντας απλώνεται ο κόσμος.
    Κι οι καρδιές.
    Μα υπάρχουνε σεισμογενείς περιοχές.
    Κι εκείνοι που οδηγούν οδοστρωτήρες.
    Έχε τον νού σου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 9:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    0 comments,
    στη λάσπη μια πνοή.
    Για να'ρθει τούμπα ο κόσμος, για να μικρύνουν αποστάσεις οι άνθρωποι.
    Να γινότανε!


    Maiandros,
    να μην έχεις τάχα δίκιο;
    Δεμένα χέρια, γεροφτιαγμένη δόμηση πάει να πει. Και γέφυρες π' αντέχουνε για χρόνια.


    Εργοτελίνα,
    της τρυφεράδας και της γνώσης,
    της ανοιχτοσύνης και της ανακάλυψης...
    Αντιγυρίζω τις ευχές, διπλά ζαχαρωμένες.

    (Αποστάσεις απ' τους εφήβους έχουνε οι ρυτιδιασμένοι από μέσα.
    Κι εγώ, τη νιότη θα φορώ για μια ζωή)!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 10:03:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελπίδα μου,
    δικό σας έργο το αλφάδιασμα.
    Εσείς ορίζετε τα "πάσης φύσεως υλικά".
    Κι αν σου'λαχε ο κλήρος, μπροστά μου αρχιτέκτονα θωρώ!


    Ζέρο,
    γλυκίσματα τα λόγια σου, απ' τα ίδια θα σε κεράσω, μ' ένα βαθύ ευχαριστώ!


    northaura,
    γλυκόπαιδο, στους ισολογισμούς η σκέψη των πολλών. Μην πέσουν έξω οι λογαριασμοί και στραβοπατήσει η σκέψη.
    Κι ας είναι στραμπουληγμένη -καιρό τώρα- η καρδιά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 10:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tradescadia,
    ο καθείς και τα έργα του.
    Καλοθεμελιωμένα, ή υπό κατάρρευση.
    Ακόμα και να μπορεί να το δει κανείς αυτό, είναι κέρδος.
    Μόνο που η ματιά πάει σ' ό,τι αντέχουμε.
    Σε όσα δεν μας ξεβολεύουν...


    Δόκτωρα,
    βαριά ρούχα μου φοράς κι ακόμα κρατάνε οι ζέστες.
    Λέξεις-σιδεριές για χτίσματα, πολλές.
    Πράγματι ισχυρές.
    Οι δικές μου, μορφή παλεύω να΄χουν.
    Και να'ναι άξιες να περπατηθούν.

    Πάρε μια αγκαλιά, γιατί η καρδιά προστάζει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 10:23:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Τι ξέρεις εσύ από γεφύρια?
    Εσύ από λέξεις ξέρεις που φτιάχνουν γεφύρια τα οποία ενώνουν τα απόκοσμα με μας,τα έγκατα του κόσμου σου με τον δικό μας..

    Τι ξέρουμε από τεχνικές εμείς όλοι;
    Λογιστές είμαστε του παρελθόντος ναι...
    Και τώρα και των λέξεων σου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 1:04:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    Χτίσε Καπετάνισσα εσύ γεφύρια από το παρόν στο μέλλον και ασε τους λογιστές κάτω από το γεφύρι στο παρελθόν.Τα χέρια γερά στο χώμα !

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 3:16:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Λογιστης του παρελθοντος...
    Εγραψες για ακομη μια φορα...!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 3:42:00 π.μ., Blogger Άβατον

    άφωνος...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 9:09:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    ...σου χρωστάω κάτι τραγούδια εσένα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 10:10:00 π.μ., Blogger sketo_katharma

    .....από που να πρωτοξεκινήσω Αρχοντοκαπετάνισσά μου...
    ...Νάξο....Αστυπάλαια.....Λέρο.....Πάτμο....Μαράθι-Τηγανάκια-Αρκούς....Νίσυρος....ταξίδι έγινε η καρδιά μου και γέμισε Ελλάδα!!!!

    Φιλιά πολλά από τα δελφίνια που με ξεπροβόδισαν από το λιμάνι της Αστυπαλιάς.....

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 10:42:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Σε μπουκάλι έκλεισα χρυσό φιλί, ξέρω πως θα το βρεις, αφού μόνο το δικό σου δρομο του έμαθα, να ξέρεις κι εσύ πως είναι από μένα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 11:37:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue μου,
    πράμα δεν ξέρω, που λέμε και στη Κρήτη.
    Έβαζα στοίχημα πως ξέρω από ανθρώπους, αλλά με κορόιδεψε η σιγουριά.
    Από μετρήματα, μηδενικό.
    Αν είναι να λογαριάσουμε κάτι αλλιώτικα, ας πάνε στην άκρη τα τεφτέρια.

    Στο κύμα η αγάπη μου, να σε φτάσει.


    Αθεόφοβε,
    σμίγω τα υλικά, κάνω αλχημείες, παντρέματα, ανακατώματα.
    Και πάλι αμφιβάλλω.
    Λες να'χα ραβδάκι μαγικό;
    (Θεοί, ακούτε);


    Πρέζα tv,
    ευχαριστώ σε για τις ομορφιές.
    Μωρέ στα γραφτά και στις αθροίσεις πρώτοι!
    Μέσα μας τι μελάνι αφήνουμε.
    Λέω τώρα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 11:45:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άβατον,
    κάτσε να σε φιλέψουμε με κρητικά καλούδια, να δεις πως θα'βρεις πάλι τη φωνή!
    Γλυκολαλείς, μου μοιάζει...


    Καλόλυκε,
    λογαριασμούς δε θέλω.
    Οφειλές και χρεωστούμενα.
    Δανεικά κι αγύριστα θα συμφωνήσω.
    Από τέτοια, ένα σωρό!
    Και τραγούδια.


    uneverknowinlife,
    μωρέ παιδί!
    Ταξιδευτή του Αιγαίου!
    Αλώνισες Κυκλάδες και Δωδεκάνησα και μας το λες έτσι ξεδιάντροπα, προκλητικά;
    Καλώς μας ήλθες πάλι!
    Το μύρισα εγώ τ' αεράκι το πελαγίσιο, πότισε τη ψυχή, τη δρόσισε για δυό χειμώνες!



    Ανδρομέδα μου,
    βουρ για το λιμάνι.
    Τρέχω να παραλάβω δώρο εκλεκτό, να προφτάσω, μην το δουν οι ηλιαχτίδες και ζηλέψουνε τη λαμπράδα και το περάσουνε για δικό τους παιδί!
    Λευκές βαρκούλες να'ρθουνε, να σου πέψουνε αγάπη.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 12:05:00 μ.μ., Blogger neraida

    Τα "μάτια" του γεφυριού με "κοιτάζουν" ικετεύοντας για την θυσία. Κάτι πρέπει να θυσιαστεί, να δέσουν τα στηρίγματα, να σταματήσει ο λογισμός του λογιστή να μειώνει τη μαστοριά σου...

    Γράφεις υπέροχα καλή μου Καπετάνισσα, κάνεις τις λέξεις βαρκούλες και μας ταξιδεύεις εκεί που σκέφτεσαι. Να είσαι καλά! :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 1:33:00 μ.μ., Blogger άστεγος

    Γεια και χαρά Καπετάνισσα! Ωραιότατο το ποίημα, απίστευτες μεταφορές!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 1:52:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Χτίζομαι ακρόλιθος
    απόλυτα σ` εφαρμογή αγάπης

    Την αγάπη μου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 3:24:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Υπάρχει κάτι φορτισμένο με περισσότερους και σημαντικότερους συμβολισμούς από μια γέφυρα;
    Υπάρχει κάτι στο οποίο να δένει η τέχνη και η τεχνολογία τόσο όμορφα όσο σε ένα καλοσχεδιασμένο γεφύρι;
    Και υπάρχει σύγκριση ανάμεσα σε...μάστορες και λογιστές; :^)
    Πολύ όμορφη εικόνα. Ευχαριστούμε.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 3:45:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Ακόμα και σκληρή (κατασκευή), είσαι ωραία (γεφύρια)

    :))

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 3:51:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Όταν ο ένας δημιουργεί και ο άλλος αδιαφορεί, κάποια στιγμή το βάρος της γέφυρας θα γείρει από κάποια μεριά, δεν θα ισσοροπήσει... Μακάρι οι άνθρωποι να προλαβαίνουν, μακάρι να θέλουν να προλαβαίνουν...

    Καλησπέρα Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 5:17:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Ακούστε, εγώ είμ' ο γκρεμιστής, γιατ' είμ' εγώ κι ο χτίστης,
    ο διαλεχτός της άρνησης
    κι ο ακριβογιός της πίστης...


    Για να θυμήθούμε και λίγο τον Κωστή...

    Την καλησπέρα μου...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 7:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αν έχει για σένα νόημα, πιάσε το χέρι του ψυχοτυφλού κι οδήγησέ το, μήπως και νιώσει με την ψυχοαφή. Αν πάλι δεν έχει για σένα νόημα, μη χάνεις χρόνο.Μονάχα κοίτα τα πανηγύρια που στηθήκανε απ' όσους βλέπουν, για σε. Τον πρωτομάστορα!
    "η"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 7:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Neraida,
    χμ...
    Σα να ΄χεις δίκιο...
    Για να στεριώσει το γιοφύρι, πρέπει να «στοιχειωθεί» ε;
    Μήπως αυτό σημαίνει πως πρέπει να παραχωρηθούν κομματάκια ψυχής; Πλευρές του εαυτού; Εκατέρωθεν;
    Ας το να πάει στο καλό!

    Εσύ είσαι που κρατάς χρυσοσκάλιστο ραβδάκι στο κάτω-κάτω!
    Κάνε κανένα μαγικό!

    Την αγάπη μου!


    Άστεγε,
    με το καλό μας ήλθες απ΄τα θέρητα!
    Εσύ κι αν ξέρεις από γέφυρες...
    Αυτές δεν σε στεγάζουν;
    Που περπατούν τις σκέψεις τους οι "διωχθέντες" αυτής της γης...


    Sok,
    ω, εσύ;
    Μονάχος σου η γέφυρα.
    Μια χαψιά τις κάνεις τις αποστάσεις σαν φτερουγίσει ο λόγος σου.
    Δε βλέπεις πως μαζευόμαστε τριγύρω σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή, με τα όνειρά μας στους ώμους;

    Φιλί. Τόξο γι' άγγιγμα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 7:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη,
    όμορφες σκέψεις, καθαρές.

    Μαστόρια και λογιστάδες μετράνε.
    Εντάξει: Παραλλαγή στα υλικά, στα εργαλεία και την τεχνική, όμως σε λογαριασμό μπαίνουνε.
    Το θέμα είναι μάλλον ποιός έρχεται κοντά και ποιός κοιτάζει πίσω.


    Κερασιά,
    γέφυρα η αγάπη μου να δέσει σκέψεις!
    Και μια μαντινάδα, βοηθά θαρρώ:
    “Ο ποταμός και η κοπελιά
    γεφύρι αναζητούνε,
    μα δεν το χαλαλίζουνε
    κι αντάρα σαν θα δούνε”.


    Αλεξάνδρα!
    Πως να διαφωνήσω σ' όσα λες...
    Ο ένας με το μυστρί κι ο άλλος με το σφυρί γίνεται; Δε γίνεται!
    Να καμπυλώνανε λίγο τα σώματα, να 'ρχοτανε κοντά, να μην φοβότανε οι άνθρωποι ν' αγγιχτούνε...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 7:41:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βολκώφ,
    τι θαυμάσια αναφορά!
    Και πόσο ακριβές στο βάρος τους, στο περιεχόμενό τους, η άρνηση κι η πίστη!
    Κορυφαίες στις διαδρομές της ζωής μας. Στα χτισίματα και στα γκρεμίσματα.
    Συναισθημάτων, αντιλήψεων, σχέσεων.


    "η",
    σοφόν! Να κοιτάζουμε κατά που πρέπει γιατί καλπάζει άγρια γύρω η ζωή. Κι η ματιά θέλει αντρειοσύνες. Να τολμά και να βλέπει!

    Στα πανηγύρια, μάλλον πρωτοχορευτής! Εκεί να δεις μαστοριά!

    (Επί τη ευκαιρία, εσύ που είσαι δικό μας παιδί πλέον, γιατί δεν σκέφτεσαι να τρυπώσεις στην παρέα μας με δικό σου "σπιτικό");

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 8:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Είμαι αναγνώστρια. Για την ώρα τουλάχιστον. Ευχαριστώ για την προτροπή πάντως. Αγάπη και εκτίμηση σου στέλνω.
    "η"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 8:32:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    το κακό είναι ότι κάποια στιγμή κουράζεσαι να βλέπεις τις γέφυρές σου να γκρεμίζονται...
    έτσι, χάνεις κάθε διάθεση για χτίσιμο...
    οπότε, αφήνεις πίσω σου συντρίμμια και προχωράς...

    καλησπέρα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 11:57:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Νομίζω καπετάνιε, μας έβαλες όλους να χτίσουμε κι απο κάτι. Ολοι και απο κάτι κουβαλήσαμε σε αυτό το οικοδήμημά σου και, κυρίως, φανερώσαμε τα ταλέντα μας. Αλλος στο μαστοριλίκι, άλλος στο αλφάδι, άλλη στην τεχνική κι άλλη στη ...προστασία,μκάτια μου(που θα λέγατε κι εσείς οι τρυφεροί κρητικοί). Το μόνο που δεν βάλαμε είναι η λογιστική...κι αυτό εξαιτίας σου!!!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2006 12:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η",
    αγάπη νοτισμένη κι ανεμοδαρμένη από δω.
    Να μερέψει τ' άσχημα και να φέρει σκέψεις χαράς κι ονειροπολήσεις.


    Γιώργο, καλησπερούδια σου!
    Οι καλές οι μαστοριές, δε μοιάζουνε χαμένες.
    Ακόμα κι αν η απέναντι όχθη δε βλέπει πέρασμα, χτίσε, χτίσε, έγινες ήδη τεχνίτης.
    Και η ζωή, τα ζητά τα γεφυρώματα.
    Ειδικά τώρα. Που εύκολα γυρίζουμε πλάτες...


    Salome!
    Δυνατή ομάδα, ε;
    Μόνο να μην αρχίσουμε να παίρνουμε... εργολαβίες!
    Τα χάη να ενώνουμε.
    Και να 'χουμε κατά νου πως είμαστε απ' τα ίδια υλικά.

    Εκεί να δείς πλέονασμα, στους
    απο-λογισμούς μας!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape